Ο ζωγράφος Αλέξανδρος Αλεξανδράκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Μαρτίου του 1913. Στην ίδια πόλη άφησε την τελευταία πνοή του τον Σεπτέμβριο του 1968. Για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική τέχνη έπρεπε να ξεπεράσει τις αντιρρήσεις του οικογενειακού περιβάλλοντός του. Το 1930, έλαβε μέρος στην Έκθεση Αυτοδιδάκτων της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων με δεκαεννιά ελαιογραφίες, δύο υδατογραφίες και δύο σχέδια. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1931 έως το 1937. Στη σχολή είχε καθηγητές τους Σπ. Βικάτο και Ουμβέρτο Αργυρό.
"Αέρα!"
Ανοίγοντας μια παρένθεση, αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Αργυρός είχε δασκάλους στην Α.Σ.Κ.Τ. τον Νικηφόρο Λύτρα και τον Γεώργιο Ροϊλό. Γίνεται αντιληπτό, λοιπόν, ότι ο Αλεξανδράκης αποτελεί, κατά μια άποψη, τη συνέχεια μιας δημιουργικής αλυσίδας Ελλήνων ζωγράφων. Ιδιαιτέρως, ο Γ. Ροϊλός, ο Γ. Προκοπίου, η Φλωρά-Καραβία μας έχουν δώσει έργα που εμπνεύστηκαν από τους πολέμους του 1897, 1912-1913, 1922. Ένα δεύτερο γεγονός άξιο αναφοράς είναι ότι ο Αλεξανδράκης στις εξετάσεις για την εισαγωγή από το Προκαταρκτικό Τμήμα της Α.Σ.Κ.Τ. στα Εργαστήρια κρίθηκε «ανεπίδεκτος μαθήσεως». Αυτή η απόφαση ήταν η συνέπεια της σύγκρουσης με τον διδάσκοντα καθηγητή. Τότε, «επειδή τον έπνιγε το δίκιο» παρουσιάστηκε στον υπουργό Παιδείας και κατάφερε να εισαχθεί στη σχολή. Η πλήρης δικαίωση του Αλεξανδράκη ήρθε έξι χρόνια αργότερα. Το 1937, στον τελικό διαγωνισμό της Α.Σ.Κ.Τ. κέρδισε όλα τα βραβεία (σύνθεση, προσωπογραφία, γυμνό, ημίγυμνο).
Ο Αλεξανδράκης εκτός της σχέσης μαθητή-δασκάλου που είχε με τον Αργυρό είχε και ακόμη ένα κοινό. Και οι δύο καλλιτέχνες ζωγράφισαν έργα εμπνευσμένα από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. Ο Αλεξανδράκης, μάλιστα, συμμετείχε ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο. Επιπλέον, εξέδωσε το 1968 το λεύκωμα Έτσι πολεμούσαμε με ογδόντα σχέδια και είκοσι ένα πίνακες. Επίσης, ασχολήθηκε εκτός από τη ζωγραφική και με τη χαρακτική και είχε δάσκαλο τον Γ. Κεφαλληνό. Η μαθητεία κοντά στον τελευταίο τον βοήθησε να ολοκληρώσει τις κατακτήσεις του στην τεχνική του σχεδίου στο οποίο διακρίθηκε.
