Σκέψεις στο κατώφλι του νέου έτους: Υπερβαίνοντας “εθνοκοινωνικά” τη διαίρεση “δεξιά-αριστερά”

68 χρόνια έχουν περάσει από την λήξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, 45 χρόνια από τον Μάη του ’68 και 40 από την επιβολή στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» και, καθώς φαίνεται, οι δυνάμεις που επεκράτησαν και διαμόρφωσαν το υπάρχον Σύστημα εξουσίας έχουν οδηγήσει στην διαμόρφωση ενός ιδιάζοντος (μεταμοντέρνου) καπιταλισμού στον οποίο, ενώ η καθεστωτική πολιτική εξουσία ασκείται κυρίως από την «Δεξιά», στην «Αριστερά» έχει «ανατεθεί» να ασκεί μια ιδιότυπη πολιτιστική δικτατορία. Το Σύστημα είναι πράγματι δικέφαλο!
Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, η μεταεμφυλιοπολεμική «εθνικόφρων» Δεξιά κατέρρευσε με τα γεγονότα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο που οδήγησαν στην επιβολή του νέου «δημοκρατικού» καθεστώτος, η κρίση του Συστήματος υπήρξε ωστόσο ακόμα πιο έντονη και οι συσχετισμοί δυνάμεως εντός του καθεστώτος αρκετά σύνθετοι και αντιφατικοί, αφού σε αντίθεση με την πρόσφατη ιστορία άλλων χωρών, στην μεταπολιτευτική Ελλάδα ακόμα και η οικονομική εξουσία έφτασε να συνδεθεί σε μεγάλο βαθμό με την Αριστερά – π.χ. Κόκκαλης, Μπόμπολας, κ.λπ. Είναι χαρακτηριστική η εξέλιξη στα μεγάλα συγκροτήματα τύπου, στις εφημερίδες, τα κανάλια, στους εκδοτικούς οργανισμούς, στα πανεπιστήμια, την τέχνη κ.ο.κ.. Από τη μία πλευρά προωθείται ο οικονομικός φιλελευθερισμός και από την άλλη οι σάπιες ψευδο-ελευθεριακές «αξίες» της Αριστεράς. Αμφότερες οι διαδικασίες προέρχονται βεβαίως από τη μεγάλη μήτρα της Αριστεράς. Ακόμα και στην θεωρούμενη ως συντηρητική φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Καθημερινή», ξεκινώντας από τον νυν διευθυντή (Παπαχελά) ή τον πρώην διευθυντή (Καρκαγιάννη) και φθάνοντας μέχρι τον τελευταίο αρθρογράφο, σχεδόν άπαντες οι συντάκτες και συνεργάτες – αν όχι όλοι – προέρχονται από την Αριστερά και συχνότατα την εξωκοινοβουλευτική, ενώ ορισμένοι εξακολουθούν να παραμένουν σε αυτή!
Κρίσιμο σημείο παρατηρήσεως είναι ότι τόσο η (νέο-)φιλελεύθερη Δεξιά όσο και η «ελευθεριακή» Αριστερά, παρά τις όποιες επιφανειακές μικροδιαφορές τους, ταυτίζονται απολύτως σε ένα φάσμα συναφών ειδοποιών ιδεολογικών ζητημάτων: στην απόρριψη του εθνικισμού, στην αποδοχή της παγκοσμιοποίησης, του πολυπολιτισμού, του πολυφυλετικού μπασταρδέματος, στη λογική της προνομιακής υπεράσπισης των «δικαιωμάτων» των «μειονοτήτων» και βεβαίως στην μεταναστολαγνεία, στην καταδίκη του «ρατσισμού», στην αποδοχή της ελευθεριότητας των ηθών, την απόρριψη κάθε εννοίας θρησκευτικότητος και, τελευταίως, και στη προβολή μιας «λάιτ» ψευδο-οικολογίας. Βέβαια, έρχονται σε αντιπαράθεση σε ορισμένα άλλα ζητήματα (κοινωνική προστασία, μισθοί), αλλά, στην καθημερινότητα των χωρών της Δύσης, αυτή η αντίθεση είναι μάλλον ήσσονος σημασίας σε σύγκριση με τα σημεία ταύτισής τους, αφού οι κοινωνικές αντιθέσεις αμβλύνονται εξαιτίας της παρουσίας των λαθρομεταναστών και της «εξαγωγής» της βιομηχανικής δραστηριότητος στον Τρίτο Κόσμο.

Είναι χαρακτηριστικές οι διαφορετικές αντιδράσεις απέναντι στην παγκοσμιοποίηση στην Ευρώπη, το Ισλάμ, τη Λατινική Αμερική. Όσον αφορά την Ευρώπη είναι πρόσφατο το παράδειγμα της Ιταλίας. Στη χώρα αυτή το ζήτημα επικεντρώνεται στο μεταναστευτικό και τείνει να εκφραστεί από μια Δεξιά – λαϊκιστική ή ακραία – συχνά φιλοαμερικανική και αντιμουσουλμανική. Η σημερινή Αριστερά είναι καθ’ ολοκληρίαν σχεδόν εκτός του πολιτικού παιγνιδιού, αφού έχει πλήρως αποδεχτεί τους πολιτιστικούς και πολιτικούς κώδικες της πολυπολιτισμικότητος και του πολυφυλετισμού ως οραμάτων της «νέας ανοιχτής κοινωνίας», εντούτοις εξακολουθεί να ηγεμονεύει (όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα) στα πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ, την τέχνη. Εκφράζονται βέβαια κατά καιρούς κάποιες σποραδικές επισημάνσεις της κραυγαλέας αντινομίας: η «Αριστερά» προφανώς δεν εκφράζει πλέον την αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στον καπιταλισμό, αλλά αποτελεί έκφραση ενός είδους ηγεμονίας των αριστερών ψευτοδιανοούμενων επί τα των προδομένων λαϊκών στρωμάτων. Και αν στο παρελθόν αυτή η οιονεί συμμαχία μπορούσε να έχει και ορισμένες θετικές διαστάσεις και κατακτήσεις, στον όψιμο μεταμοντέρνο αμερικανοσιωνιστικό καπιταλισμό η όποια συμμαχία έχει πλήρως διαρραγεί. Η σύγχρονη Αριστερά έχει παύσει να εκπροσωπεί, έστω και τυπικώς, τα λαϊκά και εργατικά στρώματα των ευρωπαϊκών λαών.
Στη Λατινική Αμερική απ΄ την άλλη, η αντίδραση ενάντια στην παγκοσμιοποίηση προσλαμβάνει πιο επαναστατικό χαρακτήρα εξαιτίας της υφής των προβλημάτων, δηλαδή της απόπειρας εξόδου από την αμερικανική εξάρτηση. Γι’ αυτό ως κύρια αιχμή προβάλλει η αντιϊμπεριαλιστική και αντιαμερικανική διάσταση. Δεδομένης δε της προϊστορίας της Λατινικής Αμερικής και της κοινής πολιτισμικής παράδοσης με τη Δύση, ανάλογες εκφράσεις κοινωνικού ριζοσπαστισμού εκφράζονται αναγκαστικά μέσω πολιτικών παραλλαγών με κατά βάσιν αριστερίζοντα χαρακτηριστικά.
Στον μουσουλμανικό κόσμο, τέλος, η αντίδραση λαμβάνει κυρίως την μορφή του ριζοσπαστικού και φονταμενταλιστικού Ισλάμ.

