Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η Ελληνική Μυθολογία είναι ένα από τα πιο αξιόλογα και αντιπροσωπευτικά δείγματα του λαμπρού πολιτισμού που δημιούργησαν οι αρχαίοι Έλληνες. Περιέχει την δική τους εξήγηση και διήγηση για την δημιουργία του Κόσμου και του ανθρώπινου γένους, καθώς και την παραπέρα εξέλιξη και πορεία των Ελλήνων μέσα στους αιώνες που κύλησαν.

Αρχίζει με τον τρόπο που ξεπήδησαν η Γη και ο Ουρανός μέσα από το Χάος, ακολουθεί η γέννηση των πρώτων Θεών που θα πλάσουν τους πρώτους θνητούς, τους οποίους και θα τους καταστρέψουν, στέλνοντας ένα τρομακτικό κατακλυσμό, που έπνιξε κάθε ίχνος ζωής πάνω στην Γη. Οι Θεοί ξανάρχισαν λίγο αργότερα το έργο τους, πλάθοντας μια νέα γενιά ανθρώπων με τους οποίους έκαναν κοινούς απογόνους και έτσι ανέτειλε η εποχή των Ημιθέων και Ηρώων, που μέχρι σήμερα θέλγουν και γοητεύουν το ανθρώπινο μυαλό με τις περιπέτειές τους.

Ολόκληρη την προφορική παράδοση της Ελληνικής Προϊστορίας αποτύπωσαν πρώτοι, με την αθάνατη γραφή τους, οι μεγάλοι ποιητές της Ελληνικής Αρχαιότητας και την έκαναν κτήμα της σκεπτόμενης και καλλιεργημένης ανθρωπότητας. Από τότε η Ελληνική Μυθολογία κατέχει κορυφαία θέση ανάμεσα στα διαχρονικά αριστουργήματα που γέννησε το παγκόσμιο πνεύμα, διότι ο αναγνώστης της, κάθε φορά δέχεται πνευματικά ερεθίσματα για παραπέρα σκέψεις, στοχασμούς και αναζητήσεις των κρυμμένων συμβολισμών και της αλήθειας που περιέχεται σε αυτήν.

Σύμφωνα με αυτήν, ο Θεός Ήφαιστος με εντολή του Παντοκράτορα Δία, πήρε χώμα και νερό (όλα οι αντιγραφείς τα βρήκαν έτοιμα, δεν χρειάστηκε να σκεφτούν) και έπλασε μια πανέμορφη θνητή γυναίκα, την Πανδώρα. Αφού όλοι οι Θεοί του Ολύμπου την προίκησαν με δώρα, την έστειλε χάρισμα στον Επιμηθέα, τον μικρό αδελφό του Προμηθέα. Αυτός την έκανε γυναίκα του και απέκτησε τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα.

Ο Έλληνας είναι ο μυθικός Επώνυμος και Γενάρχης του Ελληνικού έθνους, για τον οποίο πολλές και ποικίλες παραδόσεις έχουν αναφερθεί. Γιός του Παντοκράτορα Δία και της Πύρρας, γι’ αυτό και οι απόγονοι αυτού, ως «Διογενεῖς», έγιναν έθνος Ευγενές. Ακολούθησαν τα αδέλφια του, χωρίς να ανακατευτεί ξανά ο Παντοκράτορας Δίας στην ζωή του ζευγαριού. Αδελφός του Αμφικτύωνα και της Πρωτογένειας, από την νύμφη Ορσηΐδα και πατέρας του Αιόλου, Δώρου και Ξούθου, του πατέρα του Αχαιού και του Ίωνα. Αν θέλετε όλα τα ονόματα των Ημιθέων και των Ανθρώπων (Γεναρχών), αυτά αναγράφονται στον Ησίοδο (Θεογονία).

 

Ο ρόλος του γεωμετρικού τρόπου σκέψης στην Παιδεία

“Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω”. 

