Τι διδάσκουμε και τι εξετάζουμε

Γράφει ο Διονύσης Μάργαρης στο ΣΧΟΛΕΙΟ και Σχόλιο

Τα τελευταία χρόνια, συνηθίζεται να κάνουμε μια σκληρή κριτική στα θέματα των εξετάσεων. Συνήθως η σκληρή κριτική γίνεται λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση των θεμάτων. Μια κριτική εν θερμώ. Μια κριτική, συνήθως από φίλους, οι οποίοι παίρνουν το λόγο μια φορά το χρόνο, για να κρίνουν τα θέματα…
Φοβάμαι, ότι η θέση πολλών συναδέλφων, πάνω στα θέματα, διαμορφώνεται ΚΑΙ με κριτήριο, την απόδοση των μαθητών τους στα συγκεκριμένα θέματα. Αλλά επίσης η κριτική εστιάζεται και σε συγκεκριμένα ερωτήματα, τα οποία φαίνεται να έχουν το α ή το β πρόβλημα και αυτό είναι λογικό, αν και έχω την αίσθηση ότι με τον τρόπο αυτό βλέπουμε το δένδρο και χάνουμε το δάσος. Τώρα που ολοκληρώθηκε και η βαθμολόγηση και έχουν περάσει και κάποιες μέρες, μπορούμε να δούμε τα πράγματα με μεγαλύτερη ψυχραιμία νομίζω. Βέβαια, σκέφτηκα πολύ αν έπρεπε να το κάνω ή να δώσω μόνο μερικούς συνδέσμους. Συνδέσμους που οδηγούν σε τοποθετήσεις μου τα προηγούμενα χρόνια. Τοποθετήσεις, που μπορεί αν κάποιος ενδιαφέρεται, να διαβάσει κάνοντας κλικ: (πηγαίνοντας πρώτα στο Σχολείο και Σχόλιο)
Αλλά τελικά αποφάσισα να γράψω μερικές σκέψεις που ενισχύθηκαν από τη βαθμολόγηση των γραπτών. Λίγα βέβαια γραπτά (75) και γι’ αυτό τα συμπεράσματα, μπορεί να μην αντέχουν σε αυστηρά επιστημονικά κριτήρια. Αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν απέχουν, τουλάχιστον πολύ, από την πραγματικότητα. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι θα υπερβεί το 70% το ποσοστό των γραπτών που βαθμολογήθηκε κάτω από τη βάση, αν και θα ήθελα να σταθούμε σε άλλα στοιχεία στην παρακάτω τοποθέτηση, πιο σημαντικά κατά την άποψή μου.
1) Τελικά πότε θα καταλάβουμε ότι το ΘΕΜΑ Α, δεν μπορεί να εξετάζεται με τον τρόπο που γίνεται μέχρι σήμερα;
Α) Δεν είναι δυνατόν να εξετάζεται σοβαρά μια γνώση, με ερωτήματα κλειστά, όπου χωρίς να μπορεί να δείξει ο μαθητής τι ξέρει και τι καταλαβαίνει, παίρνει ή όχι μόρια σε ερωτήσεις, που πολλές φορές επιδέχονται και δεύτερη ανάγνωση.
Β) Τα ποσοστά επιτυχίας κυμαίνονται μεταξύ 60-80% με το Α4 να υστερεί. Μήπως ήταν έτσι διατυπωμένο να μπερδέψει; Πάντως αυτό έγινε και δεν νομίζω ότι οφείλεται στο ότι οι μαθητές μας δεν ξέρανε ούτε τη σειρά στο φάσμα, ούτε τη σχέση μεταξύ μήκους κύματος και συχνότητας.
Γ) Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι οι μαθητές που θέλουν να πάρουν απλά απολυτήριο, έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν με ενδοσχολικές εξετάσεις. Δεν χρειάζεται να βάζουμε ερωτήματα, ώστε να δίνεται η δυνατότητα αντιγραφής και να μπορούν να συγκεντρώσουν, οι εντελώς άσχετοι και αδιάβαστοι, 30+ μόρια
Δ) Αν δεν μπορούμε να διδάξουμε και να μάθουμε στους μαθητές μας Φυσική, ας μην τους μάθουμε τουλάχιστον να γίνονται κλέφτες και κομπιναδόροι!!! Το θεωρώ εντελώς απαράδεχτο να γίνεται αποδεκτό ότι βάζουμε θέματα για να μπορέσουν να αντιγράψουν κάποιοι. Αν τελικά θα μπορούσε να έχει κάποια αξία το θέμα αυτό, θα ήταν να μπορούσαμε να στείλουμε ψυχολόγο, να εξετάσει κάποια παιδάκια, που έδειξαν απομονωμένα από την ομάδα, που λέγεται συμμαθητές και τάξη!!!!! Είναι τα παιδιά που δεν μπόρεσαν να αντιγράψουν… (ναι ξέρω, μπορεί να δείχνει και μια ηθική στάση, αλλά μου φαίνεται μάλλον μικρής πιθανότητας…)
Να σημειώσω εδώ ότι το 50%+ έδειξε ότι είχε έρθει εντελώς ανίκανο να γράψει κάτι που είχε διαβάσει και που γνώριζε (οι βαθμολογία τους κυμάνθηκε μέχρι το 30, ουσιαστικά με μόρια Α θέματος και επιλογής του σωστού στο θέμα Β). Έτσι τα ποσοστά που θα αναφερθούν παρακάτω, αναφέρονται στο υπόλοιπο 50%, οι οποίοι κουράστηκαν και φιλοδοξούσαν να γράψουν και σαν κλάσμα αυτού του ποσοστού πρέπει να τα δούμε
2) Στο ΘΕΜΑ Β, απαντήθηκε σε ποσοστά από 15-40% επί της ουσίας (δεν μιλάω για τα δύο μόρια που έκλεψε κάποιος). Καλύτερη απόδοση στο Β₂, και χειρότερη στο Β₁. Έγινε...
Διαβάστε τη συνέχεια σε pdf.

Το ταξικό μήνυμα των φετεινών Γενικών - Πανελλήνιων - Πανελλαδικών Εξετάσεων

Το ταξικό μήνυμα των φετινών Γενικών Εξετάσεων

Οι φετινές Γενικές Εξετάσεις συνεχίζονται τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο.