Η ελληνική ιδιαιτερότης

Η Ελλάδα δεν είναι μια τυπική δυτική χώρα. Ως προς την μορφή και το βαθμό της κατανάλωσης φαίνεται δυτική χώρα, αλλά, ταυτοχρόνως, ως προς την ανύπαρκτη βιομηχανική και αγροτική της παραγωγή, αποτελεί παρασιτική και δυσώδη απόφυση της Δύσεως, γεωπολιτικώς δε, αποτελεί χώρα στη μεθόριο μεταξύ της Δύσεως και της Ευρασιατικής περιοχής.

περισσότερα εδώ

Ολοκαύτωμα (πραγματικό) από Ιουδαιοκομμουνιστές : ΓΚΟΛΟΝΤΟΜΌΡ (βίντεο)

ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ

Αν ανοίξετε μία εγκυκλοπαίδεια στο λήμμα Νίκος Πουλαντζάς θα διαβάσετε: Έλληνας θεωρητικός του μαρξισμού, υποστηρικτής του ευρωκομουνισμού και ρεφορμιστής. Με δράση εις Παρισίους καθώς και στην Ελλάδα στο ΚΚΕ εσωτερικού. Εν ολίγοις ένας από τους προδρόμους της νέας αριστεράς στην Ελλάδα, από την οποία προήλθε και ο Σύριζα. Πώς το’παμε αυτό; Έλληνας; Στο Ιουδαϊκό περιοδικό Χρονικά (αρ.τεύχους. 225, 2010 διαβάζουμε: «Σε χρονικό της Μονής του Ντέγκουλου αναφέρεται πως τον 13^ο αιώνα η οικογένεια Πουλαντζά τηςΤσίμοβας (Αρεόπολης) ήταν ισραηλιτικού θρησκεύματος, ενώ υπήρχε στο χωριό Τρύπη ερειπωμένο κτίριο με εβραϊκές   επιγραφές, οι οποίες καταστράφηκαν επί δικτατορίας της 4^ης  Αυγούστου.». Κοιτάζω και την εφημερίδα H Φωνή της Μάνης και το επιβεβαιώνει. Ο Ιουδαίος λοιπόν Πουλαντζάς στο Παρίσι, ως γνήσιος... διεθνιστής, δεν παντρεύεται μία Γαλλίδα, μία Ελληνίδα, μία Γερμανίδα, αλλά την επίσης Ιουδαία συγγραφέα και φεμινίστρια Annie Leclerc. Στην Ελλάδα υπάρχει και το Ινστιτούτο Πουλαντζά το οποίο αναφέρει πως: «…..αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Εταιρείας Πολιτικού Προβληματισμού “Νίκος Πουλαντζάς”, που ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 1997 με πρωτοβουλία του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου (σήμερα Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας).» Και φυσικά συνεχίζει αναλύοντας το «κοινωφελές» έργο του...



Όμως στο ίδιο τεύχος του Περιοδικού Χρονικά υπήρχαν και άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, όπως  οι  παρακάτω: «….υπάρχουν πολλά εβραϊκής προέλευσης προσωπικά ονόματα, όπως Σαμπάτης (Σαμπεθάι), Αβράμης (Αβραάμ), Δάβος (Δαβίδ), Αρώνης (Ααρών), Λεβής (Λεβύ) καθώς και Μπενιζέλος (Μπεν Ζελόν), ίσως και Αλαφούζος. Φυσικά πολλά από τα προαναφερθέντα ονόματα δεν χρησιμοποιούνται πλέον ως προσωπικά, έχουν όμως επιβιώσει σε επώνυμα, όπως Βρεττάκος, Καλαποθάκος, Αβραμάκος, Δαβάκης, Λεβέας κ. ά. Από το Μπενιζέλος εξ άλλου και συγκεκριμένα από τον Μπενιζέλο Κρεβατά, έχουμε το επώνυμο Βενιζέλος. »

Το γενικό συμπέρασμα που εξάγεται από τα παραπάνω, είναι ότι μιλάμε για μια ιδιόμορφη αράχνη με δύο κεφάλια, σαν τον Ιανό: Από το ένα κεφάλι εκπορεύεται το αριστερό ρεύμα που διαφθείρει τον πολιτισμό και από το άλλο κεφάλι, εκπορεύεται ο καπιταλισμός που διαφθείρει την οικονομική ζωή. Έτσι ο ιστός είναι άρτια υφασμένος και εύκολο για τον απερίσκεπτο να μπλεχτεί  στα νήματά του.

Ιωάννης Αυξεντίου

24.03.2013 Πατριωτική Κίνηση Καβάλας - Ομιλία Ανδρέα Πετρόπουλου

Η Πατριωτική Κίνηση Πολιτών Καβάλας πραγματοποίησε με μεγάλη επιτυχία στην αίθουσα Ελλήνων «Ίων Δραγούμης» ομιλία από τον Αξιωματικό Καταδρομών και Ιστορικό, Ανδρέα Πετρόπουλο, με κεντρικό θέμα:

Γέννεση Κομουνισμού

Συμφωνία Ρίπεντροπ - Μολότοφ, 

Συνεργασία Κομμουνισμού-Ναζισμού

Πορεία Κομουνισμού στη Ρωσία

Πορεία Κομουνισμού στον Ελληνικό Χώρο

Δείτε το βίντεο εδώ: Πατριωτική Κίνηση Πολιτών Καβάλας

ΜΔΠ: Εις μνήμην του λαϊκού ξεσηκωμού. «Σ’ εκείνους που από μικροί έχουν στα χέρα τους σφυριά και δρεπάνια , και που σήμερα κρατούν ντουφέκια »

 Το τραγούδι και το βίντεο των εθνικιστών ΜΔΠ είναι αφιερωμένο στους εργάτες και αγρότες που εξεγέρθηκαν και πολέμησαν ενάντια στο «Κράτος Εργατών και Αγροτών».

Είχαμε γράψει παλαιότερα για τα "καλά"  του «Κράτους Εργατών και Αγροτών».
   

