σκιά ωστόσο

_

 photo by©Katerina Konstantinidou

Απρόσκλητος επισκέπτης το φως
διεκδίκησε ευθαρσώς μία θέση
στον σκοτεινό μου τόπο
Μια προσωρινή παρουσία
μια φωτεινή διαύγεια
έδωσε στο γαλάζιο παρόν μου,
μια, μουσικής σύνθεσης, παύση
Δεν ρώτησε
Δεν απάντησα
Τη σιωπή του μυστικού μοιράστηκε
και κρατώντας την ανάσα του
στην άκρη του κανεπέ κοντοστάθηκε
Παλινδρόμηση αδυναμίας διέκρινα
Ξεσήκωσα τα μαξιλάρια του καναπέ
να κάνω χώρο να καθήσει
Μα δεν κάθησε
παρά στη δύση του
άφησε την τελευταία Αχτίδα
την τελευταία Σκιά

«Στάσου λίγο ακόμα
έχουμε πολλά να μοιραστούμε
Αν φύγεις
θα μείνει η κάμαρα αφώτιστη
τα μαξιλάρια θα βρουν και πάλι τη θέση τους στον καναπέ
κι εκεί, πάνω τους θα γύρω το κεφάλι μου ξανά
να πέσω να πλαγιάσω»

Τίποτε άλλο, παρά
μια επανάληψη του ίδιου ονείρου


by ©K.K

_

Έζησες

Λίγα βήματα σε χωρίζουν απ’ το θάνατο

πλησίασε χορεύοντας

Λίγα δάκρυα στο πρόσωπό σου

ασ’ τα να σε δροσίσουν

Λίγες λέξεις σε χωρίζουν απ΄ την άβυσσο της ψυχής σου

πες τες αργά και δυνατά

Άνοιξε την αγκαλιά σου στον άνεμο

άσε να σε παρασύρει

μη κόψεις το άνθος μύρισέ το

είναι η ευωδιά μιας άνοιξης που σου χαρίζεται

Ένα μάτσο παραφωνίες

Λίγα αποτσίγαρα

και δυο σκισμένα ρούχα

θα θυμίζουν ότι κάποτε έζησες

©by K.K.-Carina

---

Να Προσέχεις το βλέμμα

Να Προσέχεις το βλέμμα

Της θύμιζε κατά τις συνεδρίες τους εκείνο το ωραίο του Νίτσε: «Μ’ αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή του». Να δουλέψουμε με τις πληγές μας αλλά να μην τις γλείφουμε∙ κινδυνεύουμε να διαστρέψουμε τις ηδονές μας. Η ψυχή είναι πανίσχυρη. Μην κολλάς! Μην κολλάς ούτε στην ψυχανάλυση, προορίζεται μονάχα για τις πληγές, για την ψυχή σου θα προχωρήσεις πιο πέρα, στην πνευματική περιπέτεια. Για να σου δώσω να καταλάβεις, είναι σαν να πηγαίνεις σε έναν ορθοπεδικό γιατί έσπασες το πόδι σου. Ο ορθοπεδικός θα σου γιατρέψει το κάταγμα, δε θα σου μάθει όμως ούτε να βαδίζεις, ούτε ποιο δρόμο θα περπατήσεις, ούτε πολύ περισσότερο τον προορισμό. Η ευθύνη σου είναι αμεταβίβαστη. Αν κάτσεις εκεί να σου χαϊδεύουν, να σου κάνουν μασάζ στο σπασμένο πόδι σου, θα ατροφήσεις, θα μείνεις ακίνητη. Ο δρόμος είναι αποκλειστικά δικός σου. Πολύ δύσκολο αυτό αλλά τίποτα σαγηνευτικότερο. Ετοιμάσου να με εγκαταλείψεις πριν παραλύσεις στο ντιβάνι μου. Να μην εμπιστεύεσαι με την πρώτη τα συναισθήματά σου, ούτε αγαπώ, ούτε δεν αγαπώ να λες εύκολα. Τα ένστικτα ξέρουν θαυμάσια να προσποιούνται πως είναι συναισθήματα ή να εκλογικεύουν την παρουσία τους με δήθεν πνευματικές ιδέες. Μην νομίζεις καν ότι συμπονάς τον άλλον όσο νομίζεις. Πάρα πολλές φορές συμπονούμε από ταύτιση, όχι από ανθρωπιά. Παίρνουμε το δράμα του άλλου μέσα μας, φανταζόμαστε πως είμαστε εμείς που μας συμβαίνει και μ’ αυτή τη μετάθεση υποφέρουμε επειδή υποφέρουμε για μας. Συχνά δηλαδή η λύση για κάποιον είναι αυτολύπη. Θέλω να πω δεν είναι ο άλλος το θέμα της στενοχώριας μας, αιτία είναι η ιδέα μας ότι ίσως συμβεί αυτό σε μας και προληπτικά το ζούμε. Πάλι ο εγωκεντρισμός κάνει παιχνίδι, πολύ δύσκολα συμπάσχουμε με τα παθήματα του όντως άλλου, πάρα πολύ δύσκολα τον καταλαβαίνουμε. Πώς να σου το πω; Δε γίνομαι εγώ εσύ, κάνω εσένα εγώ…Εκείνο που έλεγαν οι αρχαίοι, πως «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», στην πραγματικότητα των συναισθημάτων, εγώ σου λέω πως μέτρον πάντων: Εγώ. Ο πλησίον είναι τρομερά απόμακρη γη. Για να μη σου πω ανύπαρκτη…Η ουτοπία του άλλου! Μακάρι, και πιθανόν να υπερβάλλω.

Άλλο μετουσιώνω ένα πάθος μου, άλλο το εκλογικεύω. Η μετουσίωση είναι αγώνας και κάποτε υπέρβαση, η εκλογίκευση είνα πρόφαση εν αμαρτίαις. Μην κρίνεις από τις πράξεις αυτές καθαυτές, δεν εξηγούν πάντα την ουσία τους. Να γυρεύεις την κρυμμένη πρόθεση, εκεί υπάρχει η εντιμότητα, η καθαρότητα ή όχι της καρδιάς. Ένας υπέρμετρα εγωιστής μπορεί να διαλέξει για επίδειξη το ρόλο αγίου. Να ζει με σκληρή άσκηση, να κινείται με εντυπωσιακή ευσέβεια, να μοιράζει περιουσίες στην ελεημοσύνη. Όμως σκοπός του δεν είναι η συμπόνοια, είναι η προβολή, η επίδειξη, ένας αυτοθαυμασμός∙ ένας θρίαμβος στον δικό του κύκλο.