Ο σκοπός που όλοι νομίζουμε ότι οι εξετάσεις αυτές εξυπηρετούν είναι η επιλογή των τελειόφοιτων μαθητών Λυκείου για την εισαγωγή τους στις Ανώτατες Πανεπιστημιακές Σχολές. Φέτος, όμως, οι εξετάσεις αυτές φαίνεται να εξυπηρετούν και έναν ακόμη στόχο.

Αυτό που μέχρι στιγμής έχουμε παρατηρήσει είναι μια πολύ σημαντική αύξηση της δυσκολίας των θεμάτων των εξετάσεων. Στη νεοελληνική γλώσσα η κυρία Αρβελέρ δήλωσε ότι αυτή ποτέ δε θα έβαζε το κείμενό της σε πανελλήνιες εξετάσεις.

Στη Βιολογία Γενικής Παιδείας τα θέματα ήταν σημαντικά πιο δύσκολα από άλλες χρονιές, ενώ το ίδιο συνέβη στα Μαθηματικά Γενικής Παιδείας και στη Φυσική Γενικής Παιδείας.

Στη δε Φυσική Κατεύθυνσης η Ενωση Ελλήνων Φυσικών (ΕΕΦ) χαρακτήρισε τα θέματα ως εξής: «Εκτός από το πρώτο θέμα που αποτελούσε το 1/4 των θεμάτων (δηλαδή 25 μονάδες), τα υπόλοιπα απαιτούσαν μεγάλη εμπειρία και ιδιαίτερη διαίσθηση στη φυσική, σαν να επρόκειτο για διαγωνισμό ταλέντων φυσικής».

Γιατί το έγραψε αυτό η ΕΕΦ; Ψάχνοντας βρήκα ότι το επίμαχο θέμα Γ4 μοιάζει πολύ με ένα θέμα που μπήκε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φυσικής το 2009.

Από το διαγωνισμό αυτό επιλέγεται η ομάδα που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Φυσικής.

Οντως, λοιπόν, ήταν θέματα για ταλέντα.

Αν επικεντρωθούμε, όμως, όπως οι περισσότεροι, στο ερώτημα Γ4 που δεν ήταν σωστά διατυπωμένο και οδηγούσε τους μαθητές σε μια εξωφρενική λύση αν το διαπραγματεύονταν σωστά, θα χάσουμε το σημαντικότερο μήνυμα των εξετάσεων αυτών:

Γιατί σε πανελλήνιες εξετάσεις και μέσα σε περίοδο οικονομικής κρίσης τα θέματα είναι τόσο δύσκολα;

Ξέρουμε πολύ καλά όλοι μας ότι η εκπαίδευσή μας μόνο κατ' όνομα είναι δωρεάν παιδεία. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι αν ένας μαθητής με μόνο εφόδιο τη διδασκαλία του δημόσιου σχολείου συμμετάσχει στις γενικές εξετάσεις είναι απίθανο να τα καταφέρει. Οποιος δεν έχει να πληρώσει για πάνω από ένα χρόνο φροντιστήρια ή να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα, όποιος δεν μπορεί να αγοράσει φροντιστηριακά βοηθήματα σε περισσότερα από ένα μαθήματα, πολύ δύσκολα μπορεί να επιτύχει στις εξετάσεις αυτές.

Τι μήνυμα, λοιπόν, εκπέμπουν αυτές οι εξετάσεις στις εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους, στους απεργούς, στους εργαζόμενους που αμείβονται με ψίχουλα;

Πολύ απλά ότι τα παιδιά τους δεν έχουν καμία τύχη σε αυτό το υποτιθέμενο αξιοκρατικό σύστημα, όσες ικανότητες και αν έχουν.

Η προσπάθεια που αυτή τη στιγμή κάνει το αστικό κράτος με όπλο του τα πολύ δύσκολα θέματα είναι να σβήσει από τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών το όραμα των πανεπιστημιακών σπουδών, ενισχύοντάς το ταυτόχρονα σε όλους όσοι μέσα σε αυτή την κρίση μπορούν να πληρώνουν τους ακριβούς φροντιστάδες και ιδιαιτεράδες.

Είναι υπερβολικό αυτό; Οχι, αν σκεφτεί κανείς ότι παρόμοιο ερώτημα με το περίφημο πια Γ4 στη Φυσική υπήρχε σαν ερώτημα (σωστά όμως διατυπωμένο) σε άσκηση πολύ γνωστού φροντιστηριακού βοηθήματος, όχι όμως στο σχολικό βιβλίο. Σε πολλά, λοιπόν, φροντιστήρια το περίφημο αυτό ερώτημα είχε διδαχθεί. Σε πόσα σχολεία όμως;

Αφού, λοιπόν, οι αστοί σβήσουν το όνειρο της εισαγωγής σε ΑΕΙ των παιδιών των λαϊκών οικογενειών στη συνέχεια θα αρχίσει η προπαγάνδα για την τεχνολογική εκπαίδευση. Στόχος τους είναι να στρέψουν αυτά τα παιδιά εκεί.

Το έχουν ήδη πει κάνοντας συγκρίσεις με άλλες χώρες. Γιατί σε άλλες χώρες της Ευρώπης το 60% των μαθητών να πηγαίνει στην τεχνολογική εκπαίδευση ενώ εδώ να θέλουν να γίνουν όλοι επιστήμονες;

Είναι το συνηθισμένο τους επιχείρημα. Ενώ, λοιπόν, προσπαθούν να στρέψουν τα παιδιά στην τεχνολογική εκπαίδευση, ταυτόχρονα οι ίδιοι την υποβαθμίζουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι προτάσεις για τα νέα αναλυτικά προγράμματα των ΕΠΑΛ, όπου αφαίρεσαν από τη Β' Λυκείου τη Φυσική.

Στο ερώτημα πώς θα μπορέσει κάποιος να γίνει ένας καλός τεχνικός χωρίς Φυσική δεν απαντούν.

Και δεν μπορούν να απαντήσουν γιατί τελικά ο στόχος δεν είναι να παράξουν μέσα από την τεχνολογική εκπαίδευση καλούς τεχνικούς με ισχυρή θεωρητική βάση, που θα τους εξασφαλίσει μια μελλοντική εκπαίδευση και συνεπώς μια καλή ζωή, αλλά μια μεγάλη μάζα πρακτικά ανειδίκευτων εργατών που σε όλη τους τη ζωή θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτό το μήνυμα των εξετάσεων θα γίνει πολύ έντονο στο τέλος Αυγούστου.

Να θυμηθούμε ότι πριν από μερικά χρόνια οι παπαγάλοι του συστήματος μας μιλούσαν συνεχώς για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών τα οποία έμπαιναν σε ΤΕΙ με βαθμό πρόσβασης μικρότερο του 10.

