Σκέψεις ενός συνταξιούχου

" Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα,γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους,ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.

Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό,

δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.

Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,

αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου ...

                                                   ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

Όταν έκοβαν τις συντάξεις των «υψηλοσυνταξιούχων» δεν στεναχωρήθηκα  γιατί δεν ήμουν υψηλοσυνταξιούχος.

Όταν έκοβαν τα δώρα στους κάτω των 60 δεν νοιάστηκα γιατί ήμουν πάνω από εξήντα.

Όταν μειώνονταν οι μισθοί των εν ενεργεία σκέφτηκα ότι ευτυχώς εγώ είμαι συνταξιούχους.

Όταν κόβανε τα φάρμακα και τις εξετάσεις εγώ δεν ανησύχησα πολύ γιατί ακόμα δεν ήμουν άρρωστος.

Όταν κόβανε το εφάπαξ το 2011 και 2012 εγώ δεν φώναξα γιατί το είχα πάρει ολόκληρο.

Όταν Όταν…..

Έλεγα ότι εγώ έχω δώσει την συνεισφορά μου με την ενεργό συμμετοχή μου τόσα χρόνια στο κίνημα!

Ας ξεκουραστώ να περάσω  με την μέτρια σύνταξη μου ανέμελα στο χωριό μου και μεγαλώνοντας τα εγγόνια μου!

Τώρα όμως μου ζητάνε να πληρώσω ‘ενοίκιο’ για το σπίτι που μου άφησε ο πατέρας μου στο χωριό. Να πληρώνω πανάκριβα διόδια και καύσιμα για να πάω. Να πληρώνω πανάκριβα τα φάρμακα και τις εξετάσεις μου. Να συντηρώ από την κομμένη σύνταξη τα παιδιά μου που σπουδάζουν η είναι άνεργα.

Και στο τέλος ζητάνε να τους επιστρέψω και χρήματα  που έλαβα γιατί δεν βγαίνουν τα ταμεία.

Δυστυχώς συνάδελφοι συνταξιούχοι. Είμαστε καταδικασμένοι να ξαναβγούμε μαζικά και αποφασιστικά στους δρόμους του αγώνα. Με όσες ψυχικές και σωματικές δυνάμεις έχουμε. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας, στα παιδιά μας στους μαθητές που πέρασαν από μπροστά μας.

                                                   Β.Κ.στο <Συνταξιούχοι Εκπαιδευτικοί>

Ευδοκίμως περατώσαντες, για τους συνάδελφους του 8ου του πρωην ΕΠΛ Ιωαννίνων.

Ένα κείμενο του Στέργιου Ναστόπουλου, για τους συνάδελφους του 8ου που θα κατεβούν στη στάση "Σεπτέμβρης του δέκα".

Στη φωτογραφία, κυκλάμινα, διώχνες τα λένε στο Ζαγόρι, γιατί όταν έβγαιναν νωρίς το Φθινόπωρο έφευγαν οι τότε "οικονομικοί μετανάστες" του Ζαγοριού για τη Ρουμανία, την Αίγυπτο, τη Σμύρνη, την Αθήνα, τα ξένα και την ξενητειά.

Ήταν περίεργη αυτή η βδομάδα που πέρασε στο σχολείο. Αρχή της σχολικής χρονιάς κι όμως κάτι έλειπε. Η δροσερή ατμόσφαιρα του Σεπτέμβρη με τα πρωτοβρόχια, τώρα που στην Ελλάδα η φύση ξαναπρασινίζει πριν τον τελικό της ύπνο, παράξενο αυτό, κι ας λένε τα σχολικά βιβλία ότι το φθινόπωρο είναι ο προθάλαμος του χειμώνα, αυτό σ’ άλλες χώρες, είχε κάτι το πυρετώδες, το θερμό, το βαρύ, το βαρύθυμο, το πένθιμο. Ναι, ξαναβρεθήκαμε την πρώτη του μηνός και πάλι: Ο Παύλος, ο Τέλης, η Δήμητρα, η Αγγέλα, η Ευγενία…

Και κάποιοι άλλοι που έλειπαν προσωρινά ξανάρθαν. Είπαμε τα «Καλή Χρονιά», «Με υγεία», τα γνωστά, τα καθιερωμένα από χρόνια, ακόμα και το γνωστό γλυκό «επί της ενάρξει» του σχολικού έτους φάγαμε.

