Λαός και Εξουσία.

Τα πρόβατα και οι λύκοι αντιλαμβάνονται διαφορετικά την λέξη «ελευθερία».

Α. Λίνκολν

Ο μεγάλος κρυπτο Τσόρτσιλ κάποτε είπε μια αλήθεια : «Στον κόσμο μας υπάρχουν πάρα πολλές ψευδές εικασίες και το πιο τρομερό είναι ότι οι μισές από αυτές είναι αλήθειες».

Αυτό σημαίνει , κύριοι γκοήμ , ότι το ήμισυ του περιεχομένου της κρατικής ιδεολογίας  και των γνωστών «αληθειών» με την βοήθεια των οποίων η ελίτ κρατάει το λαό σε υποταγή , χειραγωγώντας την συνείδησή του , είναι καθαρά ψέματα.

Με «ψευδές εικασίες» αποκρύπτουν την πραγματικότητα , το ψέμα και οι επινοημένες «αλήθειες» προστατεύονται με νόμους , με την «ιστορία» , τον ψευτοπολιτισμό και την επιστημονοφανείς δημαγωγία . Η κρατική και η υπερκρατική εξουσία επιδιώκουν την διαιώνιση των προκαταλήψεων και των μύθων , με την βοήθεια των οποίων οι ελιτιστικές αγέλες έχουν αποκτήσει τους οικονομικούς , πολιτικούς και τους ιδεολογικούς πόρους .

Στις προκαταλήψεις πρέπει να περιληφθούν πολλά από την σύγχρονη κοινωνική και κρατική ιδεολογία . Θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλη η σύγχρονη ιδεολογία της «δημοκρατίας» , του «φιλελευθερισμού» , των «ανοικτών κοινωνιών» κλπ είναι μια προκατάληψη γιατί οι άνθρωποι αποδέχονται αυτά χωρίς κριτική , υποσυνείδητα , παρακάμπτοντας τον εγκέφαλο , δηλ. εκείνο το πράγμα μέσα στο κεφάλι τους που επέτρεψε να ονομαστεί ο άνθρωπος σαν «λογικός άνθρωπος» ή «χόμο σάπιενς» . Σήμερα μόνο μια παρόμοια ιδεολογία είναι αποδεκτή , αποτελεσματική και «ηθική» . Αλλά είναι και ταυτόχρονα επικίνδυνη διότι μετατρέπει τον άνθρωπο σε σκλάβο , ο οποίος κολλάει στην στημένη «ηθηκή» και στις κοινές για όλους «αλήθειες» σαν η μύγα στις ακαθαρσίες . Οι ακαθαρσίες αυτές όμως είναι αποτελέσματα της δημαγωγίας και της πολυφαγίας των σύγχρονων δουλοκτητών και των υποτακτικών τους «δημοσιογράφων» και «πνευματικών ανθρώπων» .

Η γάγγραινα του ωφελιμισμού

Σε όλη την Ελληνική κοινωνία, αλλά και γενικότερα στον Δυτικό Κόσμο, υπάρχει μία διάχυτη ατομικιστική, οπορτουνιστική, ωφελιμιστική νοοτροπία, η οποία ξεφεύγει από τα στενά όρια της οικονομίας και φτάνει ακόμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις ή στις σχέσεις ενός ατόμου με την Κοινωνία. Ιστορικά πριν ακόμα την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε διαφανεί η ανάγκη για μία Νέα Ευρώπη μακριά από τα φέουδα και τους Βασιλείς. Όπως είναι απόλυτα λογικό το όραμα για μια Νέα Ευρώπη δεν θα μπορούσε να έχει μόνο έναν υποψήφιο μνηστήρα και συνεπώς δύο τουλάχιστον πιθανά σενάρια για το Μέλλον περίμεναν την ολοκλήρωση τους. Το ένα σενάριο ήταν αυτό των Εθνικιστών και των Ρομαντικών που βρήκε σαφή αντιπρόσωπο στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, ενώ το άλλο ήταν το ρεύμα του ορθολογισμού που βρήκε αντιπρόσωπο στις δυνάμεις του υλισμού, δηλαδή στην συμμαχία των καπιταλιστικών Κρατών και της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. Όλοι γνωρίζουμε την έκβαση του πολέμου. Ίσως πολλοί να μην γνωρίζουν λεπτομέρειες σημαντικές σχετικά με τον πόλεμο, αλλά όλοι γνωρίζουν την έκβαση. 

ΧΡΗΜΑ, ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Δημήτρη Μιχαλόπουλου 

"Προδημοσίευση τοῦ προλόγου τοῦ βιβλίου "Χρυσός καὶ Ἐργασία στὴ Νέα Οἰκονομία", στὸ ὁποῖο ἐπιχειρεῖται ἡ ἐπιστημονικὴ/ἱστορικὴ προσέγγιση τοῦ φαινομένου 'Φασισμός'῾

Η οικονομία είναι για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για την οικονομία. Αυτήν την απλή, θεωρητικώς αυτονόητη μα σήμερα ξεχασμένη αρχή ξαναφέρνει στην επιφάνεια το βιβλιαράκι Oro e lavoro nella nuova economia. Είχε εκδοθεί στην Ιταλία, από το Εθνικό Ινστιτούτο Φασιστικής Κουλτούρας, κατά το 1941, όταν δηλαδή είχε πια αρχίσει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος. Ο συγγραφέας παραμένει άγνωστος. Έτσι, το μόνο που σχετικώς μπορεί να διαβεβαιώσει κανείς είναι ότι όσα  σε αυτό περιέχονται έχουνε σήμερα σημασία μεγαλύτερη από οποτεδήποτε άλλοτε. Και είναι ακριβώς η επικαιρότητα αυτή που καταδεικνύει ότι, πέρα από τα γενικώς γνωστά, βασικό αίτιο της σύρραξης των ετών 1939-1945 υπήρξε η οικονομία.

 Ο Φασισμός, πράγματι, ήταν η ευρωπαϊκή απάντηση στη μεγάλη κρίση που, κατά τα τέλη του 18^ου αιώνα, εκδηλώθηκε στη Γαλλία. Η τότε ανατροπή της βασισμένης στον φεουδαλισμό μοναρχίας έθεσε ξανά το πρόβλημα της ορθής διακυβέρνησης. Εφόσον η απολυταρχία είχε καταρρεύσει και εφόσον οι βασιλιάδες  έπαψαν πια να θεωρούνται, κατά την προσφυέστατη διατύπωση του δικού μας Κολοκοτρώνη, «όντα θεϊκά», ποιο θα μπορούσε να είναι το νέο καθεστώς που θα εξασφάλιζε τη συνοχή και ευημερία της κοινωνίας των ανθρώπων; Η παλινόρθωση τής σε βαθμό αποβλάκωσης διεφθαρμένης βασιλείας; Ούτε  συζήτηση. Μήπως καθεστώς  βασισμένο στον υλισμό και ατομικισμό που επαγγέλλονταν οι Ιακωβίνοι; Και βέβαια όχι, γιατί αυτοί οι τελευταίοι το μόνο που στάθηκαν ικανοί να ‘δημιουργήσουνε’ υπήρξε μια κατάσταση αιματηρού χάους, από το οποίο έσωσε τη Γαλλία μόνο ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Ούτε οι –δήθεν- Χριστιανοί μονάρχες λοιπόν αλλά ούτε και οι «λυσσαλέοι» επαναστάτες. Θα έπρεπε λοιπόν να δομηθεί σύστημα όχι μόνο διακυβέρνησης αλλά και σκέψης, χάρη στο οποίο ο άνθρωπος θα μπορούσε δυναμικώς να ενταχθεί στον ιστορικό ρουν - μέσω του αγώνα στον οποίο αποδύεται προκειμένου να συντηρηθεί και να επιβιώσει. Ο αγώνας αυτός συνδέει τον άνθρωπο με το παρελθόν τής οικογένειας, του Λαού και του Έθνους του και τον κάνει ικανό να συμβάλει στη σφυρηλάτηση του μέλλοντος τόσο της χώρας όπου γεννήθηκε και ζη όσο και, ευρύτερα, ολόκληρου του κόσμου μας.