Είμαι σίγουρος ότι στο τέλος Αυγούστου αυτοί οι ίδιοι θα παρουσιάζουν (ξεχνώντας την τεράστια δυσκολία των φετινών θεμάτων) βάσεις σχολών που θα είναι σημαντικά χαμηλότερες του 10 και θα σκίζουν τα ρούχα τους για την κατάντια του εκπαιδευτικού μας συστήματος που επιτρέπει σε αυτούς τους απαίδευτους να καταλαμβάνουν θέσεις στα ΤΕΙ.

Τα οποία ΤΕΙ ταυτόχρονα υποβαθμίζονται και άλλο με τη μείωση της χρηματοδότησης, με τις μειώσεις των προσλήψεων των συμβασιούχων καθηγητών, με τη συνεχή υποβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Το δικαίωμα στη μόρφωση για όλους κατακτήθηκε με αγώνες

 

Μ. ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΑΣ

Φυσικός

Καλή Σχολική Χρονιά

Κάθε Σεπτέμβρη νέες ελπίδες, νέες γενιές στα Σχολεία.
Αισθανθείτε σαν τα πρωτάκια ...

... και αφήστε τις απαισιόδοξες σκέψεις

Ξανά "δίκαιες και ανθρώπινες" εισαγωγικές εξετάσεις μας τάζουν

Ανισότητες ατην πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση και στη Γαλλία.

(της Ρένας Μπρισίμη - Μαράκη στα ΝΕΑ της Παρασκευής 2 Ιουλίου 2010)

Κάθε χρόνο, µε αφορµή τις Πανελλαδικές Εξετάσεις πολλά γράφονται είτε για τα διαφορετικά συστήµατα πρόσβασης στην Τριτοβάθµια Εκπαίδευση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είτε για την ανισότητα των ευκαιριών που παρέχονται στους µαθητές κατά τη διαδροµή τους στη Δευτεροβάθµια (ακόµη και στην Πρωτοβάθµια) Εκπαίδευση προκειµένου να διαβούν το κατώφλι ενός ΑΕΙ ή ΤΕΙ.
Ωστόσο, οι κοινωνικές αυτές ανισότητες δεν αποτελούν αποκλειστικά ελληνικό φαινόµενο. Το παράδειγµα της Γαλλίας κατά την τελευταία 25ετία, σύµφωνα µε επίσηµα στοιχεία που παρέχουν οι υπηρεσίες της χώρας, είναι ενδεικτικό.
Ηδη στο τέλος της Γ Γυµνασίου του γαλλικού εκπαιδευτικού συστήµατος µία µερίδα µόνο µαθητών συνεχίζει στο Γενικό Λύκειο (ενώ οι υπόλοιποι προσανατολίζονται στα Επαγγελµατικά Λύκεια). Από την πρώτη κατηγορία, οι µαθητές που έχουν βαθµολογία κοντά στη βάση και συνεχίζουν είναι σε ποσοστό 66% γόνοι ανώτερων στελεχών του ιδιωτικού ή του δηµόσιου τοµέα και µόνο σε ποσοστό 18% παιδιά εργατικών οικογενειών, σύµφωνα µε τα τελευταία δηµοσιοποιηµένα στοιχεία του 2008 (Πηγή: Λεξικό της Εκπαίδευσης - puf 2008, υπό τη διεύθυνση της Αgnes van Ζanten).

Βεβαίως, το ποσοστό των µαθητών που περνούν µε επιτυχία τις εξετάσεις του γαλλικού απολυτηρίου (του γνωστού, καταξιωµένου και µε διεθνές κύρος Βaccalaurιat) Γενικών ή Επαγγελµατικών Λυκείων ανήλθε εντυπωσιακά από το 26% του µαθητικού πληθυσµού το 1980 στο 79% το 2000 και παραµένει στα ίδια επίπεδα έως σήµερα, γεγονός σηµαντικό που δηλώνει την άνοδο του επιπέδου σπουδών της νεώτερης γενιάς στη µεγάλη της πλειονότητα.

Οι κοινωνικές διακρίσεις είναι εντούτοις και εδώ παρούσες.

Ετσι, ανάµεσα στους µαθητές που εισήλθαν στην πρώτη τάξη του 4τάξιου γαλλικού Γυµνασίου το 1995 και έφτασαν στο Βaccalaurιat, διακρίνουµε ότι πέρασε µε επιτυχία τις εξετάσεις το 79,5% των παιδιών στελεχών και µόλις το 32,4% των παιδιών εργατικών οικογενειών (αντίστοιχα, για τα Επαγγελµατικά Λύκεια τα ποσοστά είναι 0,6% των παιδιών στελεχών και 5% εκείνων που είναι παιδιά εργατών). Μάλιστα το µεγαλύτερο µέρος των µαθητών της πρώτης κατηγορίας αποφοιτά από τη θετική - επιστηµονική κατεύθυνση του γαλλικού Λυκείου που έχει, ιστορικά, το µεγαλύτερο κύρος και παραδοσιακά υψηλότερα ποσοστά εισαγωγής στην Τριτοβάθµια Εκπαίδευση.

Οι διακρίσεις συνεχίζονται και κατά την εισαγωγή και αποφοίτηση από αυτή την εκπαιδευτική βαθµίδα. Με ένα Βaccalaurιat θετικής - επιστηµονικής κατεύθυνσης στην κατοχή τους, στις υψηλού κύρους Σχολές της Τριτοβάθµιας Εκπαίδευσης (τις λεγόµενες Grandes Εcoles που απαιτούν και ένα ή δύο προπαρασκευαστικά έτη προκειµένου οι υποψήφιοι να επιτύχουν στις εισαγωγικές εξετάσεις, µε περιορισµένο ετησίως αριθµό εισακτέων και αυστηρότατη επιλογή) επιτυγχάνουν λίγο πάνω από το 50% των παιδιών στελεχών που είναι αγόρια και 30,5% (µόνο) κορίτσια, ενώ αντίστοιχα 21% των παιδιών που είναι γιοι εργατών, ενώ εδώ το αντίστοιχο ποσοστό για τα κορίτσια αγγίζει µόλις το 9%.

