Ζακυνθινή κουλούρα Χριστουγέννων με προζύμι

Στο βιβλίο μου, Ψωμιά και ζύμες, υπάρχουν 2 συνταγές για Ζακυνθινή κουλούρα και οι δύο με μαγιά. Η διαφορά είναι στα κιλά και στη φόρμα με τρύπα ή χωρίς (άρα κουλούρα ή Χριστόψωμο). Τότε, δεν είχα δοκιμάσει ακόμα να κάνω κουλούρα με προζύμι. Τη συνταγή την έχω δοκιμάσει εδώ και καιρό με επιτυχία και σας την παρουσιάζω στο τελευταίο ποστ πριν τα Χριστούγεννα.

Να θυμάστε ότι αν δεν βρίσκετε το βιβλίο Ψωμιά και ζύμες, μπορείτε να απευθύνεστε σε μένα, όπως επίσης, ότι υπάρχει μια γιορτινή προσφορά για τις γιορτές.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Ζακυνθινή κουλούρα Χριστουγέννων με προζύμι (ή Χριστόψωμο αφού είναι χωρίς τρύπα)

(για ταψάκι 26 εκ)

Υλικά

για το ανάπιασμα

250 γρ. προζύμι σε θερμοκρασία δωματίου

½ κούπα χλιαρό νερό

100 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

για το τελικό ζύμωμα

900 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

½ κούπα κρασί κόκκινο χλιαρό 100 γρ.

1 κούπα νερό χλιαρό

1 κούπα σταφίδα μαύρη 130 γρ.

1 κ. γ. εκχύλισμα λεμονιού ή ξύσμα λεμονιού

1 κ. γ. εκχύλισμα πορτοκαλιού ή ξύσμα πορτοκαλιού

1 κ. γ. ξύσμα περγαμόντου (αν έχετε)

1/8 κ. γ. αλάτι (μια πρέζα)

2 κ. γ. κανέλλα σκόνη

¼ κ. γ. γαρίφαλο σκόνη

3 κ. γ. σπόρους γλυκάνισου

½ κούπα καρύδια χοντροκομμένα 60 γρ.

¾ κούπας ζάχαρη 180 γρ.

½ κούπα λάδι ζεστό 100 γρ.

Για το στόλισμα

1 κ. σ. ζάχαρη ή μέλι

2 κ. σ. νερό

½ κούπα ζάχαρη

3 σταγόνες κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής

Εκτέλεση

Από το προηγούμενο βράδυ (ή ένα 8ωρο πριν) αναπιάνουμε το προζύμι. Δηλαδή, μέσα σε ένα μεγάλο μπωλ βάζουμε το προζύμι, το ανακατεύουμε με το χλιαρό νερό και στη συνέχεια με το αλεύρι και το αφήνουμε τυλιγμένο σε θερμό περιβάλλον (μέσα σε φούρνο που ανάβουμε στους 60 βαθμούς και που έχουμε σβήσει, τυλιγμένο σε κουβέρτα, κοντά σε καλοριφέρ κλπ)

Την επόμενη μέρα (ή μετά από 8ωρο), προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 60 βαθμούς και προσθέτουμε στο προζύμι όλα τα υπόλοιπα υλικά ξεκινώντας με τα υγρά, εκτός από το λάδι.

Αφού ζυμώσουμε λίγο για να ενσωματωθεί το αλεύρι και τα άλλα υλικά, κάποια στιγμή, θα αρχίσει να δυσκολεύεται η ζύμη και δεν θα παίρνει όλο το αλεύρι. Τότε προσθέτουμε το ζεστό λάδι) να το αντέχει το χέρι μας) και ζυμώνουμε για 10 λεπτά, έτσι ώστε να ενσωματωθεί και να έχουμε μια ζύμη ελαστική που δεν κολλάει.

Ντύνουμε με λαδόκολλα ένα ταψί 26 εκ.

Βάζουμε μέσα τη ζύμη μας και βάζουμε το ταψί στον φούρνο.

Αν το περιβάλλον είναι κρύο, αφήστε αναμμένο τον φούρνο σε χαμηλή θερμοκρασία (50-60). Αν το περιβάλλον έχει ικανοποιητική θερμοκρασία (21-23 βαθμούς), σβήνουμε τον φούρνο και αφήνουμε το ταψί εκεί.

Όταν διπλασιαστεί σε όγκο (το δικό μου με 23 βαθμούς θερμοκρασία στο δωμάτιο και με σβηστό φούρνο, διπλασιάστηκε σε 2 ώρες), το βγάζουμε, προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς με αέρα και το ψήνουμε για 1 ώρα. Αν πάρει χρώμα, καλύπτουμε με αλουμινόχαρτο (το δικό μου το κάλυψα από το μισάωρο και μετά για να προστατέψω τις σταφίδες). Όταν κλείσει μία ώρα, χαμηλώνουμε στους 160 βαθμούς και συνεχίζουμε για 15-20 λεπτά ακόμα.

Όταν ψηθεί, βγάζουμε την κουλούρα από το φούρνο. Αφήνουμε 5-10 λεπτά να κρυώσει και τη βγάζουμε από το ταψί και στη συνέχεια σε σχάρα.

Μέχρι να κρυώσει ετοιμάζουμε το στόλισμα.

Μέσα σε ένα μπρίκι λιώνουμε 1 κουταλιά σούπας ζάχαρη με 2 κουταλιές νερό. Αφήνουμε να κρυώσει. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αντί για ζάχαρη μέλι, με λιγότερο νερό. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε κάποιο σιρόπι από γλυκό κουταλιού.

Μέσα σε ένα βαζάκι που κλείνει βάζουμε ½ κούπα ζάχαρη και 3 σταγόνες κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής.

Κλείνουμε το βάζο και χτυπάμε δυνατά να ενωθεί το χρώμα με τη ζάχαρη.

Όταν η κουλούρα κρυώσει εντελώς, αλείφουμε με το σιρόπι την επιφάνειά της και αμέσως πασπαλίζουμε με την κόκκινη ζάχαρη.

Αν δεν έχουμε χρώμα ζαχαροπλαστικής, βάζουμε άσπρη ζάχαρη.

Μπορούμε επίσης να στολίσουμε με κουφετάκια, με σουσάμι, με καρύδια ολόκληρα που θα έχουμε μπήξει στη ζύμη.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Χωριάτικα παξιμάδια Ζακύνθου χωρίς ζάχαρη

Τα ζακυνθινά παξιμάδια τα λατρεύω σε όλες τους τις εκδοχές. Και υπάρχουν πολλές! Πιστέψτε με! Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι όλα είναι λαδιού. Άρα νηστίσιμα. Υπάρχουν παξιμάδια μαλακά πορτοκαλιού. Είναι από τα πιο αγαπημένα! Σκληρότερα κρασιού. Πολύ σκληρά με γλυκάνισο που αγόραζα όταν πρωτοδιορίστηκα στις Βολίμες. Ακόμα τα φτιάχνουν! Υπάρχουν ακόμα και χωρίς ζάχαρη! Παραλλαγές υπάρχουν πολλές. Χωρίς να έχω μελετήσει το πώς και γιατί, πιστεύω απλά ότι οι συνταγές διαφοροποιούνται σε κάποια χωριά. Τα υλικά που περιέχουν μέσα τους τα ζακυνθινά παξιμάδια, είναι υλικά που παρήγαγε πάντα αυτός ο εύφορος τόπος. Ελαιόλαδο, μαύρη σταφίδα, πορτοκάλι, κρασί. Οι ζακυνθινοί αγαπούν τα μπαχαρικά. Κανέλλα, γαρίφαλο και γλυκάνισο, είναι υλικά που μπαίνουν σε παξιμάδια και γιορτινά ψωμιά.

Επειδή έτσι και ξεκινήσω με τα παξιμάδια, σταματημό δεν έχω, είπα να τα φτιάξω χωρίς ζάχαρη για να έχω μια δικαιολογία για να φάω κανένα παραπάνω. Μην νομίζετε ότι δεν ήταν γλυκά! Αντιθέτως ήταν πεντανόστιμα. Ο χυμός πορτοκαλιού, τα μπαχαρικά και ειδικά τα γλυκάνισο, δίνουν την απαραίτητη γλύκα στα παξιμάδια μας! Πλάστε τα κουλούρια σας μικρά σε πάχος, έτσι ώστε να τα κόψετε μικρά και πάλι να έχετε δικαιολογία για να φάτε παραπάνω ;-)
Δοκιμάστε τα τώρα που θα αρχίσει η νηστεία των Χριστουγέννων!

Χωριάτικα παξιμάδια χωρίς ζάχαρη
Υλικά για 30-35 παξιμαδάκια
1/2 κούπα ελαιόλαδο (110. γρ.)
3/4 κούπας χυμό πορτοκαλιού (180 γρ.)
1 κ. γ. κανέλλα
1/4 κ. γ. γαρίφαλο
2 κ. σ. σπόρους γλυκάνισο
3/4 κούπας σταφίδα μαύρη (100 γρ.)
2 κ. γ. baking powder
1/4 κ. γ. μαγειρική σόδα
340-350 γρ. αλεύρι σκληρό

Εκτέλεση
Μέσα σε ένα  μπωλ βάζουμε το λάδι και το χυμό πορτοκαλιού.
Ρίχνουμε μέσα τα μυρωδικά, τη σταφίδα, λίγο αλεύρι και τα διογκωτικά και ανακατεύουμε.
Ρίχνουμε και το υπόλοιπο αλεύρι, κρατώντας λίγο για το τέλος και ζυμώνουμε όλα τα υλικά για λίγα λεπτά, μέχρι να έχουμε μια ζύμη που δεν κολλάει στα χέρια μας.
Αν αφού τα ζυμώσαμε, η ζύμη μας κολλάει, ρίχνουμε λίγο ακόμα αλεύρι μέχρι να έχουμε ζύμη που δεν κολλάει.
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170 βαθμούς με αέρα.
Χωρίζουμε τη ζύμη σε 4 μέρη.
Πλάθουμε 4 κουλούρια μακρόστενα, διαμέτρου 3-4 εκ.
Τα τοποθετούμε ταψί στο οποίο έχουμε στρώσει αντικολλητικό χαρτί.
Τα χαρακώνουμε μέχρι κάτω με μαχαίρι ανά ένα-ενάμιση εκατοστό.