Να προσέχεις. Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια.

Μ. Βαμβουνάκη, Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη (Εκδ. Ψυχογιός) – απόσπασμα

*

πηγή

 

Ο πρωθυπουργός προτείνει αλλαγή πολιτεύματος;

Κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ

---

---

14 Ιουλίου 2016

Παραθέτω άρθρο σχετικά με τη συνέντευξη(από 19:47΄ έως 23:02) που παραχώρησε στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ ο πρωθυπουργός της χώρας Α.Τσίπρας, και στο οποίο άρθρο, επισημαίνεται η συνειδητοποίηση του πρωθυπουργού ότι πλέον είναι "ώριμη σκέψη" η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από το λαό, και προτείνει και την "συμουλευτικού τύπου" διεξαγωγή δημοψηφίσματος προκειμένου ο λαός να εκφράσει τη βούλησή του για τον τρόπο ανάδειξης Προέδρου Δημοκρατίας.

Το θέμα δεν είναι όμως τόσο απλό και δεν πρόκειται ούτε για μια αυθόρμητη ούτε και για ώριμη σκέψη και πρόταση του πρωθυπουργού για την αλλαγή στον τρόπο ανάδειξης του ΠτΔ. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς ότι πρόκειται για πολιτική σκέψη που συνδέεται άμεσα με ειλημμένη απόφαση σχετικά με το πολιτειακό καθεστώς, το οποίο σαφέστατα, συνδέεται με τον επενδυτικό πυρετό που έχει πιάσει την κυβέρνηση προκειμένου να εξυπηρετηθούν/διευκολυνθούν τα πολυεθνικά συμφέροντα. Στο άμεσο μέλλον θα δούμε εάν είναι βάσιμη αυτή η σκέψη.

Για όσους γνωρίζουν λίγο από σύνταγμα αυτό που είπε ο κ.Τσίπρας είναι ωρολογιακή βόμβα η οποία σκοπό έχει να σκάσει στα χέρια του λαού.

Από το άρθρο 110 παρ. 1 "Οι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1, 4 παράγραφος 1, 4 και 7, 5 παράγραφος 1και 3, 13 παράγραφος 1 και 26." προκύπτει ότι η μορφή του πολιτεύματος ανήκει στο σκληρό πυρήνα του ελληνικού Συντάγματος και δεν επιδέχεται μεταβολής, αναθεώρησης ή οποιασδήποτε μορφής διαπραγμάτευση ούτε (φυσικά) ακόμη και αν τεθεί η προτεινόμενη μεταβολή στην κρίση του ελληνικού λαού, δηλαδή με δημοψήφισμα (όπως πρότεινε). Μέσα στον Μάϊο ήταν που ακούσαμε και από την κα.Γεροβασίλη να προτείνει την διεξαγωγή (συμβουλευτικού) δημοψηφίσματος για αναθεώρηση του Συντάγματος, κάτι που επανέλαβε και ο κ.Τσίπρας στην συνέντευξή του. Μια πρόταση που την πήρε πίσω καθώς άκουσε τα σχολιανά της και το απαράδεκτο του λόγου της επισημάνθηκε από συνταγματολόγους, πολιτικούς και πολίτες. Ακόμη όμως, κι σε ένα υποθετικό σενάριο να επιτρεπόταν η αλλαγή πολιτεύματος με αναθεώρηση, τότε δεν είναι δυνατόν να γινόταν με δημοψήφισμα καθώς θα προσέκρουε στο χαρακτηρισμό της μορφής του πολιτεύματος ως "Κοινοβουλευτική" Δημοκρατία, που σημαίνει ότι νομοθετική (αναθεωρητική) λειτουργία έχει μόνο το κοινοβούλιο και όχι ο λαός. Επίσης, καθώς αφορά στο είδος και τη μορφή του πολιτεύματος που είναι σκληρός πυρήνας του ελληνικού συντάγματος, στην παραπάνω περίπτωση, η βουλή δεν θα ασκούσε μόνο νομοθετικό και συνταγματικό ρόλο αλλά θα γινόταν συντακτική εξουσία κάτι που γίνεται μόνο όταν συντάσσεται για πρώτη φορά σύνταγμα ή μετά από κατάλυση του Συντάγματος (συνήθως με βίαιο τρόπο).

Με λίγες αράδες θα έλεγα ότι ο Πρωθυπουργός κ.Τσίπρας, με ώριμη σκέψη, ουσιαστικά, πρότεινε την κατάλυση του πολιτεύματος καθώς πρότεινε την αλλαγή του πολιτεύματος, δηλαδή το "Προευδρευόμενη" να γίνει "Προεδρική", αφού, βάσει της "ώριμης" σκέψης του, ο ΠτΔ δεν θα εκλέγεται από το κοινοβούλιο αλλά από το λαό και επιπρόσθετα, όπως είπε, κρίνει ότι είναι ώριμο να συμπεριλάβουν στη σκέψη τους και το ενδεχόμενο της ενίσχυσης του ρόλου και την διεύρυνση και αύξηση των αρμοδιοτήτων του ΠτΔ, δηλαδή μιλάει για διαρχία.

Εάν δεν σφάλω σ΄ αυτές τις πρώτες σκέψεις μου, νομίζω ότι οι αρμόδιοι και οι ειδικοί πρέπει να ενημερώσουν το λαό εάν αυτό που πρότεινε ο πρωθυπουργός είναι δημοκρατικό, εάν συνάδει με το πνεύμα και το γράμμα του Συντάγματος. Εάν, αυτή η θέση του πρωθυπουργού, αντιμετωπισθεί χωρίς την δέουσα σοβαρότητα τότε μιλάμε για απόλυτη διάλυση, για κατάλυση του πολιτεύματος και Συνταγματική εκτροπή.

Προς το παρόν αναμένω ανακοινώσεις των αρμόδιων υπουργών ή και του πρωθυπουργού σε νέα του συνέντευξη, προκειμένου να γίνει πιο συγκεκριμένος και σαφής με το τι θα αναθεωρηθεί ακριβώς, ποιες αρμοδιότητες σκέφτεται "ώριμα" να αναλάβει ο ΠτΔ στον αναβαθμισμένο ρόλο του και όλα αυτά και με το με ποιον τρόπο και ακολουθώντας ποιες διαδικασίες...

