Όχλος και Προβοκάτορες.

Κάθε κοπάδι έχει ανάγκη από αρχηγό. Αυτό χαρακτηρίζει όχι μόνο τα ζώα αλλά και τους ανθρώπους. Ο ηγέτης κρατά πάντα το κοπάδι ενωμένο, τον οδηγεί από πίσω του.

Ας δούμε την περίπτωση των προβάτων.

Τα πρόβατα ακολουθούν πιστά τον αρχηγό τους. Στα κοπάδια προβάτων συνήθως βάζουν ηγέτη έναν ενήλικο και δυνατό τράγο. Αυτό το κάνουν γιατί είναι γνωστό ότι τα κατσίκια είναι πολύ έξυπνα ζώα. Οι κάτοικοι των ορεινών χωριών χρησιμοποιούν τους τράγους για να οδηγούν τα κοπάδια αιγοπροβάτων με τα στενά μονοπάτια των βουνών προς βοσκοτόπια και πίσω στα μαντριά.

Στις εγκαταστάσεις που ονομάζονται σφαγεία διατηρούνται ειδικά εκπαιδευμένα κατσίκια-προβοκάτορες. Ο προβοκάτορας μέσα από ένα στενό διάδρομο οδηγεί την πομπή υποψήφιων θυμάτων στον τόπο της σφαγής κρατώντας την ενωμένη και «δίνοντας την κουράγιο και αυτοπεποίθηση».

Η εξουσία του ποιμνίου αφήνει πάντα ένα διέξοδο για τον προβοκάτορα προς διαφυγή. Γωρίζοντας καλά για την ύπαρξη εξόδου διαφυγής ο προβοκάτορας βγαίνει έξω και πάει για νέα παρτίδα προβάτων.

Ο τράγος-προβοκάτορας στο σφαγείο έχει σημαντική επίσημη θέση, έχει μερίδιο από τον προϋπολογισμό για την διατροφή και την υγεία του.

Επ ευκαιρίας του Πεσάχ και των επικείμενων σφαγών των προβάτων από τους σαρκοβόρους δείτε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα σύντομα βίντεο.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΓΛΩΣΣΩΝ ΤΟΥ

Εν αρχή είναι ο λόγος που ασχολούμαστε με το υποκείμενο του εκδότη Γιώργου Καραμπελιά. Αν δεν παρίστανε τον «πατριώτη», δεν θα γυρνούσαμε ούτε να τον φτύσουμε. Επειδή όμως η πολιτική αλητεία ξεπέρασε τα όρια, θα καταδείξουμε των ρόλο των αριστερών «πατριωτών», οι οποίοι δεν είναι τίποτα άλλο από διεστραμμένα σκουπίδια που προκαλούν σκοπίμως την ιδεολογική σύγχυση με απώτερο δόλιο σκοπό να απογοητεύσουν τους εθνικιστές, πουλώντας τους κόκκινα φύκια για μεταξωτές κομμουνιστικές παπαρδέλες.

Αξία έχει να δούμε πως οι αριστεροί μεθοδεύουν την σκοπιμότητα αυτή. Ο εισοδισμός αποτελεί πάγια τακτική των αριστερών οργανώσεων, αφού σκαρφίζονται τα μύρια όσα ακόμα και αναμεταξύ τους, προκειμένου τα μέλη της μιας παρακμιακής αριστερής γκρούπας που δεν γεμίζουν ταξί καλά-καλά, σχεδιάζουν πως θα υποκλέψουν κάποιο μέλος για να καταφέρουν να γεμίσουν τελικώς το ταξί και όλο αυτό το φανταστικό κατόρθωμα το παρουσιάζουν ως «στρατολόγηση». Αντιλαμβάνεστε ότι αυτά τα δίποδα έπειτα από όλα αυτά καταλήγουν να ψηφίζουν το μεγάλο ψάρι που τρώει το μικρό, δηλαδή τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., την ΔΗΜ.ΑΡ. και ενίοτε το παλιό καλό ΠΑ.ΣΟ.Κ. του συντρόφου Λαλιώτη.