Χάρη στον αγώνα αυτόν, τέλος, ο άνθρωπος κατακτάει τη δυνατότητα να εναρμονίσει τον εαυτό του με εκείνη την ανώτερη αντικειμενική Θέληση, που συμβατικώς και παραδοσιακώς καλείται «Θεός». Αυτή ακριβώς η Θέληση, που κατά πολύ ξεπερνάει το άτομο και μπροστά στην οποία ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τα όρια της  δικής  του πεπερασμένης ύπαρξης, είναι η μόνη ικανή να μεταβάλει το ανθρώπινο ον από ύπαρξη που βωλοδέρνει σε κόσμο ακατανοήτως χαώδη σε υπεύθυνο μέλος κοινωνίας πνευματικής. «Παραμένει γεγονός ότι [εμείς οι άνθρωποι] είμαστε δημιουργήματα άβουλα, αλλά πάνω από εμάς υπάρχει μία Δύναμη δημιουργική. Το να την αρνηθεί  κανείς αποτελεί παραλογισμό», είχε τονίσει ο Αδόλφος. Ο άνθρωπος, κατά συνέπεια, μπορεί να βρει τη σωτηρία του, «μόνο εάν γονατίσει μπροστά στη Θεία Πρόνοια» και σταματήσει  να επαναστατεί   ενάντια στους διαχρονικής εμβέλειας νόμους της φύσης. Η επίτευξη αυτής της σωτηρίας αποτελεί  τον ύψιστο σκοπό του Φασισμού. Να κάνει, συγκεκριμένα, αισθητό στον Λαό ένα κόσμο που, συνήθως, μόνο οι άγιοι και οι ήρωες είναι σε θέση να αντιληφθούν.

Η ψυχολογία του όχλου και ο ρόλος των δημαγωγών στις επαναστάσεις (Γκιστάβ Λε Μπον)

Ο ρόλος του λαού στάθηκε ο ίδιος σ' όλες τις επαναστάσεις. Δεν είναι ποτέ ο λαός εκείνος, που συλλαμβάνει την ιδέα των επαναστάσεων, ούτε εκείνος που τις καθοδηγεί. Η δράση του κατευθύνεται από τους δημαγωγούς. Μόνον όταν τα άμεσα συμφέροντά του βλάπτονται, βλέπει κανείς, τμήματα του λαού να επαναστατούν αυθόρμητα. Ένα κίνημα επίσης εντοπισμένο αποτελεί μια απλή στάση.

Η επανάσταση είναι εύκολη, όταν οι δημαγωγοί εξασκούν μεγάλη επιρροή στον λαό. Οι νέες όμως ιδέες διεισδύουν στις λαϊκές μάζες με μια εξαιρετική βραδύτητα. Ο λαός αποδέχεται γενικά μια επανάσταση χωρίς να γνωρίζει το γιατί, και όταν τυχαία φθάσει στο σημείο να το αντιληφθεί, η επανάσταση έχει πια τελειώσει από πολύ καιρό. Ο λαός κάνει μια επανάσταση, γιατί σπρώχνεται να την κάνει, αλλά επειδή δεν καταλαβαίνει και πολλά πράγματα από τις ιδέες των δημαγωγών του, τις εξηγεί με τον τρόπο του κι ο τρόπος αυτός δεν μοιάζει καθόλου με τον τρόπο των αληθινών πρωτεργατών του κινήματος. Η Γαλλική Επανάσταση παρέχει σ' αυτό το σημείο ένα εκπληκτικό παράδειγμα.

Ο Άριος προ-πλατωνικός στοχασμός στους κόλπους του Μυθικού Πολιτισμού των Ελλήνων

Ο Μυθικός πολιτισμός των Ελλήνων διαρκεί από την εποχή του Εσχάτου Ορφέα, περίπου το 2400 πΧ έως το 270 πΧ, δηλαδή τους χρόνους των επιγόνων του Αλεξάνδρου. Περιλαμβάνει τρείς φάσεις, την Αιγαιακή έως το 1700, την Αχαϊκή ως το 1000 και την Κλασσική. Τον Μυθικό πολιτισμό λαμπρύνουν με την σοφία τους περισσότεροι από 2.000 Έλληνες στοχαστές από τους οποίους 1.600 τουλάχιστον διατρέχουν το στερέωμα της επίγειας ζωής πριν τον Πλάτωνα. Εξ αυτών ο μύθος διαφύλαξε τα ονόματα μόνον τετρακοσίων και η ιστορία διέσωσε σπαράγματα έργων μόνον πενήντα, συμπεριλαμβανομένων και όσων αστόχαστα χαρακτηρίστηκαν απλώς ποιητές. Όπως όμως οι νήσοι είναι οι κορυφές της ίδιας υποθαλάσσιας γής έτσι και τα ρήματα των Ελλήνων σοφών είναι οι σκόπελοι της κοινής σοφίας, που ενώ εγγράφονται στην λιθοσφαιρική πλάκα του ίδιου πολιτισμού φαίνονται να προεξέχουν ως διακριτές κορυφές υπεράνω της θάλασσας του χρόνου.

Ο μύθος προηγείται του λόγου και ο λόγος ηγείται του μύθου. Έτσι το μυθολογικό υπόβαθρο του προ-πλατωνικού στοχασμού είναι το σημαίνον των φιλοσοφικών πρώτων αρχών, που αναβλύζουν κατ’ ευθείαν από την πηγή του Είναι πριν διαχυθούν στο κοσμικό γίγνεσθαι. Ο μυθολογικός στοχασμός είναι ο αέναος πόλος αναφοράς και όχι ο προπάτορας του ορθολογικού στοχασμού.

Η διάζευξη του μύθου από τον λόγο που επέφερε η σωκρατική μαιευτική και η σοφιστική διαλεκτική, υποστάθμισαν τον στοχασμό σε φιλοσοφία, την οντολογία σε μεταφυσική και την θεωρία σε ηθική, μετέθεσαν δηλαδή τον λόγο από το πρωτεύον ερώτημα περί του Είναι στο δευτερεύον ερώτημα περί το γίγνεσθαι.

Τι εστί το είναι; Ιδού το θεμελιώδες ερώτημα ενώπιον του οποίου ύψωσαν τον λεπτοφυή στοχασμό τους οι προ-πλατωνικοί. Και οι απαντήσεις τους διέπονται από την κοσμική αρμονία, που δεν περικλείει αντιφάσεις και αναιρέσεις, όπως ακριβώς υπαγορεύει το κοινό αίμα, το κοινό βίωμα και ο κοινός τόπος, δηλαδή ο Μυθικός Πολιτισμός του οποίου είναι τα εκλεκτά άνθη. Οι αντιθέσεις αναδύθηκαν μόλις  η πρωταρχική πηγή στέρεψε, οι σοφοί έγιναν φιλόσοφοι ή δοξογράφοι και ο στοχασμός, λόγος διαλεκτικός.

ΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΑΠΙΛΑΣ! ΤΟ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ!

Στον δικό μας κόσμο του πραγματικού, ένας επαναστατικός πυρήνας μπορεί να είναι μόνο εθνικιστικός ή εθνικοσοσιαλιστικός ή το αποτέλεσμα της ζύμωσης που θα προκύψει από την εσωτερική σύγκρουση των δύο, δηλαδή η σύνθεσή τους σε μια ολιστική αντικαπιταλιστική πλατφόρμα θέσεων και αρχών με κέντρο της το έθνος, την φυλή και την πρωτόγονη κοινότητα αξιών και ζωτικού χώρου. Ένας πυρήνας μπορεί να είναι συγχρόνως φιλοσοφικός, θεοσοφικός, αγνωστικιστικός ή οτιδήποτε άλλο περιέχει και προσδίδει γόνιμο σκεπτικισμό για τον άνθρωπο και την κοινωνική εξέλιξή του στη γη. Ο επαναστατικός πυρήνας εσωκλείει με μυσταγωγικό τρόπο την δική του αλήθεια γύρω από τον κόσμο και για τον κόσμο. Ο πυρήνας είναι ο άδολος κήρυκας της επαναστατικής αλήθειας και αυτή του την αλήθεια υπερασπίζεται με όλες του τις δυνάμεις.

Ένα πράγμα όμως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Επανάσταση που δεν προέρχεται από τα σπλάχνα του έθνους και δεν συντελείται για την εξέλιξη-ανέλιξη ενός έθνους δεν νοείται ως τέτοια. Μπορεί να είναι κατάληψη της εξουσίας ή εξέγερση των φύσει καταπιεσμένων από τα κάτω, ωστόσο δεν είναι επανάσταση. Η επανάσταση είναι μόνο εθνική και κοινωνική. Οποιαδήποτε άλλη ταμπέλα της αποδίδεται, δίχως άλλο κρύβει ιδιοτελή συμφέροντα και δόλιες επιδιώξεις που στοχεύουν στην εξαπάτηση του λαού.

Η επανάσταση συντελείται από τα ανεξέλεγκτα εθνικά στοιχεία που αφιερώνουν την ζωή τους στην ευημερία του έθνους τους και η επανάσταση έχει μονάχα ανελικτική πορεία. Η γνήσια εθνική και λαϊκή επανάσταση δεν πραγματοποιείται με την λεγόμενη έφοδο στον Ουρανό της κοινωνίας ώστε να κατακτηθεί υλιστικά ο ούτως ή άλλως στρεβλός Ουρανός της οικονομίας και της αγιοποιημένης διαφθοράς, όπως διακηρύσσουν κατά οξύμωρο και υπερφίαλο τρόπο οι διεθνιστές. Η επανάσταση γίνεται για να κατανοηθεί ο Ουρανός μεταφυσικά και πρακτικά προκειμένου να διακριθούν οντολογικά οι άριστοι από τους φαύλους και να αποδοθεί κοινωνική δικαιοσύνη στη ζωή των ανθρώπων στη γη. Οι τυφλοί μαρξιστές βλέπουν μόνον υλικές διεργασίες σε όλα τα πράγματα, απομυθοποιώντας την εξελικτική διαδικασία, προδίδοντας υλική αξία στα πάντα.

περισσότερα εδώ

Αποσπάσματα εκ της προσφάτου ομιλίας- διαλέξεως του ηγέτου του ΑΡΜΑτος στην Θεσσαλονίκη.

Στα ηχητικά αρχεία που ακολουθούν μπορείτε να ακούσετε εκτενή αποσπάσματα από την τελευταία ομιλία του ηγέτου του ΑΡΜΑτος Στ. Γκέκα, η οποία εδόθη στο πλαίσιο εκδηλώσεως που επραγματοποιήθη στα γραφεία της Θεσσαλονίκης στις 28/12/2012.
Στην ομιλία αναπτύσσονται, μεταξύ άλλων, θέματα όπως:
Οι απαρχές και η μεταφυσική βάσις του Έθνους.
Η εξυψωμένη, μεταφυσική-υπαρξιακή-συνειδησιακή, βάσις όσων αληθινά μετέχουν στην ουσία της Εθνικής Κοινότητος.
Η Ιδέα του Εθνοκοινοτισμού και η παρουσίαση του χαρακτήρος και του νοήματος του πραγματικού αγώνος.
Οι ποικίλες στρεβλές εκδηλώσεις διαφόρων κιβδήλων και νόθων τάχα εκφράσεων «αγωνιστικότητος» και «πολιτικού ρεαλισμού», που πράγματι ευρίσκονται στον αντίποδα των Ιδεωδών μας.
Ο χαρακτήρ και ο προορισμός του ΑΡΜΑτος ως πρωτογενούς κυττάρου μίας αληθούς εθνικής και φυλετικής αναγεννήσεως.

Μέρος Α’

Μέρος Β’

Μέρος Γ’

Μέρος Δ’

ΑΡΜΑ

POLITICALLY CORRECT

Αρνούμαστε την μόνη επίσημα αποδεκτή από τον σύγχρονο κόσμο ανισότητα: την τεχνητή οικονομική διάκριση των πλούσιων και των φτωχών...

Οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους διαφορετικοί μεταξύ τους. Και επειδή είναι διαφορετικοί είναι και άνισοι. Η απλή αυτή αλήθεια συσκοτίζεται από το διεθνές σύστημα εξουσίας και διαστρέφεται από τους ευσεβείς πόθους και τις ανίερες επιδιώξεις των απάτριδων οικονομιστών.

Ο δυτικός κόσμος υιοθέτησε το ισοπεδωτικό δόγμα της αναγκαστικής ισότητας μετά την επανάσταση του 1789. Από τότε η μαζική ψηφοφορία και η προτεραιότητα της οικονομίας επί της πολιτικής καθορίζουν την κοινωνική δομή των φιλελεύθερων δημοκρατιών.

Η  πλασματική έννοια της ισότητας έχει όμως θεολογική βάση. Προέρχεται από την πρωτοχριστιανική διακήρυξη πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ως προς την ουσία της αληθινής τους φύσης απέναντι στον Θεό. Η κατασκευασμένη αυτή μεταφυσική δοξασία χαίρει σήμερα της απόλυτης ισχύος ενός καθολικού πολιτικού αξιώματος για το οποίο απαγορεύεται η συζήτηση, η αμφισβήτηση, η κριτική.

Βεβαίως, εμείς είμαστε άπιστοι και ορθολογιστές:

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των ανθρώπων. 

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των φύλων και των φυλών. 

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των εθνών, των γλωσσών, των θρησκειών, των πολιτισμών.

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των δαιμόνων, των αγίων, των ηρώων, των θεών.

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των δικαιωμάτων, των ευθυνών, των ικανοτήτων, των επιθυμιών.

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των ωραίων, των έξυπνων, των δυνατών, των γενναίων, των μορφωμένων, των ευγενικών.

Δεν πιστεύουμε ούτε καν στην ισότητα των ψυχών.

Επειδή αποδοκιμάζουμε τις παραπάνω «πολιτικά ορθές» ισότητες που παραβλέπουν την προφανή, βιολογική και πολιτιστική διαφοροποίηση...