Aπαραίτητη προϋπόθεση εισδοχής–μύησης στην ανώτερη Παιδεία, κατά τα αρχαιοελληνικά πρότυπα, αποτελούσε η εις βάθος γνώση γεωμετρίας. Ιδιαίτερα στην κλασσική Αθήνα, η Γεωμετρία, και κατ’ επέκταση ο γεωμετρικός τρόπος σκέψης, αποτελούσε έναν από τους θεμελιώδεις άξονες της Παιδείας. Βασικό δε παιδευτικό στόχο είχε, δια της λογικής επεξεργασίας των δεδομένων βάσει πρώτων αρχών-αξιωμάτων, την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης. Τέτοια σκέψη συνιστούσε το θεμέλιο του κατεξοχήν νοητικού μηχανισμού για την καλλιέργεια της συνείδησης προβληματισμού και της στρατηγικής σκέψης, αλλά και αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα της πολυτρόπου νοήσεως.  Τέλος συνεισέφερε στην ατομική πνευματική ελευθερία και στη διαμόρφωση σωφρόνων και ευδαιμόνων ατόμων.  
Μπορεί όμως μόνη η  αυστηρή λογική σκέψη να διεισδύσει στην τελική και απόλυτη αλήθεια;

Ας μην  τρέφουμε  ψευδαισθήσεις , ουδέποτε δύναται αποκλειστικά και μόνο η μαθηματικο-λογική σκέψη  να διεισδύσει στην απόλυτη βεβαιότητα και στην τελική αλήθεια. (Αυτό έχει και μαθηματικώς αποδειχθεί το 1931 από τον εξέχοντα Μαθηματικό/Λογικοθεωρητικό Kurt Gödel στα Θεωρήματα  ‘Μη Πληρότητας’)

Ο κοινός Λόγος.

« Ἡράκλειτος οὑσίαν εἱμαρμένης ἀπεφαίνετο λόγον τὸν διὰ οὑσίας παντός διήκοντα.»

Δηλαδή: Ο Ηράκλειτος θεωρούσε ως ουσία της ειμαρμένης τον λόγο, ο οποίος διαποτίζει την ουσία του σύμπαντος.

“διὸ δεῖ ἕπεσθαι τῷ (ξυνῷ, τουτέστι) τῷ κοινῷ· ξυνὸς γὰρ ὁ κοινός· τοῦ λόγου δ᾽ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοὶ ὡς ἱδίαν ἔχοντες φρόνησιν.”

Δηλαδή: Πρέπει ν' ακολουθήσουμε τον κοινό (Καθολικό/Κοσμικό/Συμπαντικό) λόγο. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση.

“ξὺν νόῳ λέγοντας ἰσχυρίζεσθαι χρὴ τῷ ξυνῷ πάντων.”

Δηλαδή: Για να μιλήσει κανείς με σύνεση πρέπει να στηρίζει τους ισχυρισμούς του σε αυτό που είναι κοινό στα πάντα (τον κοινό λόγο).

“ξυνόν ἐστι πᾶσι τὸ φρονέειν.”

Δηλαδή: Η φρόνηση όλων είναι κοινή και είναι αυτή που βασίζεται στον κοινό λόγο.

“ἀνθρώποισι πᾶσι μέτεστι γινώσκειν ἑωυτοὺς καὶ σωφρονεῖν”

Δηλαδή: Σ' όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η δυνατότητα για αυτογνωσία και σωφροσύνη.

“ψυχῆς πείρατα ἰὼν οὐκ ἂν ἐξεύροιο πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθὺν λόγον ἔχει.”

Δηλαδή: Τα πέρατα της ψυχής δε θα βρείς προχωρώντας, όσο μακριά και αν σε φέρει ο δρόμος σου• τόσο βαθύ λόγο περιέχει.

“ψυχῆς ἐστι λόγος ἑωυτὸν αὔξων.”

Δηλαδή: Στην ψυχή μέσα υπάρχει λόγος που αυξάνει από τον εαυτό του.

«οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι»

Δηλαδή: Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά τον Λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι το Εν-Σοφό είναι τα πάντα και τα πάντα είναι ένα.

“τοῦ δὲ λόγου τοῦδ᾽ ἐόντος ἀεὶ ἀξύνετοι γίνονται ἄνθρωποι καὶ πρόσθεν ἢ ἀκοῦσαι καὶ ἀκούσαντες τὸ πρῶτον· γινομένων γὰρ πάντων κατὰ τὸν λόγον τόνδε ἀπείροισιν ἐοίκασι, πειρώμενοι καὶ ἐπέων καὶ ἔργων τοιούτων, ὁκοίων ἐγὼ διηγεῦμαι κατὰ φύσιν διαιρέων ἕκαστον καὶ φράζων ὅκως ἔχει· τοὺς δὲ ἄλλους ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἐγερθέντες ποιοῦσιν, ὅκωσπερ ὁκόσα εὕδοντες ἐπιλανθάνονται.”