Κείμενο ©Carina- K.K.

---

Εδώ όλη η συνέντευξη του Πρωθυπουργού κ.Τσίιπρα στον κ.Παπαχελά για τον ΣΚΑΙ

---

 25 Ιουλίου 2016

Σήμερα, παραθέτω την πρώτη, μετά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού στις 14/7/2016,  δημόσια δήλωση συνταγματολόγου που έγινε στις 19/7/2016, και ο οποίος αποφαίνεται σχετικά με την συνταγματικότητα και νομιμότητα της απόφασης του πρωθυπουργού στα πλαίσια της συνταγματικής αναθεώρησης να προχωρήσει και σε εκλογή του ΠτΔ απ' ευθείας από το λαό.

Ο κορυφαίος Έλληνας καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, πρώην υπουργός Αντώνης Μανιτάκης, σε συνέντευξή του στην εκπομπή "Αντιθέσεις" της ΚΡΗΤΗ TV, χαρακτήρισε τη συζήτηση και τη διαδικασία αλλαγής του εκλογικού νόμου ως πολιτικό βολονταρισμό της Κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα.

Συνταγματική εκτροπή

Ο συνταγματολόγος Αντώνης Μανιτάκης σχετικά με το ζήτημα της αναθεώρησης του Συντάγματος δήλωσε:

Η απομαγνητοφώνηση έγινε από την Carina-K.K.
Το επίμαχο απόσπασμα ξεκινά από 4:49'- τέλος
 

[...] Γιώργος Σαχίνης(δημοσιογράφος): Πείτε μου και για την αναθεώρηση.

Αντώνης Μανιτάκης(Κοσμήτωρ Σχολής Νομικών και κοινωνικών επιστημών Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου):
Κοιτάξτε. Εκείνο που είναι χαρακτηριστικό, για το οποίο πρέπει να είναι περήφανη η Ελλάδα, είναι ότι περνάμε μια πρωτοφανή κρίση, έχει καταρρεύσει το πολιτικό μας σύστημα και όλα τα άλλα που τα ζούμε, υπάρχει θέμα επιβίωσης και ύπαρξης της χώρας. Έχετε παρατηρήσει ότι η συνταγματική νομιμότητα, η δημοκρατική, διατηρήθηκε όλα αυτά τα χρόνια αλώβιτη; Έχετε παρατηρήσει ότι έγιναν εκλογές και είχαμε εκτόνωση της πολιτικής κατάστασης και ότι έδειξε το Σύνταγμά μας και το πολίτευμά μας μια ευελιξία πρωτοφανή; Άντεξε! Άντεξε. Και αντέχει ακόμη. Αντί λοιπόν να χαιρόμαστε για το πολίτευμά μας, όχι για το πολιτικό σύστημα (γιατί άλλο πολίτευμα και άλλο πολιτικό σύστημα), θέλουμε αυτή τη στιγμή να το τροποποιήσουμε. Για να κάνουμε τι; Να εκλέξουμε Πρόεδρο με άμεσες εκλογές.
Νά χουμε άλλη μια εκλογική αναμέτρηση και να το ισχυρίζονται αυτοί που λένε ότι θέλουνε να καθορίσουνε υποχρεωτική τη διάρκεια της θητείας της Βουλής στα τέσσερα χρόνια χωρίς πρόωρες εκλογές; Μα γιατί να μην έχουμε πρόωρες εκλογές; Όταν χάρη στις πρόωρες εκλογές είχαμε και εναλλαγή, ομαλή εν πάση περιπτώσει και τη δυνατότητα να έχουμε κυβερνήσεις νομιμοποιημένες και να χει λαϊκή εντολή;
Θά χουμε έναν διχασμό ακόμα. Και σας λέω το εξής:θα κάνουμε εκλογική αναμέτρηση για να βγάλουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτός θα βγει χωρίς πολιτικό πρόγραμμα; Χωρίς αντίπαλο πολιτικό; Θά χουμε λοιπόν, επιλογή ενός ΠτΔ, που θα έχει πολιτικές απόψεις και θα έχει άποψη για να το κυβερνάει και θα χουμε μετά πρωθυπουργό που θα χει εκλεγεί από εκλογές πρόσφατες, τη μαλακή εντολή να εφαρμόσει ένα άλλο εκλογικό σύστημα; Στην πολιτική σχιζοφρένεια οδηγούμε τον ελληνικό λαό; Αυτό είναι το πρόβλήμα; Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος πρότεινε αυτή την ιδέα αυτή τη στιγμή στον πρωθυπουργό της χώρας. Και να πω κι ένα παράπονο...

Γ.Σ.: Λέτε δηλαδή, de facto διαρχία θα χουμε στην πολιτική ζωή της χώρας. De facto, διαρχία θα χουμε στην πολιτική ζωή της χώρας. Αυτό μου λέτε ουσιαστικά. 

Α.Μ.: Διχασμό θα χουμε. Θα χουμε μια δυαρχία, η οποία θα χει, θα χουμε δυο πολιτικούς ηγέτες, πολιτική ηγεσία που χουνε λαϊκή νομιμοποίηση.

Γ.Σ.: Άλλο να αλλάζαμε όμως το πολίτευμα ε; Θα ταν άλλη κουβέντα να γινόμασταν σ' αυτό το σύστημα....

Α.Μ.: Εγώ πιστεύω ότι αυτό είναι και αντισυνταγματικό. Να το πω κι αυτό. Θα την πω την γνώμη μου. Το είπατε όταν ξεκινήσαμε. Το Σύνταγμά μας λέει Προεδρευόμενη Δημοκρατία. Δεν λέει Προεδρική Δημοκρατία. Εάν αναγνωρίσουμε στον Πρόεδρο μαζί με την λαϊκή νομιμοποίηση που θα έχει, που θα εκλέγεται και κυβερνητικές εξουσίες, δεν θα χουμε απλώς σύγκρουση με τον πρωθυπουργό και θα χουμε δυαρχία (ό,τι χειρότερο δηλαδή για την χώρα), αλλά θα χουμε αλλάξει και το πολίτευμα. Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα λέει ότι ο πρωθυπουργός στηρίζεται στην εμπιστοσύνη της Βουλής. Είναι πολιτικά υπεύθυνος μόνο ενώπιον της Βουλής. Όχι ενώπιον του Βασιλιά, όχι ενώπιον του ΠτΔ. Εάν, λοιπόν, καθορίσει αυτός την κυβερνητική πολιτική της χώρας, θα μπει ο ΠτΔ και θα του πει διαφωνώ με την εξωτερική πολιτική, με την οικονομική πολιτική με το προσφυγικό; Και τί θα κάνουμε; Θα ξανακάνουμε εκλογές; Για Πρόεδρο ή για Πρωθυπουργό; Δηλαδή είναι εντελώς σχιζοφρενικό αυτό το πράγμα και το καταλαβαίνουμε. Και επαναλαμβάνω, εγώ θα υποστηρίξω, με όλη τη γνώση που έχω, ότι εφόσον η άμεση εκλογή θα καθιερωθεί(που δεν πιστεύω ότι θα καθιερωθεί) γιατί ξέρω ότι υπάρχουν πάρα πολλές αντιρρήσεις, αλλάξει το κοινοβουλευτικό μας σύστημα αποτελεί κατάλυση του πολιτεύματος. 

Γ.Σ.: ΚΑΤΑΛΥΣΗ του πολιτεύματος  

Α.Μ.: Βεβαίως. Ξέρω τι λέω. Είναι κατάλυση μιας θεμελιώδους αρχής του πολιτεύματός μας που είναι ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ. Δύο αιώνες έχουμε κοινοβουλευτικό σύστημα. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να το αλλάξουμε. Το κοινοβουλευτικό σύστημα μας έφταιξε; "

Το σχετικό βίντεο εδώ

η ποίηση στους δυστυχείς

photo by©Katerina Konstantinidou

Αντιστεκόμενοι ποιητικά, απέναντι στο γοερό μα πνιχτό κλάμα του βρέφους που ζητά μια σταγόνα ζωής από το στήθος της μάνας του, μα το στόμα φραγμένο απ΄τα χέρια του επερχόμενου πολέμου, αναζητούμε το βλέμμα που πεινασμένα θα κοιτά, και για δυο λεπτά θα ξεχνά το φλύαρο στομάχι και θα ζητά να τραφεί ποιητικά, με θρέψη που θα δυναμώνει τις αντοχές και θα περιορίζει της παρηγοριές. Κι εσύ λες, μη μιλάτε για ποίηση στους δυστυχείς, όταν δεν έχουνε να φάνε. Μην απαγγέλετε στο σπίτι τους, καθώς φτιαχμένο από άχυρο και λάσπη είναι ευάλωτο στους ανέμους. Μην απλώνετε τα δίχτυα του λόγου σας όταν τα αυτιά του εκτοπισμένου είναι κλειστά στις ιαχές της τέχνης.

Μα κι εμείς μια μάχη δίνουμε. Μιλούμε και αντιστεκόμαστε στον πόλεμο. Αυτός είναι ο πρωτογονισμός του ανθρώπου, ο θάνατος ψυχής και σώματος. Αντιστεκόμαστε, λοιπόν, στον πρωτογονισμό ορθώνοντας το ανάστημα του λόγου, αυτού του αντιποιητικού, της ομίχλης του νου, του βάλτου της ενοχής και της παραπέουσας αυγής. 

Έσπασαν τα φράγματα

έγινε ο κόσμος όλος

θάλασσα

γίναμε θάλασσα

μόνο που δεν έμεινε στεριά

λίγη άμμος

να χτίσω τους πύργους μου

Έτσι, με μάτια κλειστά

ζωγραφίζω τους δικούς μου ουρανούς

Κείμενο ©Carina- K.K.

__

 

Η ελευθερία ως ασυνέπεια

Φωτογραφία ©Katerina Konstantinidou, Ιούνιος 2016

Κι εσύ μιλάς για ελευθερία. Θέλεις να είσαι ένας ελεύθερος άνθρωπος. Οk. Αν λοιπόν θέλεις να είσαι ένας ελεύθερος άνθρωπος δοκίμασε να είσαι ασυνεπής. Να μη δεσμεύεσαι από καμιά συνέπεια. Να τις παρακάμπτεις χωρίς ενδοιασμούς.

Δεν έχεις παρά να είσαι ασυνεπής με τους φίλους, τους συναδέλφους, τους συνεργάτες, τους συντρόφους, τα παιδιά, τα πουλιά, τις ιδέες, την ψυχή σου, να μην αγαπάς, να μην υπερασπίζεσσαι το δίκαιο, τις ανθρώπινες αξίες, να μην έχεις πίστη, θάρρος,  γενναιότητα, γενναιοδωρία.

Δεν έχεις παρά να λες την αλήθεια συμπτωματικά. Να μη πιστεύεις σε κανένα Θεό και ούτε καν στον εαυτό σου. Θα είναι μια επί ίσοις όροις ισορροπία.  Να μην πιστεύει κανένας σε εσένα. Όσοι το τολμήσουν να τους απογοητεύεις. Να δίνει υποσχέσεις που να μην τηρείς, και να τις τηρείς μόνον όταν οι άλλοι πιστεύουν ότι δεν θα τις τηρήσεις. Να αποικοδομείς για να καταρρίψεις βεβαιότητες και να οικοδομείς «πύργους στην άμμο». Να γκρεμίζεις γέφυρες και δεσμούς. Δεν έχεις παρά να παίρνεις και να μη δίνεις. Να μην υπάρχει δεύτερη φορά. Να μην υπάρχει επανάληψη.

Στην ελευθερία που σου δίνει η ασυνέπειά σου είναι να ορίζεις συνάντηση και να καθυστερείς ή να μη πηγαίνεις ποτέ. Να μη σε περιμένει και να μη περιμένεις κανένα. Να στέκεσαι μόνος σε κάθε αναμονή, στη στάση ενός λεωφορείου, στα γκισέ των θεάτρων, των συναυλιών, στην ουρά στις δημόσιες υπηρεσίες. Να μην δίνεις ελπίδες και να μην ελπίζεις, να μην προσδοκάς τίποτα. Κάθε ξημέρωμα να μην κοιτάς ποτέ την ανατολή. Να κοιτάς την δύση σαν πρώτη και τελευταία φορά. Να μην αγκαλιάζεις και να μη σε αγκαλιάζουν. Να μην παραχωρείς και να μην επιθυμείς να σου παραχωρήσουν. Να βλέπεις μάτια υγρά και να μην συγκινείσαι. Να μη γίνεσαι γελοτοποιός για να απαλύνεις την θλίψη του άλλου. Να βλέπεις την φτώχια του κόσμου κι εσύ να σκέφτεσαι πώς να βγάλεις κι άλλα. Να μην αρκείσαι ο κόσμος να περιστρέφεται γύρω από σένα αλλά και με σένα. Να είσαι αυτό που δεν θέλεις να είσαι και να μην είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν να είσαι.

