Πέντε ποντικοί, δεκαοχτώ νυφίτσες

Τα παιδιά χωρίζονται σε δυο ομάδες αντικριστά. Η κάθε ομάδα δένεται με τα χέρια σταυρωτά και λέει από ένα στίχο. Η ομάδα που λέει το στίχο κάνει δυο - τρία βήματα μπροστά στο μισό στίχο και στον άλλο μισό γυρίζει στη θέση της.

- Πέντε ποντικοί, δεκαοχτώ νυφίτσες          

- γάμο κάνανε κοντή, νεραντζούλα φουντωτή.

- Γάμο κάνανε, παντρεύαν τη χελώνα

- και της δίνανε κοντή νεραντζούλα φουντωτή.

- Και της δίνανε ένα κλωνί σιτάρι

- και τ’ αλέθανε κοντή νεραντζούλα φουντωτή.

- Και τ’ αλέθανε στου ψύλλου το ποδάρι

- βάζει ο ψύλλος μια φωνή, το ποδάρι μου πονεί.

- Τρέξτε όλοι οι γειτόνοι, γιατ’ ο ψύλλος δε γλιτώνει.

- Ένας ποντικός τον κυρ γιατρό φωνάζει:

- έλα μέσα κυρ γιατρέ, κάθισε στον καναπέ

- για να πιεις καφέ.

- Να διατάξεις αλοιφή

- για του ψύλλου την πληγή.

Η αμπάριζα

Τα παιδιά που συμμετέχουν χωρίζονται σε δύο ισάριθμες ομάδες και κάθε ομάδα ετοιμάζει την αμπάριζά της (τη «Μάνα» της) και δίπλα τη φυλακή της, δηλαδή το χώρο που θα βάλουν τους παίχτες της αντίπαλης ομάδας που θα φυλακίσουν. Η αμπάριζα σχεδιάζεται με ένα κύκλο που έχει 3 - 4 μέτρα διάμετρο. Η φυλακή είναι τετράγωνη. Οι 2 αμπάριζες απέχουν μεταξύ τους 20 - 40 μέτρα.

Όταν αρχίζει το παιχνίδι, ένας τυχαίος παίχτης της πρώτης ομάδας βγαίνει τρέχοντας στο χώρο ανάμεσα στις 2 αμπάριζες. Ένας παίχτης της αντίπαλης ομάδας, τρέχει να τον πιάσει για να τον σκλαβώσει. Ο πρώτος υποχωρεί, γιατί σκλαβώνεται, αν τον πιάσει ο άλλος που έφυγε μετά από αυτόν από την αμπάριζα της ομάδας του, όμως τότε άλλος παίχτης της πρώτης ομάδας βγαίνει να καλύψει τον πρώτο. Έτσι βγαίνει ο ένας μετά τον άλλο και προσπαθούν να πιάσουν αυτούς που έχουν απομείνει, ενώ πολλοί ξαναγυρίζουν να ανανεώσουν τη φωτιά τους. Όποιος πιαστεί σκλαβώνεται και πηγαίνει στο χώρο που έχει φτιαχτεί για τους σκλάβους. Εκεί περιμένει κάποιον από την ομάδα του, να τον ξεσκλαβώσει. Συνήθως η ομάδα που έχει μερικούς σκλάβους βάζει παίχτες της να προσέχουν τους σκλάβους.

Κάθε παίχτης πριν βγει απ’ τη «Μάνα» του φωνάζει: «Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω», υπονοώντας ότι παίρνει δύναμη απ’ τη βάση του ή ανανεώνει τη δύναμή του. Ταυτόχρονα δηλώνει ότι είναι ο τελευταίος που βγήκε στο παιχνίδι και έχει δικαίωμα να συλλάβει και να φυλακίσει όλους τους άλλους.

Νικήτρια είναι η ομάδα που θα φυλακίσει όλους τους αντίπαλους παίχτες.

Τα κοκόρια

Τα παιδιά σχηματίζουν μικρούς κύκλους κάτω στο έδαφος. Σε κάθε κύκλο μπαίνουν μέσα δύο παιδιά, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος τους. Προσπαθούν να σπρώξουν το ένα το άλλο μόνο με το πλάι και χωρίς την επέμβαση των χεριών. Όποιο παιδί κατορθώσει να βγάλει τον αντίπαλό του έξω από τον κύκλο, κέρδισε. Το παίζουν παιδιά της προσχολικής ηλικίας.

Ο «δολοφόνος»

Αυτό το παιχνίδι παίζεται με τέσσερα ή περισσότερα παιδιά που κάθονται σ’ έναν κύκλο. Το πρώτο παιδί σηκώνεται και ψιθυρίζει σ’ ένα άλλο παιδί τη λέξη «δολοφόνος», σ’ ένα δεύτερο παιδί τη λέξη «αστυνόμος» και στα υπόλοιπα παιδιά τη λέξη «θύμα».

