Διαφορετικά

Με ένα διαφορετικό τρόπο θέλω να υποδεχτώ αυτό τον μήνα 

και όχι με λουλούδια χρώμα και φως όπως πάντα.

Στον πορθμό του Ευρίπου και στο μαύρο της νύχτας 

θέλω να καταγράψω και να θυμάμαι 

την τεράστια καταστροφή που γίνεται στον τόπο μου αυτές τις ημέρες. 

Στην Βόρειο Εύβοια καίγονται χιλιάδες στρέμματα 

πανέμορφου πυκνού δάσους.

 Κάθε που περνούσα από εκεί τα μάτια κολυμπούσαν στο βαθύ πράσινο 

και η ανάσα γέμιζε πεύκο και έλατο!!!!!

Ένοιωθες το οξυγόνο να σε γεμίζει ζωή και ομορφιά.

Τώρα στάχτη.... αποκαϊδια.... καταστροφή.... κρανίου τόπος.

Δεν θέλω να δω.

Δεν θέλω να περάσω τώρα από εκεί.

Ο αέρας μυρίζει "καμμένο" σαν να καίει την σόμπα ο γείτονας,

 ενώ έχουμε 80 χιλιόμετρα απόσταση.

Τραγωδία αυτή η πυρκαγιά 

και εκείνη της Χίου

 και η άλλη......και η άλλη.....

Λυπάμαι τόσο πολύ.



Καλό μήνα

Τα πιο όμορφα λάφυρα!

Από την ανάβαση στο βουνό μας

τα πιο όμορφα λάφυρα

για καλό μήνα.

Άνοιξη από σήμερα!

 

 Τα κοτσίφια που μαζεύονται στην αυλή 

 

  το φωνάζουν εδώ και μέρες,

  αλλά πρέπει να το δείξει και το ημερολόγιο.

 Πρέπει να το αποδείξουν

 

 τα ανοιξιάτικα φυτά

 

 οι μυρωδιές τους

και ένας ήλιος λαμπερός.

Καλό μήνα

χαρούμενο και ευωδιαστό.

...και άλλη αγαπημένη αυλή!

Καλό μήνα

Αργυροτσικνιάς - Σταχτοτσικνιάς

 

 Δύο πανέμορφα πουλιά 
ένας λευκοτσικνιάς και ένας σταχτοτσικνιάς
περήφανοι και μεγαλοπρεπείς,
γεμάτοι ομορφιά στην στάση τους και στο πέταγμά τους,
για την πρώτη ανάρτηση της χρονιάς.
Τις τελευταίες ημέρες έχουν ξεθαρρέψει και στέκονται στην ακτή,

οπότε έχω την δυνατότητα να τα δω και να τα θαυμάσω από κοντά, 
ενώ περπατώ παραθαλάσσια.

Αν σταματήσω για να φωτογραφίσω καλύτερα φεύγουν,

άρα μόνο περπατώντας μπορώ να απαθανατίσω την ομορφιά τους.
Κι αν φύγουν τα ξανασυναντώ πιο κάτω και πάλι τα ίδια, 
λες και παίζουν μαζί μου.
Συνήθως στέκονταν σε δύο απόμερους και ήσυχους υδροβιότοπους,
όπου μόνο από μακριά μπορούσα να τα δω, 
αλλά είπαμε ξεθάρρεψαν και έρχονται σε κατοικημένη περιοχή.
 Σίγουρα προσδίδουν ιδιαίτερη ομορφιά στην ακτή με την παρουσία τους,
γι αυτό και χαίρομαι να περπατώ τα πρωινά,
με την προσμονή να τα συναντήσω. 

Ενημέρωση 1 Φεβρουαρίου και διόρθωση. 

Το άσπρο πουλί είναι Αργυροτσικνιάς.

Οι συναντήσεις είναι πλέον καθημερινές 
και το παιχνίδι συνεχόμενο κατά την διάρκεια της διαδρομής μου.

Μην ξεχνάτε, με αριστερό κλικ σε μία εικόνα, 

τις βλέπουμε όλες σε μορφή παρουσίασης και μεγεθυμένες.

Υπεσχεμένη...

Πριν πολύ καιρό είχα υποσχεθεί στον ηλιογράφο μία φωτογραφία,

αφού τον θυμήθηκα την στιγμή της αποτύπωσης

καθώς μας είχε συνηθίσει με τις ηλιογραφικές του εικόνες.