Συνολικά, στον πληθυσµό που ανέρχεται ηλικιακά µεταξύ 20 και 24 ετών, τα παιδιά των στελεχών αλλά και των πνευµατικών ανθρώπων φτάνουν το 15% της ηλικιακής αυτής ζώνης (επίσης σύµφωνα µε στοιχεία του 2008). Εντούτοις, το ποσοστό αυτό ανεβαίνει στο 30% µεταξύ των φοιτητών πανεπιστηµιακών σχολών, µε σηµαντικές εσωτερικές διαφοροποιήσεις: µόλις 14% για τις σχολές επαγγελµατικού προσανατολισµού σύντοµης διάρκειας, σε σύγκριση µε 44% για τις Ιατρικές Σχολές και 52% για τις Grandes Εcoles υψηλού κύρους που προαναφέραµε. Αν µάλιστα από τις τελευταίες ξεχωρίσουµε εκείνες µε τις υψηλότερες διακρίσεις και την αυστηρότερη επιλογή κατά την εισαγωγή, όπως οι Πολυτεχνικές Σχολές και ορισµένες ανώτατες Εcoles Νormales, εκεί το ποσοστό των γόνων στελεχών αλλά και διανοουµένων υπερβαίνει το 81%!..

Ο κοινωνικο-οικονοµικός περίγυρος αλλά και οι προσφερόµενες δυνατότητες και ευκαιρίες χάρη στο πολιτισµικό κεφάλαιο του οποίου είναι συχνότατα φορείς αυτοί οι νέοι, κάνουν τους αριθµούς αποκαλυπτικούς όσο και αµείλικτους. Σε αυτό το στοιχείο µπορούν να προστεθούν οι παράγοντες της γεωγραφικής προέλευσης (ακόµη και από συνοικία σε συνοικία ή από εκπαιδευτήριο σε εκπαιδευτήριο της ίδιας πόλης, και µάλιστα σε µία χώρα που είναι εξαιρετικά υπερήφανη για το υψηλό επίπεδο που διατηρεί στη δηµόσια εκπαίδευση την οποία προσφέρει και στην οποία φοιτά η συντριπτική πλειονότητα του µαθητικού πληθυσµού όλων των βαθµίδων, καθώς µόνο µία µικρή µερίδα ανεξάρτητων επαγγελµατιών υψηλής στάθµης επιλέγει ιδιωτικά σχολεία).

Οι παραπάνω αναφορές στο παράδειγµα της Γαλλίας έχουν ενδιαφέρον προκειµένου να αναζητηθούν κάποιες αντιστοιχίες, αναλογίες αλλά και διαφορές για ένα φαινόµενο πολύπλευρο και πολύπτυχο που µόνο την αντανάκλασή του έχει στην Τριτοβάθµια Εκπαίδευση. Οι ρίζες του (στην Ελλάδα, τη Γαλλία ή οπουδήποτε αλλού) βρίσκονται στα πρώτα κιόλας σκαλοπάτια της εκπαιδευτικής κλίµακας – εκεί προφανώς και η αντιµετώπιση ή έστω ο περιορισµός του.

ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ
Η ανισότητα των ευκαιριών για τους µαθητές που θέλουν να διαβούν το κατώφλι ενός ΑΕΙ ή ΤΕΙ δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό φαινόµενο. Τι δείχνει το παράδειγµα της Γαλλίας
(Η Ρένα Μπρισίµη - Μαράκη είναι φιλόλογος, συντονίστρια Νεοελληνικών Σπουδών στο Γαλλικό και Διεθνές Τµήµα του Lycιe Franco-Ηellinique Εugene Delacroix, συγγραφέας εκπαιδευτικών βιβλίων και υποψήφια διδάκτωρ στο Πανεπιστήµιο της Γενεύης.)
ΠΗΓΗ: Τα Νεα 2 Ιουλίου 2010

Τα χάλια των Σχολείων μας, τα χάλια στην Παιδεία, παραγωγή απόφοιτων με άχρηστα πτυχία.

Χίλιοι δεκατρείς (1013) Εκπαιδευτικοί διδάσκουν στη Ναιρατζιότησα, στο ....Υπουργείο.

ΑΛΛΑΖΕΙ τα πάντα στις προσλήψεις, αποσπάσεις και μεταθέσεις εκπαιδευτικών η υπουργός Παιδείας, ώστε να σταματήσουν οι ρουσφετολογικές διαδικασίες και να καταπολεμηθεί το φαινόμενο των κενών στα σχολεία.

Ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά ακριβώς χίλιους δεκατρείς εκπαιδευτικούς, με ειδικότητες ακόμα και θεολόγων ή μουσικών, απέσπασε φέτος η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Παιδείας στις κεντρικές του υπηρεσίες τη στιγμή που τα κενά στα σχολεία απαιτούσαν άμεση κάλυψη.

Το πλέον παράλογο της υπόθεσης με τα κενά στα σχολεία είναι ότι η χώρα μας, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΟΟΣΑ για το 2009, εμφανίζεται πρώτη μεταξύ των χωρών- μελών του Οργανισμού στην αναλογία εκπαιδευτικών- μαθητών με 117,4 εκπαιδευτικούς ανά 1.000 μαθητές όλων των βαθμίδων όταν ο μέσος όρος ΟΟΣΑ είναι 76,4.
Και όμως, κάθε χρονιά τα κενά στα σχολεία της χώρας είναι πολλά και οι χαμένες διδακτικές ώρες δεκάδες.

Ακόμα και σήμερα, τρεις μήνες μετά την έναρξη του σχολικού έτους, η ΟΛΜΕ υπολογίζει ότι πάνω από 1.000 κενά ταλαιπωρούν ακόμα τους μαθητές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση διαφόρων περιοχών της χώρας, ενώ η νέα υπουργός Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου σχεδιάζει να αλλάξει τα πάντα, προκειμένου να σταματήσει το φαινόμενο των ρουσφετολογικών αποσπάσεων.

Σύμφωνα με υπολογισμούς, περισσότεροι από 10.000 εκπαιδευτικοί έχουν αποσπαστεί από τα σχολεία τους σε διάφορες υπηρεσίες του Δημοσίου, από την κεντρική υπηρεσία και τις περιφερειακές διευθύνσεις, μέχρι και σε μητροπόλεις.

Η χαρτογράφηση για την αποτύπωση της κατάστασης ξεκίνησε από το ίδιο το Υπουργείο.
Η κ. Διαμαντοπούλου, μόλις ανέλαβε καθήκοντα, ζήτησε από τις υπηρεσίες να την ενημερώσουν.