Ναι, τα έθιμα τα τηρήσαμε. Κι όμως. Αυτό κράτησε για μια στιγμή.

Μετά τα νέα: «Φεύγω…». «Κι εσύ;» «Ναι, το αποφάσισα, δεν γίνεται, δεν πάει άλλο». «Γιατί;» «Ξέρεις, Να.» Και να σου απαριθμούν τα προβλήματα, τις ανησυχίες. Και προπάντων να εκδηλώνουν το ΦΟΒΟ, την ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ… «Μήπως έρθει κι άλλο;» «Φοβάμαι ότι…». Ναι, έχουν δίκιο. Κι εσύ φοβάσαι. Όλοι φοβούνται. (Μόνο κάποιοι νεαροί καθηγητές χαμογελάνε συγκαταβατικά: «Εμείς τι να πούμε;»). «Ξέρεις την έριξα και τη δεύτερη αίτηση». «Μα, γιατί τόσο νωρίς, εμάς τους παλιούς δεν μας πειράζουν;» «Κι αν χαθεί το εφάπαξ; Τόσα χρόνια, τόσος κόπος;» «Μα, έχεις κάποια χρόνια ακόμα». «Τίποτα δεν έχω», η τελική απάντηση με πίκρα. Σιωπή… Τι άλλο να τους πεις; «Εγώ, μ’ αυτή την κατάσταση, βαρέθηκα, κουράστηκα».

Ξέρω, δεν είναι από τη δουλειά, δεν είναι δα και τόσο «γέροι». Ξέρουμε καλά τι φταίει. Μάλλον όλοι το ξέρουμε. Ναι, έτσι είναι. Βάζεις τα πράγματα κάτω, σκέφτεσαι, ξανασκέφτεσαι, ξενυχτάς ίσως, συζητάς με τον/την σύντροφο, με το συνάδελφο, ρωτάς, ξαναρωτάς, ώρες αγωνίας, καμιά φορά αφόρητης, και αποφασίζεις. Κάπως έτσι γίνεται. Σε όλους.

Τέρμα πια τα όνειρα στην Εκπαίδευση. Όχι, δεν έχεις μέλλον εκεί πια.

Τι περιμένεις πια; Προσπαθείς να βρεις τρόπους να ξεφύγεις από το αδιέξοδο, να ονειρευτείς ξανά, ίσως. Στην πραγματικότητα ξέρεις ότι παροπλίζεσαι. Πρόωρα. Κλείνεσαι στο καβούκι σου πια. Το ατομικό πάνω από το συλλογικό.

Τι θα κάνεις από δω και πέρα; Ξέρω. Τους βλέπεις στην Πλατεία. Να περπατάνε αργά, συνήθως αργά. Δυο-δυο ή τρεις-τρεις καμιά φορά. Καφέ σε κάποια καφετέρια. Χαρτάκι σε κάποιο καφενείο. Ή να ξεκοκαλίζουν μια εφημερίδα, ώρες ατέλειωτες. Μάτια αδρανή, σβησμένα. Κι όμως κάποτε…
Όχι, ο Παύλος δεν ήξερε ότι στις 13 Μαΐου 2010, τότε που έκανε μάθημα με το Β’τάδε τμήμα, όταν έγραφε τον τελευταίο του τύπο στον πίνακα και χτυπούσε το κουδούνι ότι αυτός θα ήταν ο τελευταίος που θα έγραφε σε πίνακα στη ζωή του. Τα ωραία γράμματα του Παύλου, που πάντα θαύμαζα. «Παιδιά, τελειώσαμε για φέτος. Στις εξετάσεις θα έχετε….». Όχι, δεν είπε «Παιδιά, τελειώσαμε μαζί». Οριστικά. Δεν το ήξερε αυτό ακόμα, δεν το είχε σκεφτεί.

Και στο διάλειμμα μας μιλούσε για τον αγαπημένο του μαθηματικό, τον Galois, την κoρδέλα του Moebius και για το πόσες διαστάσεις είχε το Σύμπαν τον καιρό του Big Bang.

Και μετά με την Νίκη θα μας έλεγε ένα ανέκδοτο, να γελάμε με τις ώρες.

Όχι, η Δήμητρα, η αυστηρή και θεολογίζουσα, δεν θα ξαναφέρει φέτος το καλό της τραπεζομάντιλο να σκεπάσουμε το θρανίο στον αγιασμό φέτος. Ποτέ ξανά δεν θα το ξαναφέρει. Να βρούμε άλλο.