Γι αυτό αρνούμαστε την μόνη επίσημα αποδεκτή από τον σύγχρονο κόσμο ανισότητα: την τεχνητή οικονομική διάκριση των πλούσιων και των φτωχών...

http://sunwarflag.blogspot.com/

ΕΛΙΤ, ΜΑΖΕΣ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Θα έχετε ακούσει ασφαλώς την σύνηθη καραμέλα του ευρύτερου «πατριωτικού χώρου» πως το πρόβλημα του πολιτικού μας συστήματος είναι πως έχουμε έλλειψη δημοκρατίας. Μάλιστα αυτή η ηλιθιότητα διατυμπανίζεται και από κάποιους εθνικιστές που στη προσπάθεια τους να χτυπήσουν το παρόν σύστημα φτάνουν να ταυτίζονται ιδεολογικά με τους αριστερούς που μιλούν για καθολική και διαρκή συμμετοχή της μάζας στα κοινά (σύστημα Σοβιέτ).

Οι «δημοκράτες-πατριώτες» λοιπόν μας λένε πως στην Ελλάδα έχουμε ένα ολιγαρχικό καθεστώς που αποφασίζει για τους πολίτες χωρίς τους πολίτες για πληθώρα θεμάτων και σύμφωνα με αυτή την άποψη το μόνο που χρειάζεται να γίνει είναι να αυξηθεί η συμμετοχή της μάζας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Έτσι, μας λένε, πως θα μπορέσει ο λαός να αποφασίσει για τη τύχη του και θα σταματήσει τα σχέδια της υπάρχουσας πολιτικής ελίτ.

αναπαράσταση Σπαρτιάτη αριστοκράτη

Για να είμαστε αντικειμενικοί, εάν ο λαός αφηνόταν να αποφασίσει σε κάποια θέματα (πχ λαθρομετανάστευση) μέσω δημοψηφισμάτων όντως οι αποφάσεις που θα έπερνε θα ήταν διαφορετικές από αυτές που παίρνουν οι πολιτικοί που εκλέγει. Εκ πρώτης όψεως δηλαδή μπορεί να φανεί πως ένας περαιτέρω εκδημοκρατισμός θα είχε θετικά αποτελέσματα, όμως αυτό δεν αποτελεί στην ουσία επιχείρημα υπερ του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το φαινόμενο που προαναφέραμε είναι ένα σύμπτωμα και φυσικό αποτέλεσμα της δημοκρατίας που εξέλεξε τους πολιτικούς αυτούς και τίποτα στη φύση δεν διορθώνεται με το να μεγιστοποιείς και ισχυροποιείς κάτι που είναι εξ αρχής προβληματικό...Κάτι αντίστοιχο είναι η αστεία θέση των φεμινιστριών που όταν ερωτώνται για το καταστροφικό χάος στις ανθρώπινες σχέσεις και στη κοινωνία που δημιούργησε ο φεμινισμός απαντούν πως η λύση είναι περισσότερος φεμινισμός...

Η εποχή της Μέδουσας.

Σε ποιο άραγε μέγεθος και βαθμό η Ελληνική μυθολογία μας λέει και μας παραδίδει αλήθειες; Θα απαντούσαμε απόλυτα καταφατικά, απόλυτα θετικά. Ο μύθος δεν είναι τίποτε άλλο παρά κεκαλυμμένη έλλογη αλήθεια δοσμένη με ένα φαινομενικά άλογο τρόπο που η αλογία καλύπτεται μέσα από την ισχυρά φυσική περιγραφή.

Ο Περσέας λοιπόν δεν πρέπει να ιδεί τη Μέδουσα στο γνωστό μύθο διότι θα μαρμαρωθεί. Το κεφάλι της Μέδουσας αποτελείται από όφεις, δεκάδες χιλιάδες από αυτά τα επαχθή πλάσματα – τα οποία ανά πολιτισμό αποκτούν και άλλη σημασία. Ο Περσέας τη σκοτώνει κοιτάζοντάς την μέσα από ένα έσοπτρο, καθρέπτη. Καταφέρνει λοιπόν το σκοπό του. Παραμένει άνθρωπος ημίθεος – πατέρας του ο Δίας – σταθερός στο θείο του δρόμο, δεν μαρμάρωσε, δεν πέτρωσε.

Όλοι λίγο πολύ κατανοούμε το βαθύτερο νόημα του αλληγορικού μύθου. Σε μία πρώτη εκτίμηση θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν πρέπει να κοιτάζουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ζωής απ΄ ευθείας τρομοκρατημένοι διότι μπορεί να πετρώσουμε από φόβο και απελπισία. Θα πρέπει να τα ατενίζουμε μέσα από τον καθρέπτη της λύσης. Αυτή η εξήγηση του μύθου είναι η πιο απλή και αφελής, ούτως ή άλλως όλοι προσπαθούμε να ανακαλύπτουμε λύσεις στα προβλήματά μας.

Θεωρώ ότι ο σοφός νους που δίδαξε αυτό το μύθο έβλεπε πολύ μακρύτερα, ήθελε να είπει πολλά περισσότερα πράγματα. Εάν σκεφθούμε ότι ο πολιτισμός μας, ο κόσμος μας αποτελείται από την πρώτη ιδέα, τη φύση και τον άνθρωπο, φαίνεται ότι η Μέδουσα αντιπροσωπεύει το μεσαίο μέγεθος τη φύση. Εδώ ας θυμηθούμε ότι και ο ιαχβέ απηγόρευσε στους πρωτοπλάστους τη γνώση του καλού και του κακού. Ενώ οι πρωτόπλαστοι γνώρισαν μόλις γεύθηκαν την εσωτερική οντολογική γνώση που τους έκρυβε ο σφετεριστής του όντος ιαχβέ ο Περσέας θα πέτρωνε εάν έβλεπε το πρόσωπο της Μέδουσας. Εάν δηλαδή έβλεπε τη φύση, τον κόσμο. Τη στιγμή που θα θυμηθούμε τον Πλωτινικό διαχωρισμό της φύσης σε ανώτερη(ουράνια Αφροδίτη) και κατωτέρα (εγκόσμια Αφροδίτη) μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ο Περσέας θα πέτρωνε εάν έβλεπε τη Μέδουσα, την εγκόσμια Αφροδίτη, το μαρμάρωμά του δηλαδή θα έγκειτο στο ότι απορροφημένος από τα πάθη, τις ηδονές, τις μέριμνες αυτού του κόσμου, θα γινόταν πέτρα, επιλήσμων του ανωτέρου δρόμου τον οποίο ούτως ή άλλως θα έπρεπε ως διοτρεφής να βαδίσει. Ένας ακόμη ήρωας ο Οδυσσέας, αρνήθηκε να πετρώσει ακούγοντας το τραγούδι των σειρήνων. Ο έλεγχος των αισθήσεων – η όραση στον Περσέα και η ακοή στον Οδυσσέα -υποδηλώνει την προσπάθεια των διογενών Ολυμπίων ανθρώπων να μην υποταχθούν στην ύλη αυτού του κόσμου -αυτή είναι και το μαρμάρωμα της Μέδουσας –αλλά ελεύθεροι να αντικρύσουν αυτόν τον κόσμο μέσα από τον καθρέπτη της ιδέας του Ενός – δημιούργημά της είναι ο κόσμος – να ζήσουν σύμφωνα με αυτή την ιδέα του Ενός, τηρώντας το οντολογικό εσωτερικό ταξείδι τους.