Σύμφωνα με τους συνεργάτες της, άρχισαν να καταφθάνουν στο γραφείο της πρόχειρα σημειώματα και πινακάκια, τα οποία καταδείκνυαν ένα και μόνο πράγμα: ουδείς είχε ακριβή εικόνα.
Το επόμενο βήμα ήταν να ζητήσει με έγγραφό της από τη γενική διευθύντρια Διοικητικής και Οικονομικής Υποστήριξης του υπουργείου αναλυτικό πίνακα των αποσπασμένων εκπαιδευτικών.
Τότε διαπιστώθηκε ότι οι αποσπάσεις στις κεντρικές υπηρεσίες του υπουργείου είναι 1.013 ακριβώς, ενώ 300 από αυτές έγιναν με μια μόνο απόφαση του προηγούμενου υπουργού τον Ιούνιο του 2009 και με ισχύ για τρία χρόνια (για πρώτη φορά!)
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι περίπου 300 από τους αποσπασμένους θα επιστρέψουν στα σχολεία τους, ενώ τις επόμενες ημέρες θα γίνουν και νέες προσλήψεις αναπληρωτών.
ΠΗΓΗ: Τα Νέα Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009

Εμείς στη Β Λυκείου της τεχν. - θετ. κάνουμε 2 Φυσικές, 2 Χημείες, 2 Μαθηματικά, κοντεύουμε να τρελλαθούμε. Ξεκαθαρίστε την τεράστια ύλη!

(από το blogspot ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ)

"Είμαι Β λυκείου και περιμέναμε την ενισχυτική γιατί και πέρισυ που κάναμε μας βοήθησε πολύ.
Εμένα δεν με νοιάζει γιατί το έκανε η υπουργός (μπορεί να έχει δίκιο για σπατάλες και τέτοια) εμένα με νοιάζει να βρει τη σωστή λύση γρήγορα δηλαδή να στείλει καθηγητές αμέσως γιατί λεφτά για φροντιστήριο δεν υπάρχουν και η ενισχυτική είναι για τους πιο φτωχούς. Αυτοί που τα εχουν δεν στέλνουν τα παιδιά τους εκεί αλλά τα σκάνε στα φροντιστήρια.

Και κάτι πολύ σοβαρό που πρέπει να αλλαξει η κ. Διαμαντοπουλου.Εμεις στη Β λυκείου της τεχνολογικης και θετικης κάνουμε 2 φυσικες 2 χημείες 2 μαθηματικά και κοντευουμε να τρελαθουμε.
Αυτο γινεται γιατι παλια τα παιδια εδιναν πανελλαδικες και στη Β λυκειου κατι που καταργηθηκε. Γιατι δεν αλλαξαν και την ύλη?

Βοηθεια και στηριξη θέλουμε απο όσου γνωρίζουν το θέμα.Σύλλογοι καθηγητων,ανθρωποι του υπουργειου, συνεργατες της κ. υπουργου.
Να ξεκαθαρισετε την τεραστια υλη.

Κάντε κάτι τώρα να σταματησει ο παραλογισμος.Δε φταιμε εμεις για τις επιπολαιοτητες τις παραληψεις και την αδιαφορια τοσων ετων.

Καντε κατι αύριο κιολας, σημερα, τωρα!!!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ Μενίδι

Η ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ (πιθανόν με νέα πληρώματα) ΞΕΚΙΝΑ και ΠΑΛΙ από 19 ΟΚΤ. 2009.

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί!

Υπήρξαν και εμπνευσμένοι Δάσκαλοι, αγαπητοί στους μαθητές τους, όπως ο φιλόλογος Χαρίλαος Γκεσούλης που εικονίζεται με τον ... λαό του, εν χορδαίς και οργάνοις, γύρω στο 1962, σε μια εκδρομή του τότε Πρακτικού τμήματος της Ζωσιμαίας Σχολής.

Κε καθηγητά καλή σταδιοδρομία, επ' αγαθώ της κοινωνίας βεβαίως βεβαίως...

Για τη σχολική εκπαίδευση και το σύστημα πρόσβασης, του Χρήστου Κάτσικα.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ
(6 παρατηρήσεις)
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΤΣΙΚΑ, εκπαιδευτικού αναλυτή
(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από τον τοπικό ΠΡΩΪΝΟ ΛΟΓΟ)

1. Στη συζήτηση για το σύστημα πρόσβασης των υποψηφίων, οφείλουμε να επισημάνουμε τους οικονομικούς, κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς όρους που επιδρούν, στη διάρκεια της φοίτησης, πολύ πριν οι μαθητές, ως υποψήφιοι, φτάσουν στις πανελλαδικές εξετάσεις, στην έκβαση αυτής της φοίτησης και σε τελευταία ανάλυση στη διαφοροποιημένη κατάταξη των υποψηφίων. Ουσιαστικά οφείλουμε να στρέψουμε το μικροσκόπιο του ενδιαφέροντός μας και της πολιτικής και εκπαιδευτικής μας ανάλυσης στις λειτουργίες του υπαρκτού σχολείου από την πρώτη μικρή του δημοτικού, πολύ, δηλαδή πιο πριν από το τέλος της Λυκειακής βαθμίδας. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να αντιπαρατεθούμε αποτελεσματικά με τη θεωρία των φυσικών χαρισμάτων (αυτών που «παίρνουν» τα γράμματα) και άρα της «αναγκαίας επιλογής» μέσω εξετάσεων όσων μαθητών «αξίζουν» να προχωρήσουν.

2. Δεν υπάρχει «φαεινή ιδέα» για το εξεταστικό, πολύ περισσότερο δεν υπάρχει αντίπαλη πρόταση αν δεν τοποθετηθεί κανείς για την ουσία της σχολικής εκπαίδευσης, καθώς, για όσους έχουν μάτια να δουν και την τιμιότητα να πιστέψουν στα μάτια τους είναι σαφές ότι, το σύστημα πρόσβασης δεν μπορεί να βρει δίκαιη λύση στο πλαίσιο των άνισων όρων που δημιουργεί η σημερινή εκπαιδευτική και κοινωνική πραγματικότητα. Οφείλουμε να μιλήσουμε για την εκπαίδευση και το σχολείο σε συνάρτηση με τις υπαρκτές σχέσεις παραγωγής, με το σύστημα εκμετάλλευσης που προσδιορίζει και καθορίζει τη σχολική εκπαίδευση.
Η εκπαιδευτική κοινότητα πρέπει να κοιτάξει το δάσος και όχι το δέντρο και να μιλήσει για όλα τα παιδιά. Αλλιώς θα «εγκλωβιστεί» σε μια επιφανειακή συζήτηση που θα επικεντρώνεται στην τελευταία τάξη του λυκείου, θα μεγαλοποιεί το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει αυτό καθαυτό το «σύστημα πρόσβασης» και θα αφήνει απέξω τα μεγάλα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος.

