Η ανάπτυξη συναισθημάτων φιλανθρωπίας και βοήθειας είναι κάτι το εξαιρετικά ενδιαφέρον και ουσιαστικό, κάτι το οποίο αν καλλιεργηθεί σωστά θα επιφέρει τα σωστά αποτελέσματα υπό τις κατάλληλες διαδικασίες. Στην πραγματικότητα η φιλανθρωπία είναι ένα εργαλείο. Ένα συναίσθημα το οποίο μπορούμε να αξιοποιήσουμε ως μέσο για να επιτύχουμε έναν στόχο. Για παράδειγμα όποτε ο τάδε ή ο δείνα πολιτικός επιθυμεί να διορθώσει το image του θα σπεύσει να δείξει ελεημοσύνη (επί της ουσίας διαφορετική πράξη από την βοήθεια ενός συνανθρώπου) σε δεκάδες άστεγους, παρουσιάζοντας αυτή του την πράξη ως φιλανθρωπία. Ένα είδος μάρκετινγκ.
Στην Ευρώπη ή μάλλον στον Λευκό κόσμο (και όχι στην Δύση, διότι ‘’Δυτικά’’ είναι και αρκετά ασιατικά κράτη), τα τελευταία 50 έτη έχει καλλιεργηθεί ο ολοκληρωτισμός του αντιρατσισμού, μια μεθοδευμένη κατάσταση δημιουργίας μιας πραγματικότητας η οποία προκαλεί υποσυνείδητα συναισθήματα και σκέψεις ενοχικές στους Λευκούς, τόσο για το παρελθόν τους όσο και για την κοινωνική και οικονομική τους ευημερία, σε σχέση με πληθυσμούς άλλων κρατών, μη Λευκών και μη ανεπτυγμένων. Στις Η.Π.Α για παράδειγμα ακόμα και σήμερα λειτουργεί το σύστημα των θετικών διακρίσεων ενώ στην Ευρώπη και την Ε.Ε ειδικότερα, οι πολίτες διδάσκονται πως οφείλουν να βοηθήσουν τον Τρίτο κόσμο, ακόμα και αν αυτό όχι απλά δεν ωφελεί, μα βλάπτει τα συμφέροντα μας. Ο λεγόμενος Δυτικός κόσμος (μείον ίσως τα Ασιατικά ανεπτυγμένα κράτη) έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες μια εκστρατεία ανθρωπιστικής και οικονομικής βοήθειας προς τους κατοίκους της Αφρικής. Τόσο μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας όσο και των κρατικών και διακρατικών ενεργειών, έχουμε αποστείλει στην Αφρική 300 δισεκατομμύρια δολάρια σε ανθρωπιστική και οικονομική βοήθεια, από το 1970 και μετά, δίχως να υπολογίζουμε την οικονομική απώλεια για την φροντίδα των Αφρικανών που έρχονται στην Ευρώπη, την πάταξη της λαθρομετανάστευσης κλπ ενώ για το 2012 έχουν ήδη δεσμευθεί 640 εκατ. Ευρώ προς διεθνή βοήθεια εκ των οποίων 228 στην Αφρική!
Στην Ευρώπη ή μάλλον στον Λευκό κόσμο (και όχι στην Δύση, διότι ‘’Δυτικά’’ είναι και αρκετά ασιατικά κράτη), τα τελευταία 50 έτη έχει καλλιεργηθεί ο ολοκληρωτισμός του αντιρατσισμού, μια μεθοδευμένη κατάσταση δημιουργίας μιας πραγματικότητας η οποία προκαλεί υποσυνείδητα συναισθήματα και σκέψεις ενοχικές στους Λευκούς, τόσο για το παρελθόν τους όσο και για την κοινωνική και οικονομική τους ευημερία, σε σχέση με πληθυσμούς άλλων κρατών, μη Λευκών και μη ανεπτυγμένων. Στις Η.Π.Α για παράδειγμα ακόμα και σήμερα λειτουργεί το σύστημα των θετικών διακρίσεων ενώ στην Ευρώπη και την Ε.Ε ειδικότερα, οι πολίτες διδάσκονται πως οφείλουν να βοηθήσουν τον Τρίτο κόσμο, ακόμα και αν αυτό όχι απλά δεν ωφελεί, μα βλάπτει τα συμφέροντα μας. Ο λεγόμενος Δυτικός κόσμος (μείον ίσως τα Ασιατικά ανεπτυγμένα κράτη) έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες μια εκστρατεία ανθρωπιστικής και οικονομικής βοήθειας προς τους κατοίκους της Αφρικής. Τόσο μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας όσο και των κρατικών και διακρατικών ενεργειών, έχουμε αποστείλει στην Αφρική 300 δισεκατομμύρια δολάρια σε ανθρωπιστική και οικονομική βοήθεια, από το 1970 και μετά, δίχως να υπολογίζουμε την οικονομική απώλεια για την φροντίδα των Αφρικανών που έρχονται στην Ευρώπη, την πάταξη της λαθρομετανάστευσης κλπ ενώ για το 2012 έχουν ήδη δεσμευθεί 640 εκατ. Ευρώ προς διεθνή βοήθεια εκ των οποίων 228 στην Αφρική!