Ο γερόλυκος Τέλης δεν θα ξανακάνει το αγχωμένο του τσιγάρο (υπό διωγμόν, «κόψτο το ρημάδι, Τέλη», κρυφά), μήτε θα μας μιλήσει για την εποχή που ήταν μαθητής στο χωριό, πόση φτώχια μας έδερνε τότε. Πάει κι αυτό.

Η Αγγέλα, αεικίνητη πάντα, δεν θα με ξαναρωτήσει πια «Θα προτείνεις κανένα πρόγραμμα φέτος; Να σπάσουμε τη ρουτίνα».

Η Ευγενία δεν θα φλυαρήσει στο διάλειμμα για χίλια δυο, από το ποιος έχει ομορφότερο χωριό, μέχρι τα προβλήματα των παιδιών στην εφηβική ή μετέπειτα ηλικία. Ούτε πια θα κάνουμε την καθημερινή μας ανάλυση των γεγονότων, και ειδικά για την εκπαιδευτική πραγματικότητα, πρωί-πρωί με την τσίμπλα στο μάτι- πού την βρίσκουν την όρεξη;- και θα τσακωθούμε, κι έντονα καμιά φορά, για να συμφωνήσουμε απογοητευμένοι από την καθημερινή μας ζούγκλα στο τέλος. Ή, να πειράξουμε ο ένας τον άλλον, στο δρόμο για την τάξη.
Και γυρίζω ακόμα πιο παλιά: Όταν «κάναμε έφοδο προς τον ουρανό», καθηγητές σε απεργίες διαρκείας, για ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω, μόνο που στην πραγματικότητα απεργούσαμε για να δηλώσουμε ότι είμαστε παρόντες, ότι νοιαζόμαστε, ότι είμαστε (ακόμα) πολίτες. Ανήκαμε στην λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου», βέβαια, όλοι τότε.

Να παλέψουμε και να ονειρευτούμε, ο καθένας το δικό του όνειρο. Τότε, θυμάστε, συνάδελφοι, που καθόμαστε μέχρι ντάλα καλοκαίρι,, επιστρατευμένοι, άεργοι, και οργανώναμε ενδοσχολική αυτό-επιμόρφωση, μόνοι μας, μεταξύ μας, ο καθένας να μάθει απ’ αυτά που ξέρει ο άλλος, τέτοια τρέλα, μου φαίνεται αδιανόητο στους σημερινούς καθηγητές.

Τότε που σπάζαμε τον τοίχο της αίθουσας του άλλου. Κι άλλα: «Θα μας βγει καλή σχολική γιορτή; Τι θα κάνουμε με τη μουσική, είναι γραμμένη καλά η κασέτα;» Πού πήγαν όλ’ αυτά; Έγιναν μνημόνιο και δηλώσεις Υπουργών; Προσλάβαμε τόσους, θα προσλάβουμε τόσους. Δεν υπάρχουν προβλήματα, κλπ. Αλίμονο στον Υπουργό Παιδείας, που μιλάει με και για αριθμούς εκπαιδευτικών, σαν να ‘ναι φασόλια.

Ξέρεις τον Παύλο, την Ευγενία, τον Τέλη, κ. Υπουργέ μου;

Έχεις ποτέ συζητήσει μαζί τους; Δεν μπορείς να τους μάθεις; Κακώς.

Εσύ χάνεις, Γιατί τότε θα γινόσουν καλύτερος Υπουργός. Μπορείς, αντί να συμμετάσχεις στον «Πρωινό καφέ» μιας σύσκεψης να συμμετάσχεις χωρίς τα γαλόνια σου στον «Πρωινό καφέ» ενός σχολείου; Αν δεν μπορείς, εσύ χάνεις. Γιατί θα ήξερες πολύ περισσότερα.
Χαθήκαν ολ’ αυτά μέσα σε μιαν απλή αίτηση παραίτησης. Και έτσι κάποιοι (καλοί) εκπαιδευτικοί πήραν το δρόμο για τα αζήτητα. Ευδοκίμως περατώσαντες; Όχι βέβαια. ΚΑΚΗΝ ΚΑΚΩΣ.
Γεια σου, Παύλο, Τέλη, Ευγενία, Δήμητρα, Αγγέλα. Κι άλλοι πολλοί.