Δυστυχώς όμως ο σημερινός κόσμος θα μπορούσε να επονομασθεί ως ο αιώνας της Μέδουσας. Οι κατοικούντες το σημερινό κόσμο, ειδικά μετά τον καθαρά υλιστικό λόγο του διαφωτισμού, τον ψευτοεσωτερικό ουσιαστικά εξωτερικό λόγο της μεταρρύθμισης –πιστεύω ότι κάπου στο σύμπαν υπάρχει ο θεός εδώ όμως καλούμαι να επιβιώσω μέσα από τη δύναμη της αποδεδειγμένης γνώσης (Λούθηρος) – τη βιομηχανική επανάσταση η οποία υπέταξε οριστικά τον άνθρωπο στην ύλη, φαίνεται ότι χάνοντας τον καθρέπτη της ιδέας του Ενός έχουν κοιτάξει τη Μέδουσα της Ύλης καταπρόσωπα έχουν πετρώσει, έχουν χάσει κάθε δυνατότητα κίνησης, εσωτερικής πορείας και υπέρβαση προς το Επέκεινα, την πηγή της άνω σωκρατικής οδού.

Ο Καπιταλισμός… Είναι Βεβήλωση Της Ζωής…!

Ο καπιταλισμός δεν υφίσταται κρίσεις. Παράγει ο ίδιος τις κρίσεις διότι μέσα από αυτές ενδυναμώνεται και διαλύει τις αντιστάσεις που αναπτύσσονται εναντίον του.

Ο καπιταλισμός είναι η απόλυτη ανιερότητα της ζωής , η απόλυτη βεβήλωση της. Είναι η αυτονόμηση του χρήματος από την εργασία , από την βούληση των εθνών , από τις ιστορικές και πνευματικές παραδόσεις .

Ο καπιταλισμός στην πορεία του προς την αυτονόμηση του χρήματος και την διαχείριση του από λίγους , πέρασε μέσα από πολλές φάσεις για να φτάσει στη σημερινή του μορφή και να επιβληθεί ως διεθνής τραπεζοκρατία.

Στη τωρινή φάση έθεσε ως στόχο την καταστροφή του έθνους – κράτους όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο εθνικοφυλετικής συνοχής , στρατιωτικής άμυνας και πνευματικής κληρονομιάς.

Θέλουν να επικρατήσει μια παγκόσμια Βαβέλ , μια ανθρωπομάζα που δεν θα έχει καμία συνοχή και καμία πατρίδα , ώστε να μπορέσουν να επέμβουν βαθύτερα στην ανθρώπινη φύση , να γκρεμίσουν τα αρχέτυπα της ζωής που ανέδειξε η ένθεη φύση.

Σε αυτή την επίθεση που δέχεται η ζωή , κεντρικός στόχος είναι ο ελληνισμός , διότι αυτός διαφυλάττει τα θεία αρχέτυπα του ελεύθερου και δημιουργικού ανθρώπου στο πλαίσιο της εθνικής κοινότητος .

Συνεπώς η αντεπίθεση στην ανιερότητα του καπιταλισμού επιβάλλετε να διεξαχθεί σε όλα τα επίπεδα.

Στην πολιτική οικονομία : για την κατάλυση της αυτονομίας του χρήματος και τον έλεγχο της έκδοσης και διακίνησης του από το εθνικό κράτος που θα εκφράζει τις παραγωγικές ενώσεις και όχι την ολιγαρχία του πλούτου που καταλήγει πάλι στην τραπεζοκρατία και επαναφέρει την αυτονομία του χρήματος έναντι της εργασίας.

Στη γεωπολιτική : για την διατήρηση και ενίσχυση της εθνικής κυριαρχίας στα πλαίσια συμμαχιών που να εδράζονται στο σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας.

Στη παιδεία: για την υπεράσπιση της ελευθερίας του ανθρώπου ως δυνατότητας δημιουργίας και αμφισβήτησης εξουσιαστικών “αληθειών¨και κλειστών κοσμολογικών συστημάτων . Η επανελλήνιση ως επιστροφή στον αρχαιοελληνικό τρόπο , αποτελεί την μέγιστη πνευματική οχύρωση .

Στην εσωτερική πολιτική: Για την υπεράσπιση της εθνοφυλετικής βάσης της κοινωνίας ενάντια στην εισβολή των ξένων.

Η κατεδάφιση των ολιγαρχικών δομών είναι επίσης αναγκαία για την ανάδειξη των δυνάμεων της εργασίας και της παραγωγής.

Πάνω σε αυτές τις κεντρικές κατευθύνσεις αναπτύσσονται θέσεις και προτάσεις που συνθέτουν την συνολική πρόταση της εθνικοκοινωνικής ανασυγκρότησης.

ΛΟΥΚΑΣ ΣΤΑΥΡΟΥ Υποψήφιος προεδρικών εκλογών της κυπριακής “δημοκρατίας”

Πηγή: http://l-stavrou.blogspot.com/

ΟΧΛΟΚΡΑΤΙΑ

Ο ανθρωπος ειναι στο βαθος ενα αγριο θηριο,ενα τρομερο θηριο. Δεν τον γνωριζουμε παρα μονο τιθασευμενο,εξημερωμενο σε αυτην την κατασταση που την λεμε πολιτισμο. Μολις οι αμπαρες και οι αλυσιδες της εννομης ταξης πεσουν,αδιαφορο με ποιον τροπο,αμεσως ξεσπαει αναρχια και τοτε βλεπει κανεις αυτο που πραγματικα ειναι .Το κρατος δεν ειναι παρα το φιμωτρο, σκοπος του οποιου ειναι να καταστησει αβλαβες το σαρκοφαγο θηριο. Η οργανωση της ανθρωπινης κοινωνιας ταλαντευεται αναμεσα σε δυο ακρα : τον δεσποτισμο και την αναρχια. Η διαφορα μεταξυ τους ειναι πως τα πληγματα του δεσποτισμου οταν εκδηλωνονται πληττουν ενα μονο ανθρωπο ξεχωριστα την καθε φορα ενω στην αναρχια προσβαλλονται ολοι ταυτοχρονα οι ανθρωποι της κοινωνιας καθε μερα.Λογω λοιπον της αναγκαιοτητας του κρατους να βρισκεται πλησιοτερα του δεσποτισμου,παντου,σε ολες τις εποχες, υπαρχει μεγαλη δυσαρεσκεια εναντιον των κυβερνησεων, των νομων και των δημοσιων θεσμων.Αυτο προερχεται απο το γεγονος οτι ειναι κανεις παντα προθυμος να καταστησει υπευθυνες τις κυβερνησεις για την δυστυχια,η οποια ειναι αχωριστη απο την ανθρωπινη υπαρξη. Νομιζουν οι αφελεις ανθρωποι πως αν οι κυβερνησεις εκαναν το καθηκον τους, η γη θα ηταν παραδεισος, δηλαδη ολοι οι ανθρωποι να τρωνε του σκασμου χωρις να κοπιαζουν ποτε και χωρις καμια εγνοια, να πολλαπλασιαζονται και στο τελος να τα τιναζουν. Αυτο ειναι που εννοουν οταν μιλανε για την ατελειωτη προοδο της ανθρωποτητας,την οποια την εχουν σκοπο ζωης.

