Για σου, φίλε!
Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι και τα χειραγωγημένα από το Σύστημα ανθρωπόμορφα ζόμπι νομίζουν ότι τα κόμματα, οι οργανώσεις, τα κανάλια και οι εφημερίδες διαφέρουν ένα από το άλλο. Διαφέρουν μόνο στην ονομασία και όχι στην ουσία. Ξεγυμνώστε τους και θα δείτε ότι είναι σαν δίδυμα αδέλφια. Γεννήθηκαν από την ίδια μάνα – την ιουδαϊκή ιδεολογία, έχουν τον ίδιο πατέρα – το ιουδαϊκό χρήμα. Γ’ αυτό δεν είναι ανάγκη να καταναλώνουμε την γουρουνοτροφή που μας πασάρουν τα κόμματα και τα ΜουΜου«Ε».... ...Ξυπνάμε, σκουπίζουμε τα μάτια μας, σηκωνόμαστε από τα γόνατα, πετάμε τις αλυσίδες μας και ορθώνουμε το ανάστημα. ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ Η ΝΑ ΣΕΡΝΟΜΑΣΤΕ ;
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελευθερία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελευθερία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 31 Μαρτίου 2012
Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012
Τιμή και δόξα στον τραγουδιστή της λευτεριάς της Κύπρου, Εθνομάρτυρα Ευαγόρα Παλληκαρίδη
της Κύπρου διαλεχτά παιδιά
της ΕΟΚΑ παλικάρια
της Ελλάδας τα καμάρια»
Στις 14 του φετινού Μάρτη (Μάρτης 2012) συμπληρώνονται πενήντα πέντε χρόνια από τότε που οι Άγγλοι αποικιοκράτες απαγχόνισαν στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας τον Ελληνοκύπριο έφηβο επαναστάτη, ποιητή και τραγουδιστή της λευτεριάς της Κύπρου ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ.
Οι Άγγγλοι δυνάστες της Κύπρου, ξετσίπωτοι εγκληματίες όντες, στέρησαν από ένα παιδί το εξαίσιο θαύμα της ζωής και τα ελληνική γράμματα, και γιατί όχι και την παγκόσμια λογοτεχνία, από ένα ταλέντο με ποιητικό κάλαμο γραφής αξιολογότατο και πολλά υποσχόμενο.
Ο Παλληκαρίδης ανήκει στη χορεία εκείνων που αποτόλμησαν να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της δεσποτείας στο νησί του. Ζούσε με το όραμα να δει μια Κύπρο να διαφεντεύεται από το λαό της , λυτρωμένη από εφιαλτικούς εναγκαλισμούς ύποπτων προστατών. Οραματιζόταν μια Κύπρο ενωμένη με την Ελλάδα, μια Κύπρο που δε θα ήταν τόπος πρόσφορος για να επενδύουν οι ισχυροί της γης τα άνομα συμφέροντά τους.
Τους πόθους του λαού του τους έκαμε τραγούδι, σάλπισμα ξεσηκωμού, πολεμικό παιάνα.
Ο Παλληκαρίδης ήταν πατριδολάτρης και ελληνολάτρης μέχρι μυελού οστέων και πίστευε αταλάντευτα πως δεν είναι περαστικός και ανώνυμος , διαβατάρης και πλάνητας στα σταυροδρόμια της ιστορίας. Γι’ αυτό όταν σήμανε η στιγμή του μεγάλου ΝΑΙ και του μεγάλου ΟΧΙ στη φωνή της Πατρίδας, αντάλλαξε χωρίς δυσκολία και περιστροφές τη μαθητική περιβολή με το αντάρτικο αμπέχωνο και τη μαθητική ζωή με τη σκληρή παρτιζάνικη διαβίωση. Το κοντύλι, που τόσο καλά χειριζόταν, δεν τ΄απαρνήθηκε. Το κουβαλούσε πάντοτε στην αντάρτικη φαρέτρα του, γιατί γνώριζε πως ήταν βέλος πιο οξύαιχμο και τραυματικό από τα σιδηρά.
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
Από τα απομνημονεύματα του Σπύρου Τζίπη
Μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς μέσα από την αμεσότητα της αφήγησης του Σουλιώτη αγωνιστή την αδιαφορία των πολεμιστών του Γένους μας για την ιουδαιοχριστιανική ηθική, παρόλο που φαινομενικά οι πλείστοι εξ αυτών ασπάζονταν την χριστιανική θρησκεία. Η οποία ηθική προφανώς θα ξεγυμνωνόταν σ’ όλη της την ασυμβατότητα προς κάθε πτυχή του αγώνος επιβιώσεως του Γένους, από την ίδια την αμείλικτη σκληρότητα των καταστάσεων που βιώναν oι απλοί άνθρωποι εκείνης της εποχής – πόσο δε μάλλον οι κεκηρυγμένοι εχθροί της τότε καθεστηκυίας τάξεως, της αδυσώπητης για τους ραγιάδες που τολμούσαν να σηκώσουν το κεφάλι Οθωμανικής Αυτοκρατορίας · ήταν, λοιπόν, εξ υπαρχής αδιανόητη.
Βεβαίως αν έβγαιναν ανοιχτά οι εκπρόσωποι της σημιτικής θρησκείας να καταδικάσουν τις ενέργειες των Ελλήνων αγωνιστών εν γένει - και εκείνης της εποχής ειδικότερα -, θα είχε ξεσκεπαστεί ο μειοδοτικός και ραγιαδόψυχος ρόλος τους, απαράλλαχτος διά μέσου των αιώνων.
Έτσι μπορεί η χριστιανική ορθόδοξη διδασκαλία να επιφυλάσσει μία θέση στην Κόλαση για τους απελευθερωτές του Έθνους μας αλλά οι ιθύνοντες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκειμένου να έχουν την λαϊκή αποδοχή και κηδεμονία, τους εκθειάζει επισήμως ως αγωνιστές, όχι τόσο μάλιστα υπέρ του Ελληνισμού όσο υπέρ της Ορθοδοξίας : διαστρεβλώνοντας και μετερχομένη κάποια από τα πολύπτυχά της καμώματα - όταν δεν έρχονται κάποιοι «ριζικοί νεοορθόδοξοι» να πετάξουν πια κάθε μάσκα εθνικού χαρακτήρος μετά ιερού φανατισμού, ώστε να «επανέλθουν» στην πρωτογενή αντεθνική και απροκαλύπτως ιουδαϊκή απάρνηση κάθε ίχνους εθνικής ταυτότητος, εν όψει της … επελάσεως του «απολύτου» κ. Γιαχβέ…
Εξ άλλου, πάει καιρός που ο μανδύας της εθνικοφροσύνης δεν τους είναι πλέον καθόλου απαραίτητος, αφού πια η φθορά του εθνικού φρονήματος, της αυθεντικότητος και του εθνικού χαρακτήρος έχει υποσκάψει κι απισχνάνει την δύστυχη ψυχή και την δύναμη αντιστάσεως του αφελούς ξενιστού, δυνάμει μάλιστα και του καταλυτικώς διαβρωτικού ρόλου του δόγματος αυτού και των συνοδών του συμπλεγμάτων: που συνεχίζουν την ολέθρια κατάληψη του ξενιστού ακόμη και μετά την αποκαθήλωση του ψευδομεταφυσικού δόγματος καθ’ εαυτού – συχνά δε ακόμα πιο τυραννικά κι απόλυτα, όπως τα σημερινά τυραννικά, υποκριτικά και ευαγωγά κάθε μειοδοσίας και προδοσίας απατηλά κι ανερμάτιστα μονόχνωτα (:σημιτικά και χριστιανικής καταγωγής και καταβολής) δόγματα που φέρονται υπό μανδύες όπως «ανθρωπισμός», «ανθρώπινα δικαιώματα», «ατομικά δικαιώματα», «ειρήνη» κ.ο.κ. – και πού, όλα τους, κυλούν στην τα πάντα συμπαρασύρουσα κοίτη της αυτοαναιρέσεως και αυτοκτονίας του είδους μας, κατά παράδοξον (…)επιλεκτικότητα!