Έκτοτε τα γεγονότα και η διάθεση δεν άφησαν χρόνο και όρεξη

να πραγματοποιήσω την υπόσχεση.

Τώρα όμως εξ΄αιτίας του ξωτικού ήρθε η στιγμή να το πράξω,

 όχι για την σπουδαιότητά της

 όσο για την επιθυμία να παραμείνω σε ένα πυρήνα τρυφερής,
υποστηρικτικής και ανιδιοτελούς επαφής με φίλους μπλόγκερς, 

με τους οποίους υπήρχε και θέλω να υπάρχει συνέχεια αυτής.

Ψυχοϊαματικής επαφής όπως λέει το ξωτικό.
Γράφοντας αυτά έχω πολλούς από εσάς στο μυαλό μου,
μα δεν κάνω αναφορά γιατί σίγουρα θα αδικήσω κάποιον.

Με αφορμή ένα μήνυμα που έλαβα ....
 Ένα σχόλιο που διάβασα....
Μία ανάρτηση που είδα....
Είμαι εδώ για να χαρώ πάλι την παρέα σας.




Αρχικός τίλτος
"Καθ΄οδόν"

 Από μακρυά φάνηκε ότι θα είναι κάτι καλό!

 Οι κλεφτές ματιές και λήψεις καθ΄οδόν το επιβεβαίωναν

Χαμήλωσα ταχύτητα και έκανα δεξιά......

.....ως που έφτασα στο καλύτερο σημείο!!!
Χιλιομετάνοιωσα που δεν σταμάτησα για μία καλύτερη φωτογράφιση.

Ήταν μεγαλόπρεπο και εντυπωσιακό θέαμα!!!!

Χάρισμα στον ηλιογράφο

με αφορμή το ξωτικό

22-11-2012

Προς το τέλος μιας δύσκολης μέρας.

 

Εχθές το βράδυ ήρθε το φθινόπωρο...

........και ο παππούς λέει.......

"Τώρα τι περιμένεις.... Άνοιξη;"

Ξυπολυταρία τέλος.

Κάπου στα μέσα της Άνοιξης βγαίνουν οι σαγιονάρες 

και περιφέρονται στην αυλή.

Προς το τέλος της όμως αρχίζει η ξυπολυταρία.

Τις παρκάρω στην είσοδο και χρησιμοποιούνται 

μόνο για το μποστάνι και το αυτοκίνητο.

Έτσι αρχίζει το απόλυτο καλοκαίρι.

Το καλύτερό μου να τριγυρνώ ξυπόλυτη 

στην καθαρή αυλή και στο γκαζόν.

Το πρωί και το βράδυ, ευχάριστα δροσερά.

Το μεσημέρι, πυρωμένα κάρβουνα

και το απόγευμα με τα ποτίσματα, πλατσούρισμα στα νερά.

Γνήσιο καλοκαίρι.

Όμως, στο τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου

έρχεται  πάντα η πρώτη ένδειξη αλλαγής.

Νωρίς το πρωί και μετά το σούρουπο,

η αυλή αναδίδει άρωμα παραπανίσιας δροσιάς
και η ξυπολυταρία δεν είναι τόσο ευχάριστη.
Στην αρχή αντιστέκεσαι προσπαθώντας να κρατήσεις
τις αισθήσεις του καλοκαιριού.
Ανέχεσαι το ρίγος και επιμένεις ξυπόλυτη στο ραντάκι.
Σε λίγο όμως υποκύπτεις στις σαγιονάρες και σε ένα ζακετάκι.

Αν και προτιμώ το καλοκαίρι από το χειμώνα,
μου αρέσει να αισθάνομαι αυτή τη μυρωδάτη αλλαγή
που ένοιωσα σήμερα στις 6 το πρωί,
αλλά και το βράδυ με το ζακετάκι στην πλάτη.

Χαίρομαι αυτό το φαινόμενο όπως και τον ήλιο,

που άρχισε την αντίστροφη πορεία του προς τις δύσεις του χειμώνα,
 πιο κοντά στο νοτιά.
Πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μας αν δεν υπήρχαν οι αλλαγές.
Ας είναι όμως ευχάριστες.

Ιούλιος

Μάϊος

Μάρτιος


 

Φεβρουάριος

Δεκέμβριος

Η πορεία του γίνεται σε αυτή τη διαδρομή.




Φθινοπωρινή μελαγχολία; Πιθανόν.
Πάντως η ξυπολυταρία τελείωσε.
Το καλοκαίρι όμως όχι ακόμα.