Πρόσφατα στο διαδίκτυο, έκανε την εμφάνιση του ένα σχεδιάγραμμα των διαφόρων συνιστωσών της άκρας αριστεράς, όπου οιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα τραβούσε και το πετσί της κεφαλής του από την μαλακία που δέρνει όλον αυτόν τον κόσμο. Δεκάδες οργανώσεις, θυγατρικές, πυρήνες, κ.ο.κ., οι οποίοι δεν συγκεντρώνουν παρά μερικές δεκάδες μέλη στην καλύτερη. Κοινώς πολιτικά αποτυχημένοι χομπίστες που παριστάνουν τους ιδεολόγους και τρώνε φράγκα από τον ομφάλιο λώρο με την εξουσία.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΥΣΤΕΡΙΑΣ

Γελάει ο ντουνιάς με τον αποτυχημένο αντιμνημονιακό θίασο που επιχείρησε σήμερα να στήσει το γκρουπούσκουλο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Ο Αλέξης κατάφερε να μουσκέψει με τα δάκρυά του τον ώμο της Περιστεράς και ο Mr. Κουβέλης ως συνήθως έγινε κομμάτια ύστερα από την κατάποση υπερβολικής δόσης αλκοολούχου μείγματος αποτελούμενο από Ούζο Πλωμαρίου και ατσαλόβιδες συνοδεία καβουροσαλάτας και ψητών λαχανικών. 

Η Λούκα Κατσέλη αναστατώθηκε από την φθορά στο botox της καθώς τα γιαουρτάκια που έπεσαν για φιλοδώρημα δυστυχώς αλλοίωσαν την επιδερμίδα της, ενώ δεν έλειψαν και τα παρατράγουδα αφού τα καπούλια της Αλέκας Παπαρήγκαν υπέστησαν κράμπα από το πολύ περπάτημα (Ομόνοια-Σύνταγμα εποχούμενοι σε τρακτεράκι διαπέρασαν τα κολχόζ), ο καημενούλης ο Τέρενς και ο τίμιος Καμμένος αλλά εντελώς Καμμένος έκλασαν πάνω τους από τα χημικά και πάει λέγοντας. Η Αντωνία Σαμαρά εκστασιάστηκε από την παρουσία της Έλα-Έλα Ανγκέλα, τα πασόκια είχαν πάει για καφέ παραλιακή και στον πούτσο τους στην τελική. 

Οι μαλάκες θα πληρώσουν. Κομματική ταυτοτητούλα παρακαλώ! Ένα εσπρεσσάκι στον κύριο Βενιζέλο! Πάλι καλά που το αναφέρω. Ο Δένδιας είχε χαθεί μέσα στο όλο σκηνικό καθώς παρουσίασε σημαντική καθυστέρηση στο ξαφνικό χέσιμο που του’ ρθε μέσα στην τουαλέτα του Ελευθέριος Βενιζέλος καθώς περίμενε καβατζωμένος την Αντωνία και την Άνγκελα και τον αναζητούσαν επί ώρες οι άνδρες της προσωπικής ασφάλειας του.

Η πατριωτική αριστερά ως εθνικιστικό υποκατάστατο.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, εργάτες σώματος ή πνεύματος αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με άλλο ένα μύθο του συστήματος, τη λεγόμενη ‘πατριωτική’ αριστερά, η οποία ενίοτε λειτουργεί μέσα στο πατριωτικό κίνημα των εργαζομένων ως υποκατάστατο του φυλετικού σοσιαλισμού, με σκοπό να αποπροσανατολίσει και να καπηλευθεί το έμφυτο εθνικιστικό συναίσθημα του Λαού. Πρέπει λοιπόν να δούμε γιατί η αριστερά είναι πάντοτε οργανικά αντεθνική ακόμα και όταν εμφανίζεται με εθνικιστικό προσωπείο και μπορεί να φαίνεται εθνική μόνον όταν συγκρίνεται με την καπιταλιστική δεξιά και ακροδεξιά οι οποίες είναι τόσο δουλικές στο κεφάλαιο που πνίγουν κάθε εθνική ή πατριωτική έκφραση.

Θα ξεκινήσουμε από τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ φυλετικού σοσιαλισμού και αριστεράς. Καταρχάς η αριστερά ακόμα και όταν μιλάει για έθνος ή πατρίδα έχει εξαρχής και οργανικά αποκλείσει από το περιεχόμενο της λέξης, το βιολογικό παράγοντα : τη φυλή! Γι αυτό και σκόπιμα οι αριστεροί αναφέρονται στη λέξη πατρίδα, αλλά όχι στη λέξη έθνος. Όταν θέλουν να λέγονται ‘πατριωτική αριστερά’ θεωρούν ως πατρίδα το ζωτικό χώρο ενός πληθυσμού που ζει μέσα στα όρια μιας κρατικής οντότητας ανεξαρτήτως φυλής, πολιτιστικών δεσμών κλπ εφόσον αυτοί συγκροτούν μια μεγάλη προλεταριακή μάζα. Ο όρος πατρίδα όπου συχνά αναφερόταν και ο Τσε Γκεβάρα, περιγράφει ένα λαό που ζει σε μια γεωγραφική περιοχή, ανεξάρτητως αν υπάρχει εθνική ομοιογένεια ή όχι, και ο οποίος μάχεται ενάντια στα διεθνιστικά ιμπεριαλιστικά καρτέλ πολυεθνικών. Κοινώς πρόκειται γιακατά σύμπτωση εθνικιστές οι οποίοι όταν οι γηγενείς προλετάριοι τυχαίνει να ανήκουν σε μια εθνότητα υποστηρίζουν τον ταξικό αγώνα τους, που κατά σύμπτωση είναι και εθνικός. Γι αυτούς οι καταπιεσμένοι απόγονοι ινδιάνων στη λατινική Αμερική είναι απλά προλετάριοι και κατά σύμπτωση ινδιάνοι. Βεβαίως ο αγώνας της ‘πατριωτικής’ αριστεράς όταν τυχαίνει να βοηθάει ένα καταπιεσμένο έθνος (όπως πχ οι γηγενείς ινδιάνοι της λατινικής Αμερικής) ασφαλώς και στη πράξη μετατρέπεται ως τέτοιος, όμως αυτοί που τον διεξάγουν δεν έχουν τέτοια πρόθεση.

Με σεβασμό στον Πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ

A.M.E.

Βίντεο. ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟ <ΣΩΤΗΡΑ> ΚΑΖΑΚΗ ΤΙ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ

Ο "πατριωτισμός" των πολιτικών καιροσκόπων

"Μητρός τε και πατρός τε και των άλλων προγόνων απάντων, τιμιότερον εστί Πατρίς και σεμνότερον και αγιότερον..."

Με αυτή τη φράση θα ήθελα να ξεκινήσω το σημερινό μου άρθρο σχετικά με τον όρο "Πατριωτισμός", έναν όρο που φαίνεται να ξεχειλώνουν όπως τους βολεύει οι νεοδεξιοί πολιτικάντηδες της παράταξης του ΛΑΟΣ, προσπαθώντας να διατηρήσουν τη βάση τους έπειτα από τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση - έκτρωμα των διεθνών τοκογλύφων.

Τι είναι λοιπόν η Πατρίδα; Είναι μια έννοια που κατ' αρχάς ενυπάρχει στο χρόνο. Είναι μια ζωντανή κατάσταση, η Πατρίδα είναι η γη μας αλλά και η γη των προγόνων μας, είναι η γη που έχει ποτιστεί με το αίμα ηρώων που έπεσαν στη μάχη, εργατών που έπεσαν την ώρα της δουλειάς, συμπατριωτών μας που σκοτώθηκαν σε δυστυχήματα, νέων και μεγαλύτερων σε ηλικία που συγκρούστηκαν με την καταστολή... Η διάσταση του όρου "Πατρίδα" ουδέποτε υπήρξε αστική και ανάλογης αντίληψης, όσο και αν διαμέσου των χρόνων οι "μεγαλοαστοί πατριώτες" θέλησαν να καπηλευτούν τον όρο. Η Πατρίδα έχει πρωτίστως διάσταση Εθνική και Κοινωνική. Η Πατρίδα του κεφαλαίου, της παγκοσμιοποίησης, του καπιταλισμού και του διεθνισμού δεν είναι Πατρίδα, επομένως αυτοί που κινούν τη χώρα προς αυτή την κατεύθυνση δεν έχουν κανένα δικαίωμα να οικειοποιούνται τον όρο.

Είναι πατριδοκάπηλοι.

Η Πατρίδα του λαού, της εργασίας, της Ιστορίας της Φυλής μας, της ζωής των πατεράδων και των μανάδων μας μέσα στους αιώνες, είναι η δική μας Πατρίδα. Η μεγάλη πρόκληση του σήμερα είναι η απελευθέρωση της Πατρίδας μας. Απελευθέρωση από την τυραννία των ντόπιων και ξένων αφεντικών, απελευθέρωση από την τυραννία του κεφαλαίου.