Κοινωνία της αγοράς

Η κοινωνία όπου όλες οι δράσεις και συμπεριφορές, διέπονται από το εμπορικό πνεύμα, όπου "τα πάντα" έχουν ένα κόστος, αλλά τίποτα δεν έχει "αξία", όπου ακόμα και ότι δεν είναι οικονομικής ή εμπορικής φύσης - δεσμοί ή κοινωνικές σχέσεις - θεωρείται εμπορικό υποκείμενο. Η κοινωνία της αγοράς - όρος προτιμότερος του όρου "καπιταλιστική κοινωνία" - κυριαρχεί στον δυτικό πολιτισμό, υπερβαίνοντας πολιτικά καθεστώτα, και παρά το ότι έχει τις ρίζες της στα δόγματα του φιλελευθερισμού, λειτουργεί καλά και με την διαχείριση του κράτους πρόνοιας και μπορεί να μην συνδέεται αναγκαστικά με την οικονομία της αγοράς ή τον οικονομικό μερκαντιλισμό. Κυριαρχούμενη από το πνεύμα του υπολογισμού, χαρακτηριστικό της αστικής κοινωνίας, μείωσε την ποικιλομορφία των κοινωνικών λειτουργιών και την πολλαπλότητα των κοινωνικών σχέσεων σε ένα εμποροκρατικό οικονομικό μοντέλο, ως αν η κοινωνία να ήταν μία αγορά και το κοινό καλό ένα άθροισμα συναλλαγών μεταξύ των τάσεων ατόμων και κοινωνικών ομάδων. Άλλα χαρακτηριστικά της είναι ο υλισμός και η απο-ιεροποίηση. Σε αντίθεση με την Παραδοσιακή πόλη που είχε ως κέντρο της την Ακρόπολη, δηλαδή το Ιερό, η "πόλη" της εμποροκρατίας έχει αναδείξει ως "καρδιά" της το εμπορικό κέντρο, χαρακτηριστικό του πνεύματος που διέπει την κοινωνία της "Δύσης". Ειδικά από την καθοριστική περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και έως σήμερα ο "νόμος της προσφοράς και της ζήτησης" έχει επιβληθεί ως "θέσφατο". Διαμορφώθηκε δε, ένας ανθρώπινος τύπος "goyim" όπου η έννοια "έχω" υποκαθιστά την έννοια "είμαι". Η κοινωνία της αγοράς έρχεται σε αντίθεση με μία δίκαιη κοινωνία όπου κυριαρχείται από έναν ανώτερο συνεκτικό ηθικό νόμο. 

http://el.metapedia.org

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ JULIUS EVOLA

 

«Πρέπει να ληφθεί υπόψη τούτος ο περιορισμός: Ότι πρόκειται να πώ, δεν αφορά στο συνηθισμένο άνθρωπο των ημερών μας! Αντίθετα έχω κατά νου τον άνθρωπο που ενώ έχει εμπλακεί με το σημερινό κόσμο, ακόμη και στα πιό προβληματικά και παροξυσμικά σημεία του, ενδόμυχα δεν ανήκει σ’ έναν τέτοιο κόσμο, ούτε θα ενδώσει σ’ αυτόν. Ουσιαστικά αισθάνεται τον εαυτό του ν’ ανήκει σε μια διαφορετική φυλή απ’ αυτήν της συντριπτικής πλειοψηφίας των συγχρόνων του» - «Ιππεύοντας την τίγρη» - 1961

Ο πολυμαθής Βαρώνος Ιούλιος Καίσαρας Ανδρέας Έβολα (Baron Giulio Cesare Andrea Evola), γεννήθηκε στη Ρώμη από μιά Σικελική οικογένεια ευγενών στις 19/5/1898 και πέθανε στην ίδια πόλη στις 11/6/1974. Όπως θα παραδεχθεί ο ίδιος μέσα από τα κείμενά του, οι πολιτικές, κοσμοθεωρητικές και φιλοσοφικές του θέσεις διαμορφώνονται κυρίως υπό την επίδραση τεσσάρων πνευματικών δημιουργών: του Φρειδερίκου Νίτσε, προφήτη του υπερανθρώπου και της νέας αριστοκρατίας, του Όττο Βάϊνινγκερ εμπνευστή της ιδέας της ανδρείας υπό το πρίσμα της μεταφυσικής, του θεμελιωτή της «φιλοσοφίας της ιστορίας» Τζιαμπατίστα Βίκο, αλλά και του Κάρλο Μικελστέτερ του τραγικού τελειοθήρα αυτόχειρα, αναζητητή του Απολύτου και κήρυκα της συνειδητής αφοβίας.

Η αναζήτηση του Απολύτου τον οδηγεί στην ανάγκη να εξερευνήσει και ν’ ανακαλύψει μέσα στο Εγώ, την αληθή Φύση, την συνεκτική ύπατη Αρχή και τον καθολικό Νόμο. Την εποχή εκείνη δημοσιεύονται τα πρώιμα έργα του: «Δοκίμια περί του μαγικού ιδεαλισμού» και η «Θεωρία του απολύτου ατόμου». Τα κείμενά του αυτά έχουν ως εμφανή κοινή τους αφετηρία, τα διαχρονικά διδάγματα του Γερμανικού Ιδεαλισμού.

Ο Έβολα ξεκίνησε επίσης να μελετά συστηματικά μυστικισμό και μεταφυσική. Διαπίστωσε την ύπαρξη μιάς κοινής πραγματικότητας στις μυστικές παραδόσεις της Ανατολής και της Δύσης και στα 1927 ίδρυσε την δική του μαγική τάξη, την ομάδα της «Ρωμαϊκής Παγκοσμιότητας» [Grupo per la Universalita Romana – (Gr)UR].

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΓΛΩΣΣΩΝ ΤΟΥ

Εν αρχή είναι ο λόγος που ασχολούμαστε με το υποκείμενο του εκδότη Γιώργου Καραμπελιά. Αν δεν παρίστανε τον «πατριώτη», δεν θα γυρνούσαμε ούτε να τον φτύσουμε. Επειδή όμως η πολιτική αλητεία ξεπέρασε τα όρια, θα καταδείξουμε των ρόλο των αριστερών «πατριωτών», οι οποίοι δεν είναι τίποτα άλλο από διεστραμμένα σκουπίδια που προκαλούν σκοπίμως την ιδεολογική σύγχυση με απώτερο δόλιο σκοπό να απογοητεύσουν τους εθνικιστές, πουλώντας τους κόκκινα φύκια για μεταξωτές κομμουνιστικές παπαρδέλες.

Αξία έχει να δούμε πως οι αριστεροί μεθοδεύουν την σκοπιμότητα αυτή. Ο εισοδισμός αποτελεί πάγια τακτική των αριστερών οργανώσεων, αφού σκαρφίζονται τα μύρια όσα ακόμα και αναμεταξύ τους, προκειμένου τα μέλη της μιας παρακμιακής αριστερής γκρούπας που δεν γεμίζουν ταξί καλά-καλά, σχεδιάζουν πως θα υποκλέψουν κάποιο μέλος για να καταφέρουν να γεμίσουν τελικώς το ταξί και όλο αυτό το φανταστικό κατόρθωμα το παρουσιάζουν ως «στρατολόγηση». Αντιλαμβάνεστε ότι αυτά τα δίποδα έπειτα από όλα αυτά καταλήγουν να ψηφίζουν το μεγάλο ψάρι που τρώει το μικρό, δηλαδή τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., την ΔΗΜ.ΑΡ. και ενίοτε το παλιό καλό ΠΑ.ΣΟ.Κ. του συντρόφου Λαλιώτη.

