Αύγουστε καλέ μου μήνα!

Καλό μήνα παιδιά.

Ισχνές οι αναρτήσεις, πλούσιες οι ευχές!!! 

Στον φίλο ηλιογράφο
που αγαπά τις γάτες :)

Συγκινήσεις

Ένα σχόλιο που διάβασα σήμερα σε ανάρτησή μου,
εκτός ότι με συγκίνησε,
με κούνησε λίγο από την παραμέληση του blog.

Η Άννα μετά από καιρό πήρε επιτέλους την πολυπόθητη μετάθεση
και μέσα στην χαρά της σκέφτηκε να μου το γράψει.
Παρόλη την αραιή επικοινωνία μας 
είχε καταλάβει ότι νοιαζόμουν πραγματικά για το πρόβλημά της.
Τώρα με συγκίνησε διπλά πρώτα γιατί χάρηκα με το γεγονός
και μετά γιατί ήρθε να μου το πει καθώς γνώριζε ότι θα χαρώ ειλικρινά.

Σκέφτομαι λοιπόν ότι δεν πρέπει να παραμελώ 
αυτό τον χώρο που μου δίνει ζεστά και ευχάριστα συναισθήματα.
Ότι πρέπει να διατηρούμε την επαφή 
και να δυναμώνουμε τις κλωστές που μας ενώνουν,
ακόμα και όταν δεν γνωριζόμαστε προσωπικά όπως με την Άννα

Το πρώτο μπάνιο έγινε σήμερα και εύχομαι στην Άννα
αυτή η μετάθεση να της χαρίσει τόση ηρεμία όση ένιωσα σήμερα στην θάλασσα.

Στους καλούς μου φίλους bloggers...

....που έχω παραμελήσει

 Χαρίζω την πρώτη ιδέα της Άνοιξης, με ψιλόβροχο λίγο κρύο

και πολύ άρωμα που σφραγίζει τον ερχομό της!!!

 Καθώς και άλλα χρώματα 

 που δεν σταμάτησαν ένα χειμώνα

να στολίζουν την αυλή.

Στην Άστρια

Πιο πολύ αγαπώ εκείνα που φυτρώνουν μόνα τους

και με λίγη φροντίδα και προσοχή μεγαλώνουν

 και αποδίδουν ικανοποίηση, ομορφιά και ενίοτε καρπούς.

Το μπλε καλαμάκι

 Η μουσμουλιά σε ένα παρτέρι

 Ένα πευκάκι σε μία γλάστρα 

 ένα δεύτερο σε μία άκρη του κήπου.

 Μία αγγελικούλα στην άκρη της μάντρας

και άλλες πολλές μέσα στο γρασίδι.

 Μία πιτσάρδια που φύτρωσε στην άκρη του δρόμου
και από αλήτισσα έγινε κυρία σε γλάστρα :)

Αγιοκλήματα που φύτρωσαν εδώ κι εκεί μέσα στην αυλή,

τα οποία μεταφύτεψα και προκόβουν ευχαριστημένα

και πολλά άλλα....

Πιο πολύ από όλα αγαπώ αυτά που φυτρώνουν μόνα τους,

 παραμένουν πιστά στον σκοπό τους

και επιμένουν να ριζώσουν, να ευδοκιμήσουν και να αποδώσουν.....

Μέρες πριν αλλά και μετά την πρωτομηνιά, 

αναρωτιέμαι τί να αναρτήσω κατά την συνήθεια τόσων ετών

αλλά δεν βρίσκω τίποτα ή μάλλον η διάθεσή μου δεν βρίσκει
καθώς όπως είπε η κ. Ξωτικού:) ελάχιστες φορές έπιασα την μηχανή.

Όμως το τελευταίο σχόλιο της Άστρια με ευαισθητοποίησε

και δεν ξέρω γιατί μου έδωσε τον συνειρμό γι αυτή την ανάρτηση,
η οποία είναι χαρισμένη στην αγαπημένη μας!!!

