Αφού είμαστε καλά....ας το γιορτάσουμε και φέτος.

Φιλαράκια μου
πάνε τρία χρόνια που κάνουμε e-παρέα
με κάποιους από εσάς σταθερά με άλλους περιστασιακά.
Με όλους όμως η επικοινωνία είναι ευχάριστη 
αφού υπάρχει ανταλλαγή συναισθημάτων, γνώσης και αστείων.
Ειδικά τα χαριτωμένα πειράγματα με κάποιους χαρίζουν γέλιο,
που θα μου έλειπε στ΄αλήθεια αν σταματούσα το blogging.
Είναι περίεργο πώς αυτή η διαδικτυακή επαφή 
μπορεί να δημιουργήσει τόσα όμορφα συναισθήματα,
από ανθρώπους που ίσως και να μην γνωρίζει κανείς προσωπικά.
...........................................
Έχει και αρνητικά που δεν θα αναφέρω γιατί είναι μέρα γιορτής,
είναι σημειωμένα στο μαυλό και την καρδιά και είναι αρκετό.
 Η εμπειρία τριών χρόνων πλέον, δίνει άλλη οπτική στο blogging.
Ας είμαστε καλά να συνεχίσουμε την παρεούλα μας 
με πολλά χαρούμενα και καθόλου δυσάρεστα.

Όλα τα όμορφα και μάλιστα στην πιο κατάλληλη στιγμή,

 
 έρχεται να επιβεβαιώσει το πακέτο που έλαβα εχθές από φίλο,



ο οποίος είναι "μάστορας στις γεύσεις"

  Έρχεται να συνοδεύσει γλυκό γενεθλίων,
δηλαδή εκμέκ παγωτό που έκανα για να σας γλυκοδροσίσω
και να γιορτάσω που είμαστε καλά.
Αλλά χωρίς κεράκια γιατί μαζεύονται πολλά ;)))
Αν το δοκιμάσετε.........θυμηθείτε την Θαλασσένια.

 Αγαπητέ μου φίλε, πίνω στην υγειά σας!
Σε ευχαριστώ πολύ για το μυρωδάτο και γευστικό δώρο.



Φίλοι της e-παρέας
να είστε καλά, να χαίρεστε του κόπους σας και ό,τι αγαπάτε.
Σας ευχαριστώ που είστε εδώ τρία χρόνια
και σήμερα που γιορτάζω.

Σήμερα είμαστε στο σαλόνι της @υλής,

αργότερα θα πάμε στην κουζίνα 
να δούμε την συνταγή του γλυκού.

Πρίν αλλάξουμε θέμα...

...ακόμα ένα απόσπασμα  

από το βιβλίο του Eduardo Galeano

μνήμη της φωτιάς

Ι Ι. ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

1785

Βερσαλίες

Η πατάτα γίνεται μεγάλη κυρία.

Την έφεραν από το Περού πριν από διακόσια πενήντα χρόνια 

οι Ισπανοί κατακτητές. Οι Ινδιάνοι την είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, 

γι΄αυτό στην Ευρώπη την προόρισαν για τα γουρούνια, 

τους φυλακισμένους και τους ετοιμοθάνατους.

Η πατάτα τιμωρήθηκε και χλευάστηκε κάθε φορά 

που προσπάθησε να ξεφύγει από τα χοιροστάσια, 

τις φυλακές και τα νοσοκομεία. 

Σε πολλές επαρχίες απαγορεύτηκε και στην Μπεζανσόν 

την κατηγόρησαν για τη λέπρα.

Ο Αντουάν Παρμαντιέ γνώρισε την πατάτα στην αιχμαλωσία. 

Βρισκόταν σε μια φυλακή της Πρωσίας, όπου του έδιναν να φάει μόνο πατάτες. 

Στην αρχή του φάνηκε άνοστη, όμως στη συνέχεια την αγάπησε, 

κι ανακάλυψε σ΄ αυτήν ποικίλες γεύσεις και χαρίσματα.

Ελεύθερος πλέον στο Παρίσι, ο Παρμαντιέ οργάνωσε μια δεξίωση,

όπου παρευρέθηκαν ο Ντ΄Αλαμπέρ, ο Λαβουαζιέ,

ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών Βενιαμίν Φραγκλίνος και άλλοι επίσημοι.

Ο Παρμαντιέ τους πρόσφερε ένα μενού αποκλειστικά με πατάτες:  

πατατόσουπα, πουρέ, ψωμί από πατάτα, πατατοσαλάτες με διάφορες σάλτσες, 

τηγανητές πατάτες, πίτες και γλυκά από πατάτα. 

