Φωτοσυνταγή....

...για τις φίλες που το ζήτησαν 

και για όσους αγαπούν τον συνδιασμό σοκολάτα - πορτοκάλι,

ο οποίος δεν χρειάζεται συστάσεις και παινέματα,

γι αυτό πάμε να δούμε 

τα υλικά

Φλούδες από τέσσερα πορτοκάλια

Μισό νεροπότηρο χυμό πορτοκαλιού

3/4 νεροπότηρου ζάχαρη

3 κ.σ. φρυγανιά

1κ.σ. κακάο

150 γρ. καρύδια χοντροσπασμένα

3 πλάκες κουβερτούρα

και την εκτέλεση

 Πολτοποιούμε τις φλούδες.

 Σε κατσαρόλα βάζουμε την ζάχαρη και τον χυμό.

 Ρίχνουμε τις πολτοποιημένες φλούδες και βράζουμε 

5-6 λεπτά, μέχρι τα ξεκολλάει το μίγμα από τα τοιχώματα.

  Τότε ρίχνουμε τα υπόλοιπα υλικά, φρυγανιά, κακάο, καρύδι.

  

 Προαιρετικά και αμύγδαλο ελαφρώς καβουρντισμένο και σπασμένο.

 Όταν κρυώσει λίγο το μίγμα πλάθουμε σχήματα σε μικρό μέγεθος

και αφήνουμε στο ψυγείο να σφίξουν.

Αργότερα ή την επόμενη μέρα,

λιώνουμε σε μπεν μαρί την κουβερτούρα

και ρίχνουμε τα σοκολατάκια να καλυφθούν.

 

Αφήνουμε να κρυώσουν και ....... τα τσακίζουμε :)

Παρατηρήσεις - προτάσεις.

-Χρησιμοποιούμε πορτοκάλια χωρίς φυτοφάρμακα.

-Αν θέλουμε ξύνουμε ελαφρά την φλούδα στον τρίφτη για να φύγει η αψάδα.

-Μπορούμε να αντικαταστήσουμε τις φλούδες και τον χυμό με μανταρίνια.

-Στην σοκολάτα προσθέτουμε ένα κουταλάκι μαργαρίνι για γιαλάδα (ξέχασα :)

-Αυτή η ποσότητα θα μας δώσει 30 κομμάτια σε ένα σχετικά καλό μέγεθος. 

-Μία εβδομάδα μετά είναι ακόμα σαν φρέσκα.

-Όπως διαπιστώνετε από τα υλικά, είναι νηστίσιμα.

-Έχετε πρόχειρα μερικά αμύγδαλα καβουρντισμένα, ώστε αν περισέψει κουβερτούρα ρίξτε τα μέσα και φτιάξτε σοκολατάκια αμυγδάλου.

Καλή επιτυχία.

Με γεύση πορτοκάλι....!!!

 Χρόνια Πολλά στον φίλο μας Νίκο

και σε όλους τους εορτάζοντες.

Υπόσχομαι να σε κεράσω 

με φρέσκα όταν έρθεις :))

Όταν απλώνεις τραχανά πρέπει να έχει βοριαδάκι.....

Για να στεγνώσει καλά και να το αποθηκεύσουμε για τον χειμώνα.

Για να δούμε όμως πώς φτιάχνεται.
Βράζουμε 1.5λιτ. γάλα (πρόβειο, κατσικίσιο ή μισό μισό) και μόλις φουσκώσει
σβήνουμε την φωτιά και ρίχνουμε 1κ.σ. αλάτι και 500γρ. σπασμένο σιτάρι.
Κατά τον βρασμό προσέχουμε να μην φουσκώσει το γάλα και χυθεί,
καθώς και να μην πιάσει, γιατί ο τραχανάς θα μυρίσει καμμένο.

Ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να απορροφηθεί το γάλα 
και να γίνει ομοιογενές, ελαφρώς σφιχτό μείγμα.
Ρίχνουμε πιπέρι (το οποίο φέτος ξέχασα αλλά δεν πειράζει)



Όταν κρυώσει το μείγμα το "περνάμε" από το κατάλληλο κόσκινο

και έχουμε έτοιμο ψιλοτριμμένο γλυκό τραχανά.

************

.....και όταν κάνεις το κουσκούς πρέπει να έχεις όρεξη!

 Υπομονή

Εργαλεία
Ξύλινη λαξευτή σκάφη και κόσκινο τρυπητό



 Υλικά

1.5 λίτρο γάλα (πρόβειο, κατσικίσιο ή μισό μισό) 8 αυγά, 
100γρ τραχανά ή σιτάρι σπασμένο, 3κιλά αλεύρι σταρένιο.

Ας δούμε πώς φτιάχουμε και αυτό.
Κάνουμε την αρχή με λίγο σπασμένο σιτάρι.

Ρίχνουμε μία χούφτα αλεύρι

 και δουλεύουμε τα χέρια κυκλικά σε όλη την επιφάνεια της σκάφης.

Μετά από 5-6 κυκλικές κινήσεις

ρίχνουμε ελάχιστο από το μείγμα αυγών - γάλακτος,
περίπου μία-δύο κουταλιές σούπας, 

ανάλογα με την ποσότητα του παρασκευασμένου υλικού
και συνεχίζουμε το δούλεμα.

 Όταν το υλικό πολλαπλασιαστεί

δηλαδή μεγαλώσουν τα κουσκουσάκια στο επιθυμητό μέγεθος,

 το περνάμε από το κόσκινο, οπότε το έτοιμο κουσκούς θα μείνει μέσα
ενώ το μικρό κουσκουσάκι θα πέσει πάλι στην σκάφη για την συνέχεια.

(Φέτος έκανα δύο δόσεις, μία παρέα με τις εξαδέλφες για να το μάθουν

και μία μόνη μου την επόμενη μέρα αφού είχα περισσευούμενο υλικό.)

Το αδειάζουμε σε τραπεζομάντιλο να στεγνώσει
και συνεχίζουμε μέχρι να τελειώσουν τα υλικά.

Όταν στεγνώσει καλά



το τσουβαλιάζουμε :)
και περιμένουμε τον χειμώνα.

Το κουσκούς θέλει υπομονή, όρεξη, εργαλεία και καλά υλικά.

Αυτές οι δουλειές γίνονται τέλος καλοκαιριού για να πούμε 

"Από Αύγουστο -καλό- χειμώνα........"

Eδώ θα δείτε ένα σχετικό βιντεάκι από παλαιότερη παρασκευή, όταν πρωτοάνοιξα το blog.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο γίνεται κάθε φορά, μέχρι και το ίδιο τραπεζομάντηλο :)

Φασολάδα στο τσουκάλι.

 Πριν μερικά χρόνια ένας βαρύς χιονιάς μας έκοψε το ρεύμα για τρεις μέρες.

Τότε φορέσαμε σκούφους γάντια και κασκόλ μέσα στο σπίτι εννοείται,

βγήκαν όλες οι κουβέρτες της προίκας;)) και το τζάκι μπουμπούνιζε όλη μέρα.

Τα διακοσμητικά κεριά βρήκαν το σκοπό της ζωής τους

και η γάστρα που ως τότε έμπαινε στο φούρνο βρήκε θέση πάνω στα κάρβουνα

και μας έδωσε την πιο γλυκιά φασολάδα.

Ήταν ένα περιπετειώδες ευχάριστο τριήμερο για την οικογένεια

που ακόμα το θυμόμαστε με πολύ γέλιο.

Λίγο μετά αγόρασα και μία πυροστιά να υπάρχει σε ώρα ανάγκης.

Έκτοτε δεν τα χρησιμοποίησα μέχρι πριν λίγες μέρες με το πολύ κρύο.