και σε όλη την παρέα που είναι εδώ πιστή στον σκοπό της

και επιμένει να συγκινεί, να στηρίζει, να εμψυχώνει, να χαροποιεί

ακόμα και αν δεν το ξέρει.

Καλό μήνα αγαπημένοι

Καλό φθινόπωρο

Η ΤΕΦΡΑ ΜΙΑΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

 (Μνήμη φυλαγμένη σε "Μαύρο" της ψυχής κουτί.)


Πρωτομαγιά του ΄54 με την τρομπέτα της.

Ντυμένες οι ψυχές μ΄αγριολούλουδα.

Ένα γαλάζιο φτερό η μέρα

δίχως ούτ΄ένα ψίχουλο σύννεφου στον ουρανό.

Στάζαμε έρωτα εγώ κι εκείνη, καθώς ένδροσες υπάρξεις,
με τις φλέβες μας γεμάτες βουερούς χυμούς άνοιξης,
περπατούσαμε με την παρέα της εκδρομής για το Κουρί*.

Δύσεκτοι όμως καιροί τότε κι ο έρωτας λογοκριμένος.
Θυμάμαι, χρειάστηκε ολόκληρη συνωμοσία
και συμβολή της νιόπαντρης αδελφής της
για να εξασφαλίσουμε μια ολόκληρη μέρα μαζί.
κι ευχόμουν να  μην τελείωνε ποτέ η μέρα εκείνη.

Άτια Μαγιού ξεχυθήκαμε στο καταπράσινο ξέφωτο
του μαγευτικού τοπίου, που μας περίμενε μ΄ανοιχτή αγκαλιά,
και το Κουρί έλεες έμοιαζε μ΄εκκλησία στολισμένη
γαι τη χαρά ενός γάμου και μοσκοβολούσε Θεό. 
Όλα τα φώτα της ψυχής αναμμένα,
πόθου καμίνι πύρωνε τα στήθη μας
και το δισάκι μας ξέχειλο από τραγούδια, όνειρα
κι αξόδευτη νιότη, κι ο νους μου "σαράκι ακοίμητο"
ούτε δευτερόλεπτο μακριά από τ΄ασύλυτα μαλάματα
στα στήθια και την ήβη της δεκαεφτάχρονης κόρης
που είχα δίπλα μου.

Όμως αλίμονο! πριν καλά καλά προλάβουμε να γευτούμε

τις ευωδιές και τη δροσιά του βουνού,
ξέφτια σύννεφου ξεπήδησαν μες απ΄τα ουράνια θάμνα
κι έκρυψαν μονομιάς τον ήλιο μας 
και το πρόσωπο της μέρας, που μας είχε πει 
ένα τόσο μεγάλο ψέμα εκείνο το πρωινό, γέμισε ρυτίδες.

Μέσα σ΄ελάχιστα λεπτά, αχανή σεντόνια μολυβένια, φουσκωτά
χορεύοντας πυρρίχειο σκέπασαν τον ουρανό κι έκαναν τη μέρα
νύχτα στο Κουρί,
κι ένα μουγκρητό συννεφολύκαινας και πελώριες,
σαν ρώγες σταφυλιού σταγόνες βροχής μας ανάγκασαν να κρυφτούμε.
Ο τόπος της χαράς και του ξεφαντώματος ίδια κι οι ψυχές μας
έμοιαζαν ξαφνικά με μπαχτσέ που του φύγαν μονομιάς 
τα πουλιά και έμεινε άδειος.