Από τα απομνημονεύματα του Σπύρου Τζίπη
« Εις την τρομεράν εκείνη μάχη, όπου τα σκυλιά οι Τούρκοι έπαθαν των παθών τους τον τάραχον από τα χέρια μας, επιάσαμεν ζωντανούς τρεις Τούρκους και ένα Χριστιανό, αγωγιάτη ίσως δούλον τους . Τον χριστιανό τον αφήσαμε να φύγη ελεύθερο. Για δύο μέρες δεν επειράξαμεν τους τρεις Τούρκους. Τους εδίναμε ψωμί να φάνε, όταν όμως εκαταλάβαμε, όπου δεν είχαν παράδες να μας δώσουν για να γλυτώσουν τη ζωή τους και μεις δεν μπορούσαμε πλειο να τους τρέφουμε, ημείς όπου πολλές φορές εψοφούσαμε από την πείνα, τους επήραμε δεμένους απάνου στο βουνό για να τους χαλάσουμε. Τους εγδύσαμε, τους εδέσαμε τα χέρια πίσω από τις πλάτες και τους είπαμε :
- Φωνάξετε να σας ελευθερώσουν, φωνάξετε όσο μπορείτε να φέρουν παράδες να σας εξαγοράσουν.
Εφωνάξανε αυτοί οι κακόμοιροι εις τους συντρόφους των, με όση μεγαλύτερη φωνή είχαν, αλλά κανένας δεν απολογήθηκε . Τότε χωρίς πολλά λόγια, το πράγμα ήταν από εμάς προαποφασισμένο, μίαν αμποσιά δίνουμε του πρώτου και τον πετάμε κάτω στον γκρεμό , όπου θα εξεψύχησε πριν φθάση κάτου. Ο δεύτερος όπου είδε πως επήγε ο πρώτος εφώναξε κλαίγοντας :
- Ευσπλαγχνία Σουλιώτες ! . Αμάν Σουλιώτες, να γίνω δούλος σας, να φάγω από τις μαγαρισιές σας, μην με σκοτώνετε !
Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012
Επιστροφή στο χωριό. Ο απόλυτος τρόμος του κράτους και των καπιταλιστών.
Ο κόσμος έχει παγιδευτεί μέσα στις πόλεις και απελπισμένα ψάχνει διέξοδο απο την οικονομική κρίση . Δεν μπορεί όμως να δεί την πόρτα που οδηγεί έξω απο τον λαβύρινθο . Η πόρτα αυτή υπάρχει και δείχνει προς την ΥΠΑΙΘΡΟ.
Μας απέκοψαν απο την γή μας.
Μας φυλάκισαν στις πόλεις.
Υπήρξαν άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ( κάποτε ! ) που έσπαγαν το κρεμμύδι με τη γροθιά και το έτρωγαν με τα φασόλια που οι ΙΔΙΟΙ είχαν καλλιεργήσει.
Ανθρωποι που χτυπούσαν σκορδαλιά με τα ΔΙΚΑ τους σκόρδα , απο τον κήπο τους , και αλάτι που είχαν μαζέψει απο τη θάλασσα.
Άνθρωποι που έψηναν στον φούρνο τους το ΔΙΚΟ τους ψωμί απο το ΔΙΚΟ τους σιτάρι.