Η άγνωστη ισΤΟΡ(Α)ία της «Λαϊκής Εξουσίας» και της «Δικτατορίας του Προλεταριάτου»

Οι εκατοντάδες αγροτικές εξεγέρσεις της άνοιξης και του θέρους του 1919 στα μετόπισθεν του Κόκκινου Στρατού έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη δίχως επαύριο νίκη των Λευκών στρατευμάτων του στρατηγού Ντενίκιν. Ξεκινώντας από το νότο της Ουκρανίας στις 19 Μαΐου 1919, ο Λευκός Στρατός προέλασε πολύ γρήγορα απέναντι στις μονάδες του Κόκκινου Στρατού που ήταν απασχολημένες με την καταστολή των αγροτικών ανταρσιών. Τα στρατεύματα του Ντενίκιν κατέλαβαν το Χαρκόφ στις 12 Ιουνίου, το Κίεβο σας 28 Αυγούστου, το Βορόνιεζ στις 30 Σεπτεμβρίου. Η οπισθοχώρηση των μπολσεβίκων, που δεν είχαν κατορθώσει να επιβάλουν τη εξουσία τους παρά μόνο στις πιο μεγάλες πόλεις, αφήνοντας την ύπαιθρο στους εξεγερμένους αγρότες, συνοδεύτηκε με ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων και ομήρων στις οποίες θα επανέλθουμε. Στην εσπευσμένη αναδίπλωσή τους διαμέσου της ενδοχώρας όπου μαινόταν το αγροτικό αντάρτικο, τα αποσπάσματα του Κόκκινου Στρατού και της Τσεκά δεν έδειξαν καμιά λύπηση: εκατοντάδες καμένα χωριά, ομαδικές εκτελέσεις «κακοποιών», λιποτακτών και «ομήρων». Η εγκατάλειψη και κατόπιν η επανακατάκτηση, στα τέλη του 1919 και τις αρχές του 1920, της Ουκρανίας έδωσαν αφορμή σε ένα υπερβολικό ξέσπασμα βίας εναντίον των αμάχων πληθυσμών, το οποίο περιγράφει συγκλονιστικά στο αριστούργημά του «Το Κόκκινο Ιππικό»98 ο Ισαάκ Μπάμπελ. 

Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν)

«Με σφιγμένη την καρδιά, χρόνια ολόκληρα δεν δημοσίευα αυτό το έτοιμο βιβλίο: Το χρέος προς τους ζωντανούς βάραινε περισσότερο από το χρέος προς τους νεκρούς. Τώρα όμως που η Υπηρεσία Ασφαλείας το έχει πια στα χέρια της, δεν μου απομένει άλλη λύση παρά να το δημοσιεύσω αμέσως. Σ’ αυτό το βιβλίο δεν υπάρχουν ούτε φανταστικά πρόσωπα, ούτε φανταστικά γεγονότα. Άνθρωποι και τοποθεσίες αναφέρονται με τα πραγματικά τους ονόματα. Αν μερικοί αναφέρονται με τα αρχικά τους, αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Αν άλλοι είναι εντελώς ανώνυμοι, αυτό έγινε μόνο και μόνο επειδή η ανθρώπινη μνήμη δεν συγκράτησε τα ονόματα –αλλά όλα έγιναν ακριβώς όπως αναφέρονται».

Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1973)

«Πως πηγαίνει κανείς σ’ αυτό το μυστηριώδες Αρχιπέλαγος; Κάθε ώρα πετούν για εκεί αεροπλάνα, φεύγουν πλοία, τραίνα ξεκινούνε ξεφυσώντας, αλλά δεν υπάρχει επάνω τους ούτε μια επιγραφή που να δείχνει τον προορισμό τους. Οι υπάλληλοι στις θυρίδες των εισιτηρίων και οι πράκτορες της Σοβτουρίστ (τουρισμός εσωτερικού) και της Ιντουρίστ (τουρισμός εξωτερικού) θα απορήσουν αν ζητήσετε κανένα εισιτήριο για εκεί. Δεν ξέρουν, δεν έχουν ακούσει τίποτα ούτε για το Αρχιπέλαγος γενικά, ούτε για κανένα από τα αμέτρητα νησάκια του. Αυτοί που πηγαίνουν να διοικήσουν το Αρχιπέλαγος, βγαίνουν από τις σχολές του Υπουργείου Εσωτερικών. Αυτοί που πηγαίνουν να φρουρήσουν το Αρχιπέλαγος, επιλέγονται μεταξύ των στρατιωτικών επιτρόπων. Και αυτοί που πηγαίνουν εκεί για να πεθάνουν, όπως εσείς κι εγώ, αναγνώστες μου, πρέπει να περάσουν οπωσδήποτε και αποκλειστικά από τη σύλληψη.

Η σύλληψη!

Χρειάζεται να πούμε πως είναι ανατροπή ολόκληρης της ζωής σας; Πως είναι αστροπελέκι που σας χτυπάει κατακέφαλα; Πως είναι μια αδιανόητη ψυχική αναστάτωση, που δεν μπορεί ο καθένας να τη συνηθίσει και γλιστράει συχνά στην παραφροσύνη; Ο κόσμος έχει τόσα κέντρα όσα και ζωντανά πλάσματα. Ο καθένας μας είναι κέντρο του κόσμου και ο κόσμος θρυμματίζεται, όταν κάποιος σας σφυρίξει: «Συλλαμβάνεστε! Συλλαμβάνεστε!».

Αφού συλλαμβάνεστε εσείς, τι άλλο μπορεί ν’ αντέξει σ’ αυτό τον σεισμό; Μη μπορώντας όμως με το θολωμένο μυαλό μας να συλλάβουμε αυτή την ανατροπή του κόσμου, τόσο οι πιο ικανοί όσο και οι πιο απλοϊκοί από μας δεν βρίσκουμε, αυτή τη στιγμή, να αντλήσουμε από όλη την εμπειρία της ζωής μας παρά μόνο την κραυγή: «Εγώ; Γιατί;».
Είναι μια ερώτηση που ειπώθηκε εκατομμύρια και εκατομμύρια φορές πριν από μας και δεν πήρε ποτέ καμιά απάντηση…

[...] Η παραδοσιακή σύλληψη είναι ακόμα, ύστερα, αφού πάρουν τον δύστυχο τον κρατούμενο, η πολύωρη έρευνα του διαμερίσματος από μια σκληρή, ξένη, καταθλιπτική δύναμη. Είναι η διάρρηξη και το άνοιγμα, το ρίξιμο καταγής και το ξερίζωμα από τους τοίχους, το πέταγμα των πραγμάτων που βρίσκονται στις ντουλάπες και στα τραπέζια, το τίναγμα, το σκόρπισμα, το σχίσιμο και το σώριασμα βουνών από σκουπίδια στο πάτωμα, και το τρίξιμο κάτω από τις μπότες. Και δεν υπάρχει τίποτα ιερό όσο διαρκεί η έρευνα! Όταν έπιασαν τον μηχανοδηγό των τραίνων, Ινόσιν, στο δωμάτιο βρισκόταν το φέρετρο με το παιδί του, που μόλις είχε πεθάνει. Οι εκπρόσωποι του νόμου πέταξαν το παιδί από το φέρετρο, και έψαξαν και εκεί! Σηκώνουν ακόμα και τους αρρώστους από τα κρεβάτια τους και λύνουν τους επιδέσμους. Τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί παράλογο στη διάρκεια της έρευνας!».
(Αποσπάσματα από το βιβλίο)