Βροντές σαν βρισιές οργισμένου Θεού
σα μουγκρητά αόρατου προϊστορικού θεριού
κι αστραπές που άνοιγαν τις σγουρές
και πυρωμένες φλέβες τους στο χάος
καθώς και μια τρελή βροχή, που θύμιζε πυρρίχιο χορό,
σταύρωναν μανιασμένες τα σπαθιά τους πάνω απ΄τα κεφάλια μας για ένα δεκαπεντάλεπτο περίπου 
απειλώντας μας με συντέλεια.
Το φύλλωμα του δένδρου που μας προστάτευε έμοιαζε πλέον
με στέγην που της ράγισαν ξαφνικά όλες οι κεραμίδες
ή ομπρέλα που θύελλα τρελή της ξύλωσε το πανί,
κι εμείς όλοι, δίχως καμιά εξαίρεση,
φαντάζαμε σαν πάπιες του βουνού.

Παράφορο, δίχως έλεος μπουρίνι.
Νόμιζες πως τρύπησε ο ουρανός
για να ξεπλύνει τις αμαρτίες των ανθρώπων.
Το όνειρο της Πρωτομαγιάς που γλυκονανουρίζαμε τόσες μέρες
καταποντίστηκε μέσα σε λίγα μόνο λεπτά.
Σαν εντολή βίαιης έξωσης από τον παράδεισο
μου φάνηκε η απόφαση της παρέας για άμεση επιστροφή.

Καθώς βαδίζαμε μουσκεμένοι ως το κόκαλο
με τα κεφάλια κατεβασμένα όμοια πολεμιστές ηττημένοι, 
επιστρέφοντας για το Ασβεστοχώρι, κοντοστάθηκα για μια στιγμή
ν΄αποθαυμάσω έστω και παπί την καλή μου.
Τί ταξίδι Θέε μου, αυτό που έβλεπα εκείνη τη στιγμή
με τα τυφλά από έρωτα μάτια μου!
Τα μουσκεμένα ρούχα, κολλημένα στο σώμα
των δεκαεφτά Μαϊων, αποθέωναν
τη λουλουδιασμένη κρουστή σάρκα.
Το κορίτσι που ως χτες ακόμα δεν ήταν παρά μια
άσημη παιδούλα τώρα ξαφνικά φάνταζε σαν γινωμένη μουσική,
που, μα το Δία, μπορούσε να κολάσει ακόμα και άγιο.
Ένα ζαρκαδίσιο κορμί, μια ντελικάτη κινούμενη γεωμετρία,
με καμπύλες που θα μπορούσαν ν΄αναστήσουν ακόμα και νεκρό,
μπροστά μου τυλιγμένο αριστοτεχνικά
μέσα σ΄ένα υπέροχο "νερένιο" κολάν, που έκανε
τη σάρκα να ριγεί και την ψυχή να παραληρεί.
Μελαμψή  βαθύζωνη, χρυσοκάπουλη κόρη
με σάρκα πύρινη και ρυθμικούς κυματισμούς,
με στήθια ολόρθα σαν γυάκινθοι ανθισμένοι κάτω
από τη μουσκεμένη μπλούζα, και παντού μα παντού
ίσκιοι χαμόγελα κι αντιφεγγίσματα, στο λαιμό,
τον ώμο, τη μέση, τους εφηβικούς μηρούς, στα γόνατα
και τις σμιλεμένες κνήμες κι ανάμεσα στα σκέλη
το θείο σύθαμπο.
Όλα σε απόλυτη αρμονία και πλήρη άνθηση
μπροστά στα διψασμένα μάτια μου, κι εγώ να την κοιτώ,
να την κοιτώ, να νιώθω να με σπιρουνιάζει ο πόθος
και να χάνομαι.

Θυμιατήρι του Μάη το στόμα της, καθώς μιλούσε,
λες άρπα που μελωδούσε, το δέρμα λείο, βελούδινο, ζωντανό,
να τ΄ακουμπάς και να νιώθεις του έρωτα την ιερή τρεμούλα,
να το οσφρίζεσαι και να μυρίζεις κήπο, αγριολούλουδα
και φρέσκο ψωμί.
Ξόβεργα στημένη τα μάτια, πιο γλυκά κι από μέλι,
κι η ματιά της άνοιξη.
Οι κόρες διεσταλμένες απ΄του έρωτα τη φωτιά,
τα μαλλιά φρεσκολουσμένα με ουράνιο νερό και νιότη
τα δόντια αστραφτερά σαν πετραδάκια πολύτιμα
και τα χείλη σάρκα πυρωμένη και αρωματισμένη.