Δηλαδή: Τον λόγο αυτόν που υπάρχει αιώνια, πάντα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ανίκανοι να τον καταλάβουν και πριν τον ακούσουν και αφότου τον ακούσουν για πρώτη φορά. Γιατί, ενώ τα πάντα συντελούνται σύμφωνα με αυτόν το λόγο, αυτοί μοιάζουν άπειροι όταν καταπιάνονται με λόγια και έργα σαν αυτά που εγώ διηγούμαι, όποτε διακρίνω το κάθε τι σύμφωνα με την φύση του και το εκθέτω όπως έχει. Αλλά οι κοινοί άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση για τα όσα πράττουν όταν είναι ξυπνητοί, ακριβώς όπως λησμονούν όσα είδαν στον ύπνο τους.

«ᾧ μάλιστα διηνεκῶς ὁμιλοῦσι λόγῳ, τῷ τά ὅλα διοικοῦντι, τούτῳ διαφέρονται, καὶ οἷς καθ᾽ ἡμέρην ἐγκυροῦσι, ταῦτα αὐτοῖς ξένα φαίνεται.»

Δηλαδή: Μ' όποιον πάνω απ' όλα αδιάκοπα συναναστρέφονται, τον λόγο, που τα διοικεί όλα, με αυτόν έχουν διαφορές, και έτσι όσα συναντούν κάθε μέρα, τους φαίνονται ξένα.

“ἀξύνετοι ἀκούσαντες κωφοῖσιν ἐοίκασι· φάτις αὐτοῖσιν μαρτυρεῖ παρεόντας ἀπεῖναι.”

Δηλαδή: Όσοι δεν κατανοούν τον λόγο, όταν τον ακούν μοιάζουν με κουφούς. Σ' αυτούς ταιριάζει η παροιμία: Παρόντες απόντες.

“Ἀλλὰ τῶν μὲν θείων τὰ πολλὰ, καθ' Ἡράκλειτον, ἀπιστίῃ διαφυγγάνει μὴ γιγνώσκεσθαι.”

Δηλαδή: Τα πιο πολλά από τα θεία πράγματα μας διαφεύγουν από απιστία, και έτσι δεν γίνονται γνωστά.

«βλὰξ ἄνθρωπος ἐπὶ παντὶ λόγωι ἐπτοῆσθαι φιλεῖ.»

Δηλαδή: Ο άνθρωπος που είναι βλάκας , μπροστά σε κάθε λόγο, δειλιάζει.

Τι είναι ο Λόγος;

Ο Λόγος είναι η Ουσία της Ειμαρμένης που κινεί και διοικεί τα πάντα στο Σύμπαν. Είναι εκείνο που βρίσκεται μέσα στα πάντα στο Σύμπαν και έτσι βρίσκεται και μέσα και στην Ψυχή του ανθρώπου. Και καθώς είναι κοινό στα πάντα, είναι αυτό που συνδέει τον κάθε άνθρωπο με το Όλον, με το Έν. Οι σώφρονες άνθρωποι είναι αυτοί που μπορούν να ακούν τον Κοινό Λόγο, και να πορεύονται στην ζωή σύμφωνα με αυτόν. Και μόνο τα λόγια που στηρίζονται σε αυτόν τον Κοινό Λόγο είναι συνετά λόγια. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κατανοούν τον Λόγο και έτσι όταν τον ακούν, είναι σαν να μην έχουν ακούσει τίποτε. Και έτσι είναι παρόντες απόντες.

Σε όλους όμως έχει δοθεί η δυνατότητα να ακούσουν και να καταλάβουν τον Λόγο. Αρκεί να τον αναζητήσουν μέσα στην Ψυχή τους και εφόσον συντονιστούν με τον Λόγο, όσο περισσότερο προχωρούν στον δρόμο τους, τόσο περισσότερο Λόγο θα ανακαλύπτουν , όμως όσο και να προχωρήσουν ποτέ δεν θα φτάσουν στο τέρμα…

Ενότητα και Πολλαπλότητα. Το Έν στον Ηράκλειτο.

«οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι»

Δηλαδή: Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά τον Λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι το Εν-Σοφό είναι τα πάντα και τα πάντα είναι ένα.

«ἐκ πάντων ἓν καὶ ἐξ ἑνὸς πάντα.»

Δηλαδή: Από τα πάντα εκδηλώνεται το Ἐν και από το Έν εκδηλώνονται τα πάντα.