3. Χρειάζεται, επίσης, να αποκαλύψουμε ότι η «αυτονομία» ή «αποδέσμευση του Λυκείου» δεν εξαρτάται, σε τελευταία ανάλυση, από τις εξετάσεις πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πρώτα - πρώτα γιατί κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα είναι λογικό να δένεται ως κρίκος μιας αλυσίδας με την επόμενη. Δεύτερον γιατί όπου κι αν μετατεθούν οι εξετάσεις πρόσβασης χρονικά, το Λύκειο θα συνεχίσει να είναι προθάλαμός τους, καθώς η «αξία» των τίτλων του Λυκείου στον υφιστάμενο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας δεν είναι εδώ και χρόνια συνδεδεμένη με κανένα επαγγελματικό δικαίωμα, ουσιαστικά είναι απαξιωμένη εργασιακά.

4. Στα πλαίσια αυτά:
α. Πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στο περιεχόμενο, τις μορφές και τις κατευθύνσεις των αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων και στις σχολικές πρακτικές (τι, πως και γιατί μαθαίνουν οι μαθητές) που εντυπώνουν στους μαθητές μας από την πιο τρυφερή ηλικία, αντιλήψεις, πεποιθήσεις και στάσεις για τη φύση και την κοινωνία απαραίτητες για την «παραγωγή» παθητικών, συναινετικών, δογματικών, υπομονετικών, εξουσιαζόμενων, άκαμπτων, συντηρητικών προσωπικοτήτων που αντιστέκονται στην αλλαγή της κοινωνίας προκειμένου να κρατήσουν ανέπαφες τις παραδοχές τους για τον κόσμο που ζουν.
β. Πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στην τεμαχισμένη, αποσπασματική και τυποποιημένη γνώση που δημιουργεί στρατιές ημιαναλφάβητων ή προσοντούχων άσχετων οι οποίοι μπορούν να «διαβάσουν τη λέξη», αλλά είναι αξιοθρήνητα ανίκανοι να «διαβάσουν τον κόσμο». Η «εκπαίδευση της αμάθειας» ανήκει στη φυσιολογία του αστικού σχολείου, αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό του, το οποίο δεν μπορεί να το αποβάλλει όσες μεταρρυθμίσεις και αν κάνει.
γ. Πρέπει να μιλήσουμε για τις χιλιάδες μαθητών για τους οποίους η συζήτηση για το σύστημα πρόσβασης στην Ανώτατη εκπαίδευση είναι έξω από το οπτικό τους πεδίο καθώς δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική -εδώ και αρκετές δεκαετίες- 9χρονη εκπαίδευση.
δ. Πρέπει να μιλήσουμε για το διπλό ανισότιμο, κοινωνικά και εκπαιδευτικά, σχολικό δίκτυο
ε. Τέλος πρέπει να αναδείξουμε τη στενά ωφελιμιστική (εργαλειακή= εξετάσεις), συνεπώς μονοδιάστατη και θνησιγενή παιδεία (υπερτονισμένη από την πρόωρη πρακτική των λεγόμενων «φροντιστηρίων») των μαθητών του Λυκείου.

5. Όσες προτάσεις έχουν κατατεθεί μέχρι σήμερα από τη μεριά του ΥΠΕΠΘ και των φορέων του (ΕΣΥΠ - Επιτροπή Μπαμπινιώτη) πριμοδοτούν στην κατεύθυνση της τροποποίησης, μετάθεσης ή και «κατάργησης» των πανελλαδικών εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποκρύπτοντας ή υποτιμώντας ή αφήνοντας άθικτες όλες τις παραπάνω λειτουργίες και πρακτικές της σχολικής εκπαίδευσης, τους μηχανισμούς της κοινωνικής επιλογής στο σχολείο.
Παράλληλα, το ΥΠΕΠΘ, με την κάλυψη ενός αναγεννησιακού λόγου για τη μείωση του εξεταστικού άγχους των μαθητών, των φροντιστηρίων και των ιδιωτικών εκπαιδευτικών δαπανών, σε μια προσπάθεια τροχοπέδησης της κίνησης του μαθητικού πληθυσμού, ετοιμάζεται να στήσει νέα «εξεταστικά χαρακώματα» στις Λυκειακές τάξεις (περιφερειακά τεστ) στοχεύοντας σε μια νέα διαχείριση της ροής του μαθητικού πληθυσμού, με πλήρη «ηγεμονία» των αποτελεσμάτων των εξεταστικών δοκιμασιών σε όλα τα «μήκη και τα πλάτη» του Λυκείου, «λειτουργία» που από μόνη της, ως γνωστόν, δρομολογεί την πρόωρη έξοδο ενός τμήματος του μαθητικού πληθυσμού από την «κούρσα» του Λυκείου. Μιλάμε για μια αριστοτεχνική δημιουργία των όρων που επιβάλλουν «αυτεπαγγέλτως» υψηλά ποσοστά απόρριψης και αποκλεισμού μαθητών.

6. Το στρατηγικό αίτημα του κόσμου της εργασίας «μόρφωση και δουλειά για όλους» είναι το μόνο έδαφος το οποίο μπορεί να αξιοποιήσει μια πρόταση αγώνα για το σήμερα που θα στοχεύει στο να μορφώνονται όσο το δυνατόν περισσότεροι, όσο το δυνατόν καλύτερα. Στα πλαίσια αυτά η οποιαδήποτε πρόταση οφείλει να είναι δεμένη άρρηκτα με την αλλαγή του περιεχομένου της εκπαίδευσης, την εξάλειψη της σχολικής διαρροής, την κατάργηση του διπλού δικτύου, της βάσης του 10 και του κλειστού αριθμού εισακτέων, μαζί με τη διεκδίκηση-απαίτηση επαγγελματικής διεξόδου. Οφείλει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γενναία χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, την ελαχιστοποίηση των σκληρών ταξικών φραγμών, την αντισταθμιστική αγωγή, την ένταξη στα σχολικά δίκτυα των χιλιάδων παιδιών που βρίσκονται «εκτός των τειχών», την αναπροσαρμογή των αναλυτικών προγραμμάτων.