Το «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», γράφτηκε κατά την δεκαετία 1958-1968 κι εκδόθηκε για πρώτη φορά, το 1973, από τον Ρώσο συγγραφέα, Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, ο οποίος γνώρισε κι ίδιος τη φρίκη των γκούλαγκ. Ο Σολζενίτσιν συνελήφθη ενώ πολεμούσε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Κόκκινο Στρατό, επειδή σε αλληλογραφία του, τόλμησε να ειρωνευτεί τον Στάλιν. Ως «εχθρός του λαού» πλέον, πήρε τον δρόμο για τα περιώνυμα γκούλαγκ. Η λέξη «γκούλαγκ» αποτελεί αρκτικόλεξο των ρωσικών λέξεων «Γκλάβνογιε Ουπραβλένιγιε Λαγκερέι» (Γενική Διοίκηση Στρατοπέδων). Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, τα γκούλαγκ ως στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης πολιτικών αντιφρονούντων («ζεκ»), δεν ξεκίνησαν να λειτουργούν ως τέτοια επί Στάλιν, αλλά επί Λένιν. Επί Στάλιν όμως γνώρισαν τρομερή «άνθιση», ενώ δεν σταμάτησαν να λειτουργούν και τυπικά, παρά μόνο το 1989, επί «περεστρόικα» του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

Ως «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», ο Σολζενίτσιν εννοεί την αχανή ρωσική ενδοχώρα, με τα διάσπαρτα «νησάκια» (δηλαδή τα γκούλαγκ). Σ’ αυτό το «αρχιπέλαγος» καταλήγουν οι «χείμαρροι» και τα «ποτάμια» που δημιουργούνται από τις χιλιάδες των καταδικασμένων που προορίζονται να «ζήσουν» εκεί. Ακόμη και σήμερα, δεν υπάρχει κάποιος επιβεβαιωμένος αριθμός όσων στάλθηκαν στα γκούλαγκ. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για δεκάδες εκατομμυρίων, για όσο διάστημα λειτούργησαν. Σε κάθε περίπτωση, τουλάχιστον οι μισοί εκτιμάται ότι άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στα γκούλαγκ, ή καθ’ οδόν προς αυτά (πολλές φορές, η μεταφορά προς τα γκούλαγκ ήταν πιο μαρτυρική κι απάνθρωπη, ακόμη κι απ’ την ίδια τη διαβίωση σ’ αυτά).

Ο αναγνώστης, όσο υποψιασμένος και να είναι για το περιεχόμενο του βιβλίου, το βέβαιον είναι ότι θα φρίξει μ’ αυτά που θα διαβάσει. Θα μονολογήσει πως «δεν είναι δυνατόν να έχουν συμβεί αυτά». Κι όμως… Η ιστορία έχει αποδείξει πως η θηριωδία και η απανθρωπιά δεν έχουν όρια. Η αχαλίνωτη φαντασία του ανθρώπου, όταν πρόκειται να πράξει το κακό, δεν γνωρίζει τέτοια όρια…

Βίντεο. Το κλαψούρισμα ενός κακόσχημου αποτυχημένου μπολσεβίκου. Πολύ γέλιο.

Γιατί να κλαίει άραγε ο κακόσχημος μπολσεβίκος; Ίσως διότι οι ατυχίες και η ανικανότητά του δεν του επέτρεψαν να δημιουργήσει το όραμά του για τη μετατροπή της Κύπρο σε Τουρκοακελική  Δημοκρατία; Ίσως διότι ξεκουμπίζεται από την εξουσία που συνήθισε να τρώει αυτός και το σόι του και όλη η Ακελική συμμορία με δέκα μασέλες; Ίσως διότι φεύγει απαξιωμένος και καταδικασμένος από τη συνείδηση κάποιων τυφλών που ανέβλεψαν; Ίσως επειδή αποδείχθηκε τόσο ανίκανος που ούτε  ο ίδιος το χαμπάριαζε τόσο καιρό;

http://antistasi.org/?p=29013

Μαρξ... ο εξάδελφος των Ρότσιλντς. Και ένα βίντεο για την "εθνική τράπεζα της ελλάδος"

Ιδού και η συγγένεια του Μάρξ με τους Ρότσιλντ η οποία αναφέρεται στην γενεαλογία του Νειθαν Ρότσιλντ στην wikipedia:

Family
On 22 October 1806 in London he married Hannah Barent-Cohen (1783–1850), daughter of Levi Barent-Cohen (1747–1808) and wife Lydia Diamantschleifer and paternal granddaughter of Barent Cohen and wife, whose other son Salomon David Barent-Cohen (d. 1807) married Sara Brandes, great-grandparents of Karl Marx.[1]

http://en.wikipedia.org/wiki/Nathan_Mayer_Rothschild

Ίσως μια συγγένεια να μην αποδεικνύει αναγκαστικά κάτι, έχουμε όμως τα εξής δεδομένα:

Μέσω των τραπεζών οι περιούσιοι ελέγχουν το χρήμα (ως ιδιοκτήτες)
Μέσω της θρησκείας οι περιούσιοι ελέγχουν το συναίσθημα - φόβο
Μέσω Μαρξισμού οι περιούσιοι ελέγχουν την εργατική τάξη δηλαδή, τηνπαραγωγή μιας χώρας.

Όποιος λοιπόν ελέγχει σε μια χώρα το currency (τρέχον χρήμα που κινείται στην αγορά) και την παραγωγή (μέσω εργατικής τάξης) ελέγχει τα δυο βασικά ηνία του κράτους, άρα ελέγχει το κράτος, άρα τις ζωές των πολιτών αυτής!

Αξία του χρήματος ορίζεται η αναλογία του currency  με την παραγωγή, αν κάποιος τσακίσει την παραγωγή (Βιομηχανία, Ναυτιλία, Αγροτιά) σημαίνει πληθωρισμός, ο πληθωρισμός μεγάλα επιτόκια, τα μεγάλα επιτόκια έλκουν τις μεγάλες καταθέσεις (συνήθως από ξέπλυμα), οι μεγάλες καταθέσεις δημιουργούν μεγάλα αποθεματικά, τα μεγάλα αποθεματικά είναι η βάση για μεγάλα δάνεια, και τα μεγάλα δάνεια μελλοντική θηλιά στον λαιμό αφού αυτοί που ελέγχουν το currency θα κλείσουν κάποια στιγμή τις κάνουλες οπότε θα στερέψει το χρήμα από την αγορά, θα έρθει "κρίση", η "κρίση" φέρνει φτώχεια και η φτώχεια δουλεία.

Освобождение от большевизма. Απελευθέρωση από τον ιουδαιοκομμουνισμό. Βίντεο.

Οι στρατιές του Βέρμαχτ απελευθερώνουν τη Ρωσία από τον ζυγό του σοβιετικού εβραιομπολσεβικικού κτήνους. Ο λαός καλωσορίζει τους ελευθερωτές. Μόνο ντοκουμέντα.

Ποιος κοροϊδεύει ποιον;

Την ίδια ώρα που το ΚΚΕ μιλάει για πανεργατική αντεπίθεση και παλλαϊκούς ξεσηκωμούς εναντίον του καθεστώτος, ο σταθμός 902 των κομμουνιστών παραμένει κλειστός, χωρίς να έχει πληρώσει αποζημιώσεις στους εργαζόμενους, με αποτέλεσμα οι ίδιοι να μην έχουν δικαίωμα να γραφτούν ούτε στον ΟΑΕΔ. Σχετικές αντεργατικές ενέργειες έχουν αναφερθεί ξανά και για τον “Ριζοσπάστη”. Ας αφήσουν λοιπόν το παραμύθι εκεί στον Περισσό.

ΥΓ: Και φυσικά δεν πέφτει κανείς από τα σύννεφα όταν το ΚΚΕ συμπλέει με πολιτικές του συστήματος. Το κομμουνιστικό κόμμα είναι ένα πτώμα εδώ και χρόνια το οποίο παρέχει υπηρεσίες στο κατεστημένο.

Φωτό: Δυνάμεις… καταστολής των κομμουνιστών δρουν μαζί με τα ΜΑΤ εναντίον διαδηλωτών

http://www.exitarea.gr

Το προφίλ του καλού αναρχικού

Ο καλός αναρχικός είναι πιστός φίλος του ανθρώπου, γεννημένος μέσα στην φύση έχει όλες τις μυρωδιές της. Επειδή ως διεθνιστής φοβείται τον μεγάλο Έλληνα Θαλή, που είπε ότι το ύδωρ είναι η αρχή του Παντός, δεν τα πάει και πολύ καλά με το νερό – γι αυτό σχεδόν πάντα ζέχνει και βρωμάει. Επίσης ευρισκόμενος μέσα στην φύση δεν ξεχνάει να σέρνει πάντα τον κρυμμένο εαυτό του – συνήθως σκυλιά και γατιά.

Ο καλός αναρχικός δεν είναι ιδιαίτερα πειθαρχημένος, θα έλεγα μάλιστα ότι μέσα στην όλη ανισορροπία του έπαθε και παθαίνει αυτό το οποίο συνέβαινε στον μεγάλο μαθηματκό Αμπέρ: Βλέπει όλους τους τοίχους σαν μαυροπίνακα και τους γεμίζει με τις ηλιθιότητες που κατεβαίνουν στο μυαλό του. Μάλλον στις σχολικές τάξεις κρυβόταν η βλακεία του ,γι’ αυτό το σχολείο του λείπει πολύ, η ζεστασιά του σχολείου – και προσπαθεί γράφοντας στους τοίχους να πείσει την κοινωνία ότι έχει μάθει το μάθημά του και άρα είναι καλός μαθητής.

Ο πάγκαλος αναρχικός είναι συνήθως παιδί πλουσίων ανθρώπων οι οποίοι του έχουν διδάξει όλους τους τρόπους να βαριέται τη ζωή του. Μπορεί όμως και να είναι παιδί φτωχών ανθρώπων, σε αυτή την περίπτωση ζηλεύει τον Ηρόστρατο. Επειδή είναι φτωχός στο μυαλό προσπαθεί να αναδειχθεί σπάζοντας και διαλύοντας. Μέχρι βέβαια την αυλή του σπιτιού του. Ο καλός αναρχικός το σπίτι του το προστατεύει – διότι είπαμε, η φωτιά στα πατζάκια του άλλου δεν πρέπει να επεκταθεί στα δικά μας.

Η πατριωτική αριστερά ως εθνικιστικό υποκατάστατο.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, εργάτες σώματος ή πνεύματος αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με άλλο ένα μύθο του συστήματος, τη λεγόμενη ‘πατριωτική’ αριστερά, η οποία ενίοτε λειτουργεί μέσα στο πατριωτικό κίνημα των εργαζομένων ως υποκατάστατο του φυλετικού σοσιαλισμού, με σκοπό να αποπροσανατολίσει και να καπηλευθεί το έμφυτο εθνικιστικό συναίσθημα του Λαού. Πρέπει λοιπόν να δούμε γιατί η αριστερά είναι πάντοτε οργανικά αντεθνική ακόμα και όταν εμφανίζεται με εθνικιστικό προσωπείο και μπορεί να φαίνεται εθνική μόνον όταν συγκρίνεται με την καπιταλιστική δεξιά και ακροδεξιά οι οποίες είναι τόσο δουλικές στο κεφάλαιο που πνίγουν κάθε εθνική ή πατριωτική έκφραση.

Θα ξεκινήσουμε από τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ φυλετικού σοσιαλισμού και αριστεράς. Καταρχάς η αριστερά ακόμα και όταν μιλάει για έθνος ή πατρίδα έχει εξαρχής και οργανικά αποκλείσει από το περιεχόμενο της λέξης, το βιολογικό παράγοντα : τη φυλή! Γι αυτό και σκόπιμα οι αριστεροί αναφέρονται στη λέξη πατρίδα, αλλά όχι στη λέξη έθνος. Όταν θέλουν να λέγονται ‘πατριωτική αριστερά’ θεωρούν ως πατρίδα το ζωτικό χώρο ενός πληθυσμού που ζει μέσα στα όρια μιας κρατικής οντότητας ανεξαρτήτως φυλής, πολιτιστικών δεσμών κλπ εφόσον αυτοί συγκροτούν μια μεγάλη προλεταριακή μάζα. Ο όρος πατρίδα όπου συχνά αναφερόταν και ο Τσε Γκεβάρα, περιγράφει ένα λαό που ζει σε μια γεωγραφική περιοχή, ανεξάρτητως αν υπάρχει εθνική ομοιογένεια ή όχι, και ο οποίος μάχεται ενάντια στα διεθνιστικά ιμπεριαλιστικά καρτέλ πολυεθνικών. Κοινώς πρόκειται γιακατά σύμπτωση εθνικιστές οι οποίοι όταν οι γηγενείς προλετάριοι τυχαίνει να ανήκουν σε μια εθνότητα υποστηρίζουν τον ταξικό αγώνα τους, που κατά σύμπτωση είναι και εθνικός. Γι αυτούς οι καταπιεσμένοι απόγονοι ινδιάνων στη λατινική Αμερική είναι απλά προλετάριοι και κατά σύμπτωση ινδιάνοι. Βεβαίως ο αγώνας της ‘πατριωτικής’ αριστεράς όταν τυχαίνει να βοηθάει ένα καταπιεσμένο έθνος (όπως πχ οι γηγενείς ινδιάνοι της λατινικής Αμερικής) ασφαλώς και στη πράξη μετατρέπεται ως τέτοιος, όμως αυτοί που τον διεξάγουν δεν έχουν τέτοια πρόθεση.

Κάθε γυναίκα λατρεύει έναν Φασίστα

"Κάθε γυναίκα λατρεύει έναν Φασίστα"

Σύλβια Πλαθ (από το ποίημα «Μπαμπά»)