Δεν έχεις παρά σε ό,τι είσαι να κάνεις το παν να μην είσαι. Έτσι στο τέλος να (μην) είσαι…

Αλλιώς, μπορείς ελεύθερα να παραδεχτείς ότι είσαι ελεύθερος όταν παραδεχτείς ότι δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος.

_

Προβληματισμοί
Κείμενο ©Carina- K.K.

Βλέμμα(γ..:regard – α: gaze)

Οι πρώτες παρατηρήσεις του Lacan σχετικά με το βλέμμα εμφανίζονται κατά τον πρώτο χρόνο του σεμιναρίου του (Lacan, 1953-4), με αναφορά στη φαινομενολογική ανάλυση «του βλέμματος» από τον Jean –Paul Sartre (το γεγονός ότι στις αγγλικές μεταφράσεις του Sartre  και του Lacan χρησιμοποιούνται διαφορετικοί όροι συσκοτίζει το γεγονός ότι και οι δύο χρησιμοποιούν τον ίδιο όρο στα γαλλικά –le regard ). Για τον Sartre, το βλέμμα είναι εκείνο που επιτρέπει στο υποκείμενο να αναγνωρίσει ότι και Άλλος είναι υποκείμενο : « η θεμελιακή μου σύνδεση με τον Άλλο-ως-υποκείμενο πρέπει να είναι σε θέση να συσχετισθεί με την μόνιμη δυνατότητά μου να γίνομαι ορατός από τον Άλλον» (Sartre, 1943: 256- η μέμφαση από το πρωτότυπο). Όταν ξαφνιάζεται από το βλέμμα του Άλλου, το υποκείμενο αισθάνεται ντροπή (Sartre,1943:261). Σε αυτή τη φάση ο Lacan δεν αναπτύσσει τη δική του έννοια του βλέμματος,και μοιάζει να συμφωνεί γενικά με τις απόψεις του Sartre πάνω στο θέμα αυτό (Σ1,215). Βρίσκει ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα την άποψη του Sartre ότι το βλέμμα δεν αφορά κατ’ ανάγκη το όργανο της όρασης:

Εκείνο φυσικά που τις περισσότερες φορές φανερώνει ένα βλέμμα είναι η σύγκλιση δύο οφθαλμικών βολβών στην κατεύθυνσή μου. Το βλέμμα όμως εμφανίζεται το ίδιο καλά και όταν υπάρχει ένα θρόισμα των κλαδιών, ή ο ήχος ενός βήματος ακολουθούμενος από σιωπή, ή το ελαφρύ άνοιγμα ενός πατζουριού, ή η ανάλαφρη κίνηση μιας κουρτίνας.(Sartre, 1943:257)

Μόνο το 1964, με την ανάπτυξη της έννοιας του OBJET PETIT A ως αιτίου της επιθυμίας, αρθρώνει ο Lacan την δική του θεωρία για το βλέμμα, μια θωρία που διαφέρει αισθητά από εκείνην του Sartre (Lacan, 1964a). Ενώ ο Sartre δεν διαχώριζε το βλέμμα από την πράξη του κοιτάγματος, ο Lacan τώρα τα ξεχωρίζει : το βλέμμα καθίσταται αντικείμενο της πράξης του κοιτάγματος, ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, αντικείμενο της σκοπικής ορμής. Το βλέμμα επομένως, για τον Lacan, δεν εντοπίζεται στην πλευρά του υποκειμένου: πρόκειται για το βλέμμα του Άλλου. Και ενώ ο Sartre είχε συλλάβει μια ουσιώδη αμοιβαιότητα ανάμεσα στο να βλέπει κανείς τον Άλλον και να βλέπεται-από-αυτόν, ο Lacan συλλαμβάνει την αντινομική σχέση μεταξύ  βλέμματος και ματιού : το μάτι που βλέπει είναι εκείνο του υποκειμένου, ενώ το βλέμμα βρίσκεται από την πλευρά του αντικειμένου, και δεν υπάρχει σύμπτωση ανάμεσα στα δύο, από τη στιγμή που  «Δεν με κοιτάς ποτέ από τον τόπο στον οποίο σε βλέπω» (Σ11,103). Όταν το υποκείμενο κοιτάζει ένα αντικείμενο, το αντικείμενο ήδη ανταποδίδει το βλέμμα πίσω στο υποκείμενο, αλλά από ένα σημείο στο οποίο το υποκείμενο δεν μπορεί να το δει. Ο διαχωρισμός αυτός ανάμεσα στο μάτι και βλέμμα δεν είναι παρά ο ίδιος ο υποκειμενικός διχασμός, όπως εκφράζεται στο πεδίο της όρασης.

Η έννοια του βλέμματος υιοθετήθηκε από την ψυχαναλυτική κριτική του κινηματογράφου κατά τη δεκαετία του 1970 (βλ. σχετικά Metz, 1975) ιδίως δε από φεμινίστριες κριτικούς (βλ.Mulvey, 1975-Rose,1968). Εντούτοις, πολλοί σχολιαστές συγχώνευσαν τη λακανική έννοια του βλέμματος με την ιδέα του βλέμματος όπως αναπτύσσεται από τον Sartre, αλλά και με άλλες ιδέες πάνω στο ζήτημα της όρασης, όπως οι θέσεις του Foucault για τον πανοπτικισμό. Επομένως μεγάλο μέρος της λεγόμενης «λακανικής θεωρίας του κινηματογράφου» έχει πέσει θύμα εννοιολογικής σύγχυσης(βλ. Joan Cpjec,1989). Bλ. επίσης Jay (1993).

πηγή : 

απόσπασμα από το "Εισαγωγικό Λεξικό της Λακανικής Ψυχανάλυσης " 
του Dylan Evans 
σε μετάφραση Γιάννη Σταυρακάκη

__

επιμέλεια Carina

Φωτογραφία: ©Κωνσταντινίδου Κατερίνα

αποδήμηση

*

 

*

Αποδημητικά πουλιά οι έρωτές μας

μια ραψωδία στα φτερά τους,

που σ’ εποχές και τόπους περιφέρουν,

ζουν και χάνονται πάνω στο πέταγμά τους.


Ακρέμονες χειμώνες η επιστροφή,

νοσταλγούν το άρωμα μιας συντελεσμένης άνοιξης.