«ἓν τὸ σοφὸν μοῦνον λέγεσθαι οὐκ ἐθέλει καὶ ἐθέλει Ζηνὸς ὄνομα.»

Δηλαδή: Το Έν, το μόνο Σοφόν και θέλει και δεν θέλει να καλείται με το όνομα του Ζηνός (το «Ζηνός» είναι η γενική του «Ζεύς» , που σημαίνει αυτός που δίνει Ζωή στα πάντα).

«ὁ θεὸς ἡμέρη εὐφρόνη, χειμὼν θέρος, πόλεμος εἰρήνη, κόρος, λιμός (τἀναντία ἅπαντα· οὗτος ὁ νοῦς), ἀλλοιοῦται δὲ ὅκωσπερ (πῦρ), ὁπόταν συμμιγῇ θυώμασιν, ὀνομάζεται καθ᾽ ἡδονὴν ἑκάστου.»

Δηλαδή: Ο θεός είναι ημέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα και αλλάζει ακριβώς όπως το πύρ: όποτε αναμιχθεί με θυμιάματα, ονομάζεται ανάλογα με την (διαφορετική) οσμή του καθενός από αυτά τα θυμιάματα.

«τοῖς ἐγρηγορόσιν ἕνα καὶ κοινὸν κόσμον εἶναι, τῶν δὲ κοιμωμένων ἕκαστον εἰς ἴδιον ἀποστρέφεσθαι.»

Δηλαδή: Για τους ξύπνιους ένας και κοινός κόσμος υπάρχει, αλλά κάθε κοιμισμένος στρέφεται στον δικό του ιδιωτικό κόσμο.

Το Έν εκδηλώνεται μέσα στα πάντα σε αυτόν τον κόσμο, και από τα πάντα εκδηλώνεται το Έν. Η ενότητα στον Άριο πολιτισμό, δεν έρχεται σε αντίφαση με την πολλαπλότητα, αλλά εκδηλώνεται μέσω αυτής. Το Έν, το Θεϊκό Πνεύμα , εκδηλώνεται πολλαπλώς με όλες τις διαφορετικές μορφές του, μέσα σε κάθε συμπαντική οντότητα , όπως ένας άνθρωπος, ένα δένδρο, ή σε μορφές που οι Άριοι λαοί τις ταύτιζαν με διάφορες Θεότητες. Έτσι το «Είναι» τόσο της κάθε ανθρώπινης όσο και της Αρίας Φυλετικής Ψυχής, είναι και αυτό μια έκφραση του Κοσμικού Ενός.

Το Έν, δηλαδή ο Θεός, είναι αυτό που δίνει στα πάντα ζωή. Έτσι είναι σωστό τόσο να καλείται με το όνομα του Θεού Ζηνός (γενική του Ζεύς), όσο είναι σωστό το να μην καλείται με αυτό το όνομα. (μπορεί π.χ. να καλείται είτε με οποιαδήποτε άλλο όνομα που να σχετίζεται με μια κάποια άλλη ιδιότητα που να χαρακτηρίζει το Έν, είτε να καλείται ως «Ἐν», είτε ως «Θεός» κλπ. ) Να σημειώσουμε εδώ ότι και οι άλλοι Άριοι λαοί, καθώς προέρχονταν από την ίδια φυλετική κοιτίδα, είχαν αντίστοιχη θεότητα με τον Δία Ζεύ , με προσδιορισμό αντίστοιχο με αυτόν των Αρχαίων Ελλήνων και συχνά με ακριβώς το ίδιο όνομα, η με την ίδια Ινδοευρωπαϊκή γλωσσική ρίζα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις περισσότερες από τις κύριες Θεότητες των Αρίων. Επίσης και όλη τους η κοσμοαντίληψη και η θρησκευτικότητά τους, ήταν σε πλήρη αντιστοιχία με αυτήν που εκδηλώθηκε και στην Αρχαία Ελλάδα. Έτσι ουσιαστικά έχουμε ΜΙΑ θρησκεία, ΜΙΑ κοσμοαντίληψη, ΜΙΑ γλωσσική ρίζα, και ΜΙΑ φυλετική κοιτίδα, οι οποίες εκφράστηκαν μέσα από την πολλαπλότητα σε πολλές μορφές, που ήταν ταυτόχρονα διαφορετικές αν και όμοιες ως προς την εμφάνισή τους, και ίδιες ως προς τις αρχές που διέπουν την Ουσία τους.