Ένα απόγευμα είδα το τζάκι γεμάτο κάρβουνα.

Με το κρύο που είχε, έκαιγε από το πρωί και είχε πυρώσει για τα καλά.

Θυμήθηκα τη γάστρα και την πυροστιά που ήταν αχρησιμοποίητη, 

ετοίμασα τα κάρβουνα και από τότε.......
μου αρέσει να χαζεύω τον ατμό που βγαίνει από το στάχυ
όταν μαγειρεύω.

Άρχισα με φασολάδα τιμής ένεκεν.

Γλυκιά νόστιμη και χυλωμένη ιδανικά.

Την άλλη μέρα ετοίμασα κόκορα αλανιάρη με κρασί,
Coq au vin που λένε οι σεφ αλλά στα δικά μας γούστα

και μια μακαρονάδα που μας ξετρέλανε.

 Συνέχισα με φάβα -από τα αγαπημένα όσπρια-

έβαλα αρκετό νεράκι, κρεμμύδι, αλάτι

 και σε λίγη ώρα ήρθε και έπηξε......που δεν το πίστευα!!

Την χτύπησα με τον αβγοδάρτη και έγινε εντελώς λεία!!!!

"Κάποιο λάκκο έχει η φάβα" απαραίτητο για το λάδι.

 

 Θαλασσένια χωρίς ψάρι δεν γίνεται.

Ένα κοκάλι του κιλού με πιπεριές, τοματοχυμό και σκορδάκι 
μοσχοβόλησε το σπίτι. Το ζουμάκι του ήταν για τρελές βουτιές.


 
 Οι φακές αχνοφαίνονται μέσα από τον ατμό αλλά η δάφνη ξεχωρίζει.

 Και βέβαια δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα ρεβύθια.

 Από τις καλύτερες ρεβυθάδες που έχω φάει.

Για τα συγκεκριμένα εδέσματα το μαγείρεμα ήταν διασκέδαση,

 ήταν ευχάριστη διαδικασία και τα φαγητά έγιναν πολύ γευστικά.

Δοκιμάστε αν υπάρχει δυνατότητα, θα αποζημιωθείτε!!!

Και αν δεν προλάβετε αυτό το χειμώνα που φαίνεται να φεύγει,

περιμένετε τον επόμενο.

Τα ρεβύθια στον φίλο μου Θαλασσοκράτορα

Πρίν αλλάξουμε θέμα...

...ακόμα ένα απόσπασμα  

από το βιβλίο του Eduardo Galeano

μνήμη της φωτιάς

Ι Ι. ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

1785

Βερσαλίες

Η πατάτα γίνεται μεγάλη κυρία.

Την έφεραν από το Περού πριν από διακόσια πενήντα χρόνια 

οι Ισπανοί κατακτητές. Οι Ινδιάνοι την είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, 

γι΄αυτό στην Ευρώπη την προόρισαν για τα γουρούνια, 

τους φυλακισμένους και τους ετοιμοθάνατους.

Η πατάτα τιμωρήθηκε και χλευάστηκε κάθε φορά 

που προσπάθησε να ξεφύγει από τα χοιροστάσια, 

τις φυλακές και τα νοσοκομεία. 

Σε πολλές επαρχίες απαγορεύτηκε και στην Μπεζανσόν 

την κατηγόρησαν για τη λέπρα.

Ο Αντουάν Παρμαντιέ γνώρισε την πατάτα στην αιχμαλωσία. 

Βρισκόταν σε μια φυλακή της Πρωσίας, όπου του έδιναν να φάει μόνο πατάτες. 

Στην αρχή του φάνηκε άνοστη, όμως στη συνέχεια την αγάπησε, 

κι ανακάλυψε σ΄ αυτήν ποικίλες γεύσεις και χαρίσματα.