Πρόσφατα στο διαδίκτυο, έκανε την εμφάνιση του ένα σχεδιάγραμμα των διαφόρων συνιστωσών της άκρας αριστεράς, όπου οιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα τραβούσε και το πετσί της κεφαλής του από την μαλακία που δέρνει όλον αυτόν τον κόσμο. Δεκάδες οργανώσεις, θυγατρικές, πυρήνες, κ.ο.κ., οι οποίοι δεν συγκεντρώνουν παρά μερικές δεκάδες μέλη στην καλύτερη. Κοινώς πολιτικά αποτυχημένοι χομπίστες που παριστάνουν τους ιδεολόγους και τρώνε φράγκα από τον ομφάλιο λώρο με την εξουσία.

Velesova Sloboda - Deutsche Rubrik

 

Lesen – Denken – Reden – Handeln

http://www.velesova-sloboda.org/start/index.html#de

Μερικές εκ των ιδεών μας

άρθρο του Συναγωνιστή Ιωάννη Γιαννόπουλου

Χάρη στην ιδεολογία μας γνωρίζουμε την έννοια της εθνικής μας κληρονομιάς. Γνωρίζουμε επίσης τι θα πρέπει να περιμένει το άτομο που διαπράττει έγκλημα απέναντι σε αυτή την εθνική μας κληρονομιά. Η κοσμοθεωρία μας εφαρμοζόμενη προβλέπει εκατοντάδες μέτρα για την αποφυγή της σπατάλης αυτής της κληρονομιάς. Αυτά τα μέτρα όμως ποτέ δεν θα καταφέρουν τίποτε παραπάνω από την αποφυγή της απώλειας των υλικών μας αγαθών ή την απώλεια της πνευματικής μας δυνάμεως. Είναι προληπτικά και δεν πρόκειται να ασκήσουν μια αποφασιστική επιρροή πάνω στην βιοψυχική μας υγεία.

Η βιοψυχική ικανότητα του λαού μας είναι ένας μοναδικός πλούτος. Αυτή όντως είναι μια τρομερή φράση, αλλά την ίδια στιγμή συνάμα και διαφωτιστική. Ξαφνικά αυτή η μεγάλη αλήθεια εμφανίζεται σαν την αστραπή! Τι σημαίνουν οι νόμοι, σε τι χρησιμεύει η οικονομία, τι κάνουμε με τις ανακαλύψεις μας, αν όλα αυτά τα στοιχεία δεν μπορούν να διατηρηθούν ή να αναπτυχθούν μέσω μιας βιοψυχικής καταστάσεως που τα δημιούργησε ; Δεν υπάρχει τίποτε αιώνιο σ’ αυτόν τον κόσμο που να είναι φτιαγμένο από υλικά αυτού του κόσμου. Αλλά η βιοψυχική ικανότητα ενός λαού μπορεί να διατηρηθεί αιώνια αν αυτός ο λαός αναγνωρίζει τους ζωτικούς νόμους που διέπουν την εθνική του σύσταση και αν είναι έτοιμος να ζήσει σύμφωνα με αυτούς. Υπάρχουν λίγοι λαοί που μπορούν να καυχώνται ότι έχουν 3000 χρόνια ιστορίας. 

Αλλά ποια αρχή, ποιο πολιτικό σύστημα, ποια μορφή οικονομικής παραγωγής θα μπορούσε να προβάλλει σε αυτήν την τρισχιλιοστή πορεία της ζωής αυτού του Λαού σαν ένας αποφασιστικός παράγοντας; Το μόνο που διατηρεί και δίνει ζωή στο λαό με την τρισχιλιοστή παράδοση είναι η βιοψυχική κληρονομική ικανότητά του. Αυτά που έχουν καθιερωθεί σε αν Λαό τυχαία δεν είναι τίποτα. Η εθνική του σύσταση είναι το παν ...

Στην ζωή του κάθε λαού μπορούν να συμβούν πολλές καταστροφές. Ένας Λαός μπορεί να νικηθεί, να χάσει τα αγαθά του, να ταπεινωθεί και να εξευτελιστεί. Μπορεί να πέσει τόσο χαμηλά που καθένα από τα συστατικά του στοιχεία να οικτείρεται για την κατάσταση αυτή. Αλλά αυτό ποτέ δεν θα είναι αποφασιστικός παράγοντας για να χαθεί. Αυτός ο Λαός θα μπορέσει να ξαναορθώσει ανάστημα, αφού στις φλέβες των ατόμων που το αποτελούν τρέχει το ίδιο αίμα με αυτών που κάποτε τον έκαναν μεγάλο και αξιοσέβαστο. Η μοίρα ενός Λαού εξαρτάται από την Φυλή στην οποία ανήκει. Η αναγνώριση αυτής της αλήθειας την οποία η ιστορία με αποδεικνύει και παρουσιάζει σε κάθε βήμα της, είναι πολύ κοντινή σαν έννοια: Οποιοσδήποτε νοιάζεται για την μοίρα του λαού πρέπει να αρχίσει συνειδητοποιώντας αυτό το ανέκκλητο γεγονός. 

Ο νόμος της Πάλης

Οτιδήποτε εντός του κόσμου, υπόκειται στους θεμελιώδεις νόμους του: Της Γέννησης, της Εξέλιξης και της Φθοράς. Ο άνθρωπος ως αναπόσπαστο μέρος του δεν ήταν δυνατό να εξαιρείται από αυτή την κοσμική τάξη. Ωστόσο, κανένας από τους προαναφερόμενους νόμους δεν θα μπορούσε να ισχύσει αν δεν τους συνέδεε ένας ακόμη θεμελιώδης και καθοριστικός νόμος, ο οποίος επηρεάζει τα πάντα: Ο νόμος της Πάλης. 

Από τους αρχαίους χρόνους, ο άνθρωπος προσπαθούσε να αναζητήσει την αλήθεια των πραγμάτων γύρω από την ζωή και τον κόσμο. Θρησκευτικά δόγματα, κοσμοθεωρίες, φιλοσοφίες, όλα δημιουργήθηκαν από αυτό το απωθημένο. Ένα μεθοδολογικό λάθος στο οποίο υπέπεσαν πολλοί, ήταν ότι προσπάθησαν να εξηγήσουν τον κόσμο μέσα από το ανθρώπινο πρίσμα, αγνοώντας ότι οι νόμοι που διέπουν τον κόσμο προϋπάρχουν του ανθρώπινου είδους και δεν εξαρτώνται από αυτό. Γι’ αυτό έως και σήμερα υπάρχει ένας νόμος, ο οποίος όταν εφαρμόζεται στο ανθρώπινο είδος, το αποδίδουμε σε δικά μας σφάλματα. Ο νόμος της Πάλης αν και είναι θεμελιώδης, ο οποίος υπάρχει σε κάθε έκφανση της ζωής, οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αποτελεί ανθρώπινο ελάττωμα το οποίο μπορεί να μειωθεί ή και να εξαλειφθεί μέσω της σωστής διαπαιδαγώγησης. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι ένας ακατάβλητος νόμος με καθολική ισχύ πάνω στα έμβια όντα, τα στοιχεία της φύσης έως και τα πλανητικά συστήματα. Είναι ο κινητήριος μοχλός της ίδιας της Δημιουργίας. Πρόκειται για μία πραγματικότητα, την οποία όσο καθυστερούμε να την αποδεχτούμε τόσο περισσότερο θα στρεφόμαστε σε πρότυπα ζωής που οδηγούν σε αδιέξοδα, ακριβώς γιατί αντίκεινται σε φυσικούς νόμους. Ο άνθρωπος πριν επιχειρήσει να αλλάξει τον κόσμο (όπως υποστήριζε διθυραμβικώς και βλακωδώς ο Μαρξ), πρέπει πρώτα να τον κατανοήσει (όπως επιχείρησαν οι φιλόσοφοι). Ίσως στο μέλλον, διλήμματα όπως το σημερινό περί της αέναης πάλης ή της παγκόσμιας ειρήνης να ακούγονται τόσο γελοία όπως ακούγεται σ’ εμάς τους σημερινούς το δίλημμα της επίπεδης ή σφαιρικής γης. Η κατανόηση της λειτουργίας της φύσης στην οποία ανήκουμε και η αποδοχή γεγονότων, όσο σκληρά κι αν είναι για τις σύγχρονες πάγιες αντιλήψεις μας σχετικά με τη ζωή, θα μας έδινε το έναυσμα να αναπτυχθούμε προς το καλύτερο.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ !

"..Ειναι εξαιρετικα δυσκολο καποιος να βλεπει να εκτιμουν κατι δημοσια και να το καταφρονει ως αχρηστο στην ιδιωτικη του ζωη.Ετσι προσαρμοζονται οι συνηθειες του εκαστοτε ατομου,απο τις δραστηριοτητες και τις αντιληψεις της δημοσιας ζωης..

"ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ Λυσανδρος (Βιοι Παραλληλοι)

Πραγματι ειναι πολυ δυσκολο να ξεφυγεις απο τα κοινωνικα κατεστημενα και τις γενικοτερες εμπειριες που σου εχουν χαρακτει σε ολη σου την υπαρξη.Ειδικα σημερα,οπου η ραγδαια εξελιξη της τεχνολογιας επιφερει αναλογη ηθικη οπισθοδρομηση,ειναι σχεδον ακατορθωτο να ζησεις "ελευθερα".Περα ομως απο αυτην την κατασταση υπαρχει μια σταση ζωης και μια αντιληπτικοτητα που κεντριζει τις ανωτερες φυσεις και κανει καποιους ανθρωπους να νοιωθουν "ζωντανοι".

Ο δυσβατος δρομος του Μαχητη Ανθρωπου που εχει μαθει στην ζωη του να μην εγκαταλειπει και να επιδιωκει τα δυσκολα που θα του δωσουν δοξα και τιμη,ειναι αυτος που χαριζει στην ανθρωποτητα δυνατες και ξεχωριστες προσωπικοτητες και που δινει μια αισθηση νοηματος στην ζωη.

Πλησιαζει τους Θεους οποιος ξεπερνα τα ορια της φθαρτης του υποστασης!Ο πραγματικος εχθρος του πολεμιστη ειναι η τρυφηλοτητα και η διαφθορα.Οσο ενας ανθρωπος δεν συμβιβαζεται με εναν πιο εφησυχασμενο και χαλαρο τροπο ζωης και οσο απαρνιεται την εμπορικη θεαση της ζωης που επιφερει πλαδαροτητα,αδυναμια και αποβλακωση,εχει ισχυρες πιθανοτητες να ζησει ελευθερος σε μια αξιοπρεπης ζωη.Ο δυσκολος δρομος της αρετης και αυτος ο τροπος ζωης ειναι η ασπιδα που προστατευει την αξιοπρεπεια στην υπαρξη μας.

«ΒΟΤΑΝ» . του Καρλ Γιούνγκ

(από το περιοδικό Neu Schweizer Rundschau – III Μάρτιος 1936, σελίδες 657-69)

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

«Στην Γερμανία θ’ αναδυθούν κάποιες αιρέσεις, προσεγγίζοντας πολύ κοντά τον ευτυχισμένο παγανισμό. Με την καρδιά σαγηνευμένη και με λίγα κλοπιμαία δώρα, θ΄ ανοίξει η πύλη για να πληρωθεί ο αληθινός φόρος της δεκάτης».

Προφητείες του Νοστραδάμου, 1555

Όταν κοιτάζουμε προς τα πίσω, στα χρόνια πριν το 1914, διαπιστώνουμε ότι τώρα ζούμε σ’ έναν κόσμο ενδεχομένων τα οποία θα ήταν ασύλληπτα πριν τον πόλεμο. Επιπλέον, είχαμε αρχίσει να θεωρούμε τον πόλεμο μεταξύ πολιτισμένων εθνών ως ένα μύθο, σκεπτόμενοι πως ένας τέτοιος παραλογισμός θα γινόταν ολοένα και πιο απίθανος στον λογικό, διεθνώς οργανωμένο κόσμο μας. Κι αυτό που προέκυψε μετά τον πόλεμο ήταν μια γνήσια σύναξη μαγισσών. 

Παντού αλλόκοτες επαναστάσεις, βίαιες τροποποιήσεις του χάρτη, επιστροφές σε μεσαιωνικά ή ακόμα κι αρχαϊκά πρότυπα στην πολιτική, ολοκληρωτικά κράτη τα οποία καταβρόχθισαν τους γείτονες τους και ξεπέρασαν όλες τις προηγούμενες θεοκρατίες με τους απολυταρχικούς τους ισχυρισμούς, διωγμοί των Χριστιανών και των Ιουδαίων, μαζική πολιτική δολοφονία και τελικά καταστήκαμε μάρτυρες μιας αστόχαστης πειρατικής επιδρομής σ’ έναν ειρηνικό ημιπολιτισμένο λαό.

Με τέτοια καμώματα μέσα στον αχανή κόσμο, δεν είναι καθόλου απροσδόκητο το ότι, σε μία μικρότερη κλίμακα, θα πρέπει να υφίστανται εξίσου περίεργες εκδηλώσεις σε άλλες σφαίρες. Στη σφαίρα της φιλοσοφίας, θα πρέπει να περιμένουμε κάποια χρόνια πριν μπορέσει κάποιος να εκτιμήσει το είδος της εποχής που ζούμε. Όμως, στην σφαίρα της θρησκείας μπορούμε να δούμε με μιας πως έχουν επισυμβεί κάποια πολύ σημαντικά πράγματα. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει πως στην Ρωσία οι πολύχρωμες λάμψεις της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έχουν ξεπεραστεί από το «Κίνημα των Αθέων»[1] - πραγματικά, κάποιος ανάσαινε μ’ έναν στεναγμό ανακούφισης όταν ξεπρόβαλε από την αχλύ μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας με την πληθώρα των λύχνων της κι εισερχόταν σ’ ένα άδολο τέμενος, όπου η θεσπέσια κι αόρατη πανταχού παρουσία του Θεού δεν ήταν φορτωμένη από μία περίσσεια ιερών παραφερναλίων. Όμως οσοδήποτε χαμηλό, ακαλαίσθητα κι αξιολύπητα βλακώδες κι οικτρό κι αν είναι το πνευματικό επίπεδό της «επιστημονικής» αντίδρασης, ήταν αναπόφευκτο πως μία μέρα θα ανέτελλε στην Ρωσία ο «επιστημονικός» διαφωτισμός του 19ου αιώνα.