25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 – ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΥΛΕΤΙΚΟΣ

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές μετά την εμετική ανακοίνωση των κομματικών πρακτόρων του Π.Α.Μ.Ε, περί τη δήθεν ταξική υφή της επανάστασης του 1821, πρέπει να απαντήσουμε στους Σταλινοτσολιάδες εργατοπατέρες με μανδύα εκπαιδευτικού, των οποίων η φιλο-εργοδοτική και αντιδραστική στάση κρύβεται μονίμως κάτω από δήθεν αντικαπιταλιστικές κορώνες, για την πρωτίστως φυλετική και δευτερευόντως εθνική υφή της επανάστασης του 1821. Θα απαντήσουμε ως εθνικοσοσιαλιστές μακριά από τις αστικές προκαταλήψεις και τις εκκλησιαστικές κορώνες, με γνώμονα την ιστορική αλήθεια, όπως πάντα.

Η Προκρούστεια κλίνη του Μαρξισμού

Καταρχήν ας ξεκινήσουμε με το γιατί οι κομμουνιστές θεωρούν την επανάσταση ταξική, και ως εκ τούτου προσπαθούν να τεκμηριώσουν με ανυπόστατα ψεύδη αυτόν τους τον ισχυρισμό. Οι κομμουνιστές πιστεύουν στον επονομαζόμενο ιστορικό υλισμό, δηλαδή ότι κάθε ιστορικό γεγονός οφείλεται στην πάλη των τάξεων με βάση τη Μαρξιστική θεώρηση της ιστορίας.

Μάλιστα πιστεύουν στην καθολικότητα του ιστορικού υλισμού, δηλαδή ότι κάθε ιστορικό φαινόμενο μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευθεί, επομένως αρκεί ένα ιστορικό παράδειγμα μη ταξικού ιστορικού φαινομένου για να καταρρεύσει το Μαρξιστικό οικοδόμημα. Με βάση τον ‘προτασιακό λογισμό’, δηλαδή τους νόμους της ορθολογικής σκέψεως, μια πρόταση που αξιώνει καθολική ισχύ για να θεωρηθεί αποδεδειγμένη, πρέπει να ισχύει σε όλα τα παραδείγματα (περιπτώσεις) που εξετάζονται, ενώ αν κάποιος αποδείξει ότι δεν ισχύει μόνο σε μια περίπτωση, η καθολικότητα καταρρέει.

Ο ιστορικός υλισμός, αν και ερμηνεύει κοινωνικά φαινόμενα, καταρρέει στην περίπτωση των εθνικοαπελευθερωτικών πολέμων, όπως η εθνοφυλετική επανάσταση του 1821, καθώς και σε κάθε πόλεμο ενάντια σε αλλοεθνείς ή αλλόφυλους κατακτητές. Επομένως, η καθολικότητα του ιστορικού υλισμού καταρρέει παρασύροντας μαζί της και ολόκληρο το Μαρξιστικό δόγμα. Ως εκ τούτου η ιστορική αλήθεια πρέπει να τεμαχιστεί και να διαστραφεί, έτσι ώστε να ‘χωρέσει’ στην Προκρούστεια κλίνη του Μαρξισμού, ώστε ο Εβραίος πολυλογάς φιλόσοφος να διατηρήσει το κύρος του.

Τα ψέματα των εργατοπατέρων

Η έναρξη της επανάστασης.

Ας δούμε τώρα για λίγο τα ψεύδη του Π.Α.Μ.Ε. Αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση ότι:  ‘Δεν σου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821 την 25η Μαρτίου ενώ ήδη στις 23 Μάρτη του 1821 η Καλαμάτα και άλλα μέρη της Πελοποννήσου είχαν απελευθερωθεί από τους Τούρκους;’

Εδώ είναι το μόνο σημείο που οι εργατοπατέρες έχουν εν μέρει δίκιο, διότι πράγματι η επανάσταση δεν ξεκίνησε την 25^η Μαρτίου του 1821, αλλά πήρε σάρκα και οστά όταν στις 26 Φεβρουαρίου 1821 στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας η επαναστατική σημαία του Αλεξάνδρου Υψηλάντη καθαγιάστηκε στην εκκλησία των τριών Ιεραρχών του Ιασίου από τον μητροπολίτη Βενιαμίν. Η σημαία φέρει στη μία επιφάνεια της, το σταυρό και τις εικόνες του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης με την φράση ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΝΙΚΑ και στην άλλη, παράσταση του φοίνικα με την φράση ΕΚ ΤΗΣ ΤΕΦΡΑΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΑΙ.

περισσότερα εδώ

Ντύσιμο και οπλισμός την εποχή της Επανάστασης του 1821

Μετά την απελευθέρωση το ντύσιμο των Ελλήνων αρχίζει να έχει ευρωπαϊκές επιρροές. Ίσως να μη ντύνονται ακόμα όλοι «ευρωπαϊκά» αλλά και οι ελληνικές φορεσιές αρχίζουν να παίρνουν πολλές μεταλλαγές. Οι στολές της προεδρικής φρουράς και οι τυποποιημένες και πανομοιότυπες «παραδοσιακές ενδυμασίες» που υπάρχουν σήμερα μικρή σχέση είχαν με τις πραγματικές φορεσιές της εποχής. Σύμφωνα με τον Τάκη Λάππα το ντύσιμο από τα χρόνια 1600-1829 είναι ένα σπουδαίο θέμα για έρευνα, γιατί το θέαμα που παρουσιάζει η υπόδουλη Ελλάδα δεν απαντάται σε καμία άλλη σχεδόν χώρα του κόσμου. Δηλαδή δεν υπάρχουν μικροπαραλλαγές από περιοχή σε περιοχή, αλλά ολότελα αλλιώτικο ντύσιμο από ένα χωριό στο άλλο, χωριά που η απόστασή τους δεν ήταν δυο ώρες δρόμος.