Χελιδόνι στον κήπο ο έρωτας

με εύθραυστα φτερά,

κάθε του πέταγμα είναι

μιας στιγμής αναρώτηση,

το κάλεσμα μιας ολονύχτιας αναστάτωσης,

μια πορεία χωρίς προσανατολισμό.



Αυτά τα αδύναμα φτερά

τολμούν να πετούν.


Τόλμη θέλει ο έρωτας.

Αλλιώς,

μετρημένο το πέταγμα και τόπος του η γη.


 

Αποδήμηση εις έρωτα λοιπόν

 
*

©Κ.Κ.
5o βραβείο στον διαγωνισμό ποίησης Λέσβου

Ισορροπώντας

*

Anna Bodnar - Face Off

Ξεμάκραινες με βήμα αποφασιστικό  
χωρίς ούτε μια στιγμή να κοντοσταθείς

Κι όσο εσύ χανόσουν απ’ την σκηνή του δικού μου θεάτρου  
εγώ πάλευα να ισορροπίσω στο χαλαρό σκοινί της ευτυχίας μου

να βολέψω τα πόδια μου στα στενά παπούτσια που μου χάρισες  
που μέχρι τότε μια οδό γνώριζαν

τα δάκρυα έγιναν βελονιές στη φούστα μου,  
περίτεχνα μπαλώματα κεντούν

φράζουν τον τόπο που πλέον είναι ανοιχτός, 
ανίσχυρος στους παγετώνες

κι εγώ, στην πύλη του, 
ως οικοδέσποινα τους καλωσορίζω

κάθε σου βήμα ένα ματσάκι από νότες  
αφημένες τυχαία στις χορδές πενταγράμμου  
φάλτσο τραγούδι γεννούν,  
συντροφιά στη σκιά που άφηνες πίσω

κι έτσι, στης μουσικής τα άδυτα αφημένη,  
καθισμένη στα σκαλοπάτια της πόρτας που έκλεισες φεύγοντας

ανόητα αναμένω

η σκιά σου να χαθεί  

με την επιστροφή σου.

Κείμενο Carina- ©K.K

Πηγή:ίχνος (δια)γραφής

*

Φεγγάρι μου..

Φεγγαράκι μου λαμπρό...
©photo: Katerina Konstantinidou
Σήμερα 23/12/2015 στις 6μμ.
(φακός sigma 80-400mm)

Άστροφωτογραφία

o

. 

Τα μοναχικά βήματα

Photo by ©Katerina Konstantinidou - INout, Θεσσαλονίκη, 2015

Υπάρχει λένε μια μεγάλη περιπέτεια για τον καθένα μας, αλλά που θα την βρούμε;

Προς το παρόν ξεφυλλίζουμε τα παλιά ημερολόγια μήπως και σώσουμε κάτι απ’ τα χρόνια…

Αλήθεια τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, ποιός θυμάται τι έγινε χτες, όλα θολά συγκεχυμένα…

Το πρωί περπατάω πάνω στα ερείπια δύο πολέμων για να πάω στην κουζίνα για καφέ.

Οι αλήτες κοιτάζουν τα τραίνα που φεύγουν και τα μάτια τους για μια στιγμή μένουν ορφανά και πάνω στις τζαμαρίες των σταθμών, δεν είναι η βροχή αλλά τα απραγματοποίητα ταξίδια που κλαίνε.

Οι μεθυσμένοι τρικλίζουν κάτω απ’ το βάρος της απεραντοσύνης, έξω απ’ τα ορφανοτροφεία, σωπαίνουν τα διωγμένα παραμύθια κι η γυναίκα στο παράθυρο τόσο θλιμμένη, που είναι έτοιμη να φύγει για τον ουρανό.

Όλα θολά συγκεχυμένα… Οι άλλοι φτιάχνουν από μας ένα πρόσωπο για δική τους χρήση… ποιοί είμαστε; … άγνωστο… και μόνο καμιά φορά μέσα στους εφιάλτες μας βρίσκουμε κάτι απ’ τον αληθινό εαυτό μας.

Χέρια που γκρεμίστηκαν σε αδέξιες χειρονομίες, μενεξεδένια ευσπλαχνία του δειλινού που σκορπίζει λίγες βασιλικές δαντέλες στα γηροκομεία.

Το θεϊκό δικαίωμα των φτωχών πάνω στα υπάρχοντα των άλλων, τα μοναχικά βήματα του περαστικού που σου θυμίζουν όλη τη ζωή σου κι ο πατέρας μου πεθαμένος εδώ και τόσα χρόνια έρχεται κάθε βράδυ και με συμβουλεύει στον ύπνο μου… μα πατέρα του λέω, ξεχνάς ότι τώρα είμαστε συνομήλικοι;

Ω γενιά μου χαμένη πήραμε μεγάλους δρόμους… μείναμε στη μέση… η ώρα του θανάτου μας είναι γραμμένη σ’ όλα τα ρολόγια.

Φίλοι παιδικοί που είστε; με ποιούς θα συνεχίσω τώρα την περιπλάνησή μου στο άπειρο;

Οι μεγάλοι κάθονται στα καφενεία, οι γρύλοι τα βράδια προσπαθούν να συλλαβίσουν το ανείπωτο, η μητέρα άνοιγε τα γράμματα με τη φουρκέτα της…

Η ζωή μας είναι ένα μυστήριο που δεν μπορούμε να το μοιραστούμε… μια θλίψη τ’ απογεύματα σαν άρωμα από παλιά βιβλία και κάθε φορά που προσπερνάμε ένα διαβάτη, είναι σαν να λέμε αντίο σ’ όλη τη ζωή.

Θυμάσαι τις ερωτικές στιγμές μας Άννα; Το φύλο σου σαν ένα μισανοιγμένο όστρακο που τ’ ακούμπησε εκεί μια μακρινή τρικυμία, τα στήθη σου δύο μικρά ηλιοτρόπια μες τ’ αλησμόνητο πρωινό.

Οι επαναστάτες είναι ανήσυχοι για το μέλλον, οι εραστές για το παρελθόν, οι ποιητές έχουν επωμιστεί και τα δύο.