Φίλοι και συνάδελφοι. Κάποτε οι δρόμοι μας θα διασταυρωθούνε πάλι. Πώς; Ζωή ειν’ αυτή. Ποτέ δεν ξέρεις. Αν όχι σε κάποια σχολική τάξη, σίγουρα όμως στο παράδεισο των Εκπαιδευτικών, εκεί που οι Υπουργοί γνωρίζουν όλους, μα όλους τους Εκπαιδευτικούς με τα ονόματά τους.
Αναρτήθηκε από Stergios Nastopoulos στις 3:57 π.μ.
ΠΗΓΗ: Λιγα απ ολα

Ω τα χρυσά που φύγαν νειάτα, με πόσα όνειρα ήταν γεμάτα!

Το τέλος της σχολικής χρονιάς 2009-10 σημαδεύτηκε αναμφίβολα από την αθρόα αύξηση των αιτήσεων συνταξιοδότησης των εκπαιδευτικών, που ξεπέρασε τις αρχικές εκτιμήσεις του αρμόδιου Υπουργείου. Προφανώς, το κλίμα σύγχυσης και αβεβαιότητας που επικράτησε όλο το προηγούμενο διάστημα, οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες και τα αντικρουόμενα μηνύματα αναφορικά με τις ρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος “έδειξαν” την πόρτα της εξόδου σε 11.466 εκπαιδευτικούς, αριθμό υπερδιπλάσιο συγκριτικά με την περσινή χρονιά.

Αν συνεκτιμηθεί ο πενιχρός αριθμός διορισμών μονίμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών, στις οποίες θα προβεί φέτος το Υπουργείο Παιδείας, οι οιωνοί για τη νέα χρονιά δεν είναι ευνοϊκοί. Η ηγεσία και οι υπηρεσίες του Υπουργείου έχουν εναποθέσει τις ελπίδες για λύση του γόρδιου δεσμού στην επανάκαμψη στα σχολεία 5.000 περίπου αποσπασμένων εκπαιδευτικών, στη δυνατότητα μετακινήσεων όσων πλεονάζουν ακόμη και εκτός ορίων ΠΥΣΠΕ / ΠΥΣΔΕ / Περιφερειακής Διεύθυνσης, καθώς και στις πιθανές ανακλήσεις αιτήσεων συνταξιοδότησης. Σημειωτέον, ότι η δυνατότητα για ανακλήσεις έχει καταληκτική ημερομηνία την 20ή Αυγούστου 2010, σύμφωνα με σχετική εγκύκλιο του Υπουργείου.

Αυτή είναι η εικόνα στο μακροεπίπεδο, κοιτώντας δηλαδή τα πράγματα από ψηλά. Όμως θα ήθελα να σταθώ λίγο περισσότερο στο θέμα της συνταξιοδότησης, μιας και – όπως φαίνεται – σύντομα θα αποτελεί απατηλό όνειρο, αντικείμενο έρευνας για τον ιστορικό του μέλλοντος, μια θολή ανάμνηση των εργασιακών δικαιωμάτων που είχαν κάποτε οι άνθρωποι. Προσεγγίζοντας το θέμα από μία πιο συναισθηματική πλευρά, νομίζω πως η αποχώρηση από τον εργασιακό βίο συνοδεύεται από αντικρουόμενα συναισθήματα. Από τη μια, αισθάνεται κανείς απελευθερωμένος από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη δουλειά του. Από την άλλη, η συγκίνηση για τα χρόνια που πέρασαν είναι λογικά αναπόφευκτη. Η αναπόληση του παρελθόντος μαζί με κάποιες σκέψεις για το ενδεχόμενο να βρεθεί στο περιθώριο της ζωής, τον τρομοκρατούν. Η φράση απόμαχος της ζωής δεν είναι και η πλέον σαγηνευτική. Ασφαλώς, ο βαθμός στον οποίο συμπλέκονται τα συναισθήματα χαράς και λύπης ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ενδεχομένως, δε, να υπάρχει μια διαφοροποίηση μεταξύ ανδρών και γυναικών ως προς αυτό το σημείο. Καθώς η γυναίκα εξακολουθεί να έχει σε μεγάλο βαθμό τη φροντίδα του σπιτιού, η αποχώρηση από το επάγγελμα την απαλλάσσει από ένα σημαντικό φορτίο εργασίας. Συνεπώς, είναι περισσότερο πιθανό η αποχώρηση της γυναίκας από το πεδίο του επαγγέλματος να δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα.