Ελεύθερος πλέον στο Παρίσι, ο Παρμαντιέ οργάνωσε μια δεξίωση,

όπου παρευρέθηκαν ο Ντ΄Αλαμπέρ, ο Λαβουαζιέ,

ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών Βενιαμίν Φραγκλίνος και άλλοι επίσημοι.

Ο Παρμαντιέ τους πρόσφερε ένα μενού αποκλειστικά με πατάτες:  

πατατόσουπα, πουρέ, ψωμί από πατάτα, πατατοσαλάτες με διάφορες σάλτσες, 

τηγανητές πατάτες, πίτες και γλυκά από πατάτα. 

Για επιδόρπιο, τούρτα από πατάτα. Για ποτό, τσίπουρο πατάτας.

Ο Παρμαντιέ έπλεξε το εγκώμιό της. Εξύμνησε τη θρεπτική της αξία, 

ισχυρίστηκε πως είναι απαραίτητη στον ουρανίσκο και στο αίμα, 

κι ανακοίνωσε πως η πατάτα θα γλυτώσει την Ευρώπη από την πείνα, 

γιατί αντέχει στο χαλάζι και καλλιεργείται εύκολα. 

Οι πατατόπληκτοι καλεσμένοι τον χειροκρότησαν συγκινημένοι, 

έχοντας πειστεί. Στη συνέχεια ο Παρμαντιέ έπεισε και τον βασιλιά. 

Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ διέταξε να καλλιεργηθεί η πατάτα 

στα κτήματά του στη πεδιάδα Σαμπλόν, κοντά στο Παρίσι

κι έβαλε στρατιώτες ολόγυρα για προστασία. 

Με τον τρόπο αυτό παρακινήθηκε η περιέργεια του κόσμου 

και η επιθυμία να γευτούν τον απαγορευμένο καρπό.

Τώρα στις Βερσαλίες γίνεται η επίσημη επιβράβευση. 

Η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, με μια περούκα σκέτο πατατόκηπο 

σφραγίζει με βασιλικό ασπασμό το μάγουλο του Αντουάν Παρμαντιέ. 

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος, που δεν θ΄αργήσει να χάσει το κεφάλι του 

τον αγκαλιάζει. Ολόκληρη η γαλλική αριστοκρατία 

παρευρίσκεται στην αποθέωση της πατάτας, 

στη χώρα που η τέχνη της γαστρονομίας 

είναι η μοναδική θρησκεία δίχως άθεους.

...και κάτι να γλυκαθούμε.

Οι κρέπες είναι δημοφιλείς στο σπίτι μας, συνήθως γλυκές.

Νομίζω ο μικρός μας σεφ εξελίσσεται σε μεγάλος:)

και εχθές που είχε όρεξη για κρέπες μεγαλούργησε

Η δική του, με πραλίνα φουντουκιού και μπανάνα

-δική του και η φωτογραφία-

Η δική μου, έχει και τρίμματα ΜΙΡΑΝΤΑ για περισσότερες θερμίδες:)

μου λείπουν βλέπετε, χαχα.

Η κάτοψη του ενόχου

Μία εσωτερική άποψη

Υπό κατασκευή.

Τα υλικά που απαιτούνται  υπάρχουν συνήθως στο σπίτι 

και η ετοιμασία τους είναι πολύ εύκολη.

Για δύο μεγάλες κρέπες χρειαζόμαστε

1/2 κούπα αλεύρι, 1/2 κούπα γάλα ελαφρά χλιαρό, 1 αυγό,

1 κουτ.γλυκού ζάχαρη, 1/2 κ.γ. βούτυρο, 1/2 κ.γ. κονιάκ, 1 πρέζα αλάτι.

Χτυπάμε ελαφρά όλα τα υλικά και έχουμε ένα ωραίο χυλό.

Ψήνουμε σε μέτρια φωτιά δύο μεγάλες ή 4-5 μικρότερες.