Για επιδόρπιο, τούρτα από πατάτα. Για ποτό, τσίπουρο πατάτας.

Ο Παρμαντιέ έπλεξε το εγκώμιό της. Εξύμνησε τη θρεπτική της αξία, 

ισχυρίστηκε πως είναι απαραίτητη στον ουρανίσκο και στο αίμα, 

κι ανακοίνωσε πως η πατάτα θα γλυτώσει την Ευρώπη από την πείνα, 

γιατί αντέχει στο χαλάζι και καλλιεργείται εύκολα. 

Οι πατατόπληκτοι καλεσμένοι τον χειροκρότησαν συγκινημένοι, 

έχοντας πειστεί. Στη συνέχεια ο Παρμαντιέ έπεισε και τον βασιλιά. 

Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ διέταξε να καλλιεργηθεί η πατάτα 

στα κτήματά του στη πεδιάδα Σαμπλόν, κοντά στο Παρίσι

κι έβαλε στρατιώτες ολόγυρα για προστασία. 

Με τον τρόπο αυτό παρακινήθηκε η περιέργεια του κόσμου 

και η επιθυμία να γευτούν τον απαγορευμένο καρπό.

Τώρα στις Βερσαλίες γίνεται η επίσημη επιβράβευση. 

Η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, με μια περούκα σκέτο πατατόκηπο 

σφραγίζει με βασιλικό ασπασμό το μάγουλο του Αντουάν Παρμαντιέ. 

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος, που δεν θ΄αργήσει να χάσει το κεφάλι του 

τον αγκαλιάζει. Ολόκληρη η γαλλική αριστοκρατία 

παρευρίσκεται στην αποθέωση της πατάτας, 

στη χώρα που η τέχνη της γαστρονομίας 

είναι η μοναδική θρησκεία δίχως άθεους.

...και κάτι να γλυκαθούμε.

Οι κρέπες είναι δημοφιλείς στο σπίτι μας, συνήθως γλυκές.

Νομίζω ο μικρός μας σεφ εξελίσσεται σε μεγάλος:)

και εχθές που είχε όρεξη για κρέπες μεγαλούργησε

Η δική του, με πραλίνα φουντουκιού και μπανάνα

-δική του και η φωτογραφία-

Η δική μου, έχει και τρίμματα ΜΙΡΑΝΤΑ για περισσότερες θερμίδες:)

μου λείπουν βλέπετε, χαχα.

Η κάτοψη του ενόχου

Μία εσωτερική άποψη

Υπό κατασκευή.

Τα υλικά που απαιτούνται  υπάρχουν συνήθως στο σπίτι 

και η ετοιμασία τους είναι πολύ εύκολη.

Για δύο μεγάλες κρέπες χρειαζόμαστε

1/2 κούπα αλεύρι, 1/2 κούπα γάλα ελαφρά χλιαρό, 1 αυγό,

1 κουτ.γλυκού ζάχαρη, 1/2 κ.γ. βούτυρο, 1/2 κ.γ. κονιάκ, 1 πρέζα αλάτι.

Χτυπάμε ελαφρά όλα τα υλικά και έχουμε ένα ωραίο χυλό.

Ψήνουμε σε μέτρια φωτιά δύο μεγάλες ή 4-5 μικρότερες.

Εκτός από τις γνωστές προτάσεις σερβιρίσματος,

 σοκολάτα, μπανάνα, μπισκότα, ινδοκάρυδο,

σερβίρουμε με μαρμελάδα φράουλα και καβουρντισμένο αμύγδαλο

ή ό,τι αγαπάτε.

Νομίζω έχω ξαναδείξει κρέπες αλλά αυτές του μικρού 

έγιναν καλύτερες από τις δικές μου:)))

Άγιος Βασίλης έρχεται.....με αναμνήσεις.

 

Γύρω στις δέκα ο πατέρας ήταν έτοιμος, 

καθαρός και στολισμένος με τα καλά του.

Μόλις η μητέρα του έδινε το δικό της γούρι -ένα χρηματικό ποσό-

έφευγε για να τηρήσει το έθιμο το οποίο ήταν

να παίξει για το καλό -χαρτιά ή ζάρια- μέχρι να μπει ο νέος χρόνος.

Στις 12.10 ήταν στο σπίτι.

Στη βρύση της αυλής τον περίμενε άσπρη πετσέτα

για να πλυθεί και να μπει καθαρός

και στην είσοδο υπήρχε ένα ρόδι που έσπαγε

με την ευχή να υπάρχει αφθονία.