Οφείλει να μιλάει για όλες τις παραμέτρους της εκπαίδευσης (χρηματοδότηση, αναλυτικά προγράμματα, αντισταθμιστική διδασκαλία), να συνδέει την Εκπαίδευση με την Εργασία και τα πτυχία με το επάγγελμα, απαιτώντας το δικαίωμα για σταθερή και μόνιμη εργασία με αξιοπρεπή μισθό και αρνούμενη τις νεοφιλελεύθερες ιδεολογικές εμμονές, όπου η αγορά κανοναρχεί και η εκπαίδευση υποτάσσεται.
Οφείλει να μιλάει για το Ενιαίο 12χρονο δωρεάν δημόσιο Σχολείο για όλα τα παιδιά (μετά από δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή με ενιαίο διαπαιδαγωγητικό πρόγραμμα), μέχρι τα 18 τους χρόνια. Ένα τέτοιο σχολείο, με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό με ενιαία εργασιακά δικαιώματα, απαλλαγμένο από επικαλύψεις και ανακύκλωση της ύλης σε κάθε βαθμίδα, θα έχει βελτιωμένο επίπεδο γενικών γνώσεων, θα συνδέει τη θεωρία και την πράξη, θα αναπτύσσει την κριτική σκέψη, ώστε τα παιδιά να κατανοούν τους νόμους κίνησης της φύσης και της κοινωνίας. Στο σχολείο αυτό θα παρέχονται και εισαγωγικές επαγγελματικές γνώσεις, χωρίς κατευθύνσεις και ειδικότητες.

Οφείλει να μιλάει για τη λήψη αντισταθμιστικών εκπαιδευτικών μέτρων, όπως ειδική οικονομική υποστήριξη και επιδόματα στη φτωχή οικογένεια, στους άνεργους και τους μετανάστες ώστε τα παιδιά τους να τελειώνουν το Ενιαίο 12χρονο Σχολείο, καθώς και για πρόσθετη εκπαιδευτική υποστήριξη στους μαθητές που το έχουν ανάγκη.

Οφείλει να μιλάει για έναν δεύτερο, προαιρετικό (για τους μαθητές), κύκλο σε όλη τη διάρκεια του Ενιαίου δημόσιου Σχολείου (μεσημεριανό ή απογευματινό), με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό, στον οποίο, σε αντίθεση με το ασυνάρτητο και εξουθενωτικό πρόγραμμα του ολοήμερου, ο μαθητής θα έχει τη δυνατότητα, δωρεάν και συγκροτημένα, να καλύψει διάφορες ανάγκες του για τις οποίες τα νοικοκυριά έχουν σήμερα αυξημένες και ανελαστικές ιδιωτικές δαπάνες (ολοκλήρωση του διαβάσματος για την επόμενη μέρα, ξένη γλώσσα, υπολογιστές, μουσική, χορός, αθλητικές δραστηριότητες κλπ) και να πιστοποιεί τις γνώσεις του (πτυχίο ξένης γλώσσας και πληροφορικής).

Οφείλει να μιλάει, παράλληλα, για ένα δημόσιο δωρεάν και ανοιχτό σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης μετά το 12χρονο σχολείο για όσα επαγγέλματα δεν απαιτούν πανεπιστημιακή μόρφωση.

Μια φωτογραφία = χίλιες λέξεις, Απολυτήριες εξετάσεις στο Αφγανιστάν.

Άντε τώρα να αντιγράψεις, να ζητήσεις άδεια να πας προς νερού, ή να περιμένεις λύσεις στην οθόνη του κινητού, ή να εύχεσαι να πιάσουν κουβεντούλα οι επιτηρητές και να χαζεύουν από το παράθυρο.
Αναδημοσίευση από το Εκ-Παιδευτικά Παιδέματα και άλλα σοφίσματα.
Στο μεταξύ, στην άλλη άκρη, στη Νορβηγία, δοκιμάζουν να γίνονται οι εξετάσεις στα Λύκεια μέσω φορητών υπολογιστών, laptop, και οπωσδήποτε υπό σκιάν, και όχι σταυροπόδι.
Ο Μωυσής θα παρελάμβανε σήμερα τις Δέκα Εντολές στο facebook, και όχι σε δυό πέτρινες πλάκες.
Αλλά και εδώ, από μακρυά και με λίγη φαντασία, οι διαγωνιζόμενοι που κάθονται κατάχαμα (πως τόλεγε ο Όμηρος για τους κατοικούντες πέριξ της Αρχαίας Δωδώνης προγόνους μας, "ανυπτόποδες, χαμιεύναι" ) δείχνουν νάχουν στα γόνατα τους .... φορητά pc, συνδεμένα με ...ασύρματο internet...
Ούτε λίγη σκιά και ένα ποτήρι νερό;

«Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ’ αμπέλια του
σφίγγει τα δόντια.

Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.

Ο δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.

Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κι οι πηγές μες στον ασβέστη του ήλιου
Η ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα. Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό. Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα.

Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό πάνω απ’ την πίκρα τους».

Να μετατραπούν οι δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου σε καλά δημόσια φροντιστήρια, του Παντελή Καψή στα ΝΕΑ.

Ο πιο σίγουρος τρόπος για να αποτύχει η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση - που υποτίθεται ότι προωθεί η κυβέρνηση - είναι για μια ακόμα φορά να αρνηθούμε να δούμε τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά μας.
Κι ως φαίνεται αυτό ακριβώς γίνεται.

Η Επιτροπή Μπαμπινιώτη, μαθαίνουμε, αναζητά τρόπους να ελαφρύνει το έργο των μαθητών, να μειώσει την ύλη και τις εξετάσεις, να προσθέσει εξωσχολικές δραστηριότητες και βέβαια ώρες πολιτισμού.

ΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ και άξιοι επαίνου στόχοι που με μαθηματική σχεδόν βεβαιότητα μπορούμε να προβλέψουμε ότι θα αποτύχουν. Για έναν πολύ απλό λόγο: όλα σχεδόν τα παιδιά της Β΄ και της Γ΄ Λυκείου ζουν και αναπνέουν με ένα μόνο πράγμα στο μυαλό τους, πώς θα πετύχουν στις εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο.

ΚΙ έχουν απόλυτο δίκιο. Αυτό τους ζητάει η κοινωνία, αυτό επιδιώκουν και οι ίδιοι γνωρίζοντας ότι, πέρα από τους εύκολους αφορισμούς, η ζωή τους και το μέλλον τους θα εξαρτηθούν από τις επιδόσεις τους.

ΜΙΑ εκπαιδευτική μεταρρύθμιση λοιπόν πρέπει να ξεκινάει από αυτό ακριβώς. Πώς μπορεί δηλαδή το σχολείο- αν μπορεί- να τους βοηθήσει να πετύχουν στο Πανεπιστήμιο.