Ψήνουμε για μισή ώρα ή και παραπάνω αν χρειαστεί. Περιοδικά ελέγχουμε μήπως χρειάζεται να τα σκεπάσουμε με αλουμινόχαρτο (έψησα 2 διαφορετικές φορές, τη μία χρειάστηκε αλουμινόχαρτο και ήταν έτοιμα στο 30λεπτο, την επόμενη δεν χρειάστηκε αλουμινόχαρτο και ψήθηκαν για 40 λεπτά).
Δεν χρειάζεται να τα κόψετε αφού ψηθούν. Μπορείτε να τα αφήστε όπως είναι και να κόβετε όταν θελήσετε.

Φυτούρα ή φριτούρα: το τραταμέντο για το πανηγύρι τ' Αγίου μας

Η φυτούρα (ή φριτούρα κατά το λεξικό του Λεωνίδα Ζώη), είναι ένα τοπικό γλυκό που υπάρχει σε όλα τα πανηγύρια της Ζακύνθου, και που μέχρι πρόσφατα ουδεμία εντύπωση μου έκανε να φάω ή να μάθω να φτιάχνω.

 

Κάθε φορά που ανακαλύπτω ότι ένα γλυκό δεν μου αρέσει, κάνω μεγάλες χαρές...Ξέρεις τι είναι να είσαι γλυκατζού και να σβήνεις ένα γλυκό από τη λίστα; Μεγάλη υπόθεση!

Η φυτούρα, δεν είναι τίποτα άλλο από μια πηχτή κρέμα που φτιάχνεται από σιμιγδάλι και νερό. Στη συνέχεια καλουπώνεται σε ταψί, κρυώνει, κόβεται σε μπακλαβαδωτά κομμάτια, τηγανίζεται και πασπαλίζεται με κανελλοζάχαρη.

Όταν πρωτοείχα δοκιμάσει φυτούρα, δεν μου είχε κάνει ΚΑΜΙΑ εντύπωση. Οκ. Άντε να μου άρεσε λίιιιιγο η εξωτερική κρούστα που είχε με την κανέλλα και τη ζάχαρη. Ήταν φανερό. Όλη η ιστορία που άξιζε, ήταν εκείνη η εξωτερική χρυσοκάστανη κρούστα. Μέσα δεν μου έλεγε τίποτα...Μπα...Κάτι που δεν έχω αδυναμία στα γλυκά που τηγανίζονται, κάτι το εσωτερικό ψιλοάγευστο μέρος, το αποφάσισα: αυτό το γλυκό δεν ήταν για μένα!

Όλα αυτά, μέχρι πριν από λίγο καιρό....
Όλα αυτά τα χρόνια, βλέποντας και μελετώντας εμφανισιακά τη φυτούρα, είχα μια και μόνη απορία...Μα γιατί δεν την κάνουν πιο λεπτή, έτσι ώστε να τηγανίζεται μεν απ' έξω, αλλά να μην υπάρχει και πολύ ατηγάνηστο εσωτερικό μέρος; Όλο είχα κατά νου να φτιάξω στο σπίτι και να την κάνω λεπτή. Όχι όπως την πουλούσαν έξω. Μα όλο το άφηνα για το μέλλον.

Κι εκεί που δεν έτρωγα φυτούρα, ή εστω έτρωγα μόνο το εξωτερικό μέρος καμιά φορά άμα τύχαινε, βρισκόμαστε πέρυσι με παρέα κοντά στον Άγιο και η παρέα θέλει φυτούρες. Ο Θανάσης, master of foodlovers, αναλαμβάνει να παραγγείλει. Και καθώς παραγγέλνει, τι λέει το άτομο στον πωλητή; "Κόψε τις στη μέση και τηγάνισέ τις και εσωτερικά"!

Πωωωωωωωωωωω! Τι είχε πει το άτομο;;; Αυτό ήταν! Αυτός ήταν ο σωστός τρόπος για να γίνει μια φυτούρα στα μέτρα μου! Η μισή σε πάχος, έτσι ώστε το εσωτερικό μέρος να είναι λίγο και να δένει με την εξωτερική κρούστα! Φυσικά, σε όσους αρέσει το εσωτερικό σιμιγδαλένιο μέρος, θα λένε ότι είμαι τρελή, αλλά έτσι μου αρέσει εμένα η φυτούρα! Πάει και τέλειωσε!

Και καλά...Αναρωτιόμουν μετά. Μπορείς να πάρεις φυτούρα κατά παραγγελία;;; Βρε τι μαθαίνει ο άνθρωπος μετά από εικοσιτόσα χρόνια εδώ!

Έκτοτε, τρώω φυτούρα κάθε φορά που πάω σε πανηγύρι...Με παραγγελία να κοπεί στη μέση. Πολλές φορές την παίρνω και την κρατάω για το πρωινό της επόμενης μέρας. Κρύα μεν, νόστιμη δε!

Η φυτούρα έχει λόγο που γίνεται παχιά. Πρέπει ο φυτουρατζής (πού το βρήκα τον όρο;), να μπορεί να την πιάσει με το πηρούνι (ή με τη λαβίδα), να τη γυρίσει από την άλλη πλευρά και να τηγανίσει ελαφρώς και τα πλαϊνά της. Όλα αυτά, χωρίς να διαλυθεί. Άρα, αν δεν είναι παχιά, πώς θα σταθεί; Όχι όμως η δική μου....Η δική μου θα γίνει λεπτή, με τέτοιο πάχος που να μπορέσει να σταθεί μεν και να ερωτοτροπήσει με το καυτό λάδι στο τηγάνι, αλλά όχι τόσο παχιά που να μην μου αρέσει. Θα τη φέρω στα μέτρα μου! Θα τη φτιάξω, θα περιμένει νωχελικά στο ταψί να παγώσει, μέχρι να συναντήσει την καυτή αγκαλιά του λαδιού γύρω από το λευκό κορμί της και να γίνει χρυσοκάστανη! Παρασύσρθηκα;  Μα το καλό φαγητό είναι έρωτας σκέτος! Ή μήπως όχι;

Φυτούρα ζακυνθινή

προσαρμοσμένη από το βιβλίο της Μαρίας Φιορεντίνου "Παραδοσιακή ζακυνθινή κουζίνα"

υλικά για 10 κομμάτια
250 γρ. χοντρό σιμιγδάλι
750 ml νερό
1 γερή πρέζα αλάτι
κανέλλα
ζάχαρη
λάδι για το τηγάνι (προτίμησα αραβοσιτέλαιο για να μη βαρύνει το αποτέλεσμα)

Εκτέλεση

Βάζουμε το νερό και το αλάτι σε κατσαρόλα να κάψει.
Όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε συνεχώς με ξύλινη κουτάλα.
Με το που θα πάρει βράση το νερό, η κρέμα μας θα πήξει.
Ανακατεύουμε συνεχώς, μέχρι η κρέμα να αρχίσει να ξεκολλάει από την κατσαρόλα, όπως όταν κάνουμε χαλβά. Είναι χαρακτηριστικό, ότι όπως θα ανακατεύουμε, όταν θα είναι έτοιμη, η κουτάλα πίσω της θα αφήνει αυλάκια.
Λαδώνουμε ελαφρώς ένα ταψάκι τετράγωνο 20x20 εκ. περίπου και ρίχνουμε μέσα την κρέμα (για να καλύψετε ένα συνηθισμένο μακρόστενο πυρέξ, θέλει τα διπλάσια υλικά. Με αυτά κάλυψα το μισό).
Με τη βοήθεια της ανάποδης ενός κουταλιού που το βρέχουμε περιοδικά, στρώνουμε την κρέμα.
Την αφήνουμε να κρυώσει και να σταθεροποιηθεί εντελώς, για αρκετές ώρες. Όχι όμως τόσες πολλές, που να αρχίσει να σκάει και να σκληραίνει η επιφάνεια. Στη φωτό φαίνεται ότι το έπαθα αυτό, επειδή το άφησα πάνω από 12ωρο. Στο βιβλίο συστήνει 12 ώρες να μείνει, αλλά πιστεύω ότι μπορεί άνετα να σταθεροποιηθεί σε λιγότερες. Εγώ δεν προλάβαινα να τις τελειώσω την ίδια μέρα και έτσι έμειναν για την επόμενη, οπότε έσκασε από πάνω.  Η επιφάνεια λοιπόν δεν πρέπει να είναι έτσι....

Αλλά έτσι....

Κόβουμε τις φυτούρες σε μπακλαβαδωτά κομμάτια. 
Βάζουμε λίγο λάδι σε αντικολλητικό τηγάνι να ζεσταθεί. Αφού ζεσταθεί, βάζουμε τισ φυτούρες και χαμηλώνουμε λίγο τη φωτιά.
Τηγανίζουμε για 5-6 λεπτά από την κάθε πλευρά, ή όσο χεριάζεται για να κάνει μια χρυσοκάστανη κρούστα. Όταν έχουν τηγανιστεί και από τις δύο πλευρές, γυρίζουμε στα πλαϊνά το γλυκό να τηγανιστεί ελάχιστα κι εκεί.
Σερβίρουμε ζεστές με ζάχαρη και κανέλλα.

υγ. Περιττό να σας πω, ότι όταν εδώ και πολλά χρόνια είχα διαβάσει κάπου τη συνταγή, άσχετη από φυτούρες, έλεγα πως κάπου υπάρχει λάθος. Δεν μου ερχόταν καλά ότι όλη όλη η διαδικασία ήταν αυτή η παχιά κρέμα. Πού είναι το ψήσιμο; έλεγα; κάτι λάθος υπάρχει! Κι όμως...Είναι μόνο αυτή η κρέμα, η οποία πρέπει να είναι πυκνή για να μπορεί να κοπεί και να πιαστεί με πηρούνι χωρίς να διαλύεται αφού κρυώσει.

Σήμερα γιορτάζουμε στη Ζάκυνθο τη μεταφορά του Σκηνώματος του Αγίου Διονυσίου από τα Στροφάδια στο νησί μας. Μεγάλη γιορτή για τον τόπο μας.
Χρόνια πολλά σε όλους και ιδιαίτερα στους ζακυνθινούς που δεν είναι στο νησί! Το ποστ αυτό, αφιερώνεται σ' αυτούς, μια και οι φυτούρες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης και των πανηγυριών μας.