Ερχόταν μέσα κρατώντας ένα κλαδί ελιάς

μας ακουμπούσε με αυτό και ευχόταν Καλή Χρονιά με υγεία.

Μετά άναβε όλα τα φώτα στο σπίτι.

Στο σαλόνι τον περίμενε το κέρασμα του Άι-Βασίλη.

Ένα ούζο -χαχα στον πατέρα δεν αρέσει το ούζο-

και τα καθιερωμένα Χριστουγεννιάτικα γλυκά.

Μετά με ένα πιάτο καλούδια

πήγαινε να κάνει ποδαρικό στην γιαγιά και στην θεία.

Όταν γύριζε κόβαμε την βασιλόπιτα η οποία ήταν τυρόπιτα:))

Ο τυχερός κέρδιζε το φλουρί και καθόμασταν για φαγητό.

Αυτή η πίτα απαιτούσε χειροποίητο φύλο, τυρί φέτα με λίγο πιπέρι

και το σημάδι του σταυρού για ευλογία.

 Αναμνήσεις από παραμονές Πρωτοχρονιάς στο πατρικό.

Τώρα δεν τηρούμε έτσι το έθιμο παρά μόνο για τις πίτες:)

Η αλμυρή να μας θυμίζει... και να νοστιμίζει το γιορτινό τραπέζι της παραμονής

και η γλυκιά ανήμερα της Πρωτοχρονιάς για την Καλή Χρονιά.

Ετούτη όμως θέλει υλικά μυρωδάτα για να αποδώσει γεύση και άρωμα.

Για αλλαγή στις συνταγές σας σημειώστε, φτιάξτε τη και θα με θυμηθείτε.

Βασιλόπιτα Πολίτικη.

1,5φλυτζάνι φυτικό βούτυρο,  1,5φλυτζάνι ζάχαρη, 1φλυτζάνι γάλα,

1/2 φλυτζανάκι κονιάκ, 2 βανίλιες, 5 αυγά, 3 κουταλάκια μπέικιν,

ξύσμα ενός πορτοκαλιού, 3,5φλυτζάνια αλεύρι.

Χτυπάμε το βούτυρο, προσθέτουμε την ζάχαρη και τους κρόκους.

Ρίχνουμε το κονιάκ, τις βανίλιες, το ξύσμα και το χλιαρό γάλα.

Προσθέτουμε τα ασπράδια χτυπημένα μαρέγκα

και τέλος το αλεύρι με το μπέικιν πάουντερ.

Η δόση αυτή είναι για ταψί 30εκ.

Ψήνουμε στους 170-180 για 70', προσαρμόστε στον δικό σας φούρνο

και μην ξεχάσετε το φλουρί.

Εύχομαι Καλή Πρωτοχρονιά με χαρά και τύχη.

ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ..... Μπακλαβάς με καρύδι.

Προλαβαίνω; Προλαβαίνω!!!

Για χάρη δύο αγοριών ο μπακλαβάς εφέτος έγινε νωρίτερα.

Ευκαιρία είναι λοιπόν να μπει στην λίστα

ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Πιστεύω αξίζει να την προσθέσουμε στις Ελληνικές συνταγές.

Κάθε χρόνο αρχίζω κάπως έτσι.

Πρώτα θα κόψω χοντρό το καρύδι σ΄αυτό το μύλο 

που είναι μόνο για την δουλειά αυτή.

 Θα προσθέσω την τριμμένη φρυγανιά την ζάχαρη και τα κανελογαρύφαλα

 και θα αρχίζω την διαδικασία της στρώσης.

Έτσι έγινε και σήμερα πρωί πρωί.

Ετοίμασα τα υλικά που μπορείτε να δείτε εδώ

αφού είναι ακριβώς τα ίδια.

 Τώρα που το βλέπω σκέφτομαι ότι χρόνια

γίνεται ακριβώς το ίδιο σκηνικό.

Χαίρομαι γι αυτό αφού η ρουτίνα μερικές φορές είναι θησαυρός.

 Είναι σπουδαίο να είμαστε καλά 

και να επαναλαμβάνουμε ενέργειες χαράς.

 Γι αυτούς που αγαπάμε

Ότι πιο γλυκό και όμορφο.

Καλές γιορτές να έχουμε.

Τα καρυδάτα της αντιγραφής.

Τα έβλεπα από μέρες και τα ζαχάρωνα όπως λένε.

Ωραία υλικά, του γούστου μου.

Ένα πρωινό που είχα ή πολύ όρεξη ή πολλά νεύρα,

έβαλα μπροστά τρεις συνταγές.

Η μία ήταν τα καρυδάτα της ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗΣ

Ταιριάζουν απόλυτα στις γιορτινές μέρες που έρχονται.

Ετοιμάζουμε ένα μείγμα από 415 γρ καρύδι, 3 κ.σ κακάο, 

425 γρ ζάχαρη μισή καστανή μισή λευκή, 1 κ.γ κανέλα,

 2.5 κ.σ αλεύρι,  1 πρέζα αλάτι και ασπράδια 5 αυγών.

 Η πινελιά μου ήταν να προσθέσω λίγο ξύσμα πορτοκαλιού.

Ταιριάζει με το κακάο και το καρύδι και ήταν πετυχημένη επιλογή.

 Ανακατεύουμε τα υλικά και βάζουμε σε μπεν-μαρί.

Όταν ζεσταθεί καλά το μείγμα και αρχίσει να γιαλίζει,

κατεβάζουμε από την φωτιά και το αφήνουμε να σφίξει.

Τοποθετούμε το μείγμα με κουταλάκι αραιά σε μικρές ποσότητες.
Μέγεθος φουντουκιού, όχι αυγού.

Εγώ ξεγελάστηκα και τα μεγάλωσα λίγο.

Ψήνουμε στους 170 βαθμούς για 15΄-20΄ πάντα με προσοχή.

Ετοιμάζουμε την κρέμα γκανάς με 250 γρ κουβερτούρα,
150 κρέμα γάλακτος, 1 κ.γ μέλι, 1 κ.γ βούτυρο, 1 κ.σ κονιάκ.

Όταν τα ετοιμάσουμε μας βγάζουν γλώσσα κοροϊδευτικά και λένε:

-Να δώ πόσο θα αντισταθείς!!!!

Τέτοια πετυχημένη συνταγή και εκτέλεση 

δεν ταιριάζει με την διάθεσή μου, που είναι χάλια.

Αντιστέκομαι όχι στο γλυκό, στην απογοήτευση που με περιβάλλει.

Που επιφέρει καθίζηση, ισοπέδωση, παραίτηση, άνευρη συμπεριφορά.

Δεν μου αρέσει να είμαι έτσι. Καλύτερα θυμός και δράση.

Άθλιο συναίσθημα η απογοήτευση.

Στον φίλο που μου είπε:

-Έχουμε υποχρέωση να είμαστε καλά,

και στην  ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ  με τα ωραία της.

Παρακαλώ για σιγουριά 

διαβάστε εκεί για την εκτέλεση.

ΜΑΓΕΙΡΕΎΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.....Χαλβάς φούρνου.

Συμμετέχοντας στην έξοχη πρόταση της Λίλας

Μαγειρεύουμε Ελληνικά,

θα δώσω μία γλυκιά συνταγή και βλέπουμε...

 Χαλβά φούρνου έλεγε η Μικρασιάτισσα πεθερά μου αυτό το γλυκό.

Χρειαζόμαστε 500γρ σιμιγδάλι ψιλό, 4 αυγά, 250γρ βούτυρο, 

1 μπέικιν, 1κ.σ κανέλα, 1φλυτζανάκι του καφέ ζάχαρη.

 Πάντα προσθέτω μισό κουταλάκι του γλυκού μαστίχα,

κοπανισμένη με λίγη ζάχαρη.

Αυτό είναι δική μου προσθήκη. 

Χτυπάμε το βούτυρο, ρίχνουμε τα αυγά, την ζάχαρη 

και συνεχίζουμε ώσπου να ομογενοποιηθούν.

Συμπληρώνουμε την κανέλα, την μαστίχα

και το σιμιγδάλι ανακατεμένο με το μπέικιν.

Δεν φουσκώνει πολύ, αλλά τοποθετώ σε μεγάλο ταψί,

για να γίνει λεπτό.

 Για το σιρόπι θέλουμε 8 ποτήρια νερό και ένα κιλό ζάχαρη,

ένα ξυλάκι κανέλας και μία φέτα λεμόνι.

 Χμ, τώρα διαπίστωσα ότι δεν έχω χρόνο και θερμοκρασία σημειωμένη.

Αλλά πoια παλιά νοικοκυρά είχε τέτοιες σημειώσεις.

"Με το μάτι" έλεγε και η γιαγιά, "θα το καταλάβεις".

Φαίνεται ότι κι εγώ με το μάτι ψήνω τον χαλβά και με την εμπειρία.

Ψήνουμε μισή ώρα περίπου σε ζεστό φούρνο στους 180 οC.

 και σιροπιάζουμε αμέσως με το προετοιμασμένο σιρόπι.

Το ταψάκι που δείχνω πιο πάνω είναι η μισή δόση, 

από ένα βράδυ που είχαμε... υπογλυκαιμία και θέλαμε κάτι γλυκό.

 Να δείτε τι ωραία που ταιριάζει με λικέρ από ρόδι, 

που έφτιαξα με συνταγή της Λίλας.

Εν τω άμα και το θάμα.

Καλεσμένες της Δέσποινας είμασταν εχθές το βράδυ 

για παρέα η Μαργαρίτα κι εγώ. Γειτόνισσες και οι τρεις.

Ήθελα να φτιάξω κάτι πρόχειρο να της πάω και δεν ήξερα τι.

Ήρθα εδώ να ψάξω -λες και έχασα το βιβλίο συνταγών-
και ξεκίνησα από τον ΔΥΣΠΙΣΤΟ.

Εκεί είδα ότι η ....Ιταλίδα είχε κάνει νέα ανάρτηση 

και πήγα να δω τι γράφει.

Θυμήθηκα κάτι τσαχπίνικα μπισκοτάκια που είχα δει παλιά,

άρχισα να τα ψάχνω και τότε είδα τις κρέπες.

Αυτό θα φτιάξω, σκέφτηκα, αλλά με την δική μου συνταγή
-χωρίς παρεξήγηση-

Κατεβαίνω λοιπόν και αρχίζω με .... έμπνευση.

 Για τον χυλό θέλουμε: μία κούπα αλεύρι, μία κούπα γάλα, 

μία κ.σ. ζάχαρη, μία κ.σ. κονιάκ, μία πρέζα αλάτι, 

ένα αυγό, ένα κ.γ.βούτυρο.

Τα χτύπησα όλα μαζί και το άφησα στην άκρη για λίγο.

 Είχα όρεξη γι αυτό δεν έκανα την συνηθισμένη σως σοκολάτας,

αλλά κάτι άλλο. Χοντροέσπασα λίγα αμύγδαλα

 και τα έβαλα στο γκρίλ να καβουρντιστούν λίγο.

Έβαλα να ζεσταίνεται λίγο κεράσι κομπόστα 

που είχα στο ψυγείο από το καλοκαίρι και περίμενε υπομονετικά.

Έριξα λίγο ζάχαρη να δέσει σε μαρμελάδα 

και πρόσθεσα λίγες σταγόνες λεμόνι.

 Σε άλλη κατσαρόλα ζέστανα ζάχαρη 

για να καραμελώσω τα αμύγδαλα.

Είπαμε είχα έμπνευση!!!

 Το άπλωσα αμέσως σε αλουμινόχαρτο και τα άφησα να κρυώσουν.

 Όμως δεν νοούνται κρέπες χωρίς σως σοκολάτας.

Αντί της συνηθισμένης έφτιαξα μία κρέμα πατισερί με κακάο,

αρωματισμένη με ινδοκάρυδο

 και κονικάκ.

 Όταν οι σώς ήταν έτοιμες έπιασα τις κρέπες.

Έβαλα λίγο βούτυρο στο σαγανάκι και μία μικρή δόση χυλού.

Την γύρισα και συνέχισα με τον ίδιο τρόπο το υπόλοιπο.

Αν δεν βάλουμε ζάχαρη στο χυλό,

μπορούμε να γεμίσουμε τις κρέπες με κάτι αλμυρό.

Με κιμά για κανελόνια σπιτικά, 

με αλλαντικά για ελαφρύ και αμαρτωλό βραδυνό,

με σωταρισμένα λαχανικά για χορτοφάγους.

Η δόση που σας έδωσα δίνει 10 μικρά και λεπτά κομμάτια.

 Οι κρέπες, οι σως και οι γαρνιτούρες ήταν έτοιμες σε μιάμιση ώρα.

 

Το στόλισμα σε πέντε λεπτά

 και το φάγωμα εν ριπή οφθαλμού.

σ.σ. Το διακριτικό λεμόνι ταίριαξε στην μαρμελάδα κεράσι 

και με το καραμελωμένο αμύγδαλο έγιναν πολύ γευστικές.

Η κρέμα πατισερί ήταν λίγο βαριά σαν γεύση.

Ίσως επειδή τις δοκιμάσαμε στο τέλος-τέλος του δείπνου

και .... μας έπεσαν βαριές, χαχαχα.
Με την σως που κάνω συνήθως θα ήταν καλύτερες.