Κάποτε θα αυτοκτονήσω μ’ έναν τρόπο συνταρακτικό, με χαμηλόφωνα λόγια από παλιές συνωμοτικές μέρες…

Α ζωή, μια χειραψία με το άπειρο πριν χαθείς για πάντα…

Τα παιδιά ξέρουν καλά ότι το αδύνατο είναι η πιο ωραία λύση… ενώ στο βάθος του δειλινού οι δύο οργανοπαίχτες με τ’ ακορντεόν παίζανε τώρα για την τύχη και τα καπέλα τους επιπλέανε ναυαγισμένα στη μουσική…

 Τάσος Λειβαδίτης, Μοναχικά βήματα

~ο~

ΛΑΚΑΝΙΑΔΑ - ii. Ο Σωσίας

Photo by ©Katerina Konstantinidou

2. ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

ii. Ο Σωσίας

Οι αρχαίοι ελληνικοί και ρωμαϊκοί μύθοι δεν ήταν εγωϊκοί- λέγει ο Λακάν. Ωστόσο, οι κωμικοί ποιητές κατόρθωσαν να αναδείξουν τη ναρκισσικστική διάσταση στα έργα τους. Ιδιαίτερα ο Λακάν αναφέρεται στο θεατρικό τέχνημα του αναδιπλασιασμού της εικόνας που σχησιμοποίησε ο Πλαύτος.

Ο Δίας ορέχτηκε μια θνητή, τη γυναίκα του βασιλιά Αμφιτρύωνα, την Αλκμήνη. Παίρνει λοιπόν τα χαρακτηριστικά του συζύγου της και πηγαίνει να τη βρει στο παλάτι των Θηβών. Μαζί του παίρνει και τον πιστό του ακόλουθο τον Ερμή, που μεταμορφώνεται στον υπηρέτη του Αμφιτρύωνα, τον Σωσία για να του «κρατάει φανάρι».

Η Ακμήνη εκλαμβάνει τον Δία ως το σύζυγό της και συγκινημένη από την ανδρεία που υποτίθεται ότι έδειξε στη μάχη, του χαρίζει μιαν αξέχαστη ερωτική νύχτα. Ο Ερμής, με τη μορφή του Σωσία, φυλάει «τσίλιες» στις πόρτες του παλατιού, ώσπου καταφθάνει ο αληθινός υπηρέτης του Αμφιτρύωνα, ο αληθινός Σωσίας, για να αναγγείλει στην κυρά τον ερχομό του αφέντη του.

Ακολουθεί η αντιπαράθεση του Σωσία με τον όμοιό του (τον Ερμή που φέρει τη μορφή του και σφετερίστηκε τη λειτουργία του). Ο Λακάν χρησιμοποιεί το λατινικό πρωτότυπο του Πλαύτου και δύο γαλλικές διασκευές του Μολιέρου και του Ζιρωντού. Εμείς εδώ -επειδή δεν έχουμε παρά μονάχα τρία στοιχεία να αναδείξουμε- θα αρκεστούμε μονάχα στην εκδοχή του Μολιέρου.

Φτάνει λοιπόν ο υπηρέτης στο παλάτι και συναντά τον όμοιό του (τον ψεύτικο Σωσία, τον Ερμή) που βγαίνει από κει για να τον διώξει:

«Τον φλύαρο αυτό ας διώξουμε από δω.
»Για να μην ενοχλήσει το ζευγάρι που γεύτεται την ηδονή μες στο παλάτι».
Τί κάνει λοιπόν αυτός ο άλλος εαυτός μόλις συναντά τον Σωσία; Θέλει να τον βγάλει έξω από το παιγνίδι και τον κάνει «εκτός εαυτού».
Στην αντιπαράθεση των δύο ομοίων -του πρωτότυπου και του ειδώλικού Σωσία, το Εγώ καταρχήν παρουσιάζεται ελεύθερο και αγέρωχο, μέσα από διαφοροποιημένες ιδανικές εικόνες.

Ερμής: Ποιός είναι εκεί;
Σωσίας: Εγώ.
Ποιος εγώ;
Εγώ, κάνε κουράγιο, Σωσία.
(Ο Λακάν σχολιάζει την προτροπή του Εγώ στον εαυτό του. Κουράγιο, βέβαια, του χρειάζεται, επειδή όντας ο αυθεντικός Σωσίας δεν μπορεί να είναι ήσυχος. Αντίθετα, ο υποκριτής ξέρει περισσότερο -ή νομίζει ότιι ξέρει περισσότερο -τι του γίνεται).
 

Ποια είναι η μοίρα σου;
Να είμαι άνθρωπος και να μιλώ.
(Λακάν:Να κάποιος που δε συχνάζει στα σεμινάρια, φέρει όμως το σήμα κατατεθέν.)
 

Είσαι κύριος ή υπηρέτης;
Είμαι ό,τι θέλω.
Πού σε πάνε τα βήματά σου;
Όπου θέλω να πάω...

Καταλαβαίνουμε όμως ότι αυτές οι εικόνες ελευθερίας (ό,τι θέλω είμαι) «τραβιούνται» εδώ κι εκεί από τα διάφορα ιδανικά της στιγμής. Ο Λακάν μάλιστα δείχνει ότι η εικόνα του Εγώ επιφορτίζεται από διάφορα καθήκοντα που του αναθέτει το υπερεγώ, αλλά δε χρειάζεται να επιμείνουμε.

Κατά δεύτερο λόγο, η εικόνα μπορεί να αποσπαστεί από το εγώ και να αρχίσει «να περπατάει από μόνη της». Για παράδειγμα, κάποιος περπατά καμαρωτός με το καινούργιο του κοστούμι, σκοντάφτει και πέφτει σε μια λακκούβα λάσπης. Μαζί με το καμάρι έχει χάσει πια και τον έλεγχο της «ωραίας» του εικόνας.

Στον Αμφιτρύωνα, αυτή η απόσπαση της εικόνας γίνεται με το θεατρικό τέχνημα του αναδιπλασιασμού, το οποίο παράγει επιτυχημένες κωμικές σκηνές. Μάλιστα, μετά το ξυλοκόπημά του από τον ψεύτικο Σωσία (τον Ερμή), ο αληθινός Σωσίας φτάνει να απαρνηθεί τα πάντα: τον εαυτό του, την εικόνα του, τη λειτουργία του: «Εντάξει, μη βαράς άλλο, κι εγώ δεν είμαι πια αυτό που είμαι». Το λατινικό κείμενο έχει σ'αυτό το σημείο εξαιρετικές διατυπώσεις.... Ο Ερμής, με το ξύλο, υποχρεώνει τον Σωσία να εγκαταλείψει την ταυτότητά του, το όνομά του... Εντούτοις, το Εγώ επανέρχεται διαρκώς στα... όχι δε θα με κάνεις άλλο από αυτό που είμαι· όχι, δε θα πάψω να είμαι δικός μας. Το λατινικό κείμενο υποδεικνύει θαυμάσια την αλλοτρίωση του Εγώ και στήριγμα που βρίσκει στο εμείς (...είμαι «δικός μας»...), δηλαδή την ενσωματάτωσή του σε μια τάξη όπου ο αφέντης τους είναι ένας μεγάλος στρατηγός» (σ. 308).