Συνομιλώντας με λίγους υποψηφίους συνταξιούχους και παρατηρώντας πολύ περισσότερους εξ αυτών, προσπάθησα να διακρίνω στα λόγια και τις εκφράσεις του προσώπου τους σημεία πρόσβασης στον κόσμο των συναισθημάτων τους. Η Ε. μου έλεγε πόσο αποκαρδιωμένη αισθανόταν από τη διάχυτη έλλειψη πειθαρχίας στις τάξεις μεγάλου σχολείου της πόλης. Δεν έκρυβε την ανυπομονησία της να βγει στη σύνταξη. Αν υπάρχει μια φράση που θα μπορούσε να περιγράψει την κατάστασή της, αυτή πιστεύω πως θα ήταν “εργασιακή εξουθένωση”. Η Σ. επεσήμανε πως η παραίτηση από την υπηρεσία ήταν μονόδρομος, λαμβάνοντας υπόψη τα μέτρα για το ασφαλιστικό. Ο Ι. αμφιταλλαντευόταν για το τί θα έκανε. Η καρδιά τού υπαγόρευε να μείνει, ενώ η λογική να αποχωρήσει. Όμως τόνιζε ξανά και ξανά πως είχε ετοιμάσει ένα πλάνο δραστηριοτήτων για τη φάση της συνταξιοδότησης. Ο Ε. δεν κατάφερε να κρύψει τη συγκίνησή του κατά την αποχώρηση. Τα δάκρυα σύντομα ανέβηκαν στα μάτια και ένας κόμπος εγκαταστάθηκε πεισματικά στο λαιμό, κάνοντας δύσκολη την εκφορά του λόγου.

Η θλίψη όμως δε χρειάζεται να παγιωθεί. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο που πολλοί συνάνθρωποί μας, όταν έγιναν συνταξιούχοι, απελευθέρωσαν τη δημιουργικότητά τους, κρυμμένα για πολλά χρόνια ταλέντα και χόμπυ βρήκαν τον τρόπο να “ανθίσουν”, περισσότερος και ποιοτικότερος χρόνος αφιερώθηκε στον εαυτό τους, στα παιδιά ή στα παιδιά των παιδιών τους ή σε άλλους σκοπούς που αξιολόγησαν ως σημαντικούς, ενώ και η συμβολή τους με το πολύτιμο κεφάλαιο της εμπειρίας και των γνώσεων αποδείχθηκε ουσιαστική. Συνεπώς, η αποχώρηση από ένα επάγγελμα δε σημαίνει παραίτηση από τη ζωή.

Κλείνοντας, δεν έχω παρά να ευχηθώ στους παραιτηθέντες συναδέλφους υγεία, δύναμη και κάθε καλό στη ζωή τους.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το ιστολόγιο της κας Μαρίας Κρομμύδα

..........................................................

«Η δασκάλα» από τη μεγάλη κυρία των γραμμάτων της Κρήτης και ποιήτρια Σοφία Μαυροειδή - Παπαδάκη:

Η Δασκάλα.

Πόσες φορές αποτραβιέται
μοναχή, πέρα απ’ τα παιδιά
και πικραμένη συλλογιέται
όσα της σφίγγουν την καρδιά.
Ω τα χρυσά που έφυγαν νιάτα
μ’ όνειρα πόσα ήταν γεμάτα !

Προβιβασμός, υποτροφία,
κάποια της τύχης αλλαγή,
δύο τρία χρόνια υπηρεσία
κι’ ένας λεβέντης μιαν αυγή,
που θα την κλειούσε αρχόντισά του
Στο σπίτι του και στην καρδιά του.

Μάταν φτωχό το σπιτικό της
και καρτερούσαν να θραφούν
γονιοί κι’ αδέλφια απ’ το μιστό της
και χρέη παλιά να πλερωθούν.
Κι’ αυτός, μικρός, δεν εξαρκούσε
κι’ όλο πιο μπρος τον εξοφλούσε.

Έχει σβυστεί στο πρόσωπό της
κάθε της νιότης ομορφιά.
Κι’ όσα διδάσκει στο σκολειό της
δεν τα πιστεύει εκείνη πια.
Κι’ όλο και γίνεται η δασκάλα
πιο νευρική και πιο ασπρομάλλα.