Kουνέλι ζακυνθινό με ντόπιο λαδοτύρι

Στη ζακυνθινή κουζίνα, το κουνέλι κατέχει εξέχουσα θέση. Είναι κρέας που το μαγειρεύουν τόσο οι ντόπιοι, όσο και οι ταβέρνες, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους: κουνέλι σάρτσα (σάλτσα), κουνέλι σάλτσα γεμιστό, στο φούρνο με πατάτες, σουβλιστό, λεμονάτο, κρασάτο στη γάστρα, με δεντρολίβανο κλπ. Στην Πάτρα, όταν λέγαμε κουνέλι στιφάδο, εννοούσαμε με πολλά μικρά κρεμμύδια. Εδώ, κουνέλι στιφάδο δεν υπάρχει. Όταν εδώ λένε στιφάδο, εννοούν με κόκκινη σάλτσα.

Το ντόπιο λαδοτύρι, είναι τυρί που φτιάχνεται από πρόβειο γάλα, με έντονη μυρωδιά και πιπεράτη πικάντικη γεύση όσο ωριμάζει. Εμείς εδώ, το ξεχωρίζουμε σε νιο (νέο) ή παλαιωμένο. Καθώς ξεκινάει η ωρίμανσή του στο λάδι είναι μαλακό και με ήπια γεύση. Στην τελική φάση της ωρίμανσής του, σκληραίνει ελαφρώς, είναι πικάντικο και πιπεράτο με έντονη μυρωδιά, γεύση και οσμή που είτε τη λατρεύεις, είτε όχι. Εμένα μου αρέσει πολύ όταν είναι νιο. Μαλακό με ήπια γεύση. Για τη μαγειρική όμως, ιδανικό είναι να είναι ωριμασμένο! Το ντόπιο λαδοτύρι, δε λείπει από τις ζακυνθινές σπεσιαλιτέ. Και μια και μου χάρισαν πρόσφατα 2 κουνελάκια, το ένα έγινε στιφάδο με κρεμμύδια και το άλλο έγινε χτες παραδοσιακά με λαδοτύρι, με τυρί που είχα πάρει από τις Μελισσιώτισσες. Ήταν κάτι παραπάνω από νόστιμο!

Τα άσπρα κομματάκια που βλέπετε πάνω στο κουνέλι, είναι το τυράκι που έχει λιώσει! Μιαμ!

Kουνέλι ζακυνθινό με ντόπιο λαδοτύρι 

Υλικά 

1 κουνέλι τεμαχισμένο σε μερίδες
λίγο ξύδι*
1/3 κούπας ελαιόλαδο*
½ κούπα κόκκινο κρασί
2-3 κ. σ. πάστα ντομάτας
4-5 σκελίδες σκόρδο* λιωμένες ή ψιλοκομμένες
1 φύλλο δάφνης
4 γαρίφαλα
1 ξύλο κανέλλας
αλάτι
πιπέρι
ρίγανη
1 μεγάλο κομμάτι λαδοτύρι ώριμο (σκληρό)

Εκτέλεση 

Πλένουμε το κουνέλι και το βάζουμε σε λεκάνη με νερό και λίγο ξύδι να το καλύπτει, ή το βρέχουμε μόνο με το ξύδι. Αφήνουμε να σταθεί μερικές ώρες έτσι (συνήθως το αφήνω όλη νύχτα). Ζεσταίνουμε το λάδι και τηγανίζουμε το κουνέλι από όλες τις πλευρές.
Προσθέτουμε το σκόρδο, αφήνουμε λίγο να μαγειρευτεί μαζί με το κουνέλι καθώς τηγανίζεται και τα σβήνουμε με το κρασί.
Προσθέτουμε νερό να το μισοκαλύπτει και όλα τα υπόλοιπα υλικά, εκτός από τη ρίγανη και το λαδοτύρι.
Βράζουμε μέχρι να μαλακώσει το κουνέλι. Εγώ το έκλεισα σε χύτρα για 15 λεπτά και ήταν έτοιμο. Το άνοιξα και το άφησα λίγο να βράσει για να εξατμιστούν τα περιττά υγρά και να μείνει μόνο με τη σάλτσα.
Στο τέλος του μαγειρέματος προσθέτουμε τη ρίγανη και όσο λαδοτύρι θέλουμε, κομμένο σε μικρά κομμάτια.
Σερβίρουμε με πατάτες τηγανητές ή ζυμαρικά.

 Στα σημεία που έχω αστερίσκο, έχω κάνει αλλαγές σε σχέση με το πώς το μαγειρεύουν εδώ. Εδώ βάζουν περισσότερο λάδι και σκόρδο, όπως επίσης βρέχουν το κουνέλι με κρασί. Οι επισημάνσεις για την ορίτζιναλ ζακυνθινή συνταγή χωρίς τις δικές μου παρεμβάσεις, βρίσκονται στο βιβλίο της Μαρίας Φιορεντίνου, "Παραδοσιακή ζακυνθινή κουζίνα".

Ντομάτες με αυγά

Όταν ήμουν μικρή στην Πάτρα και τρώγαμε ντομάτες με αυγά, εννοούσαμε πάντα καγιανά (ή στραπατσάδα ή αλλιώς, ανακατεμένα τα αυγά στη σάλτσα ντομάτας). Στη Ζάκυνθο όμως, τις ντομάτες με τα αυγά, δεν τις συνηθίζουν έτσι. Συνηθίζουν να ρίχνουν τα αυγά μάτια μέσα στη σάλτσα, πράγμα που κάνουν και σε άλλα φαγητά, όπως τα κουρκουτσέλια.

Περιττό να σας πω, ότι αυτό το τόσο απλό φαγητό, είναι ένα από τα πιο αγαπημένα των ζακυνθινών, και αυτό που πεθυμούν να φάνε όλοι οι ζακυνθινοί που μένουν μακριά, με ντόπιες ντομάτες, χωριάτικα αυγά και φέτα, όταν έρχονται στο νησί. Αν βάλεις και πατάτες φρεσκοτηγανισμένες από δίπλα, τότε έχουν το καλύτερο γεύμα. Οι φρέσκιες ώριμες καλοκαιρινές ντομάτες, είναι must! Το ζυμωτό ψωμί  επίσης και είναι αυτονόητο ότι πρέπει να συνοδεύσει ένα τέτοιο φαγητό.

Ψωμί χωριάτικο, Ψωμιά & ζύμες, σελ. 28

Αν το φτιάξει κάποιος χωρίς να το τιγκάρει στο λάδι (οι ζακυνθινοί αγαπούν το λάδι πολύ και δεν το τσιγκουνεύονται), τότε το γεύμα είναι και light. Προϋπόθεση βέβεια για να παραμείνει light, είναι να μην καταναλωθεί 1 καρβέλι ψωμί με τη σάλτσα του, πράγμα το οποίο είναι λίγο δύσκολο! Παρόλα αυτά, εγώ προτείνω τον light τρόπο, για 2-3 άτομα.

Ντομάτες με αυγά

Υλικά

1 κιλό ντομάτες ώριμες (5 μέτριες) τριμμένες στο τρίφτη του κρεμμυδιού ή 2 κονσέρβες ψιλοκομμένα ντοματάκια των 400 γρ.
6 σκελίδες σκόρδο ή και περισσότερες, ψιλοκομμένες
4 κ. σ. ελαιόλαδο ή και περισσότερο
½ κ. γ. ρίγανη
½ κ. γ. αλάτι
1 πρέζα πιπέρι
1 κ. γ. ζάχαρη
4-6 αυγά

Εκτέλεση

Ξεφλουδίστε τις ντομάτες και πιέστε ελαφρώς να βγουν τα πολλά σπόρια. Τρίψτε τις στον τρίφτη του κρεμμυδιού.
Μέσα σε ένα φαρδύ τηγάνι, ζεστάνετε το λάδι και ρίξτε το ψιλοκομμένο σκόρδο.
Γυρίστε το στο λάδι για 1-2 λεπτά και ρίξτε τη ντομάτα.
Βράστε σε δυνατή φωτιά για 10 λεπτά.
Χαμηλώστε τη φωτιά, προσθέστε ½ κούπα νερό και βράστε για άλλα 20 λεπτά.
Κατά το τέλος του 20λέπτου, προσθέστε το αλατοπίπερο, τη ρίγανη, τη ζάχαρη και ανακατέψτε.
Σπάστε ένα-ένα αυγό και βάλτε το καθένα προσεχτικά στη σάλτσα. Μην ανακατέψτε καθόλου. Βράστε για άλλα 10 λεπτά, μέχρι να πήξουν τα αυγά. Αλατίστε από πάνω τα αυγά λιγάκι. Μόλις πήξουν τα ασπράδια των αυγών, το φαγητό είναι έτοιμο.
Σερβίρεται με τηγανητές πατάτες ή σκέτο, με φρεσκοψημένο ψωμί.

Καλή εβδομάδα!

Παστελάκια με αμύγδαλο. Το κέρασμα στο camp

Όταν έχει ήδη κάποιος επισκεφτεί τη Ζάκυνθο, ξέρει πολύ καλά, ότι το παστέλι είναι ένα από τα τοπικά παραδοσιακά προϊόντα, που μπορείς να το βρεις όλες τις εποχές. Δεν λείπει ποτέ από τα πανηγύρια, το φτιάχνουν σκληρό ή μαλακό και σίγουρα είναι ένα από καλούδια που οι επισκέπτες έχουν μαζί στις αποσκευές τους, φεύγοντας από το νησί. Θα το βρείτε στα μαγαζιά που είναι πρατήρια των εργαστηρίων παστελιού και μαντολάτου, αλλά θα το βρείτε και σε κείνα τα υπαίθρια μαγαζάκια απέναντι από τον Άγιο, που το φτιάχνουν και το πουλάνε μαλακό και κουλουριαστό, με αμύγδαλο ή χωρίς. Μπορεί τα καλής ποιότητας παστέλια να βρίσκονται στα μαγαζιά (υποτίθεται), αλλά εγώ, πεθαίνω για κείνα τα μαλακά, κουλουριαστά παστέλια και δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθώ σε πανηγύρι, χωρίς να αγοράσω ένα...

Στο camp, δεν ήθελα να πάω με ένα μόνο κέρασμα. Ήθελα το κέρασμά μου να αντιπροσωπεύει το βιβλίο μου, την αγαπημένη μου σοκολάτα, αλλά και το νησί. Έτσι, τα κεράσματα ήταν τα εξής:

Ψωμί γεμιστό με φουντούκι (για να παινέσω το σπίτι μου, δηλαδή το βιβλίο μου που ξανακυκλοφορεί στη 2η εκδοσή του).