Στο μύθο η απόλαυση της γυναίκας και της ταυτότητας ανήκει στους θεούς. όπως το έθεσε αλλού ο Λακάν, η εντελής απόλαυση υποτίθεται  ότι είναι στο χώρο των θεών, δηλαδή στο χώρο του αδύνατου. Μονάχα στην Αλκμήνη επιτρέπεται μια φαντασιωτική απόλαυση - στην οποία ο Γερμανός ποιητής Κλάιστ με τη δική του εκδοχή του Αμφιτρύωνα έδωσε μια βαθιά και συγκινητική διάσταση. Από το Εγώ του κοινού ανθρώπου που αποκόπτεται πάντα (est excise) η δική του απόλαυση.

Αυτό μας δίνει μια πρώτη ιδέα για την πραγματική διάσταση των ορίων του Εγώ. Μια δεύτερη ιδέα μάς δίνει ο Λακάν μέσα από ένα μύθο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε (Τα γεγονότα στην περίπτωση του κυρίου Βάλντεμαρ).

ΛΑΚΑΝΙΑΔΑ

Τα σεμινάρια του Ζακ Λακάν 1953-1963

Μουσταφά Σαφουάν

Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

_

by Carina

Πηνελόπη

 Photo by ©Katerina Konstantinidou - Πηνελόπη (Penelope), 2015

Η Πηνελόπη, γνωστή ηρωίδα από την Οδύσσεια του Ομήρου, ήταν κόρη του βασιλιά των Αμυκλών Ικάριου και της Περίβοιας. Το όνομά της είναι ακόμη και σήμερα σύμβολο της πιστής και αφοσιωμένης συζύγου.


Ο γάμος με τον Οδυσσέα

Παντρεύτηκε το μυθικό βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα και για το γάμο της υπάρχουν δυο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, ο Ικάριος είχε προκηρύξει αγώνα δρόμου, ο Οδυσσέας νίκησε τους αντίζηλούς του και πήρε την Πηνελόπη. Κατ' άλλους, ο Οδυσσέας παντρεύτηκε την Πηνελόπη χάρη στον Τυνδάρεω, που έπεισε τον αδερφό του να του τη δώσει. Προτύτερα ο Οδυσσέας είχε αποτύχει στη διεκδίκηση της Ελένης, κόρη του Τυνδάρεου, αλλά για τη βοήθεια που είχε προσφέρει στον Τυνδάρεω πήρε ως αντάλλαγμα την Πηνελόπη. Στον ένα χρόνο που έζησε με τον Οδυσσέα, πριν αυτός φύγει για την Τροία, απέκτησε τον Τηλέμαχο, ενώ λέγεται πως μετά την επιστροφή του Οδυσσέα έκανε και τον Πτολίπορθο.


Τα χρόνια της υπομονής

Η Πηνελόπη, εκτός από ομορφιά και πλούτη, είχε και όλες τις αρετές μιας ιδανικής συζύγου. Ήταν έξυπνη, συνετή, πιστή στον άντρα της και αφοσιωμένη στο γιο της, Τηλέμαχο, που ήταν βρέφος ακόμη, όταν έφυγε ο Οδυσσέας. Όταν ο Οδυσσέας έφυγε, της είπε να ξαναπαντρευτεί αν δε γύριζε. Παρόλα αυτά η Πηνελόπη τον περίμενε για 20 χρόνια, ακόμη και όταν όλοι τον θεωρούσαν νεκρό.

Η επιστροφή του Οδυσσέα

Τα 20 χρόνια της απουσίας του Οδυσσέα, η Πηνελόπη, μόνη, όμορφη και βασίλισσα καθώς ήταν, προσέλκυσε πολλούς ευγενείς μνηστήρες που επιθυμούσαν να την παντρευτούν και να ανακηρυχθούν άρχοντες της Ιθάκης. Στην αρχή, η Πηνελόπη τους αγνοούσε, όταν όμως οι μνηστήρες άρχισαν να την πιέζουν, αναγκάστηκε να δηλώσει ότι θα διαλέξει έναν από αυτούς, όταν θα τελειώσει το σάβανο που έπλεκε για τον πεθερό της Λαέρτη. Η Πηνελόπη, που δεν επιθυμούσε βέβαια να ξαναπαντρευτεί, έπλεκε το σάβανο την ημέρα και το ξήλωνε την νύχτα. Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, κατά τα οποία οι μνηστήρες έτρωγαν και λεηλατούσαν την περιουσία του Οδυσσέα, μέχρι που κάποια υπηρέτρια την πρόδωσε. Τότε πάλι αναγκάστηκε να ανακηρύξει αγώνα τοξοβολίας, για να παντρευτεί τον νικητή. Εκείνη όμως ήταν και η στιγμή που επέστρεψε ο Οδυσσέας, φόνευσε τους μνηστήρες και ξανακέρδισε τη συζυγική του ακεραιότητα.

Γνωστοί μνηστήρες 

Κάποιοι από τους πιο γνωστούς μνηστήρες της Πηνελόπης ήταν οι:
Αντίνοος - Ευρύμαχος - Αμφίνομος - Αγέλαος

Οι μνηστήρες στην Οδύσσεια είναι 108 (βλ. ραψ. π 247-53) 52 από το Δουλίχιο και 6 συνοδοί τους, 24 από τη Σάμη, 20 από τη Ζάκυνθο, 12 από την Ιθάκη και ο κήρυκας Μέδοντας, ο αοιδός Φήμιος και 2 θεράποντες = 108 μνηστήρες και 10 συνοδοί τους. Οταν ο Οδυσσέας επέστρεψε δεν σκότωσε το Φήμιο γιατί τραγουδούσε στους μνηστήρες απο ανάγκη.

Πηγή

__

Στην ηχώ του δρόμου.

*

Στον καταυλισμό των προσφύγων κοντά στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Ειδομένης, 20/9/2015,
 Άτιτλο 12, Photo by ©Katerina Konstantinidou

*