Σε όλη την Ελληνική κοινωνία, αλλά και γενικότερα στον Δυτικό Κόσμο, υπάρχει μία διάχυτη ατομικιστική, οπορτουνιστική, ωφελιμιστική νοοτροπία, η οποία ξεφεύγει από τα στενά όρια της οικονομίας και φτάνει ακόμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις ή στις σχέσεις ενός ατόμου με την Κοινωνία. Ιστορικά πριν ακόμα την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε διαφανεί η ανάγκη για μία Νέα Ευρώπη μακριά από τα φέουδα και τους Βασιλείς. Όπως είναι απόλυτα λογικό το όραμα για μια Νέα Ευρώπη δεν θα μπορούσε να έχει μόνο έναν υποψήφιο μνηστήρα και συνεπώς δύο τουλάχιστον πιθανά σενάρια για το Μέλλον περίμεναν την ολοκλήρωση τους. Το ένα σενάριο ήταν αυτό των Εθνικιστών και των Ρομαντικών που βρήκε σαφή αντιπρόσωπο στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, ενώ το άλλο ήταν το ρεύμα του ορθολογισμού που βρήκε αντιπρόσωπο στις δυνάμεις του υλισμού, δηλαδή στην συμμαχία των καπιταλιστικών Κρατών και της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. Όλοι γνωρίζουμε την έκβαση του πολέμου. Ίσως πολλοί να μην γνωρίζουν λεπτομέρειες σημαντικές σχετικά με τον πόλεμο, αλλά όλοι γνωρίζουν την έκβαση.