Chocolate soft cookies με φυστικοβούτυρο, κάτι σοκολατένιο δηλαδή, για τους chocoholics

Και παστελάκια αμυγδάλου για να αντιπροσωπεύω το νησί.

Η ιδέα μου ήρθε μόλις το προηγούμενο βράδυ. Όταν κάνεις όμως πολλά πράγματα μαζί και ειδικά όταν κάνεις κάτι για να το πας κάπου, ε, τότε δεν θα γίνει καλό (ακούς Ξανθή;). Στην 1η δόση μπισκότα, κόντεψα να τετραγωνίσω τον κύκλο, όπως ο Δύσπιστος πριν λίγες μέρες. Δεν με πείραξε όμως πολύ, γιατί θα πήγαινα και μπισκότα στην κόρη μου. Τη 2η δόση την πρόσεξα και έγινε μια χαρά.
Το σουσάμι από το παστέλι, κόντεψα να το κάψω, γιατί έκανα κάτι άλλο. Έτοιμη ήμουν να το πετάξω και να πάρω άλλο, αλλά έσωσα την κατάσταση... Ουφ!
Το ψωμί δεν έπαθε τίποτα. Πάλι καλά!

Έφτιαξα τα παστελάκια με ό,τι είχα στο σπίτι. Έλεγα να τα κάνω σκέτα, αλλά τελικά πρόσθεσα και λίγο αμύγδαλο καβουρντισμένο που είχα. Αν τα φτιάξετε κι εσείς, βάλτε παραπάνω μυγδαλάκι αν σας αρέσει. Αν δεν σας αρέσει, μην το βάλετε καθόλου. Τυλίξτε τα με σελοφάν ένα-ένα, ή κλείστε τα σε κουτί μεταλλικό, για να προστατευτούν από την υγρασία. Μπορείτε ακόμα να μην καβουρντίσετε το σουσάμι. Έχω την εντύπωση, ότι εκείνα τα μαλακά κουλουριαστά παστέλια, έχουν το σουσάμι ακαβούρντιστο. Αυτές τις μέρες, θα πειραματιστώ να φτιάξω τέτοιο μαλακό παστέλι και θα σας πω τα νεότερα του πειράματος.

Παστελάκια με αμύγδαλο
Υλικά
280 γρ. σουσάμι
300 γρ. μέλι
1/2 κ. γ. κανέλλα
50 γρ. αμύγδαλα καβουρντισμένα και χοντροκοπανισμένα
2 κ. σ. λικέρ τεντούρα (αν δεν έχετε, δεν πειράζει)

Εκτέλεση
Βάζουμε το σουσάμι σε αντικολλητικό τηγάνι, σε μέτρα φωτιά και το καβουρντίσουμε για λίγα λεπτά, γυρίζοντάς το με ξύλινη κουτάλα. Όταν λέμε καβουρντίζουμε, εννοούμε να πάρει εκείνο το χρυσαφί, ηλιοκαμένο χρώμα που παίρνει κανείς κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο της Ζακύνθου και ουχί το παραλίγο-να-το-κάψω-λόγω-του-fb χρώμα. Προσοχή, γιατί το σουσάμι αρπάζει εύκολα.
Όταν γίνει χρυσαφί, ρίχνουμε το μέλι και αφήνουμε να βράσει για 3-4 λεπτά. Παράλληλα ρίχνουμε την κανέλλα και τα αμύγδαλα. Το μίγμα, θα καταλάβετε ότι είναι έτοιμο, αν, ρίχνοντας λίγο από αυτό σε ένα ποτήρι με νερό στερεοποιείται. Για τους έχοντες ειδικά θερμόμετρα για υψηλές θερμοκρασίες, το μίγμα πρέπει να φτάσει τους 120 βαθμούς Κελσίου (τσσσσσσσσσσσσσσσσ...όχι παίζουμε).
Αφού έχει γίνει το μίγμα, αποσύρουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε την τεντούρα. Αν δεν έχετε, δεν πειράζει. Κανείς δεν θα σας μαλώσει!

Αφήνουμε λίγο να πέσει η θερμοκρασία του, μέχρι να στρώσουμε μια λαδόκολλα σε ρηχό παραλληλόγραμμο ταψί. Μην σας ανησυχεί αν θα φτάσει το μίγμα για όλο το ταψί. Αρκεί να είναι παραλληλόγραμμο και όχι πολύ μικρό.

Στρώνουμε λαδόκολλα σε όλο το μήκος του ταψιού και τη λαδώνουμε ελαφρώς.
Ρίχνουμε το μίγμα, αρχίζοντας από την άκρη προς το κέντρο. Αν το ταψί σας είναι το μεγάλο του φούρνου, θα φτάσει το υλικό περίπου μέχρι τη μέση του ταψιού.

Γυρίσουμε τη λαδόκολλα που έχει μείνει χωρίς υλικό, πάνω από το παστέλι.
Με ένα μικρό πλάστη, ή ακόμα και με το χέρι μας, πατικώνουμε το παστέλι να είναι ίσιο σε πάχος παντού. Διορθώνουμε τις άκρες να είναι ισομεγέθεις. Αν δεν γυρίσετε τη λαδόκολλα, λαδώστε ελαφρώς τον πλάστη γιατί αλλιώς κολλάει το ζεστό παστέλι.

Αφήνουμε να κρυώσει λίγο ακόμα, αλλά όχι να κρυώσει εντελώς.

Με ένα μαχαίρι, χαράζουμε σε βάθος το παστέλι σε μικρά κομμάτια ή στο μέγεθος που θέλουμε. Βυθίζουμε κάθε φορά το μαχαίρι σε ποτήρι με νερό, για να μην κολλάει. Αφήνουμε το παστέλι να κρυώσει έτσι όπως είναι χαραγμένο.

Όταν κρυώσει, κόβουμε το παστέλι στα κομμάτια που το χαράξαμε. Φυλάμε σε κουτί που κλείνει ή τυλίγουμε με σελοφάν.

Tip:
τα αμύγδαλα ήταν λίγα, αλλά τη στιγμή που μου την έδωσε να τα φτιάξω για το καμπ, δεν είχα άλλα. Μπορείτε να προσθέσετε περισσότερα και να είναι πολύ χοντροκομμένα.

Το παστέλι θα σκληραίνει καθώς θα κρυώνει.

Οκ. Για να δω χεράκια τώρα. Πόσοι από σας πρόλαβαν να δοκιμάσουν παστελάκι στο καμπ;

Ζακυνθινά παξιμάδια χωριάτικα

Τι άλλη συνταγή θα μπορούσα να γράψω σήμερα, εκτός από τα ζακυνθινά παξιμάδια; Μια συνταγή από το βιβλίο μου, αφιερωμένη σε όλους τους αναγνώστες του μπλογκ που δεν έχουν το βιβλίο. Οι υπόλοιπες/οι, που το έχετε αλλά δεν την έχετε κάνει ακόμα, είναι ευκαιρία να σας δελεάσω να τη δοκιμάσετε. Όσοι είδατε την εκπομπή στο star channel προχτές, είδατε πόσο εύκολο είναι να γίνουν. Γρήγορα και εύκολα με απλά υλικά.

Με την ευκαιρία αυτή, θέλω να σας πω ένα ευχάριστο νέο. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Έχουν απομείνει πια ελάχιστα αντίτυπα και λέμε να πάμε για δεύτερη έκδοση. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί, αν δεν είχατε στηρίξει κι εσείς, αυτό το μπλογκ, που το έστησα με αγάπη και μεράκι για την κουζίνα. Γνώρισα και γνωρίζω αξιόλογους ανθρώπους μέσα από εδώ και χαίρομαι που είμαστε μαζί σε όλο αυτό το ταξίδι που ξεκίνησε σχεδόν 2 χρόνια πριν. Με κάποιους, είμαστε μαζί από ακόμα πιο παλιά. Σας ευχαριστώ όλους. Και τους γνωστούς και τους άγνωστους και όσους γράφουν δυο λόγια στα σχόλια και όσους έρχονται και μπαινοβγαίνουν αθόρυβα. Χαίρομαι πάρα πολύ, που το βιβλίο μου, ταξίδεψε όχι μόνο σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, αλλά και στο εξωτερικό. Νέλλη και Benikos place στη Γερμανία, Heart 'n' soul στην Αγγλία, κ. Νίκο και Χαρά στον Καναδά, Σοφία στην Αμερική, Γιάννη Ν. στη Γαλλία, Σόφη στην Αυστραλία, άλλη Αγγελική στην Ελβετία, Μάγδα στην Ολλανδία (σύντομα), Αγγελική στη Νότιο Αφρική...Ελπίζω να μην ξέχασα κανέναν που είναι μακριά!

Από χτες που παίχτηκε η εκπομπή, συνειδητοποίησα πιο έντονα, αυτό που λένε πολλοί, αλλά δεν θέλω να παραδεχτώ πολλές φορές. Ότι δεν ασχολείται όλος ο κόσμος με το ίντερνετ. Από χτες με πήραν τηλέφωνο κυρίες από την Αθήνα και την Κύπρο, ρωτώντας πού θα μπορούσαν να βρουν το βιβλίο Ψωμιά και ζύμες. Καμία δεν ήξερε ότι είχε κυκλοφορήσει από το Γενάρη και καμία δεν με ήξερε από το μπλογκ. Αντιθέτως, παρακολουθούν πιστά τις μαγειρικές εκπομπές! Κυρίες μου, κυρία Ροδούλα από την Κύπρο και οι άλλες γλυκές κυρίες που με πήραν από την Αθήνα, ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

Θα ήθελα να πω σε όσες/ους ψάχνουν το βιβλίο αλλά δεν το βρίσκουν, είτε να επιμένουν στο βιβλιοπωλείο να το φέρει, είτε να απευθύνονται σε μένα για να τους το στέλνω. Από τα βιβλιοπωλεία που είχα αναφέρει ότι το έχουν, μερικά το δίνουν και με on line πώληση. Αυτό βολεύει πολύ τους φίλους στο εξωτερικό.

Και αφού σας είπα όλα αυτά τα νέα, ας πάμε στη συνταγή. Όσες δεν τη σημειώσατε από τη σελίδα του star, πιάστε χαρτί και μολύβι!