Μα το Θεό ποτέ ως σήμερα δεν μίσησα τόσο πολύ μια βροχή.
Ζευγάρωσα μ΄εκείνο το κορίτσι της βροχής, γέρασα μαζί του,
μ΄ακόμα εκείνη η γεύση της κορυφαίας πίκρας
η βοή της μέγιστης ατυχίας, δεν λέει
να κοπάσει μέσα μου ή να πεθάνει.
Α Πρωτομαγιά του ΄54, μουσκεμένη σε φυλάγω
από φοιτητής ακόμα σε.... "Μαύρο κουτί".

*Πανέμορφη τοποθεσία λίγο πιο πάνω από το Ασβεστοχώρι.

Από το βιβλίο του ΤΑΚΗ ΛΑΖΑΡΙΔΗ 
ΣΤΙΧΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ

Δώρο του φίλου Επίκουρου

 Στους ερωτευμένους!!!

Μπράβο σε χρώμα λιλά

Ένα Μπράβο σε χρώμα λιλά 

για το ευγενικό ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ 

Και μία λιλά θάλασσα για να ταξιδεύει!!!

Aυτή η φωτογραφία δεν παίζεται....!!!!

....μόνο που δεν είναι δική μου :(

 

 Είχα όμως την ευκαιρία να καθίσω στην σκιά της ομπρέλας

και να αποτυπώσω την δική μου στιγμή

να κολυμπήσω σε εκείνη την παραλία

να περπατήσω στην μεταξένια αμμουδιά της

 και να δω το μοναδικό 

 και στιγμιαίο κέντημα της θάλασσας στην άμμο!

 Είχα την χαρά να δω στις αμμοθίνες δάσος με  θαλασσόκρινα

 τα πανέμορφα κρινάκια της άμμου

και εκεί παράλληλα στην ακτή να δω 

και να περιηγηθώ

 στην Λίμνη Καϊάφα

 

η οποία χαρακτηρισμένη σαν ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους,
περιλαμβάνεται στον εθνικό κατάλογο της Natura 2000

 Είχα την ευχαρίστηση να δω τις αγαπημένες μου στιγμές της ημέρας.

Ένα μεγαλειώδες δειλινό

 όταν δεν ήταν κανείς εκεί

 και την Ανατολή

 για ένα τελευταίο μπάνιο

σε μια γαλήνια θάλασσα με απέραντη ομορφιά!

Έτσι μπόρεσα  να κρατήσω τις δικές μου στιγμές στη μηχανή, 
στο νου και στην ψυχή.

Δεν είναι δική μου αλλά ήταν η αφορμή :)

Χαρισμένη η ανάρτηση σε εκείνη την παρέα.

Αγαπημένα παλιά αντικείμενα!!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

Συμμετοχή της τελευταίας στιγμής 

στο παιχνίδι της Ρένας.

Είμαι λάτρης των παλιών αντικειμένων 

και περισσότερο αυτών της οικογένειας 

γιατί κρύβουν την ιστορία της.

Ένα μικρό δείγμα αυτών.

Ένα χειρόγραφο του παππού

 Χειροποίητη κορνίζα με φωτογραφίες αγαπημένων

 Ασημένιο τσαντάκι και σφραγιστερό

 Καναπελίκια

 Ψαλτικά βιβλία

 Σεφέρτασι

 Ασημένια κουταλάκια

 Ρόκα της γιαγιάς

 Στεφανολούλουδα

 Μαξιλάρα κεντημένη στο χέρι

Καφεκούτι

Χριστουγεννιάτικο στολίδι

Υπάρχουν πολλά "νεώτερα" 

παλιά αγαπημένα αντικείμενα

που δεν δυστυχώς δεν προλαβαίνω

να αναρτήσω.