Προς Λιάνα Κανέλλη

Κάτι σ’ έπιασε από προχτές και ξεθάβεις παλιές σου φωτογραφίες. Βλέπεις την καλλονή των 18 χρόνων και αναρωτιέσαι τι πήγε λάθος. Θα μπορούσες να ‘σαι το «αιώνιο θήλυ» και κατέληξες νταλικιέρης. Ποιος σου έκοψε τα όμορφα μαλλιά, σου έβαλε φόρμες, στο στόμα μόνιμα ενα τσιγάρο, βρισιές στα χείλη και αντρικό περπάτημα; Είναι ο κουμουνισμός, καημένη μου…. Κανείς δεν σε κέρασε ένα ποτήρι σαμπάνια, δεν σου ‘δωσε ένα τριαντάφυλλο. Λιγδιάρηδες μπολσεβίκοι σε τραβούσαν σε μίζερα κουτούκια να πιείτε ρετσινούλα και περίμεναν να πληρώσεις κι από πάνω. Κι όταν έστριβες την πλάτη με κακεντρέχεια έσταζαν δηλητήριο… Κανείς δεν σου ‘κλεισε το στόμα μ’ ένα φιλί…. Σ’ έβαζαν να μιλάς για προλετάριους, τσιμινιέρες, κεφάλαιο, τον Μάρξ κι ούτε ένα ειλικρινές κομπλιμέντο.. Κι όλος ο θυμός μέσα σου γιατί δεν σου έδιναν αυτό που άξιζες, έγινε «πολιτική επιθετικότητα». Και να τα πάνελ και οι απανωτές προσβολές σου προς του άνδρες συνομιλητές σου, που λούφαζαν τρομαγμένοι και βαρούσαν προσοχή μπροστά σου. Κι όσο λούφαζαν τόσο περισσότερο τους πρόσβαλλες. Κι έτσι, πίστεψες πώς όλοι οι άντρες είναι μίζεροι μπολσεβίκοι ή δειλοί αστοί… Και σαν γυναίκα πέθανες….

Κι ήρθε ξαφνικά κάποιος και δεν σε είδε σαν νταλικιέρη, αλλά διέκρινε εκείνο το όμορφο κορίτσι των 18 χρόνων, που ο μπολσεβικισμός του διέστρεψε τον ψυχισμό και τη φύση. Και σε ταρακούνησε για να σε επαναφέρει στη φυσική τάξη, ενώ γύρω κάτι «άντρες» σαν κι αυτούς που μέχρι τότε ήξερες, σε υπερασπίζονταν «με την όπισθεν», ή παίρνοντας τηλέφωνο την Ελένη, ή καθήμενοι σαν τον Βούδα… Ήρθε κάποιος να σταθεί απέναντί σου σαν άντρας, να σου θυμίσει ότι είσαι γυναίκα και με ένα χαστούκι να σε τιμήσει, πολύ περισσότερο από ό,τι οι λιγδιάρηδες μπολσεβίκοι και οι φλώροι αστοί τόσα χρόνια… Ήρθε κάποιος να δημιουργήσει μία εκρηκτική σχέση μαζί σου… επιτέλους! Γι’ αυτό έκτοτε περιφέρεις τη μελανιά σαν τρόπαιο, με καμάρι, σαν να ναι ερωτική….

Και βλέπεις τη ζήλεια στα πρόσωπα των άλλων γυναικών. Ακόμη κι η Ντόρα ξέσπασε. Βαρέθηκε τόσα χρόνια να την βλέπουν σαν χήρα, σαν μάνα, σαν κόρη, σαν λεφτά, σαν εισιτήριο για μια καλύτερη ζωή, σαν τον Μητσοτάκη με μαλλιά, σαν τον μεγαλοπόδαρο Γέτι… Είναι γυναίκα!

Και η πρόκλησή της «Αν ήμουν εγώ, που είμαι 1,84, θα χειροδικούσα» δεν ήταν παρά το άγριο ερωτικό της κάλεσμα με την απροκάλυπτη, πρωτόγονη επίδειξη των προσόντων της…. Τα νιώθεις όλα αυτά, κρυφογελάς, συγκινείσαι και ψιθυρίζεις «σ’ ευχαριστώ»…

Κάτι στη σκηνή του χαστουκιού, σ’ έκανε μετά από δεκαετίες να θυμηθείς την Γκίλντα με τη Ρίτα Χέιγουόρθ, που ‘ταν η αγαπημένη σου ταινία μέχρι να σ’ αρπάξει ο κουμουνισμός και να σου επιβάλει να βλέπεις μόνο σοβιετικό κινηματογράφο, που σου πάγωνε την ψυχή και τη θηλυκότητα. Είναι το έκπληκτο βλέμμα σου καθώς δέχεσαι τα χαστούκια, το κορμί σου που ταλαντεύεται σαν να το παίρνει ο αέρας και αυτή η εικόνα σου, τόσο ευάλωτη, τόσο αναπάντεχα θηλυκή. Ήρθε ξαφνικά κάποιος να σου τσακίσει την υβριστική, αφύσικη αλαζονεία και βίαια να βγάλει στην επιφάνεια την βίαια απωθημένη θηλυκότητά σου. Βλέπεις την ταινία ξανά και ξανά. Η Γκίλντα έκπληκτη δέχεται το χαστούκι, η Γκίλντα πέφτει στα πόδια του αγαπημένου της και στο τέλος, η κάθαρση, το φιλί…

Δείτε στο 3:10 του video

Τώρα καταλαβαίνεις γιατί κάθε γυναίκα λατρεύει έναν Φασίστα- όχι για το χαστούκι, αλλά για το παθιασμένο φιλί του φινάλε…..

Με αγάπη

ristorante verona

Κομμουνισμός ή μεταπολίτευσις

Συναγωνιστές,

 

Το προδοτικό και διεφθαρμένο καθεστώς της μεταπολιτεύσεως, στηρίχθηκε επάνω σε δύο συμφωνίες. Η μία των «Παρισίων» που καθορίζει την προδοσίαν της Κύπρου και πτώσιν της αφρόνου δικτατορίας και η άλλη της «Σόφιας», που καθορίζει την στάσιν, πολιτικήν και συμπεριφορά του αναγεννωμένου Κ.Κ.Ε.

 

Τον καιρό, που ο άξεστος και επιβλαβής διά το ανθρώπινον είδος κομμουνισμός, εξαφανίζεται παγκοσμίως, στην Ελλάδα θα καθίστατο «ως ημέραι παρήρχοντο» κράτος εν κράτει. Του παραδίδονται τα πάντα από το καθεστώς της Μασονοδεξιάς του αστικού φιλελευθερισμού, έναντι της υποχρεώσεως του να μην εμφανίση το «κοινωνικό του πρόσωπο» της προ-δικτατορικής περιόδου. Της Ε.Δ.Α (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά). Δηλαδή αυτό των ταραχών, των διαδηλώσεων, των πυρκαϊών, της συνεχούς ανησυχίας και εκφοβισμού της ελληνικής κοινωνίας.

 

Η βασική απαίτησις του Κ.Κ.Ε ήτο να του δοθή η «παιδεία»(προαιώνιος πόθος των εβραίων δημιουργών του), του παραδίδονται, όμως και ο στρατός και η ιστορική κάλυψις των ελληνικών αιώνων και η διαμόρφωσις της κοινής γνώμης μέσα από τα Μ.Μ.Ε, τα οποία, μέσω των τηλεπαρουσιατών, τα ελέγχουν ΟΛΑ. Η «παιδεία» ευρίσκεται εις τα συμφωνηθέντα, τα υπόλοιπα όμως και εάν δεν ήσαν, το διεφθαρμένο καραμανλικό κατεστημένο τα παραχωρεί άνευ αντιστάσεως. Αρκεί η σκόπιμος κατηγορία, εκ μέρους των κομμουνιστών, «Φασίστα», για να καταληφθή η δεξιά κοινωνία από ιδιοπαθή τρόμον, υποχωρούσα ως εκδιδόμενη πόρνη, σε κάθε άνομη απαίτησιν του κομμουνιστικού τέρατος.