Ζακυνθινά παξιμάδια χωριάτικα
(για μία δόση, δηλαδή 2 μεγάλα κουλούρια ή 4 μικρά)
Υλικά
3/4 κούπας λάδι
3/4 κούπας κρασί λευκό (ή κόκκινο)
1/2 κούπα χυμό πορτοκαλιού
4 κ. γλ. μπέικιν πάουντερ
1/2 κ. γλ. σόδα
1/2 κ. γλ. κανέλλα σκόνη
1/4 κ. γλ. γαρίφαλο σκόνη
2 κ. γ. γλυκάνισο σπόρους
1 κ. γ. ξύσμα πορτοκαλιού ή εκχύλισμα πορτοκαλιού σε σκόνη
1 κούπα σταφίδες μαύρες (ή μαύρες και ξανθές μαζί)
1 κούπα ζάχαρη
750 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις (ας υπάρχει λίγο παραπάνω μήπως χρειαστεί)
Προαιρετικά:
Σουσάμι για το στόλισμα

Εκτέλεση
Μέσα σε ένα μπωλ βάζουμε τα υγρά υλικά (λάδι, χυμό πορτοκαλιού, κρασί).
Προσθέτουμε τη ζάχαρη, τις σταφίδες, το γλυκάνισο, τα μυρωδικά και ανακατεύουμε με το χέρι μας για να λιώσει λίγο η ζάχαρη.
Προσθέτουμε ένα μέρος από το αλεύρι, τη σόδα και το μπέικιν πάουντερ και ανακατεύουμε για να πάνε παντού τα διογκωτικά.
Ρίχνουμε και το υπόλοιπο αλεύρι σιγά-σιγά, μέχρι να το πάρει όλο.
Αν κολλάει στα χέρια μας η ζύμη, προσθέτουμε 1 κουταλιά αλεύρι ακόμα, έτσι ώστε να έχουμε μια ζύμη σαν των κουλουριών, να πλάθεται δηλαδή χωρίς να κολλάει.

Πλάθουμε 2 μεγάλα μακρόστενα κουλούρια (σαν φρατζόλα), τα τοποθετούμε σε ταψί με αντικολλητικό χαρτί ή σε λαδωμένο ταψί και τα χαράζουμε σε στενόμακρα κομμάτια πάχους ενός δαχτύλου, χωρίς να τα ξεχωρίσουμε με το μαχαίρι και να αποκολληθούν το ένα από το άλλο. Μπορούμε αν θέλουμε να βάλουμε σουσάμι από πάνω.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160-180 βαθμούς για 50-60 λεπτά σε πάνω κάτω αντιστάσεις, ανάλογα πόσο σκληρά τα θέλουμε.

Αφού περάσει μισή ώρα ψησίματος (και παραπάνω) τα βγάζουμε και τα ξαναχαράζουμε μέχρι κάτω, να αποκολληθούν το ένα από το άλλο. Αν έχουν πάρει χρώμα από κάτω, τα γυρίζουμε στην πάνω αντίσταση. Αν έχουν χρώμα κι εκεί, βάζουμε αλουμινόχαρτο. Ξαναβάζουμε στο φούρνο και συνεχίζουμε το ψήσιμο.

Tips:
Αν κολλάει το μαχαίρι στη ζύμη καθώς τα χαράζουμε, μπορούμε να το βουτάμε σε αλεύρι.
Την ώρα που θα τα βγάλουμε, αν τα θέλουμε πιο σκληρά ή αν μας φαίνονται άψητα, τα "ξαπλώνουμε" στο πλάι και τα ψήνουμε λίγο ακόμα.
Δεν ανακατεύουμε τη σόδα με το χυμό πορτοκαλιού, γιατί έτσι χάνεται η φουσκωτική της δράση. Είναι προτιμότερο να ανακατεύεται απευθείας στα υγρά ή στο αλεύρι.

Κι άλλα tips:
Μπορείτε να βάλετε περισσότερη κανέλλα, γαρίφαλο και γλυκάνισο αν θέλετε.

Στο βιβλίο γράφω, ότι με αυτή τη ζύμη πλάθω 2 μεγάλα κουλούρια (όπως σε όλες τις παραπάνω φωτό). Επειδή όμως πραγματικά βγαίνουν πολύ μεγάλα παξιμάδια (είναι για χόρταση ντε!) σας προτείνω, μια και προσέχουμε και τη γραμμή μας, να κάνετε 4 κουλούρια, όπως έκανα στην εκπομπή (παρακάτω φωτό). Θα βγουν μικρότερα τα παξιμαδάκια μας. Αν τα κουλούρια μας είναι 2, άρα και μεγαλύτερα, η ώρα ψησίματος είναι γύρω στα 50-60 λεπτά, πάντα ανάλογα πόσο σκληρά τα θέλετε. Αφού κάνουμε 4 κουλούρια, η ώρα ψησίματος μειώνεται σε 40 λεπτά ή μέχρι να πάρουν χρώμα πάνω-κάτω τα παξιμάδια. Θυμηθείτε αν έχετε δυνατό φούρνο, να τα ανεβάζετε στο ψηλό ράφι του φούρνου σας, για να μην αρπάζουν από κάτω. Στο δικό μου φούρνο, τα 4 κουλούρια ψήθηκαν στους 160 βαθμούς για 40 λεπτά. Ίσως χρειαστεί να ανεβάσετε στο δικό σας φουρνο στους 180 βαθμούς. Ο καθένας γνωρίζει καλύτερα το φούρνο του και τις ανάγκες του.

Τέλος, να ευχηθώ σε όλα τα παιδιά που δίνουν πανελλήνιες (αλλά και εξετάσεις γενικότερα), καλή επιτυχία! Ηρεμία, ψυχραιμία και θα περάσουν οι δύσκολες μέρες σύντομα. Και όπως λέω συχνά στα παιδιά μου, οι εξετάσεις αυτές, δεν είναι ούτε η αρχή, ούτε το τέλος της ζωής μας. Είναι μόνο ένας σταθμός!

Άντε! Πάλι Μπεν Χουρ το έκανα το ποστ!!!

υγ. Για κοιτάξτε εδώ τι έκανε ο Αντώνης για μένα! Αντώνη ευχαριστώ!

Καλαμπομαγέρεμα, το ζακυνθινόν

Το σημερινό ποστ, έχει να κάνει καθαρά με τη Ζάκυνθο, είναι αφιερωμένο στον Άρη που μου ζήτησε να βάλω τη συνταγή και είναι σεντονάτο, οπότε όποιος βαριέται να διαβάσει...κλπ κλπ τα ξέρετε τώρα :-)))

Όταν γνώρισα τα πεθερικά μου, η πεθερά μου μαγείρευε πάντα στο σπίτι. Ο πεθερός όμως, πάντα έφτιαχνε ένα πράγμα σαν κρέμα, που το τιμούσα δεόντως με μέλι ή ζάχαρη. Είχα λοιπόν πάντα την εντύπωση ότι αυτός το μαγειρεύει, μέχρι πριν λίγο καιρό, που κατάλαβα ότι ο πεθερός, απλά…ανακάτευε!

Πριν λίγο καιρό, ο Άρης που έχει ξενιτευτεί και του λείπει το νησί, μου ζήτησε να γράψω πώς κάνουν εδώ το καλαμπομαγέρεμα. Χρόνια τώρα, όταν έτρωγα αυτό το «γλυκό» ας το πούμε, μου θύμιζε την ιταλική πολέντα, χωρίς να έχω φάει όμως! Τα υλικά του, είναι παρόμοια. Έτσι, μια μέρα που καθόμασταν όλοι μαζί στο τραπέζι και αφού έχει ο πεθερός χρόνια και ζαμάνια να φτιάξει καλαμπομαγέρεμα, του λέω:

-Δε μου λες ρε πατέρα…θυμάσαι εκειό εκεί το καλαμπομαγέρεμα που έφτιαχνες;
-Ναι αμέ! Πώς δεν το θυμάμαι;
Πετάγεται η πεθερά και λέει:
-Μωρέ πού το θυμήθηκες αυτό τώρα;
-Πήγαινε μέσα εσύ, της λέω ενώ πήγαινε κατά το νεροχύτη. Εσύ δεν μας κάνεις.
Και τη διώχνω βιαστικά για να μάθω τα μυστικά της τέχνης του πατρός!
-Για πες λοιπόν πατέρα… Πώς το έφτιαχνες, θυμάσαι;
-Να σου πω την αλήθεια, λέει ο έρμος ο πατέρας, δεν το έφτιαχνα εγώ. Η πεθερά σου το έφτιαχνε. Εγώ μόνο ανακάτευα για να μην κολλήσει!

ΚΟΚΚΑΛΟ ΕΓΩ! Ωχ…τώρα; Άντε ξαναφώναξε την πεθερά.
-Μάνααααα…για έλα εδώ. Δεν μου κάνει ο πατέρας. Εσύ λέει ξέρεις.
-Ε να..βάζεις νερό και ανακατεύεις μέσα καλαμποκάλευρο. Όχι πολύ, γιατί πήζει και το βάζεις σε νερό που βράζει.
-Ε πόσο νερό; Και πόσο αλεύρι;
-Ε με το μάτι…
Κατάλαβα λέω μέσα μου…Άλλη συνταγή θα φτιάξω πάλι με το μάτι και στο περίπου… Καληώρα σαν τσου χαλβάδες τση μάνας μου…
-Και δεν μου λες.. Τσι σταφίδες στο τέλος τσι βάζεις; Το λάδι;
-Το λάδι από την αρχή και τις σταφίδες στο τέλος.
Άντε λέω…να περάσουν οι γιορτάδες και να το κάμω…100 χρόνια έχουμε να φάμε από δαύτο…

Και πέρασαν οι γιορτάδες και το ‘καμαααα….και πάμε στη συνταγή.

Ω ζακυνθινοί και πάσης φύσεως ντόπιοι, σ’χωρνάτε με που μπαίνω σε δικά σας λημέρια! χαχα! Άλλωστε έχω δικαίωμα. 1/4 αίμα που κυλλάει στις φλέβες μου, είναι ζακυνθινό.