Ο ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ» ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το έθνος είναι πολλά . Όσο προχωρούμε στο βάθος της ανάλυσης τους ,βλέπουμε πως δεν αντιμετωπίζονται μεμονωμένα και αποσπασματικά. Διότι κάθε πρόβλημα μερικό είναι αλληλένδετο με το σύνολο ,μέρος του οποίου είναι η έλλειψη εθνικής στρατηγικής.

Αιτία αυτής της έλλειψης δεν είναι ότι το έθνος στερείται ανθρώπων με γνώση και ήθος αλλά ότι το σύστημα διακυβέρνησης και οικονομικών σχέσεων ,δηλαδή το σύστημα του σοσιαλκαπιταλισμού και της κομματοκρατούμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν επιτρέπει την προβολή ικανών πολιτών στην αρχή , αλλά ευνοεί την αναρρίχηση στην εξουσία των διεφθαρμένων υπηρετών του πλούτου και των πελατειακών κομματικών μηχανισμών.

Προβλήματα έχει κάθε κοινωνία, μα το μεγαλύτερο από όλα είναι να μην υπάρχουν οι μηχανισμοί και οι θεσμοί εκείνοι που να ευνοούν την αντιμετώπιση τους και την συσσώρευση δυνάμεως μέσα από αυτή τη δράση.

Τουναντίον , οι θεσμοί και οι μηχανισμοί που υπάρχουν σήμερα εξασθενούν την βούληση και αποτρέπουν τη συσσώρευση της πραγματικής δυνάμεως του λαού για την αντιμετώπιση τους.

Ενώπιον αυτής της αθλίας κατάστασης η εθνικιστική διανόηση και δράση προσπάθησε και προσπαθεί να συγκεντρώσει δυνάμεις και να προτείνει λύσεις ριζικές , λύσεις ενδυνάμωσης της εθνικής κοινότητος , που να διανοίγουν, πέραν της αντιμετώπισης των αμέσων προβλημάτων , προοπτικές υψηλής πολιτισμικής παραγωγής σε όλους του τομείς αρχίζοντας από την θεσμική βάση της κοινωνίας και τον τρόπο πραγμάτωσης της πολιτικής βούλησης του λαού.

Ενώ όμως κάποιοι πραγματικοί εθνικιστές μένουν στο ύψος της ιδεολογίας και στο τέλος απομονώνονται , υπερνικούν οι συμβιβαστικές ροπές που ανακόπτουν κάθε προσπάθεια και κατευθύνουν την κατ’ όνομα πια «εθνικιστική» δράση στην ακροδεξιά συντήρηση.

Έτσι το αίτημα της ριζικής αναθέσμισης της κοινωνίας ώστε να εκφράζεται η λαϊκή βούληση σε αρμονική σχέση με την εθνική διανόηση και πολιτισμική παραγωγή που θέτουν από κοινού το ΑΞΙΑΚΟ ΜΕΤΡΟ που καταυγάζει από την γνώση και επίγνωση της εθνικής ταυτότητας και της δέουσας εθνικής ιστοριογενετικής βούλησης , εκπίπτει σε γελοίες συνεργασίες με το εκκλησιαστικο-πολιτικό κατεστημένο της παρακμής και αναλώνεται σε γελοιωδέστερες παρελάσεις και πόζες μικρονόων ηγετών που τους ανέβασαν στο «θρόνο» ρυπαροί τύποι του υποκόσμου και βλοσυροί άμυαλοι ροπαλοφόροι. Αυτός είναι ο προβαλλόμενος από το ίδιο το σύστημα «εθνικισμός» σε Ελλάδα και Κύπρο.

Γνωρίζουν βέβαια ότι οι πραγματική δύναμη του ελληνικού εθνικισμού δεν μπαίνει στο μαντρί τους. Είναι η δύναμη εκείνη που δεν υποκλίνεται σε κανένα , που δεν συμβιβάζεται ούτε με άτομα , ούτε με παρηκμασμένους θεσμούς , ούτε με αντεθνικές υπαξίες , ούτε με «αλήθειες» που αναιρούν την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης .

Τελικά μπορεί να μη κατορθώσαμε να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό και μαχητικό εθνικιστικό όργανο , ‘όμως δημιουργούμε ένα ρεύμα σκέψης και ζωής που κάποια στιγμή θα δυναμώσει και θα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμα του για να βαδίσει επί των ερειπίων του παρηκμασμένου κόσμου μια ρωμαλέα Ελλάδα.

Λουκάς Σταύρου

Βίντεο. Απογοητευτές

πηγή:  http://xawatch.blogspot.com/