 

περισσότερα ΕΔΩ

 

 

Εκτέλεση ακελικών προδοτών από την ΕΟΚΑ

Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο (εκδόσεις «Θεμέλιο») ο Κάρολος Μαρξ αναφέρει επιγραμματικά: «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν». Επιπλέον, ο Βλαντιμίρ Λένιν στο βιβλίο του «Η Προλεταριανή Επανάσταση και ο Αποστάτης Καούτσκι» (Εκδοτικός Οίκος του ΚΚΕ, «Σύγχρονη εποχή») αναφέρει ρητά: «ο σοσιαλιστής που θα πει ότι υπερασπίζεται την πατρίδα του είναι προδότης του σοσιαλισμού». Επιπρόσθετα, ο Κάρολος Μαρξ στο έργο του «Η Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας», η οποία αποτελεί τον πρόλογο και την εισαγωγή στο κυρίως έργο του «Το Κεφάλαιο» αναφέρει: «δεν είναι η συνείδηση του ανθρώπου που προσδιορίζει το «είναι του» (σημείωσή μας: δηλαδή την ύπαρξη του) αλλά το ταξικό του «είναι». Εν ολίγοις, η Μαρξιστική θεωρία του ιστορικού υλισμού, η οποία αποτελεί τον εφαρμοσμένο διαλεκτικό υλισμό, στην ιστορική πορεία και στην κοινωνική εξέλιξη θεωρεί ότι υπόβαθρο των πάντων είναι η ταξική πάλη και οτιδήποτε άλλο, όπως η τέχνη, η αισθητική, η συνείδηση, η θρησκεία, το Ιερό και το εθνικό φαινόμενο, αποτελούν απλώς εκδηλώσεις της ταξικής πάλης σε μια ιστορική στιγμή. Παίρνει δηλαδή ο Μαρξισμός ένα από τα ιστορικά φαινόμενα, όπως είναι η ταξική πάλη, και το αναγάγει σε υπόβαθρο και θεμέλιο όλων των άλλων ιστορικών και κοινωνικών φαινομένων μη εξαιρουμένου και αυτού τούτου του εθνικού φαινομένου.

Για το λόγο αυτό τα Κομμουνιστικά Κινήματα, μεταξύ των οποίων το ΚΚΕ και το ΑΚΕΛ, επέδειξαν διαχρονικά έκδηλη εχθρότητα απέναντι στην ιδέα του έθνους και έμπρακτη εναντίωση στα εθνικά συμφέροντα, επιδιώξεις και αγώνες. Χαρακτηριστική είναι η στάση του ΚΚΕ στο Μικρασιατικό και Μακεδονικό θέμα και η στάση του ΑΚΕΛ στο θέμα της ελληνικότητας της Κύπρου και απέναντι στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Ειδικότερα, στο θέμα του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα η στάση του ΑΚΕΛ δεν ήταν μόνο απόρροια της ιδεολογίας του ιστορικού υλισμού αλλά, ίσως και κυρίως, λόγω της οργανικής εξάρτησης του ΑΚΕΛ μέχρι το 1960 από το Κομμουνιστικό Κόμμα Μ. Βρετανίας, το οποίο, όπως είναι ευρέως σήμερα γνωστό, ήταν πλήρως διαβρωμένο από την Ιντέλιτζενς Σέρβις και τις υπηρεσίες του Φόρειν Όφις.

Το ΑΚΕΛ, συνεπώς, κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ αποτέλεσε, δια μέσου του Βρετανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, τον μακρύ βραχίονα της Ιντέλιτζενς Σέρβις στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της βρετανικής αποικιοκρατίας. Η εναντίωση του ΑΚΕΛ στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ έλαβε πολλές μορφές. Από τη λοιδορία του Αγώνα (βλ. «ντρακατρούκες» «βαρελότα») έως την αποκάλυψη της ταυτότητος του Αρχηγού της ΕΟΚΑ αλλά ακόμα και ως την κινητοποίηση μεγάλων αριστερών μαζών, οι οποίες προέβαιναν σε επιθέσεις κατά μελών της ΕΟΚΑ, όπως αφαιρέσεις προσωπίδων, σχίσιμο φυλλαδίων, προπηλακισμούς και ξυλοδαρμούς. Χαρακτηριστική είναι και η δια λακτίσματος, από στέλεχος της ΠΕΟ (σημ ΓΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ: είναι η συντεχνιακή οργάνωση της κομμουνιστικής ΑΚΕΛ), ανατροπή του ποδηλάτου του ήρωα εθνομάρτυρα Μιχαήλ Καραολή, η οποία οδήγησε και στη σύλληψή του από τους Άγγλους.

Βίντεο. O Τσίπρας και τα τσι(π)ράκια του Σύριζα

Επειδή τα Μέσα Μαζικού Ελέγχου κάνουν καλά το ανθελληνικό έργο τους και αποκρύπτουν το τι πραγματικά είναι το Σύριζα αναρτούμε ένα βίντεο.

Απολαύστε γκοήμ τον υπάνθρωπο Τσίπρα και τα τσι(π)ράκια.

Δεν Ξεχνώ: Οι κομουνιστές σκότωσαν τον ελληνισμό του Πόντου!

Όποιος λαός δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει!
Το βίντεο αποτελείται απο αποσπάσματα απο το ντοκυμαντέρ "Μνήμη μου σε λένε Πόντο" και στο οποίο βλέπουμε τους εναπομείναντες Έλληνες του Πόντου να μιλάνε για τις εξορίες,τις δολοφονίες και το κυνήγι του Στάλιν ενάντια στον Ελληνισμό...

Στο βίντεο κάποια στιγμή αναφέρεται οτι κυνηγούσε 90% Έλληνες...

Δείτε το παρακάτω συνταρακτικό βίντεο

πηγή βίντεο

Αριστερά και Μπάτσοι. Aφιερώνεται στους μπατσολάγνους- στρατολάγνους "εθνικιστές" και "πατριώτες".

Μπάτσοι και αριστεροί είναι το ίδιο μαγαζί !

Το περιοδικό των μπάτσων το οποίο τυπώνεται στον Περισσό απο την "Τυποεκδοτική" του ΚΚΕ

Το επίσημο περιοδικό "Αστυνομική Ανασκόπηση" των μπάτσων, δηλαδή των πραιτωριανών,κατά Βύρωνα Πολύδωρα, της αστικής δημοκρατίας, τυπώνεται από την "Τυποεκδοτική" μια εταιρία η οποία ανήκει στο ΚΚΕ. Μάλλον το κόμμα του Περισσού ,εμπέρδεψε ,το παλαί ποτέ Ε.Λ.Α.Σ με την ΕΛ.ΑΣ.

Τώρα πως γίνεται ,το κόμμα που παλεύει για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης να τυπώνει στις εγκατάσεις του τα περιοδικά των μπάτσων ,δηλαδή των κατασταλτικών δυνάμεων της αστικής τάξης ,αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας εξηγήσουν οι 'σύντροφοι" του Περισσού.