Άλλες μαθήτριες παντρευτήκαν
άλλες, παιδάκια, εγίναν νιές
από τη μνήμη της σβυστήκαν
πόσες εδίδαξε γενιές.
Στη νιότη τους, π’ ανθεί και δένει,
μετράει τα χρόνια της θλιμμένη.

Κι’ όμως, στην έδρα της εκείνη,
για λευτεριά, για δικαιοσύνη,
διδάσκει πάντα και κηρύττει,
με ραγισμένη τη φωνή,
π’ όλο και βγαίνει πιο βραχνή
από το χρόνιο φαρυγγίτη.

Φεύγουν 11.500 Εκπαιδευτικοί. Φειδωλό το Υπ. Παιδείας σε νέους διορισμούς, απλόχερο στα laptop.

Το Ασφαλιστικό «αδειάζει» τα σχολεία
11.466 εκπαιδευτικοί υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης, τριπλάσιοι από κάθε άλλη φορά

ΟΛΜΕ: Εκρηκτικές συνθήκες
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Χρήστος Κάτσικας Μάνος Χαραλαμπάκης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010 στα ΝΕΑ

Σειρά λύσεων μελετά το υπουργείο Παιδείας προκειμένου να μη δημιουργηθούν κενά στα σχολεία, καθώς φέτος υπέβαλαν αίτηση για συνταξιοδότηση 11.466 εκπαιδευτικοί. Αριθμός ρεκόρ όλων των εποχών, περίπου τριπλάσιος από τον αμέσως μεγαλύτερο προηγούμενο.

Αυτή η απρόσμενη εξέλιξη σε συνδυασμό με το γεγονός ότι φέτος το υπουργείο Παιδείας μείωσε τους μόνιμους διορισμούς περισσότερο από 50% φέρνει τη σχολική χρονιά αντιμέτωπη με τον κίνδυνο κατά την έναρξή της στις 13 Σεπτεμβρίου να έχει περίπου 9.000 κενά εκπαιδευτικών. Την ίδια στιγμή, η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) εκφράζει φόβους ότι η αύξηση του αριθμού των συνταξιοδοτήσεων σε συνδυασμό με τον χαμηλότερο αριθμό διορισμών της τελευταίας 15ετίας- όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της- θα δημιουργήσει εκρηκτικές συνθήκες στα σχολεία την επόμενη χρονιά. Στην ίδια ανακοίνωση οι εκπαιδευτικοί αναφέρουν πως «απαιτείται άμεσα ο επιπλέον διορισμός τουλάχιστον ίσου αριθμού μόνιμων εκπαιδευτικών (πάνω από 6.000), για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν από την παραπάνω κατάσταση».

Σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας, οι αιτήσεις συνταξιοδότησης εκπαιδευτικών ανέρχονται φέτος συνολικά σε 11.466. Συγκεκριμένα, στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ανέρχονται σε 3.930 και στη Δευτεροβάθμια σε 7.536. Αυτό σημαίνει ότι από τα γυμνάσια, τα λύκεια και τα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ υπέβαλε αίτηση παραίτησης ο ένας στους εννέα καθηγητές. Οι παραπάνω αριθμοί ενδέχεται να μεταβληθούν, λόγω του δικαιώματος που έχουν οι εκπαιδευτικοί, έως τις 16/08/2010, να ανακαλέσουν τις αιτήσεις για συνταξιοδότησή τους. Πέρυσι ο συνολικός αριθμός αιτήσεων συνταξιοδότησης εκπαιδευτικών ήταν 4.355 (στην Πρωτοβάθμια 1.745 και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση 2.610).

Στο μισό οι προσλήψεις μονίμων
Με βάση τα στοιχεία των υπηρεσιών του υπουργείου, που έθεσαν στη διάθεση του Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμβουλίου κατά τη διάρκεια συζήτησης των αποσπάσεων, τα κενά εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ανέρχονται σε 11.000. Παράλληλα τα κενά στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση υπολογίζεται ότι αγγίζουν τις 12.000. Ο αριθμός διορισμών μόνιμων εκπαιδευτικών, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, είναι φέτος μόλις 2.825, δηλαδή μόλις το 50% των περσινών. Στα πλαίσια αυτά είναι φανερό ότι δημιουργούνται πάνω από 20.000 κενά εκπαιδευτικών.