Εκτός από τις γνωστές προτάσεις σερβιρίσματος,

 σοκολάτα, μπανάνα, μπισκότα, ινδοκάρυδο,

σερβίρουμε με μαρμελάδα φράουλα και καβουρντισμένο αμύγδαλο

ή ό,τι αγαπάτε.

Νομίζω έχω ξαναδείξει κρέπες αλλά αυτές του μικρού 

έγιναν καλύτερες από τις δικές μου:)))

Άγιος Βασίλης έρχεται.....με αναμνήσεις.

 

Γύρω στις δέκα ο πατέρας ήταν έτοιμος, 

καθαρός και στολισμένος με τα καλά του.

Μόλις η μητέρα του έδινε το δικό της γούρι -ένα χρηματικό ποσό-

έφευγε για να τηρήσει το έθιμο το οποίο ήταν

να παίξει για το καλό -χαρτιά ή ζάρια- μέχρι να μπει ο νέος χρόνος.

Στις 12.10 ήταν στο σπίτι.

Στη βρύση της αυλής τον περίμενε άσπρη πετσέτα

για να πλυθεί και να μπει καθαρός

και στην είσοδο υπήρχε ένα ρόδι που έσπαγε

με την ευχή να υπάρχει αφθονία.

Ερχόταν μέσα κρατώντας ένα κλαδί ελιάς

μας ακουμπούσε με αυτό και ευχόταν Καλή Χρονιά με υγεία.

Μετά άναβε όλα τα φώτα στο σπίτι.

Στο σαλόνι τον περίμενε το κέρασμα του Άι-Βασίλη.

Ένα ούζο -χαχα στον πατέρα δεν αρέσει το ούζο-

και τα καθιερωμένα Χριστουγεννιάτικα γλυκά.

Μετά με ένα πιάτο καλούδια

πήγαινε να κάνει ποδαρικό στην γιαγιά και στην θεία.

Όταν γύριζε κόβαμε την βασιλόπιτα η οποία ήταν τυρόπιτα:))

Ο τυχερός κέρδιζε το φλουρί και καθόμασταν για φαγητό.

Αυτή η πίτα απαιτούσε χειροποίητο φύλο, τυρί φέτα με λίγο πιπέρι

και το σημάδι του σταυρού για ευλογία.

 Αναμνήσεις από παραμονές Πρωτοχρονιάς στο πατρικό.

Τώρα δεν τηρούμε έτσι το έθιμο παρά μόνο για τις πίτες:)

Η αλμυρή να μας θυμίζει... και να νοστιμίζει το γιορτινό τραπέζι της παραμονής

και η γλυκιά ανήμερα της Πρωτοχρονιάς για την Καλή Χρονιά.

Ετούτη όμως θέλει υλικά μυρωδάτα για να αποδώσει γεύση και άρωμα.

Για αλλαγή στις συνταγές σας σημειώστε, φτιάξτε τη και θα με θυμηθείτε.

Βασιλόπιτα Πολίτικη.

1,5φλυτζάνι φυτικό βούτυρο,  1,5φλυτζάνι ζάχαρη, 1φλυτζάνι γάλα,

1/2 φλυτζανάκι κονιάκ, 2 βανίλιες, 5 αυγά, 3 κουταλάκια μπέικιν,

ξύσμα ενός πορτοκαλιού, 3,5φλυτζάνια αλεύρι.

Χτυπάμε το βούτυρο, προσθέτουμε την ζάχαρη και τους κρόκους.

Ρίχνουμε το κονιάκ, τις βανίλιες, το ξύσμα και το χλιαρό γάλα.

Προσθέτουμε τα ασπράδια χτυπημένα μαρέγκα

και τέλος το αλεύρι με το μπέικιν πάουντερ.

Η δόση αυτή είναι για ταψί 30εκ.

Ψήνουμε στους 170-180 για 70', προσαρμόστε στον δικό σας φούρνο

και μην ξεχάσετε το φλουρί.

Εύχομαι Καλή Πρωτοχρονιά με χαρά και τύχη.