Όλοι γνωρίζουμε ότι το ΚΚΕ έχει επιχειρήσεις ,και διάφορες εταιρίες, στις οποίες ,οι κακές γλώσσες λένε ότι οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίες δεν είναι και οι καλύτερες.
Για εμάς αυτό ,δλδ η διαπλοκή αστικού κράτους,μπάτσων και αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής) δεν είναι κάτι το νέο. Ο μαρξισμός είναι η κατ'εξοχήν ιδεολογία που χρησιμοποιεί η τραπεζική χούντα των "περιούσιων" παγκοσμίως για να αποδομήσουν έθνη και παραδόσεις έτσι ώστε να δημιουργήσουν ανθρώπινα όντα χωρίς ταυτότητα και πολιτισμό ,εύκολα χειραγωγούμενα. Όσο και αν η αριστερά (κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική) προσπαθεί να το παίξει αντικαθεστωτική ,πάντοτε θα ξεβρακώνεται,όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση ,αλλά και στην περίπτωση των εξ'επαγγέλματος αντιρατσιστών που υποστηρίζουν την Made in USA "Αραβική Άνοιξη".

Κλείνοντας ,για όσους δεν γνωρίζουν τα κομμουνιστικά κόμματα του Ιράν και της Βενεζουέλας ,έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ σε ουρανοξύστες όπου επίσης έχουν την έδρα τους εταιρίες βιτρίνες της CIA! Απο την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης έως και σήμερα χορηγός της "επανάστασης" είναι τα κόκκινα δολάρια!

ΛΕΥΚΗ ΦΡΟΥΡΑ

Προς τους «καλούς» : Βρείτε τις διαφορές….

Φωτο Νο1

<>

 

Ο Τρότσκι, οργανωτής του Ερυθρού Στρατού της Σοβιετικής Ένωσης, υπήρξε ένας απ’ τους πιο στενούς συνεργάτες και φίλους του Στάλιν. Στην φωτογραφία απεικονίζεται με τον Λένιν.

Ο Τρότσκι έχοντας εξοριστεί πλέον, το 1929, κατακρίνει τον Στάλιν, οποίος στέλνει έναν δολοφόνο στο Μεξικό, όπου είχε καταφύγει ο Τρότσκι και τον σκοτώνει. Θα έπρεπε όμως να εξαφανιστεί κι απ’ την ιστορία. Έτσι «εξαφανίζεται» την φωτογραφία.

Φωτο Νο2

Ο Στάλιν με τον αρχηγό της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας, Νικολάι Γιέζωφ, οποίος για ένα μικρό χρονικό διάστημα ήταν στενός συνεργάτης του.

Ο Γιέζωφ έχει πλέον απομακρυνθεί. Δικάζεται μέσα στο γραφείο του κι εκτελείται. Ταυτόχρονα, «απομακρύνεται» κι απ’ την φωτογραφία με τον Στάλιν.

Φωτο Νο3

Αθήνα, 1944. Συγκέντρωση του ΚΚΕ («Οργάνωση Θεάτρου»).

1975. Η ίδια φωτογραφία δημοσιεύεται στις εφημερίδες «Ακρόπολις» και «Απογευματινή». Κακότεχνα έχει αφαιρεθεί η «ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΘΕΑΤΡΟΥ» απ’ το πανό, ενώ (άγνωστο για ποιον λόγο), έχουν «φορέσει γυαλιά» σε μια γυναίκα κι έναν άντρα!

Φωτο Νο4

1945. Οι Σοβιετικοί υψώνουν την σοβιετική σημαία στην οροφή της γερμανικής βουλής (Reichstag) στο Βερολίνο. Προσέξτε ότι ο αξιωματικός που βοηθά τον στρατιώτη, φορά 2 ρολόγια.

Η ίδια φωτογραφία, με το ένα ρολόι απ’ το δεξί χέρι του αξιωματικού, να έχει «εξαφανιστεί». Ο λόγος της «εξαφάνισης», ήταν πως δεν θα έπρεπε να εμφανίζονται οι Σοβιετικοί σαν πλιατσικολόγοι.

   

Χέρι-χέρι... ΣΥΡΙΖΑ και Τουρκική ακροδεξιά

Κατά καιρούς αναφερθήκαμε στον ύποπτο ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή μας. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές, εθνικιστικά μειονοτικά στοιχεία έχουν διεισδύσει στις τάξεις του, προκειμένου να προωθήσουν τον τουρκικό εθνικισμό. Η πρακτική αυτή ανέκαθεν εφαρμοζόταν στην Μητέρα Πατρίδα Τουρκία, όπου το παρακράτος φύτευε ανθρώπους στα αριστερά κόμματα, όχι μόνο για να ρουφιανεύουν, αλλά και για να αλλοιώνουν τις ιδεολογικές τους κατευθύνσεις. Η μακρά παράδοση έχει τις ρίζες της στον ίδιο τον Μουσταφά Κεμάλ.

Επειδή οι κοινωνίες στη Θράκη είναι μικρές, δεν τρώνε το κουτόχορτο των ροζ και κόκκινων εκδοχών των Γκρίζων Λύκων. Κάποιοι …Λύκοι, θεωρούν ότι η ριζοσπαστική δράση του ΣΥΡΙΖΑ, τους προσφέρει μια ακόμη πλατφόρμα αποδυνάμωσης της κρατικής ισχύος στην Ελληνική Θράκη. Δυστυχώς, στη Θράκη δεν υπάρχουν οργανωμένοι πυρήνες αναρχικών, για να καίνε Γκρίζοι Λύκοι και αναρχικοί, δίπλα δίπλα, τις ελληνικές σημαίες…Να είστε σίγουροι ότι θα ξεφύτρωναν συντομότατα και μουσουλμάνοι…ιδεολόγοι αναρχικοί!

Στο πρόσφατο παρελθόν, σε διαδήλωση αναρχικών και φίλων του Συνασπισμού στην Κομοτηνή (είχαν συνοδευθεί από επεισόδια), κατέφθασε στον περίβολο του πανεπιστημίου, αρθρογράφος της ισλαμιστικής εφημερίδας Μιλλέτ Ξάνθης, συνοδευόμενος από αριστερούς του …φίλους! Πιστεύουμε ότι οι αφελείς και καλοπροαίρετοι χριστιανοί συνοδοί του ισλαμιστή αρθρογράφου, είχαν παντελή άγνοια του ρόλου του ανθρώπου αυτού. Όμως η άγνοιά τους είναι φονικά επικίνδυνη για τη Θράκη…

Η κατάσταση φαίνεται ότι έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των κεντρικών του ΣΥΡΙΖΑ. Στις 7 Ιανουαρίου 2012, εκπρόσωποι του εθνικιστικού κόμματος DEB, με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της οργάνωσης Ξάνθης κ. Οζάν Αχμέτογλου (αρθρογράφο της τουρκόφωνης Γκιουντέμ) και την κα Νετζλά Τσαβούς (γιατρό, επικεφαλής του τομέα Γυναικών), πραγματοποίησαν επίσημη επίσκεψη στα γραφεία

http://www.zagalisa.gr

(τεύχος 58, Δεκέμβριος 2011 - Ιανουάριος 2012)