Μετά, το πρώτο παιδί φεύγει από το παιχνίδι και ο «δολοφόνος» κλείνει το μάτι σ’ όποιο παιδί επιλέξει. Αν το παιδί που δέχεται τη ματιά είναι ο «αστυνόμος» τότε ο «δολοφόνος» συλλαμβάνεται. Αν είναι «θύμα» τότε το παιδί αυτό «σκοτώνεται» απ’ τον «δολοφόνο».

Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι ο «δολοφόνος» καταφέρει να «σκοτώσει» όλα τα «θύματα» ή ως ότου ο «αστυνόμος» καταφέρει να τον συλλάβει.

Το κυνήγι της αλεπούς

Τα παιδιά ρίχνουν κλήρο ποιο θα είναι η αλεπού. Η αλεπού πρέπει να είναι εφοδιασμένη με είκοσι πέντε χαρτονάκια αριθμημένα.

Ξεκινά και παίρνει ένα δρόμο. Περπατώντας κρύβει τα χαρτονάκια κάτω από μια πέτρα ή ανάμεσα στα χόρτα.

Μετά από λίγη ώρα, τα σκυλιά, δηλαδή οι υπόλοιποι παίκτες, ξεκινούν. Όταν κάποιος από τους σκύλους ανακαλύψει ένα χαρτονάκι από αυτά που έχει κρύψει η αλεπού, φωνάζει και τους άλλους παίκτες κοντά του. Κοιτάζουν τον αριθμό του χαρτονιού. Το παιδί που θα βρει το μεγαλύτερο αριθμό στη διάρκεια της ανίχνευσης, μπαίνει εκείνο αρχηγός του παιχνιδιού και το διευθύνει.
Την αλεπού δεν μπορούν να την πιάσουν, ακόμα κι αν την προλάβουν. Αυτό γίνεται, όταν οι παίκτες δεν έχουν βρει όλα τα χαρτονάκια. Όταν τελειώσουν τα χαρτονάκια της αλεπούς, τρέχουν τα σκυλιά να την πιάσουν κι όταν την πιάσουν, τελειώνει το παιχνίδι.

Κορώνα ή γράμματα

Χρησιμοποιούνταν συνήθως ως μέσο επιλογής εκκίνησης για μια εκ των δυο ομάδων παιδιών σε κάποιο παιχνίδι. Στην περίσταση αυτή ο αρχηγός μιας ομάδας ρωτούσε τον άλλο αρχηγό:

«Τι θέλεις κορώνα ή γράμματα;»

Κι αυτός διάλεγε την μια όψη. Ο πρώτος έριχνε στριφτά το κέρμα (νόμισμα) στον αέρα. Μόλις αυτό έπεφτε κάτω, κοίταζαν ποια όψη ήταν από πάνω. Κέρδιζε και έπαιζε πρώτος εκείνος που μάντεψε την κορώνα ή τα γράμματα.

Αργότερα χρησιμοποιήθηκε κι ως αυτόνομο παιχνίδι, ατομικό ή ομαδικό, στοιχηματικού χαρακτήρα, που παίζονταν συνήθως από ενήλικες.

Τα βαρελάκια

Τα παιδιά κάθονταν σε απόσταση δύο μέτρων περίπου το ένα από το άλλο και ήταν σκυμμένοι κρατώντας τα γόνατα με τα χέρια και μέσα το κεφάλι τους για να μην υπάρξουν τραυματισμοί. Η διάταξή τους ήταν τέτοια ώστε καθένας επόμενος σχημάτιζε υψηλότερο εμπόδιο απ’ το προηγούμενο.

Ο τελευταίος ξεκινούσε να πηδάει πάνω από κάθε παιδί και όταν ολοκλήρωνε όλη τη σειρά έπαιρνε αυτός πια θέση στη γραμμή πρώτος. Κατά το πήδημα επιτρεπόταν να τοποθετήσει τα χέρια του στην πλάτη του σκυμμένου παιδιού, αρκεί να μην τον ακουμπούσε.  

Το παιχνίδι αυτό δεν τελειώνει ποτέ!

Ήλιος ή βροχή

Ο ένας, o αρχηγός, παίρνει μια πλακίτσα (κομματάκι πλακερής πέτρας) τη φτύνει στη μια μεριά (όψη) και ρωτάει τον δεύτερο αρχηγό: Τι θέλεις, ήλιο ή βροχή; (άβρεχη ή βρεγμένη) κι εκείνος δηλώνει. O πρώτος ρίχνει στριφτά την πλακίτσα στον αέρα και πέφτει στη γη με τη μια όψη. Κερδίζει εκείνος που μάντεψε.