Σχεδόν κανείς γειτονοχωρίτης δεν ήταν όμοια ντυμένος και αυτό ξεχώριζε περισσότερο στο γυναικείο ντύσιμο. Τα χρόνια εκείνα μπορούσες μια χαρά να καταλάβεις αμέσως

πούθε κρατάει ο ξενοχωρίτης. Όχι από την προφορά και τους ιδιωματισμούς του, μα αρκούσε η φορεσιά του για να προδώσει το χωριό του. Το ίδιο μπορούσε κανείς να τους ξεχωρίσει επαγγελματικά ή ταξικά. Αλλιώς ντυνόταν ο κοτζαμπάσης, αλλιώς ο προύχοντας, ο προεστός, ο γεωργός, ο τσοπάνης, ο ξωτάρης… Στην συνέχεια θα δούμε το ντύσιμο Ρουμελιωτών και Μοραϊτών. Το ντύσιμο στην επανάσταση κρατήθηκε το ίδιο πού είχαν οι κλέφτες και οι αρματολοί.

Κεφάλι

Ας κάνουμε αρχή από το κεφάλι. Φορούσαν ένα μικρό στρογγυλό και κοφτό κόκκινο φέσι, που γύρω στη βάση του το τύλιγαν με μαντηλοδεσιά. Η μαντηλοδεσιά ήτανε τριών ειδών: Mεταξωτό μαντήλι ή κασπαστή, το χρυσοκέντητο πόσι, και η άσπρη βαμβακερή πλουμιστή σερβέτα. Στο σημείο αυτό της φορεσιάς τους βρίσκει κανείς την τούρκικη επίδραση. Σαν παραδείγματα από γνωστούς καπεταναίους και χαλκογραφίες εκείνης της εποχής φανερώνεται ότι κασπαστή είχανε μονάχα οι Αθηναίοι, πόσι ο Νικηταράς, οι Μαυρομιχαλαίοι, ο Μακρυγιάννης και πότε πότε ο Γέρος του Μοριά. Με σερβέτα μας είναι γνωστοί ο Οδυσσέας Αντρούτσος κι ο Πανουργιάς.

Πολλοί δε φορούσαν μαντηλοδεσιά, μα σκέτο μικρό κοφτό φέσι που στην κορυφή του είχε λίγη φούντα. Τέτοιο συνήθιζε πάντα ο Γκούρας και ο Κολοκοτρώνης. Την περικεφαλαία του ο Γέρος την είχε από τότε που ήταν μαγκιόρος – ταγματάρχης – του εγγλέζικου στρατού στα Επτάνησα το 1808 και την έβαζε στις επίσημες στιγμές της ζωής του, όπως και το θώρακά του. Άλλοι φορούσαν μεγάλο τουρλωτό κόκκινο φέσι όπως ο Καραϊσκάκης, οι Πετμεζάδες, κι η φούντα του ήταν μικρή και σ’ αυτό και στέκονταν στην κορφή. Μακριά φούντα όσο σχεδόν ολόκληρο το φέσι φορούσαν αργότερα στα χρόνια του Όθωνα κι ήταν παρμένη απ’ τους Σουλιώτες που τόσο τη συνήθιζαν.

Αυτή έγινε και το επίσημο στοιχείο της φορεσιάς της προεδρικής φρουράς (βασιλικής παλαιότερα). Και γενικότερα η στολή της προεδρικής φρουράς ακολουθεί την στολή των Σουλιωτών σε μεγάλο βαθμό. Επίσης πολλοί φτωχοί αγωνιστές φορούσαν ένα απλό συνήθως μαύρο μαντήλι στο κεφάλι. Γενικά τους προηγούμενους αιώνες στην Ευρώπη αλλά και στην Ανατολή το μέγεθος του καπέλου που φορούσε κανείς ήταν ανάλογο της κοινωνικής του τάξης και της εξουσίας του. Τα καπέλα των αξιωματούχων ήταν συνήθως πολύ μεγάλα, όπως και των αρχιερέων που ήταν πολύ ψηλότερα από τα σημερινά.

 

Μαλλιά

Απ’ τη μαντηλοδεσιά τους ή το φέσι, ξεχύνονταν ως τις πλάτες τα καλοχτενισμένα μακρυά μαλλιά τους. Γιατί τότε δεν κόβανε κοντά τα μαλλιά τους, μα τ’ αφήνανε περήφανα σαν χαίτη να ξανεμίζουν στους ώμους τους. Για να γυαλίζουν και να στέκουν καλοχτενισμένα τα άλειφαν με λάδι ή μεδουλάρι, αλοιφή καμωμένη από μεδούλι και μυρωδικά. Οι Μοραΐτες συνήθιζαν πιο μακρυά τα μαλλιά τους απ’ τους Ρουμελιώτες. Κι απόμειναν ξακουστά τα ξανθά και σγουρά μαλλιά των Μαυρομιχάληδων.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: "Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση..."

"Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση."