ΔΑΚΡΥΖΩ

 Με τις εικόνες που βλέπω σήμερα....

Τους υπερήλικες σκυθρωπούς με δάκρυα και απελπισία στα μάτια,

να ικετεύουν για το δικαίωμα της αξιοπρέπειας.


 Αγωνιώ σκεπτόμενη το μέλλον των νέων μας.

 

 

Λυπάμαι αφάνταστα 

για τα γεγονότα και τις καταστάσεις που ζει σήμερα η πατρίδα μου.

Εύχομαι η ελπίδα και η υπερηφάνεια 

να γεμίσουν τις ψυχές μας πάλι.

Εύχομαι να τελειώσουν γρήγορα

 αυτές οι εικόνες της αθλιότητας.

Καλό μήνα και καλά νέα 

Η Ελλάδα του μπαρμπα-Κώστα φεύγει.

  Βρήκα τη σύνδεση ξεχασμένη στο πρόχειρο.

Αν έχετε χρόνο δείτε το κείμενο.

Τον συνάντησα στην Ανδραβίδα, τον μπαρμπα-Κώστα, ύστερα από 20 και πλέον χρόνια. Ήταν στο καφενείο όπου είχαμε πρωτοβρεθεί. Κομματάρχης στην περιοχή ο ογδοντάρης σήμερα αγρότης και, όπως μού είπε, οι καιροί αλλάζουν.

Ο ίδιος έκανε μια μικρή περιουσία με τις γεωργικές επιδοτήσεις από την ΕΟΚ. Η μία κόρη του διορίστηκε από τοπικό βουλευτή στην Αγροτική Τράπεζα και η άλλη εργάζεται σε μία Εφορία του Πύργου. Τον γιό του κατάφερε να τον βάλει στην ΔΕΗ της Πάτρας, όπου, μού είπε, ότι «διαπρέπει ως συνδικαλιστής». Οι δύο γαμπροί του είναι δικηγόρος ο ένας και γεωπόνος ο άλλος με απασχόληση στο πρώην υπουργείο Γεωργίας. Η δε νύφη του είναι δασκάλα στο Δημοτικό Σχολείο της Γαστούνης.

«Παλιά ήταν διαφορετικά τα πράγματα», μού εξομολογήθηκε ο μπαρμπα-Κώστας.

«Οι βουλευτές μπορούσαν να μάς βοηθήσουν. Τώρα όμως.».

«Μα καλά», του λέω, «αν καταλαβαίνω καλά μπαρμπα-Κώστα είστε όλοι, με μία εξαίρεση, κρατικοί υπάλληλοι. Εσύ έβγαλες δύο δεκάρες από τις κοινοτικές επιδοτήσεις και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς σου απασχολούνται στο Δημόσιο και σε δημόσιες εταιρείες.».

«Ε, και λοιπόν, κακό είναι αυτό; Εγώ έδωσα αγώνες για το κόμμα και τα παιδιά μου το στηρίζουν.

Να μην κάνει κάτι αυτό και για μας; Χωρίς τις ψήφους που μαζεύουμε ο Χ.Γ. δεν θα έβγαινε ποτέ βουλευτής.

Στις τελευταίες εκλογές βγήκε για τρίτη φορά και απ' ό,τι βλέπω και μαθαίνω είναι και κονομημένος». «Εσύ, μπαρμπα-Κώστα, πόσα διαμερισματάκια έχεις;».

«Δύο στον Πύργο, δύο στην Πάτρα και το σπίτι μου εδώ.

Έχουμε και τα χωράφια, με τα οποία κανείς δεν ασχολείται τώρα γι αυτό προσπαθώ να τα δώσω σε κανέναν που να θέλει να ανοίξει σουπερμάρκετ».

«Δάνεια, από ποιες τράπεζες έχεις πάρει μπαρμπα-Κώστα;».

«Μπα, τώρα, την ΑΤΕ και την Εθνική τις ξόφλησα. Είχα πάρει σχεδόν τζάμπα δάνεια από την ΑΤΕ και το 20% μού το χαρίσανε λόγω των πυρκαγιών. Τώρα όμως τα βλέπω σκούρα.

Παίρνω δύο συντάξεις και φοβάμαι μπας και τις χάσω .

Αυτοί οι ! κλέφτες φταίνε που φθάσαμε σ' αυτά τα χάλια.».
Από το 1982 έως το 1997 ο μπαρμπα-Κώστας εισέπραξε από τα κοινοτικά Ταμεία 620.000 ευρώ. Δανείστηκε από την ΑΤΕ και την Εθνική άλλα τόσα.

Ποτέ του δεν πλήρωσε μία στην εφορία, εισπράττει 2.350 ευρώ τον μήνα συντάξεις, έχει 1.100 ευρώ έσοδα από δύο ταξί που νοικιάζει και το καλοκαίρι νοικιάζει σε Γερμανούς τρία δωμάτια αδήλωτα που έχει στο Κατάκολο.

Την περίοδο 1975-1985 τού χαρίστηκαν 3 εκατ. δραχμές δάνεια από την ΑΤΕ και εισέπραξε κάπου 500.000 για φυσικές καταστροφές.
«Εσύ βολεύτηκες μια χαρά μπαρμπα-Κώστα», λέω στον συνομιλητή μου.

«Τα εγγόνια σου τί βλέπεις να κάνουν;».

«Δεν τα βλέπω να κάθονται εδώ. Η Ελλάδα που γνωρίσαμε εμείς τελειώνει, φεύγει. Και μαζί μ' αυτήν θα φύγουν και οι πιο ικανοί. Έτσι κι αλλιώς, δεν θα είμαστε εδώ για να δούμε την συνέχεια».

«Ναι, έχεις δίκιο», απαντώ. «Το δικό μας φευγιό είναι ό,τι το πιο σίγουρο.».

Υ.Γ.) Ο μπαρμπα-Κώστας -δικαίως, βέβαια - είναι και «αγανακτισμένος».

http://europeanbusinessreview.blogspot.com/2011/06/blog-post_09.html

Αν ακόμα έχετε κέφι και χρόνο για διάβασμα 

δείτε εδώ ένα ενδιαφέρον άρθρο.

 

"Ο δωδεκάλογος του γύφτου"

Το κείμενο είναι μπαγιάτικο 

αλλά διατηρεί μία φρεσκάδα τα τελευταία έτη.

Αν θέλετε καθίστε και διαβάστε το.

"Ότι μία κυρία από μια άλλη, βόρεια χώρα, επικαθοριζόμενη 

από την εθνική της παράδοση,απαιτεί σιδηρά πειθαρχία, 

όχι μόνο από τους δικούς της ανθρώπους, αλλά και από άλλους, 

είναι κάτι που το βλέπουμε σωστό.

Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν το δεχόμαστε για μας.

Ότι στο σύνολό τους οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης

-και όχι μόνο- σκέπτονται περίπου με τον ίδιο τρόπο 

και απλά χρησιμοποιούν κάποιες πιο επεξεργασμένες διατυπώσεις,

για να πουν τα ίδια πράγματα είναι κάτι που δεν μας διαφεύγει.

Κάνουμε όμως πως δεν το καταλαβαίνουμε.

Ότι ενώ ο τρόπος της σκέψης μας δεν είναι κριτικός, 

αλλά συγκινησιακός και ότι εξακολουθούμε

να τον απολαμβάνουμε, το υποψιαζόμαστε.

Τον εντάσσουμε όμως στον λαϊκό μας ανθρωπισμό, 

αποφεύγοντας έτσι κάθε πραγματολογική προσέγγιση 

των προβλημάτων μας.

Ότι "πιστεύουμε"(σε θρησκευτική βάση) ότι είμαστε 

ο εκλεκτότερος λαός του κόσμου και ότι ο καθένας μας 

έχει ένα ποσοστό δικαιώματος σε αυτή την "προστασία" 

είναι κάτι που το θεωρούμε κάπως υπερβολικό.

Δεν διανοούμεθα όμως να επιτρέψουμε σε κανέναν 

να το αμφισβητήσει, εκτός από μας.

Ότι πολύ συχνά ανησυχούμε για το αβέβαιο μέλλον των παιδιών μας 

και ότι έχουμε υποχρέωση να τους παραδώσουμε άθικτα 

όσα κληρονομήσαμε το λέμε κάθε στιγμή.

Μας διαφεύγει όμως ότι πολλά από το πρόσφατο παρελθόν 

δεν έχουν τόση αξία, ώστε να παραδοθούν τόσο....άθικτα.

Ότι υπέρ-απολαμβάνουμε το φυσικό περιβάλλον στον παρόντα χρόνο, 

εντός του οποίου ωφελιμιστικότατα διαβιούμε, το κατακρίνουμε.

Οποιαδήποτε όμως ανησυχία διαχρονικού δημοσίου συμφέροντος,

σπάνια μας απασχολεί.

Ότι είμαστε ένας λαός που στο επίπεδο του 

"πολιτισμού της καθημερινότητας" 

(στο δρόμο, στο γραφείο και αλλού), δεν έχουμε 

την παραμικρή δυσκολία να αγνοήσουμε 

τα δικαιώματα οποιουδήποτε άλλου το γνωρίζουμε.

Διαμαρτυρόμαστε όμως, με απίστευτη επιθετικότητα 

όταν η προσβολή μας αφορά προσωπικά.

Ότι ως γονείς (και φίλοι) διδάσκουμε στα παιδιά μας 

από την πρώτη ώρα και με ποικίλους τρόπους 

την ανταγωνιστικότητα ως προϋπόθεση επιτυχίας 

είναι κάτι για το οποίο ιδεολογικώς διαματρυρόμεθα.

Δεν ανακόπτουμε όμως, ούτε για μια στιγμή τις προτροπές μας 

προς την ίδια κατεύθυνση, μέσα στην  ίδια μας την οικογένεια.

Ότι συνεπόμενα μάθαμε να ζούμε σ΄ενα καθεστώς 

επιδειξιακού πολιτισμού, στον οποίο ο καταναλωτισμός 

αποτελεί μία από τις πιο αποδεικτικές του εξωτερικεύσεις, 

είναι κάτι που πολύ κατηγορούμε.

Την ίδια όμως στιγμή, απορρίπτουμε ως άχρηστα χιλιάδες είδη, 

που δεν έχουν ακόμα χάσει τη χρησιμότητά τους.

Ότι το πρόβλημά μας δεν είναι αποκλειστικά οικονομικό, 

ή δεν είναι μόνο οικονομικό,αλλά κυρίως πολιτικό και προεχόντως 

διοικητικό, είναι κάτι που το επαναλαμβάνουμε συνεχώς.

Αλλά το έχουμε φαίνεται τόσο συνηθίσει, 

ώστε να μην μπορούμε να φανταστούμε ότι θα μας λείψει.

Ότι την Ιστορία δεν θέλουμε να τη δούμε ως επιστήμη, 

αλλά ως διηγηματική αυτo-απόλαυση,

είναι κάτι που τελευταία επιτέλους αρχίζουμε να το παραδεχόμαστε.

Ο προβληματισμός μας όμως σταματά μόλις ειπωθεί κάτι 

που σε κάποια πιο μετρημένη

πρόσληψη του παρελθόντος  μπορεί να μας οδηγήσει.

Ότι την κρατική ευθύνη για όσα συμβαίνουν τη θεωρούμε δεδομένη 

είναι κάτι που το διαλαλούμε.

Την κοινωνική μας όμως ευθύνη, την ανώνυμη αλλά υπαρκτή, 

ενώ τη διαισθανόμαστε,αποφεύγουμε κάθε πρωτοβουλία 

που θα μπορούσε να την αναδείξει.

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ

ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Διαδικτυακά στηρίγματα.

Πάντα μου άρεσε αυτή η σκηνή και την βλέπω συχνά,

για την μουσική και τον ευγενή αισθησιασμό της.

Σήμερα ήρθε η καλύτερη αφορμή

 από την Roadartist για να την δούμε μαζί.

Την αφιερώνω χωρίς λόγια,

αλλά με βαθείς λόγους

στην Άστρια και στην marianaonice
που της αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα.
 

Συμμετέχοντας στο παιχνίδι που τρέχει αυτές τις ημέρες,
θα πω ότι αυτός είναι ένας λόγος που μου αρέσει το blogging.
Η αλληλοβοήθεια μεταξύ αγνώστων.
Η ανιδιοτελής στήριξη.
Η κατανόηση και η ανθρωπιά χωρίς όφελος,
απλά και μόνο γιατί υπάρχει.



Χαίρομαι που συνάντησα εδώ
και τις τρεις.

Με το τηλέφωνο στο χέρι.

Από τις 7 το απόγευμα περιμένω νέα του.  
Τρεις μέρες τώρα ο νεαρός μικρός μας 

είχε μία ενόχληση στην κοιλιακή χώρα. 

Μέσα σε εξεταστική περίοδο και εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης 

είχε και τον πόνο του.

Το απόγευμα βρήκε χρόνο να πάει στο ΑΧΕΠΑ,

που διημέρευε και είναι κοντά του, να τον δει ένας γιατρός.

Πήγε στις εφτά το απόγευμα και έφυγε στις 12.30

Στην αρχή τον είδε ένας ειδικευόμενος που δεν διέγνωσε τίποτα.

Τον έστειλε σε ένα καθηγητή ο οποίος 
του είπε να κάνει κάποιες εξετάσεις.

Μετά από δύο ώρες τις είδε κάποιος, αλλά ούτε εκείνος βρήκε κάτι.

Τον έστειλε σε έναν άλλο ο οποίος τον παρέπεμψε  
για μία άλλη εξέταση.

Οι γιατροί άλλαζαν βάρδιες και ο νεαρός εκεί.

 Του είπα, μίλα σε κάποιον ότι είσαι εκεί από τις 7 

ή σήκω φύγε να πας σε ιδιώτη

και μου λέει, μία γιαγιά είναι εδώ από τις 4 το απόγευμα.

Μισοί ηλικιωμένοι και οι άλλοι μισοί αλλοδαποί.

Στις 11.30 με την τελευταία εξέταση στο χέρι περίμενε πάλι το γιατρό.

Στις 12.30  πήρε να μου πει την διάγνωση.

Μάλλον σπασμός του εντέρου λόγω άγχους 

και να ξανακάνει μία εξέταση σε δέκα μέρες.

Να βράσω τις εξετάσεις, τις εξεταστικές, το φιλότιμο, 

την υπευθυνότητα, την ανευθυνότητα.

Μάλλον δεν τα ξέρω καλά αυτά και καλύτερα να μη τα μάθω.
Για γέλια και για κλάματα.
Ειδικά στα νοσοκομεία των μεγαλουπόλεων, κόλαση.

Έχασε μισή μέρα, αγχώθηκε που έχασε χρόνο

και ο γιατρός λέει ... να μην αγχώνεται.

Βέβαια ευτυχώς από ότι φαίνεται δεν είναι κάτι σοβαρό 

και μάλλον οι πολλές "εξετάσεις"  τον οδήγησαν σε ... εξετάσεις.

Στις 12,30 που έφυγε, η γιαγιά ήταν ακόμα εκεί και περίμενε.

Αλίμονό μας.

ΑΠΏΛΕΙΕΣ

ΤΊΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ 

 ΝΑ ΜΕΙΏΣΕΙ

 ΤΗΝ ΑΠΏΛΕΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΉΣ

ΤΊΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΕΙΏΝΕΙ 

ΤΟ ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΊΑ

ΤΟ ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΏΝΑ 

ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΉ ΖΩΉ

ΛΎΠΗ   ΘΛΊΨΗ    ΑΠΟΓΟΉΤΕΥΣΗ.

  ΕΛΠΊΔΑ   ΥΠΆΡΧΕΙ;

Λίγο ροζ για την κρίση.

 Λίγο ροζ να μας σώσει απο την κρίση πανικού.

Η μικρότερη της ευρύτερης οικογένειας.

Η μικρή γοργόνα.

Η μαμά της την λέει "κάμπια" κι εγώ όλο την μαλώνω.

Τέτοιο μανεκέν!!!   Άκου κάμπια.

Άιναφετς μαγισούλα, έχουμε και μεις μια ξελογιάστρα μάγισσα.

Πες μου logia αν έχεις δει καλύτερο μαέστρο;

  

 Εσύ ΦΟΥΛΗ  έχεις δει καλύτερες γόβες;

Τις βλέπουν ο manolo blahnik και ο jimmy choo και σκάνε.

savvina πές μου και συ τώρα αν έχεις δει καλύτερο χτένισμα;

Δεν θέλω σχόλια για την χωρίστρα.

Πρέπει να βρούμε την άκρη οπωσδήποτε.

Τι φταίνε ετούτα να χρωστάνε μια ζωή;

Καλή δύναμη.

Διαγγέλματος συνέχεια.

 Κι αυτό έχει το θράσος να ανθίζει τέτοια εποχή.

Ευχολόγια, υποσχέσεις, αναδιοργάνωση, θα αυτό, θα εκείνο, 

ιδανικές λύσεις είναι .....

Η ουσία ποια είναι;

Νομίζω αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο 

σε ένα κείμενο που διάβασα πριν πολύ καιρό 

και σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ.

Κάποια οικονομική εφημερίδα το είχε, δεν θυμάμαι ακριβώς, 

γι αυτό δεν αναφέρω.

Το δίνω όπως το διάβασα και το κράτησα. 

Χάλι μαύρο φίλοι μου.

Γελάστε ή κλάψτε. Το κείμενο σηκώνει και τα δύο.

Πως απαντούν οι επαγγελματίες, σε περίοδο αναδουλειάς στην ερώτηση:
"Πώς πάει η δουλειά;"

  

Φούρναρης, ψίχουλα.

Μανάβης, κολοκύθια.

Αγρότης, ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.

Ανθοπώλης, μαρασμός.

Υφασματέμπορος, πανί με πανί.

Ψαράς, ούτε λέπι.

Φαρμακοποιός, με το σταγονόμετρο.

Ηλεκτρολόγος, δεν βλέπω φως.

Υδραυλικός, μούφα.

Μηχανικός αυτοκινήτων, στο ρελαντί.

Έμπορος χαλιών, χάλια.

Κομμωτής, τρίχες.

Ψιλικατζής, ψιλοπράγματα.

Νεκροθάφτης, ψόφια πράγματα.

Ο απέναντι νεκροθάφτης, μεγάλη νέκρα.

Τυπογράφος, ούτε φύλλο.

Βοθρατζής, σκατά. 

Ναυτικός, πιάσαμε πάτο.

Στρατιωτικός, βήμα σημειωτόν.

Πόρνη, αραχνιάσαμε.

Χρηματιστής, δεκάρα τσακιστή.

Πρωθυπουργός, παραλάβαμε χρέος.

Ιστορία αληθινή.

Πρίν λίγες μέρες βρέθηκα στην Αθήνα για δουλειές. Μέσα στο μετρό ένα συμπαθητικό ζευγάρι μου τράβηξε την προσοχή. Πενηντάρηδες περίπου, συνηθισμένοι άνθρωποι.

Εκείνος με την αλογοουρά του και τα γιαλάκια του. Εκείνη όμορφη και κομψή, στεκόταν μπροστά του και κρατιόταν στην κολώνα. Φαίνονταν ήρεμοι και γαλήνιοι, λες και δεν ήταν κανείς δίπλα τους.
Εκείνος πότε-πότε έγερνε το πρόσωπό του και ακουμπούσε στο χέρι της.
Εκείνη τον χάιδευε διακριτικά και τρυφερά.
Κοίταζαν ο ένας τον άλλον βαθιά στα μάτια, χωρίς να μιλούν. Όμως έλεγαν πολλά μεταξύ τους.

Η εικόνα μου φάνηκε οικεία και γνώριμη και συνάμα τόσο σπάνια όμορφη.
Τα πρόσωπά τους και οι κινήσεις τους είχαν ευγένεια, σεβασμό, και τρυφερότητα.
Η αγάπη ξεχείλιζε από τα μάτια τους, τα χέρια τους, τα χείλη τους,
στις λίγες χαμηλόφωνες κουβέντες.
Τους παρατηρούσα χωρίς ντροπή και τους χαιρόμουν. Θα ήθελα να τους πω,
τι όμορφοι που ήταν οι δυό τους, και να δείξω το θαυμασμό μου.
Αλλά ούτε που έβλεπαν γύρω τους.
Ήταν σε ένα κόσμο δικό τους, στον παράδεισό τους, μέσα στο μετρό.
Εκείνη να κρατιέται στην κολώνα και εκείνος να την ακουμπάει,
κάθε τόσο με το μάγουλό του για να πάρει το χάδι της.
Εκείνη να το δίνει λες από δική της ανάγκη και ΄κείνος να την ευχαριστεί
κοιτώντας την βαθιά στα μάτια, κατευθείαν στην καρδιά.

Έτσι τους είδα γιατί έτσι αισθάνομαι. Έτσι τους είδα γιατι έτσι ήταν. Αλήθεια.
Τόσο όμορφοι σίγουροι και ήσυχοι μέσα στο αδιάφορο πλήθος.
Να χαίρονται ο ένας το άγγιγμα του άλλου σαν διψασμένο χόρτο.

Ο ένας το άγγιγμα του άλλου. Τόσο τρυφερό και αναγκαίο.
Εύχομαι να σας αγγίζουν με αγάπη τρυφερότητα σεβασμό και ευγένεια.

Συναντήσεις ευχάριστες.

Ένα ταξίδι και μια επιθυμία στην όμορφη Θεσσαλονίκη έγιναν πραγματικότητα.
Μου είχε λείψει η πόλη και οι βόλτες μου εκεί.
Τώρα είχα ακόμα ένα λόγο να βρεθώ εκεί.
Να γνωρίσω μπλογκόφιλους από κοντά εάν το ήθελαν.
Ήθελα να συναντήσω εκείνους στους οποίους λέω καλημέρα και ευχές.
Εκείνους που βλέπουν και γράφουν δυο λέξεις στη θαλασσένια @υλή μου.
Δεν πρόλαβα και όλους όσους ήθελα μα λίγους και καλούς.
Τους ευχαριστώ για την ανταπόκριση.


Γαλήνιε ΕΠΊΚΟΥΡΕ, σ΄ευχαριστούμε για το τσίπουρο,
θα το τιμήσουμε με καλή παρέα.
Καλοσυνάτε ΔΎΣΠΙΣΤΕ, σ΄ευχαριστώ για την μπύρα,
επιφυλάσσομαι να ανταποδώσω εδώ ή εκεί.
Γλυκύτατη ακτίδα, υπόσχομαι να τιμήσω την πρόσκληση
στο τραπέζι σας και τους μεζέδες του Δημήτρη σου, την επόμενη φορά.
Σε ευχαριστώ για την ζεστή αγκαλιά σου.

Από τον Κέδρινο λόγο με τα χίλια δένδρα,
χίλιες ευχές για εσάς και τις οικογένειές σας.

Εύχομαι σύντομα να είναι η επόμενη φορά,
για συνέχεια στις συναντήσεις και τις βόλτες.
Χαίρομαι επίσης εκείνο το "ίσως κάποιους κάποτε γνωρίσω"
που βγήκε αληθινό.

ΚΡΙΣΕΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ Β/ΒΑΘΜΙΑΣ Α' ΑΘΗΝΑΣ

Το κοινό μου μικρό αλλά η συμπαράσταση στη φίλη Νέλλυ και στο δίκαιο αίτημά τους μεγάλη.
Αναδημοσίευση απο το blogg της logia.


ΚΡΙΣΕΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ Β/ΒΑΘΜΙΑΣ Α' ΑΘΗΝΑΣ
ΜΕΡΟΣ Β'

Προς την Υπουργό Παιδείας δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων
Κυρία Άννα Διαμαντοπούλου

Προς τον Περιφερειακό Διευθυντή Α/βάθμιας και Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής
Κύριο Παρασκευά Γιαλούρη

Προς την Διευθύντρια του Α' ΠΥΣΔΕ Αττικής
Κυρία Πολυξένη Ζαβού-Ράδου

Προς όλα τα μέλη του ΠΥΣΔΕ

Προς όλους τους Συλλόγους και τις Ομοσπονδίες των Καθηγητών
Προς όλους τους Εκπαιδευτικούς
Προς όλους τους Γονείς
Προς όλους τους Μαθητές
Προς κάθε ενδιαφερόμενο

Έχω την χαρά και την τιμή να είμαι Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας.

Παίρνω το θάρρος να σας γράψω ζητώντας τη βοήθειά σας για ένα θέμα, που μας καίει όλους πολύ, τις κρίσεις των διευθυντών.
Στο καταταλαιπωρημένο σχολείο μας που υπέφερε από δεινά τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία είχαμε την τύχη, μετά τις κρίσεις του 2007, να έρθει μια Διευθύντρια, η κυρία Μαρία Χατζηιωάννου, που κατάφερε το ακατόρθωτο: Από αχούρι, με μορφή εγκαταλελειμμένου, ξεχαρβαλωμένου αναμορφωτηρίου να το μετατρέψει σε σχολείο- αγκαλιά για όλα τα παιδιά.
Το σχολείο μας δεν είχε τίποτα σωστό. Ηταν όλα ξεχαρβαλωμένα, δεν παρείχε ούτε τα στοιχειώδη και επιπλέον λειτουργούσε και υπό ένα καθεστώς τρομοκρατίας και χαφιεδισμού. Τα παιδιά έκαναν συνεχώς καταλήψεις διεκδικώντας τα αυτονόητα. Μέχρι και το βάψιμο των αιθουσών το κάναμε οι γονείς κάποιες Κυριακές.
Και ήρθε αυτή η γυναίκα και έβαλε τάξη σε όλα, μα κυρίως έβαλε αγάπη.
Και το σχολείο μας έγινε αυτό, που έπρεπε να είναι τα σχολεία όλου του κόσμου.
Μια κυψέλη δημιουργίας και αγάπης.
Τέρμα τα προβλήματα, τέρμα η παραβατικότητα, τέρμα οι καταλήψεις.
Τα παιδιά ξεκίνησαν δράσεις και προγράμματα, που θα ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο.
Τα παιδιά αγάπησαν αυτήν, αγάπησαν τα μαθήματα, αγάπησαν το σχολείο τους σαν το σπίτι τους.
Το φροντίζουν. Το προσέχουν.

Και τώρα έρχεται το Α' ΠΥΣΔΕ, μ΄αυτήν την παράνομη, όπως διαβάζω, διαδικασία και τα ακυρώνει όλα.
Θέλει να μας πάρει την Διευθύντρια, παρόλο που η ίδια δήλωσε ότι δεν θέλει να μετακινηθεί, άλλωστε σε λίγο μπορεί να συνταξιοδοτηθεί, αν θέλει.

Και ερωτώ, μήπως τηρώντας τους τύπους χάνουμε την ουσία;
Ποιός ο ρόλος του εκπαιδευτικού;
Ποιός ο ρόλος του σχολείου;
Ποιός ο ρόλος όλων αυτών, που διορίζονται ή εκλέγονται για να καλύψουν θέσεις καίριες, όπως αυτές των ΠΥΣΔΕ;
Πώς τιμάται ένας επιτυχημένος Διευθυντής; Με το να τον αλλάζετε πόστο παρά τη θέλησή του;

Προσπάθησα να επικοινωνήσω με την Διευθύντρια του ΠΥΣΔΕ και τηλεφωνικά, να της εκφράσω την αγωνία μας και την επιθυμία μας, όμως αν και κατανοώ την έντασή της και τις πιέσεις που δέχεται πανταχόθεν, δεν μπορώ να κατανοήσω την αντίληψή της, πως "οι γονείς δεν έχουν κανένα λόγο για τα παιδιά τους και ουδείς αναντικατάστατος"!!!!
Πώς μπορεί κάποιος που ασχολείται με την εκπαίδευση, να γελοιοποιεί την αγωνία ενός γονιού, εκλεγμένου στη θέση του Προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου μας κλείνοντάς του το τηλέφωνο;

Ουδείς αναντικατάστατος, μου είπε! Μα, είμαστε όλοι ίδιοι; Δεν υπάρχουν καλοί, καλύτεροι και χειρότεροι;
Η ίδια η διαδικασία των κρίσεων δεν το αποδεικνύει αυτό;

Και αν εμείς οι γονείς δεν έχουμε λόγο για το καλό των παιδιών μας, τότε ποιός έχει;

Το άρθρο 3 της χάρτας για τα δικαιώματα και τα καθήκοντα των γονέων της ευρωπαϊκής κοινότητας, ορίζει πως:
"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΛΗΡΟΥΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ ΤΟΥΣ.
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΩΣ ΕΤΑΙΡΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ."
Και το άρθρο 8:
"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΚΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΉ ΤΟΥΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΤΑΤΑΙ ΕΝΕΡΓΑ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ."

Και ναι, η Διευθύντριά μας είναι αναντικατάστατη!!!

Μα και όλα τα σχολεία θα αναστατωθούν με τις μετακινήσεις στη μέση της χρονιάς. Από τη μια η γρίπη, από την άλλη οι καταλήψεις, τώρα συμβαίνει και αυτό, τί θα πάρουν τα παιδιά από τη φετινή χρονιά; Γιατί δεν έγιναν οι κρίσεις το καλοκαίρι, που μας πέρασε ή γιατί δεν γίνονται το καλοκαίρι που θα έρθει;

Γιατί δεν ζητάτε εκ νέου δηλώσεις προτίμησης σχολείων;
Οι προτιμήσεις των υποψηφίων είναι φυσικό να έχουν αλλάξει σε αυτά τα δυο χρόνια. Γιατί έγινε καταμέτρηση μορίων χωρίς δηλώσεις; Και οι συνεντεύξεις τι νόημα είχαν;

Σας παρακαλώ λοιπόν θερμά, βοηθήστε μας να κρατήσουμε τη Διευθύντριά μας!
Μην αφήσετε να αναστατωθούν τόσα σχολειά στο μέσον της χρονιάς!
Αφουγκραστείτε τις αγωνίες των γονιών!
Τις επιθυμίες των παιδιών!
Αυτά είναι το μέλλον της Ελλάδας.
Πάρτε τα στα σοβαρά!

Ας μην χάνουμε την ουσία και ας δούμε το θέμα προς όφελος των παιδιών μας.

Με εκτίμηση

Η Πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Γονέων και Kηδεμόνων του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας




Εύχομαι δικαίωση στον αγώνα σας.

Αφιέρωμα 1. Λυδία

Δεν ξέρω και πολλά ακόμα για τα μπλογκς και το μπλόγκιν, αλλά στις περιηγήσεις μου ανά την μπλογκόσφαιρα βρίσκω πράγματα που με αγγίζουν.
Όπως την περίπτωση της Λυδίας. Ποιός δεν ξέρει για εκείνη. Οι επισκέψεις που δέχεται η ιστοσελίδα του πατέρα της και πόσοι έχουν σύνδεσμο σε αυτήν, κάτι σημαίνει.
Πόσα λόγια αγάπης, ζεστασιάς και ενδιαφέροντος από τόσους διαφορετικούς ανθρώπους.
Άραγε συμπονάμε αλήθεια ή εκτελούμε τυπικό χρέος συμπαράστασης.
Ο σοφός μας παππούς λέει το γνωστό <εξ ιδίων κρίνω αλλότρια>.
Αν πω λοιπόν για μένα θα σας πω, οτι στην αρχή διάβαζα την ιστορία της σαν ένα παραμύθι, σαν μια ιστορία που δεν είναι αληθινή. Όταν αφέθηκα να δω την αλήθεια, είδα ότι είναι ιστορία σε πραγματικό χρόνο και τόπο και είναι δίπλα μας.
Με συγκίνησαν τα λόγια και η δύναμη ψυχής του πατέρα της.
Αυτή τη δύναμη ψυχής φαίνεται να έχει η Λυδία Τιγρία.
Ανατρέχω στην ιστοσελίδα της με την ελπίδα να δω καλά νέα και νοιώθω αγαλλίαση όταν τα δω. Χαίρομαι με την χαρά τους και δεν θεωρώ χρέος να γράψω δυο λέψεις εκεί, αλλά κάτι σαν ανάγκη.
Από καρδιάς εύχομαι τα καλύτερα σε εκείνη και την οικογένειά της.
Έτσι λοιπόν, άν κρίνω από εμένα, πιστεύω ότι αλήθεια είμαστε όλοι δίπλα τους, με την θέλησή μας, την σκέψη και την καρδιά μας.