ΑΣ μην είμαστε υποκριτές. Αν καταφέρναμε να μετατρέψουμε τις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου σε καλά δημόσια φροντιστήρια θα ξαναβάζαμε το σχολείο στη ζωή των μαθητών και θα απαλλάσσαμε την ελληνική οικογένεια από ένα δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος.

ΘΑ ξενίσει ενδεχομένως κάποιους μια τέτοια άποψη. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του σχολείου, θα πουν, δεν θέλουμε παπαγάλους, στόχος πρέπει να είναι η διαπαιδαγώγηση των ψυχών και όχι η στείρα απομνημόνευση.

ΚΑΛΑ και άγια όλα αυτά. Όμως είναι ακριβώς ό,τι δεν γίνεται σήμερα στο σχολείο. Τα παιδιά αισθάνονται ότι χάνουν έξι ώρες και αναγκάζονται έτσι να πάνε άλλες έξι φροντιστήριο ή να κάνουν ιδιαίτερα. Αν καταργούσαμε αυτές τις χαμένες έξι ώρες, ποιος ξέρει, μπορεί να είχαν λίγο χρόνο και για πολιτισμό.

ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ αυτό που εμείς αρνούμαστε να δούμε είναι ακριβώς ό,τι συμβαίνει σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Όπου τα τελευταία χρόνια το σχολείο κάνει ακριβώς αυτό. Προετοιμάζει τα παιδιά για τις εξετάσεις.

ΤΟ πραγματικό πρόβλημα είναι αν μπορούν πια τα σχολεία να μετατραπούν σε καλά δημόσια φροντιστήρια. Ή αν αντιθέτως τα ιδιωτικά θα συνεχίσουν να τους παίρνουν τους μαθητές, γιατί κάνουν πολύ καλύτερα τη δουλειά τους. ΝΑ ένα ερώτημα που θα μπορούσε να απασχολήσει τους εκπαιδευτικούς μας εγκεφάλους. Να υπάρξουν τα κατάλληλα κίνητρα και οι δομές ώστε τα δημόσια σχολεία να αχρηστεύουν τα φροντιστήρια.

ΓΙΑΤΙ βέβαια υπάρχει πάντοτε και η νεοφιλελεύθερη απειλή. Να δίνεται δηλαδή σε κάθε μαθητή μια επιταγή με το αντίτιμο του κόστους φοίτησης και να μπορεί να διαλέγει αν θα πάει σε ιδιωτικό ή δημόσιο σχολείο-φροντιστήριο.

ΕΧΕΙ κανείς αμφιβολία τι θα διάλεγαν με τις σημερινές συνθήκες στην παιδεία;
ΠΗΓΗ: Τα Νεα 18 Ιουλίου 2009

Αναβάθμιση του Λυκείου. Πρόσβαση στην τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ένα άρθρο του Γιώργου Ζησιμόπουλου, Φυσικού, Υπευθ. ΕΚΦΕ Αιγίου

Στην ειδική έκδοση του Φυσικού Κόσμου της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών
(Ιαν. Φεβ. Μάρτιος 2009) «Συνεισφέρουμε στο διάλογο για την Παιδεία»
ο Γιώργος Ζησιμόπουλος, Φυσικός, Υπευθ. ΕΚΦΕ Αιγίου, Γραμματέας του Παραρτήματος Αχαϊας της ΕΕΦ, στο άρθρο του
«Αναβάθμιση του Λυκείου – Πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση»
αφού χαρτογραφήσει τη σημερινή κατάσταση, που όλοι θέλουν να αλλάξει, αλλά όλο ίδια μένει – για να μη πω πως πάει από το κακό στο χειρότερο, προτείνει λύσεις.
(Ο αγωγιάτης κυρ Κώστας έλεγε στο χωριό μου για τους εκάστοτε ιθύνοντες,που δεν έχουν ευήκοον ούς, πολλά - πολλά χρόνια πριν: Δεν έχν (έχουν) τρύπα στ’ αφτί)

Το άρθρο με επιμέρους ενότητες:
ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
1) Η ανισορροπία της κατανομής των μαθητών στο Γενικό Λύκειο και την Τεχνική – Επαγγελματική Εκπαίδευση.
2) Πληθώρα γνωστικών αντικειμένων που επικαλύπτονται με την ευρύτερη έννοια
3) Η γνώση έχει μετατραπεί σε ύλη, θεωρείται δεδομένη και …συνεπώς παραδίδεται! Δεν απαιτεί συμμετοχή, παρά μόνο παραλήπτες
4) Η εργασία στο σπίτι, τα μονόωρα μαθήματα
5) Μεγάλες διαφορές στη μεθοδολογία και τα αποτελέσματα της αξιολόγησης των μαθητών εντός του ίδιου του Σχολείου, αλλά και από Σχολείο σε Σχολείο.
6) Αναμόρφωση της δομής, του χαρακτήρα και του περιεχομένου των κριτηρίων αξιολόγησης.
7) Η παραβατική συμπεριφορά μαθητών.
8) Έλλειμμα παιδαγωγικής επάρκειας και διδακτικής εμπειρίας των νεοεισερχομένων στην εκπαίδευση.
9) Αδυναμία έγκαιρης και ικανοποιητικής στελέχωσης των μικρών σχολικών μονάδων, ειδικά στην διδασκαλία των μαθημάτων επιλογής.
10) Ανύπαρκτη αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου κάθε εμπλεκομένου στην εκπαίδευση.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ στην ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
11) Η άκαιρη δυνατότητα επιλογής πληθώρας τμημάτων Πανεπιστημιακών Σχολών, οδηγεί σε ανεύθυνη και επιπόλαιη επιλογή.
12) Πρωτοετείς φοιτητές δεν έχουν διδαχθεί καθόλου βασικά γνωστικά αντικείμενα (π.χ. Χημεία, Προγραμματισμό, Μαθηματικά, κλπ)
…..η υποχρεωτική εκπαίδευση έχει σε μεγάλο βαθμό εξομοιωθεί με την υποχρεωτική διέλευση….

Αρθρο Γιώργου Ζησιμοπουλου

View more documents from pefkounar.

Πανελλήνιες εξετάσεις, το ρυμουλκό της εκπαίδευσης. Μαθήματα του σαλονιού και του πλυσταριού.

πανελ εξετ

View SlideShare presentation or Upload your own. (tags: education κριτική)