Το υπουργείο Παιδείας έχει δεσμεύσει περίπου 11.000 πιστώσεις για αναπληρωτές κανονικού και μειωμένου ωραρίου. Οι πρώτες προσλήψεις αναμένεται να γίνουν την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου, ενώ μια δεύτερη φουρνιά το πρώτο 15νθήμερο του Σεπτεμβρίου.

23.000 ΤΑ ΚΕΝΑ
Τα κενά των δασκάλων ανέρχονται σε 11.000,
των καθηγητών αγγίζουν τις 12.000,
ενώ έχουν εξασφαλιστεί μόλις 11.000 πιστώσεις

Τάξεις με πάνω από 25 μαθητές- αύξηση ωραρίου
ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Παιδείας θα χρησιμοποιήσει πέντε βασικούς τρόπους με τους οποίους πιστεύει ότι θα ελαχιστοποιήσει τα κενά:

1) Δείχνει τον δρόμο της επιστροφής στα σχολεία σε 5.000 εκπαιδευτικούς που μέχρι πέρυσι τους χρησιμοποιούσε για να καλύπτει πραγματικές ή πλασματικές ανάγκες σε διάφορους φορείς του υπουργείου, όπως την Κεντρική Υπηρεσία, τις Διευθύνσεις και τα Γραφεία Εκπαίδευσης, τον ΟΕΕΚ, την Ακαδημία Αθηνών, τις Βιβλιοθήκες, τα Πανεπιστήμια, κ.λπ. Μαζί τους και αρκετές εκατοντάδες που επιστρέφουν αναγκαστικά από σχολεία του εξωτερικού. Ωστόσο τα κενά δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να καλυφθούν με τον περιορισμό των αποσπάσεων σε γραφεία και φορείς, αφού για παράδειγμα το 2009-2010 οι αποσπασμένοι δάσκαλοι και νηπιαγωγοί σε γραφεία και φορείς ανέρχονταν σε 1.511, ενώ για τη νέα σχολική χρονιά ήδη αποσπάστηκαν 711 και είναι σίγουρο ότι θα αποσπαστούν και άλλοι.

2) Συγκρότηση τμημάτων με πάνω από 25 μαθητές στην τάξη. Η πλειονότητα των σχολείων σήμερα λειτουργεί με τμήματα που έχουν 22-25 μαθητές, οπότε είναι σίγουρο ότι με τη νέα διάταξη σε κάποια σχολεία θα γίνει συγχώνευση τμημάτων, με συνέπεια την εξοικονόμηση εκπαιδευτικών.

3)Αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών. Το υπουργείο Παιδείας είναι αποφασισμένο να ενεργοποιήσει τις διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 16 του Ν. 1566/1985, στο οποίο ορίζεται: «Στις περιπτώσεις που οι προβλεπόμενες ώρες διδασκαλίας για κάθε μάθημα δεν καλύπτονται με το υποχρεωτικό ωράριο των διδασκόντων, ο σύλλογος των διδασκόντων αναθέτει την κάλυψη των ωρών αυτών σε εκπαιδευτικούς του ίδιου σχολείου. Για την κάλυψη των ωρών του προγράμματος μπορεί να ανατεθεί προαιρετική υπερωριακή διδασκαλία μέχρι πέντε (5) ώρες την εβδομάδα σε εκπαιδευτικούς του ίδιου σχολείου με απόφαση του συλλόγου των διδασκόντων και σε εκπαιδευτικούς άλλου σχολείου με απόφαση του περιφερειακού υπηρεσιακού συμβουλίου. (...)
Με υπουργική απόφαση είναι δυνατόν να αυξηθούν μέχρι δέκα (10) οι ώρες προαιρετικής υπερωριακής διδασκαλίας, αν δεν καλύπτεται το εβδομαδιαίο ωρολόγιο πρόγραμμα διδασκαλίας».

4) Καθιέρωση δεύτερης ειδικότητας του εκπαιδευτικού (π.χ. ένας κοινωνιολόγος που έχει και πτυχίο Φιλολογίας να παίρνει ως δεύτερη ανάθεση φιλολογικά μαθήματα).

5) Μετακινήσεις από τη Δευτεροβάθμια στην Πρωτοβάθμια (π.χ. καθηγητές ειδικοτήτων) αλλά και μετακίνηση εκπαιδευτικών από ένα σχολείο σε ένα άλλο στον ίδιο νομό ή σε διπλανό!