Πόσοι απο εμάς έχουν φάει σκορδαλιά απο ΔΙΚΑ τους σκόρδα , πρασσόπιτα απο δικά τους πράσσα και κρεμμύδια απο τον κήπο τους ;
Ίσως ο ομιλών είναι απο τους λίγους τυχερούς που το 1973 έφαγε για τελευταία φορά σκορδαλιά απο τα δικά του σκόρδα.
Μετά , δυστυχώς , ΕΠΛΟΥΤΙΣΑΜΕΝ ( με δανεικά ) !
Δείτε τους πολίτες αυτής της χώρας , την γενιά της πολυκατοικίας . Του άσπρου ψωμιού . Του σούπερ μάρκετ .
Φοβάται το σκόρδο και το κρεμμύδι . Μυρίζουν !
Φοβάται το χωράφι και παρακαλά τον βουλευτή για θεσούλα στο Δημόσιο .
Φοβάται τον ιδρώτα ! Δεν μπορεί να ζήσει δίχως κλιματιστικό και αποσμητικό !
"Οι γενναίοι γεννιούνται στην ύπαιθρο . Στις πόλεις γεννιούνται οι δειλοί" ( αυτό το είπε Χάϊνριχ Χίμλερ - διοικητής των SS - αλλά φαντάζομαι το αντιλαμβάνεστε και μόνοι σας όταν βλέπετε αυτή τη νεολαία που μεγάλωσε στην πολυκατοικία και στην καφετέρια . δεν χρειαζόταν ο Χίμλερ να σας το πεί ) ) . Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι καπιταλιστές αλλά δεν το λένε στον κόσμο . Γι' αυτό φροντίζουν να στοιβάξουν όσο το δυνατόν περισσότερους στις πόλεις.
Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011
Mircea Eliade - Ελευθερία
«Iconar», 5 Μαρτίου 1937
Υπάρχει μία πλευρά του Λεγεωναρικού Κινήματος η οποία δεν έχει εξερευνηθεί επαρκώς: η ελευθερία του ατόμου. Όντας πρωταρχικώς ένα πνευματικό κίνημα, ενδιαφερόμενο για την δημιουργία ενός Νέου Ανθρώπου και την σωτηρία του λαού μας, η Λεγεώνα δεν μπορεί να αναπτυχθεί και δεν θα μπορούσε να ωριμάσει χωρίς να εκτιμήσει την ελευθερία του ατόμου. Την ελευθερία για την οποία τόσα πολλά βιβλία έχουν γραφτεί, με τα οποία γέμισαν τόσες πολλές βιβλιοθήκες, για την υπεράσπιση της οποίας έγιναν πολλές δημοκρατικές ομιλίες, χωρίς ποτέ να βιωθεί αληθώς και να εκτιμηθεί.
Οι άνθρωποι οι οποίοι ομιλούν περί ελευθερίας και δηλώνουν εαυτούς πρόθυμους να πεθάνουν για αυτήν, είναι εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν σε υλιστικά δόγματα, σε μοιρολατρίες: κοινωνικές τάξεις, ταξικός πόλεμος, η πρωτοκαθεδρία της οικονομίας κ.τ.λ. Είναι τουλάχιστον παράξενο το να ακούς ένα πρόσωπο το οποίο δεν πιστεύει στον Θεό, να υπερασπίζεται την «ελευθερία», το οποίο δεν πιστεύει στην πρωτοκαθεδρία του πνεύματος ή στην μετά θάνατον ζωή. Τέτοια πρόσωπα, όταν ομιλούν καλοπροαίρετα, αναμειγνύουν την «ελευθερία» με την ελευθεριακότητα και την αναρχία. Λόγος περί ελευθερίας μπορεί να γίνει μόνο στην πνευματική ζωή. Εκείνοι οι οποίοι αρνούνται στο πνεύμα την πρωτοκαθεδρία του, εκπίπτουν αυτομάτως στον μηχανικό ντετερμινισμό (Μαρξισμό) και στην ανευθυνότητα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)