Καλαμπομαγέρεμα το ζακυνθινόν

Υλικά για 6 μπωλάκια (εκτός και είστε ο ζακύνθιος Οβελίξ και πέσετε με τα μούτρα στη μαρμίτα για πάρτη σας)
1,5 λίτρο νερό
13 κ. σ. αλεύρι καλαμποκιού
2 κ. σ. ελαιόλαδο
8 κ. σ. ζάχαρη (ή και λιγότερο, ή και περισσότερο)
4 κ. σ. σταφίδα μαύρη
4 κ. σ. σταφίδα ξανθή (ή και περισσότερες ή και λιγότερες μαύρες και ξανθές)
(1 πρέζα αλάτι)
Για το σερβίρισμα:
ζάχαρη
κανέλλα
μέλι

Εκτέλεση
Βάζουμε το 1 λίτρο νερό στην κατσαρόλα, μαζί με το λάδι και τη ζάχαρη να ζεσταθεί.
Σε ένα μπωλάκι, ανακατεύουμε το αλεύρι με το ½ λίτρο νερό.
Όταν κάψει το νερό στην κατσαρόλα, προσθέτουμε το μίγμα αλευριού-νερού (το αλάτι) και ανακατεύουμε.
Αφού έχει ζεσταθεί πια όλο το μίγμα και αρχίζει να βράζει, ρίχνουμε και τις σταφίδες, χαμηλώνουμε λίγο τη φωτιά και από δω και πέρα, ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα μέχρι να πήξει το μίγμα. Αυτό μου πήρε γύρω στα 10 λεπτά συνολικά.
Μοιράζουμε το μίγμα σε 6 μπωλάκια.
Σερβίρουμε ζεστό ή κρύο, προσθέτοντας από πάνω μέλι ή ζάχαρη (γι΄ αυτό δεν πρέπει να είναι πολύ γλυκιά η κρέμα).

Έτοιμο το καλαμπομαγέρεμά μου και για πρώτη φορά φαίνεται να πήγε καλά. Δοκιμάζω. Κάτι όμως δεν μου πάει καλά στη γεύση. Κάτι άλλο είχε του πεθερού.

Κάθομαι να γράψω τα υλικά, πριν ξεχάσω τι έκανα.
Ωωωωωωωωωωωωω dear God!!! Ξέχασα το αλάτι! Ο πεθερός είχε πει και αλάτι! Φτουυυυυυυ! Κι έλεγα, τι μου λείπει; Τι μου λείπει; Δεν πειράζει. Την επόμενη φορά!

Βάζω 4 μπωλάκια πάνω σε ένα δισκάκι, τα κλείνω από πάνω με μεμβράνη μη μου φύγουνε, ντύνομαι πρόχειρα, μπαίνω στ’ αμάξι και πάω στον πεθερό.

-Μάντεψε τι σου ‘φερα…
-Τι έφερες;
-Καλαμπομαγέρεμα! Πατέραααααααα! Ξέχασα να βάλω αλάτι! Μου είχες πει ότι έβαζες αλάτι;
-Μα δεν έβανα αλάτι!
-Αααα! Δεν έβαζες αλάτι; Α τι καλά! Τότε δεν ξέχασα τίποτα! Να φας να μου πεις αν σ’ αρέσει.
-Μ’ αρέσει.
-Ε πώς σ’ αρέσει ρε πατέρα; Αφού δεν δοκίμασες!
-Παιδάκι μου το βλέπω και μ΄ αρέσει! Άκου με κι εμέ που σου λέω.
-Καλά.. Όταν φας πες μου αν σ΄ άρεσε, οκ;

Του άρεσε. Μην το ψάχνετε. Μόνο σταφίδες έβαζε λιγότερες από μένα. Όσο για το αλάτι, μια πρέζα αλάτι, πάει πολύ στις κρέμες, γιατί δεν ταγκίζουν, οπότε βάλτε το. Επίσης, σταφίδες στη Ζάκυνθο νομίζω ότι έβαζαν μόνο μαύρες. Οι ξανθές, είναι δική μου παρέμβαση.

Tiiiiiiiiiiiiiiips, εδώ τα καλά Tiiiiiiiiiiiiiiips
Ζάχαρη δεν βάζουμε πολλή μέσα, διότι θα το τιγκάρουμε κατά βούληση με μέλι ή ζάχαρη από πάνω, συν ότι έχει και τις σταφίδες μέσα.

Το μίγμα πρέπει να πήξει, αλλά αν παραπήξει, θα είναι ιδανικό για καλαμπομαγερεματοπόλεμο (επαναλάβετε αν μπορείτε) και μάλλον αυτό έκανε τη διαφορά με το καλαμπομαγέρεμα του πεθερού που θυμάμαι: ήταν πιο πηχτό. Το έκοβες σε κομμάτι δηλαδή. Αν το θέλετε πιο πηχτό, βάλτε 1-2 κ. σ. αλεύρι ακόμα. Σας προειδοποιώ όμως, ότι με την ώρα πήζει. Πολύ!

Ο σύζυξ αναφώνησε όταν του το πρόσφερα με μέλι:
Ήρθε πάλι η κατοχή; Καλά μας το λέγανε ότι συνεχίζεται η κρίση…
No comments here.

update:
Μετά από 2-3 επαναλήψεις και πειράματα, θεωρώ την παρουσία αλατιού απαραίτητη. Λίγο αλατάκι το νοστιμίζει.
Επίσης, με 13 κ. σ. καλαμποκάλευρο, η κρέμα βγαίνει αραιή. Αν θέλετε πιο πηχρή κρέμα, βάλτε εξαρχής 2-3 κ. σ. καλαμποκάλυερο ακόμα.

Λουκουμάδες

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια φτωχική θα έλεγα γειτονιά στην Πάτρα, τον Άη Γιάννη Πράτσικα. Ο δρόμος που ήταν το σπίτι μου, ήταν ένας δρόμος που οδηγούσε σε αδιέξοδο, έτσι, ως επί το πλείστον, όσοι πηγαινοέρχονταν ήταν και κάτοικοι των σπιτιών. Εκεί, μεγαλώναμε πολλά πιτσιρίκια, πάνω-κάτω στις ίδιες ηλικίες, σε μια γειτονιά και ένα δρόμο, που γινόταν ένας απέραντος παιχνιδότοπος κάθε καλοκαίρι. Δύσκολες εποχές, στη δεκαετία του '60 και του '70...αλλά και ανέμελες.

Δίπλα ακριβώς από το πατρικό μου σπίτι, έμενε (και μένει) η κυρά-Κική. Η κυρά-Κική, ήταν μια γυναίκα, που παρόλες τις συφορές που τη βρήκαν στη ζωή, δεν κατάφεραν να την τσακίσουν και αντέχει ακόμα...Πέντε στόματα είχε να θρέψει η κυρά-Κική και δύο ακόμα η ίδια με τον άντρα της. Κάθε φορά που ήταν έτοιμη να γεννήσει, φώναζε τη μάνα μου: "Κυρά-Τούλα...γεννάω..." Και έτρεχε η μάνα μου να βοηθήσει την κυρά-Κική να γεννήσει...Έτσι έκαναν τότε. Άλλες γεννούσαν στο σπίτι, άλλες στην κλινική, όλες όμως έτρεχαν να βοηθήσουν η μία την άλλη. Τότε δεν υπήρχε κεντρική θέρμανση, πολυτέλειες κλπ. Η γειτόνισσα, βασιζόταν στη γειτόνισσα.

Τα σπίτια μας, ενώνονταν με μια πλινθόκτιστη φράχτη. Εμείς, από την πλευρά μας, είχαμε μια σιδερένια σκάλα που οδηγούσε στο λιακωτό (ταράτσα) για να απλώνουμε ρούχα. Πάνω εκεί, στη στροφή της σκάλας, καθόμασταν εγώ και η αδερφή μου και τα λέγαμε με τις κόρες τις κυρα-Κικής. Μυστικά, παιχνίδια, αστεία, νέα και ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, είχε ακούσει αυτός ο τοίχος που ένωνε τα σπίτια μας. Εμείς καθόμασταν σε ένα πεζουλάκι της σκάλας, και τα κορίτσια από την πλευρά τους, ανέβαιναν με μια καρέκλα αν θυμάμαι καλά στο πεζουλάκι για να τα λέμε.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί όταν ακούω λουκουμάδες, το πρώτο που μου φέρνουν στη σκέψη, είναι η κυρα-Κική. Η κυρα-Κική, κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς, έφτιαχνε λουκουμάδες. Το είχε έθιμο να κάνει λουκουμάδες και να μας δίνει ένα πιάτο από τον τοίχο. Κάθε χρόνο, κάθε τέτοιο βράδυ παραμονής πρωτοχρονιάς, εκεί κατά τις 12 και, η κυρα-Κική φώναζε από τον τοιχάκο: "Κυρα-Τούλαααααα...." Έβγαινε η μάνα μου ή κάποια από μας, ανταλλάσσαμε ευχές και μας έδινε ένα πιάτο λουκουμάδες...

Οι λουκουμάδες που ακολουθούν, δεν είναι με συνταγή της κυρα-Κικής, αλλά με συνταγή μιας καλής συναδέλφου μου. Είναι οι καλύτεροι και οι πιο στρογγυλοί λουκουμάδες που έχω φάει ποτέ. Αν προσθέσετε και γλυκάνισο, τότε γίνονται απόλυτα ζακυνθινοί.

Λουκουμάδες
Υλικά
1 κούπα χλιαρό νερό
1 κούπα χλιαρό γάλα
2 φακελάκια ξηρή μαγιά
1 κουτ. σούπας ζάχαρη
1 κουτ. γλυκού αλάτι
4 κουτ. σούπας λάδι
3 και 1/4 κούπας αλεύρι για όλες τις χρήσεις
Προαιρετικά: γλυκάνισο

Εκτέλεση
Διαλύουμε τη μαγιά στο νερό.
Τη βάζουμε στο μπολ του μίξερ μαζί με όλα τα άλλα υλικά και τα χτυπάμε να γίνουν ένας χυλός (όχι πολλή ώρα χτύπημα).
Σκεπάζουμε το μπωλ και το αφήνουμε κανα δίωρο να φουσκώσει.
Ζεσταίνουμε λάδι (οι λουκουμάδες θέλουν πάντα βαθύ τηγάνι και πάρα πολύ λάδι).

Παίρνουμε με το χέρι μας ζύμη και με τη βοήθεια ενός μικρού βρεγμένου κουταλιού (το βουτάμε μετά από κάθε κουταλιά σε ποτήρι με νερό για να μη κολλάει η ζύμη στο κουτάλι) πετάμε απαλά μέσα στο καυτό λάδι λουκουμαδάκια. Χαμηλώνουμε τη φωτιά (γιατί αλλιώς δε θα προλαβαίνετε να τους γυρίσετε και να τους βγάλετε, ειδικά μετά την πρώτη τηγανιά οι επόμενοι θέλουν πιο χαμηλή φωτιά). Τους βάζουμε μέσα σε μπωλ με χαρτί κουζίνας και όταν τελειώσουν τραβάμε το χαρτί και ρίχνουμε από πάνω μέλι, κανέλα, αν θέλουμε σουσάμι, καρύδια ή ό,τι αρέσει στον καθένα.
Είναι τα πιο στρογγυλά λουκουμαδάκια που έχω δει.
Αν κάποιος θέλει γλυκάνισο το προσθέτει κι αυτό μέσα στη ζύμη.
Η φωτό είναι από εκτέλεση μιας φίλης μου. Συνήθως δεν έχουν ποδαράκια!

Φιλαράκια μου καλά, επιτέλους από το σπίτι μου από χτες το βράδυ, σας εύχομαι να έχετε μια πολύ καλή χρονιά. Να έχετε γλύκα στην ψυχή σας, να βάζετε αλατοπίπερο στη ζωή σας, και να πασπαλίζετε με μπόλικο κανελλογαρίφαλο και όλα τα μπαχάρια του κόσμου τα όνειρά σας!

Καλή χρονιά σε όλους!

Μελιτζάνες σκορδοστούμπι

Το καλοκαίρι μας αφήνει σιγά-σιγά, έστω ημερολογιακά και μαζί του θα φύγουν και τα καλοκαιρινά λαχανικά. Ας τα χαρούμε λοιπόν όσο υπάρχουν ακόμα φρέσκα και λαχταριστά. Σήμερα σας κερνάω ζακυνθινό φαγητό, τροποποιημένο για λιγότερες θερμίδες και για ευαίσθητα στομάχια.


Μελιτζάνες σκορδοστούμπι
(για 4 μερίδες)

Υλικά
5 μελιτζάνες μακρόστενες
5 ντομάτες ώριμες ή ένα κουτί ψιλοκομμένα ντοματάκια
1 γεμάτη κ. σ. πάστα ντομάτας
6 σκελίδες σκόρδο ή και περισσότερο
½ ποτήρι κρασιού ελαιόλαδο
λίγο ξύδι (1 κ. γ.)
αλάτι
1 πρέζα ρίγανη
1 κ. γ. ζάχαρη

Εκτέλεση
Πλένουμε και καθαρίζουμε τις μελιτζάνες.
Τις κόβουμε σε ροδέλες πάχους ενός εκατοστού.
Τις βάζουμε σε σουρωτήρι, τις αλατίζουμε και τις αφήνουμε να σταθούν εκεί, μέχρι να ετοιμάσουμε τη σάλτσα.
Ξεφλουδίζουμε τις ντομάτες, αν έχουν πολλά σπόρια τις στύβουμε ελαφρά να φύγουν και τις λιώνουμε στο μπλέντερ. Δεν χρειάζεται να γίνουν χυμός. Απλώς να ψιλοκοπούν.
Μέσα σε γουδί, χτυπάμε τα σκόρδα με λίγο αλάτι και λίγο ξύδι.
Μέσα σε κατσαρόλα, βάζουμε το λάδι και το ζεσταίνουμε.
Προσθέτουμε το σκόρδο και το γυρίζουμε για 1-2 λεπτά στο λάδι, για να πάρει τη μυρωδιά.
Προσθέτουμε την ντομάτα, τη ρίγανη, τη ζάχαρη, την πάστα και 1 ποτήρι νερό και αφήνουμε να βράσει σε μέτρια φωτιά για 20 λεπτά, με κλειστό το καπάκι της κατσαρόλας.
Ελέγχουμε περιοδικά αν θέλει νερό.
Μετά από 20 λεπτά, ξεβγάζουμε με νερό τις μελιτζάνες και τις προσθέτουμε κι αυτές.
Βράζουμε άλλα 20 λεπτά περίπου ή μέχρι να είναι έτοιμες οι μελιτζάνες. Δεν ανακατεύουμε, για να μην λιώσουν. Απλά κουνάμε την κατσαρόλα.

Το φαγητό αυτό, είναι παραδοσιακό ζακυνθινό φαγητό. Μπορεί να γίνει και στο φούρνο, με τη ντομάτα και το σκόρδο από πάνω από τις μελιτζάνες.
Και στις 2 περιπτώσεις, οι μελιτζάνες τηγανίζονται και μέχρι να γίνει η σάλτσα, σουρώνουν από τα λάδια. Επειδή το στομάχι μου και η ζυγαριά μου δεν θα μου το συγχωρήσουν ποτέ αν τις τηγανίσω, προτιμώ να τις βάζω ατηγάνηστες. Σίγουρα είναι εξίσου ωραίες, αν αντί να τις τηγανίσουμε, τις ψήσουμε στο φούρνο. Αν το κάνουμε αυτό, ο χρόνος βρασμού πρέπει να μειωθεί, γιατί οι μελιτζάνες είναι σχεδόν έτοιμες.
Ο καθένας επιλέγει τον τρόπο που θα τις κάνει.
Εγώ, που έχω ευαίσθητο στομαχάκι, με αυτό τον τρόπο δεν μου έπεσε καθόλου βαρύ, παρόλο το σκορδάκι που έχει. Δοκιμάστε το και αν αγαπάτε τις μελιτζάνες, είμαι σίγουρη ότι θα το λατρέψετε.

Ο μεζές του ζακυνθινού

Αν αναρωτιέστε τι μεζεδάκι θα έτρωγε ένας ζακυνθινός την ημέρα του Πάσχα, το ίδιο βράδυ ή την επόμενη μέρα, η φωτό θα σας λύσει την απορία. Ψωμί, αλλά όχι οποιοδήποτε ψωμί. Λαμπροκουλούρα με γλυκάνισο μέσα, η οποία γλυκίζει ελαφρώς. Δεξιά βλέπετε Λαμπροκουλούρα από το χωριό Λαγωπόδο και αριστερά από το χωριό Κερί.

Ζακυνθινά τυριά: Γραβιέρα και λαδοτύρι νιό, δηλαδή φρεσκοφτιαγμένο. Το ντόπιο λαδοτύρι, όταν είναι νιο, (φρέσκο), μοιάζει με γραβιέρα ή πικάντικο κασέρι. Μετά, μπαίνει σε λάδι, με αποτέλεσμα όσο περνάει ο καιρός, να γίνεται πικάντικο. Εμένα μου αρέσει φρέσκο!

Χοιρομέρι. Νομίζω ότι το έθιμο να τρώνε χοιρομέρι την Ανάσταση (είδος παστού χοιρινού που έχει ψηθεί στον ήλιο και γίνεται από τα λιπαρά μέρη του χοίρου, το οποίο καρυκεύεται με πιπέρι δάφνη και σκόρδο), το έχουν μόνο τα επτάνησα. Δεν υπάρχει σπίτι ζακυνθινό, που να λείπει το χοιρομέρι από το αναστάσιμο τραπέζι του. Εδώ θα σταθώ και σ' αυτό τον περίεργο και καταπληκτικό σε γεύση συνδιασμό. Γλυκό (ψωμί) και αλμυρό (χοιρομέρι). Ίσως η συνήθεια και η αγάπη του ζακυνθινού να τρώει γλυκό και αλμυρό μαζί, να κρατάει από συνήθειες των Ενετών. Ας μην ξεχνάμε τον αγαπημένο μεζέ των Ιταλών, προσούτο με πεπόνι, συνήθεια που αγαπάνε και οι Ζακυνθινοί. Ξαναλέω ότι δεν είμαι σίγουρη γι' αυτό που λέω, αλλά το δέσιμο των 2 γεύσεων μου θυμίζει συνήθεια των Ιταλών.

Όλες αυτές οι νοστιμιές, συνοδεύονται με ένα καλό ποτήρι κρασί Αυγουστιάτη (κόκκινο γλυκό βαρύ κρασί).
Παρόλο που είμαι χρόνια εδώ, μόλις πέρυσι έφαγα Λαμπροκουλούρα, εκτός και έχω φάει και δεν το θυμάμαι. Αν καταφέρω να βρω καλή συνταγή, θα τη δοκιμάσω για να τη μοιραστώ μαζί σας.
Τώρα... φάτε ό,τι κουλουράκι έμεινε, ό,τι τσουρεκάκι έμεινε και όπως είπαμε, από Δευτέρα δίαιτα και τα κεφάλια μέσα! Τώρα ποια Δευτέρα θα είναι αυτή...δεν ξέρω. Η επόμενη Μεγάλη Δευτέρα, η Καθαρή Δευτέρα, τι να σας πω...Ιδέα δεν έχω!

Αγκινάρες παραγεμιστές με ρύζι

Πίσω στο νησί από χτες το απόγευμα πάλι. Το σημερινό ποστ είναι multipurpose. Είναι κέρασμα (κι ας μην είναι γλυκό,) είναι αφιέρωμα, έχει ιστορία. Προετοιμαστείτε λοιπόν για διπλο-τριπλο-παπλωματοσέντονο. Όποιος βαριέται να διαβάσει (έχει και πολλές φωτό το άτιμο) ας πάει κατευθείαν στη συνταγή. Ας αρχίσω από την ιστορία.

Η συνταγή αυτή είναι παραδοσιακή ζακυνθινή της Μεγάλης Πέμπτης. Όλα τα χρόνια που είμαι εδώ, κάθε χρόνο τη Μεγάλη Πέμπτη, η πεθερά μου (η οποία δεν είναι ζακυνθινιά) φτιάχνει αγκινάρες γεμιστές με ρύζι. Τις μεγάλες γιορτές, τρώμε συνήθως με τα πεθερικά μου και μέχρι πριν λίγα χρόνια, αυτό γινόταν πάντα στο σπίτι τους. Επειδή όμως τα χρόνια περνάνε και αφενός μεν δεν θέλουμε να κουράζονται τόσο, αφετέρου η παράδοση πρέπει να περάσει και σε μένα, τα τελευταία χρόνια, σε κάποιες γιορτές, μαζευόμαστε στο δικό μου σπίτι. Έπρεπε λοιπόν να μάθω κι εγώ κάποια φαγητά που φτιάχνει μόνο η πεθερά. Έτσι, μια χρονιά, της ζήτησα να κάνουμε τις αγκινάρες μαζί. Δύο φαγητά κατέγραψα στο τετράδιό μου που κάνει και δεν τα είχα κάνει εγώ ποτέ: Τις αγκινάρες και τη μαγειρίτσα της που είναι καταπληκτική. Ακόμα εξακολουθούμε να τρώμε αγκινάρες και μαγειρίτσα στην πεθερά, όμως τα μυστικά καταγράφτηκαν, έτσι ώστε η παράδοση να περάσει από γενιά σε γενιά. Αυτή είναι η ιστορία της συνταγής.

Πάμε τώρα στο αφιέρωμα. Το ποστ αυτό πρέπει να αφιερωθεί στο I cook greek, αφού αυτό το μήνα που κυκλοφορεί, με φιλοξενεί στις σελίδες του. Ο Άνταμ, με τον οποίο συνεργάστηκα για να γραφτούν αυτά που θα δείτε, μου ζήτησε μερικές πληροφορίες γύρω από το μπλογκ μου, για μένα και την άποψή μου για τη μαγειρική, για τις παραδοσιακές συνταγές που κάνουμε το Πάσχα εδώ. Οι ερωτήσεις ήταν πραγματικά πολύ ωραίες και ήταν μια έκπληξη για μένα. Μόλις κυκλοφορήσει η εφημερίδα θα βάλω εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη να τη δείτε κι εσείς. Άνταμ σ' ευχαριστώ πολύ!

Σας μεταφέρω ένα μέρος από το αφιέρωμα, γιατί αν το μεταφέρω όλο, θα θέλουμε 2-3 ποστ στη σειρά! Το κομμάτι που ακολουθεί, αφορά στη συνταγή ουσιαστικά. Στην εφημερίδα δεν θα δείτε τόσες φωτογραφίες, γιατί θεώρησα ότι θα είναι μπελάς να στείλω εκεί τόσες πολλές. Συνταγή για τις αγκινάρες είχα. Φωτογραφίες καλές δεν είχα. Σήκωσα μανίκια λοιπόν, έστησα μηχανή στην κουζίνα και τις έφτιαξα! Πάμε να τις κάνουμε;

Πολλά είναι τα έθιμα που υπάρχουν στη Ζάκυνθο το Μεγαλοβδόμαδο. Όποιος έχει βρεθεί στη Ζάκυνθο για Πάσχα, ξέρει πόσο διαφορετικά και όμορφα είναι τα έθιμα στο νησί. Τα εφτάζυμα ψωμάκια τη Μεγάλη Παρασκευή, η περιφορά του Επιταφίου στις 4 το πρωί τα ξημερώματα του Μεγάλου Σαββάτου και το σπάσιμο των σταμνιών, το ζακυνθινό χοιρομέρι, η Λαμπροκουλούρα, είναι μερικά από τα έθιμα που τηρούνται ευλαβικά.
Τη Μεγάλη Πέμπτη οι νοικοκυρές φτιάχνουν αγκινάρες παραγεμιστές με ρύζι. Σας μαγειρεύω λοιπόν παραδοσιακά, ένα φαγητό του τόπου μας.

Αγκινάρες παραγεμιστές με ρύζι
Τι χρειαζόμαστε για έναν μεγάλο νταβά ή φαρδιά κατσαρόλα
15 αγκινάρες
4-5 σκελίδες σκόρδο
10 μεγάλα κρεμμυδάκια φρέσκα (ή περισσότερα μικρά)
2 κρεμμυδάκια ακόμα ή ένα μικρό ξερό κρεμμύδι
ένα ματσάκι άνηθο
1 ντομάτα ώριμη
5 χούφτες ρύζι κίτρινο (2,5 φλυτζανάκια του καφέ)
1 πράσινη πιπεριά
αλάτι
πιπέρι
λίγο λάδι
καρότα
πατάτες
Στα τελευταία δεν δίνω ποσότητες γιατί βάζει όσα θέλει ο καθένας και όσα χωράνε στην κατσαρόλα ή στον νταβά. Συνήθως χωράνε 2-3 πατάτες και 2-3 καρότα. Καλό είναι να χρησιμοποιηθεί νταβάς ή φαρδιά κατσαρόλα γιατί πρέπει να μείνουν όρθιες οι αγκινάρες.

Τι κάνουμε:
Καθαρίζουμε τις αγκινάρες γύρω-γύρω από τα χοντρά φύλλα. Καθαρίζουμε αρκετές σειρές φύλλα για να είναι τρυφερές και για να μικρύνουν ώστε να πάρει πολλές ο νταβάς.
Κάθε μία που καθαρίζουμε από φύλλα, καθαρίζουμε λίγο και το κοτσανάκι της.

Αφού την καθαρίσουμε από φύλλα και κοτσάνι, κόβουμε με κοφτερό μαχαίρι το μπροστινό μέρος των φύλλων (περίπου ένα εκατοστό).


Μετά, με τα χέρια μας (με τους αντίχειρές μας ουσιαστικά) την ανοίγουμε μέσα στο κέντρο, σπρώχνουμε τα φύλλα προς τα έξω (προσεκτικά για να μη σπάσει στα δύο), έτσι ώστε να δημιουργηθεί χώρος εσωτερικά και να γεμίσει με ρύζι. Μέσα μας ενδιαφέρει να ανοίξει πιο πολύ, παρά ανάμεσα στα φύλλα.

Αμέσως μετά την περνάμε μία-μία απ’ έξω με λεμόνι για να μην μαυρίσει και τη ρίχνουμε στο γεμάτο με νερό νεροχύτη για να κάνει μπανάκι και να μην μαυρίσει μέχρι να έρθει η ώρα να μαγειρευτεί.
Συνεχίζουμε έτσι για όλες τις αγκινάρες.

Τώρα, θα φτιάξουμε τη γέμιση:
Ψιλοκόβουμε τα κρεμμυδάκια και τον άνηθο.



Τρίβουμε τη ντομάτα (πετάμε τη φλούδα) και την πιπεριά στον τρίφτη του κρεμμυδιού και το σκόρδο στο ψιλό του τρίφτη.
Προσθέτουμε το ρύζι, αλάτι, πιπέρι, λίγο λάδι και ανακατεύουμε καλά.

Γεμίζουμε μία-μία αγκινάρα, πιέζοντας μέσα της όσο πιο πολλή γέμιση μπορούμε. Αν μας περισσέψει λίγη γέμιση, την σκορπίζουμε στην κατσαρόλα μέσα.


Καθαρίζουμε μερικά καρότα και πατάτες και τα βάζουμε όπου χωράνε, στα κενά μεταξύ των αγκινάρων.


Πάνω από όλα αυτά, ψιλοκόβουμε δύο φρέσκα κρεμμυδάκια ή ένα ξερό αν δεν έχουμε άλλα φρέσκα.
Προσθέτουμε λίγο λάδι από πάνω και το βάζουμε να βράσει. Στην αρχή σε δυνατή φωτιά για να πάρει μπρος και μετά σε χαμηλή φωτιά για 40 λεπτά περίπου ή μέχρι να δούμε ότι το ρύζι και τα υπόλοιπα υλικά έχουν βράσει.

Tips:
Που είναι το νερό; Οεο; Νερό δεν χρειάζεται να βάλουμε πολύ, γιατί όπως βγάζουμε τις αγκινάρες από το μπανάκι τους, κρατάνε νερό μέσα τους και γεμίζει ο πάτος του νταβά με νερό. Προσθέτουμε νερό όταν χρειάζεται κατά τη διάρκεια του βρασίματος.

Αν δούμε ότι δεν χωράνε οι αγκινάρες, αφαιρούμε από τις πιο στρουμπουλές φύλλα, ώστε να αδυνατίσουν λιγάκι. Έτσι εξοικονομούμε χώρο για να βάλουμε πολλές. Ακόμα κι αν δεν χωράνε, βάζουμε όσες περισσεύουν από πάνω από τις άλλες. Θα βράσουν με τον ατμό.

Τέλος, με το λεμονάκι περνάμε τα δάχτυλά μας που μαυρίζουν από το καθάρισμα της αγκινάρας και έτσι γίνονται κατάλευκα και πάλι.

Να τονίσω, ότι ο χρόνος βρασμού μπορεί να διαφέρει, ανάλογα με την ποιότητα της αγκινάρας. Αυτές που έφτιαξα εγώ, ήταν μικρές και τρυφερές. Αν οι αγκινάρες είναι μεγάλες ή σκληρές, πιθανότατα να θέλουν και περισσότερο βράσιμο.
Είναι μπελαλίδικο και χρονοβόρο φαγητό, αλλά πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο!
Καλή επιτυχία!

Αυτό ήταν ένα μέρος από το αφιέρωμα στο I cook greek. Το free press περιοδικό, μπορείτε να το βρείτε στα σταντς με free press και στο κατάστημα cookshop, αλλιώς μπορείτε να δείτε το ενδιαφέρον site τους.

Τέλος, το ποστ μπορεί να θεωρηθεί κέρασμα, μια και σήμερα εορτάζω. Δεν κοινοποιώ συνήθως τα γενέθλιά μου, αλλά το κάνουν οι φίλες μου! χαχα! Έτσι, αφού ήδη φαίνεται στο aromacooking, στο ονειρομαγειρέματά μου και στις delicieuses (που ξέχασα) ότι έχω γενέθλια, δεν έχει νόημα να το κρύψω εδώ. Γλυκάκι και μάλιστα ελαφρύ και λάιτ, θα σας κεράσω μάλλον το Μεγάλο Σάββατο.
Αναμείνατε.

Update 16-4-09
Ο καλός μου φίλος Παναγιώτης, διαβάζοντας το ποστ αυτό, μου έκανε μια πολύ ωραία επισήμανση. Διάβάστε τη κι εσείς, τη μεταφέρω όπως μου την είπε:

Μικρή σήμανση: Οι παραγεμιστές αγκινάρες, εδώ στο Τζάντε, γίνονται οπωσδήποτε ολόκληρες, δίχως να έχουμε κόψει στο πάνω μέρος. Μάλιστα, κατά τη συνήθεια, όλα αυτά τα φαγωμένα τσόφλια τα μαζεύει η νοικοκυρά και τα καίει. Τούτο, επειδή έχουν κοινωνήσει τα μέλη της Οικογένειας, και δεν πρέπει να πεταχτούν οι φλύδες αυτές, τις οποίες με φοβερή βουλιμία έφαγαν.

Εντυπωσιάστηκα πολύ με αυτό που μου είπε, όχι γιατί δεν το είχα ακούσει ποτέ, αλλά για την αιτία που δεν κόβουν τα φύλλα στις αγκινάρες! Ευχαριστώ Παναγιώτη!