Μπουγαρίνι - Γκραντούκα

Παρατηρώ ότι η ανάρτηση με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα είναι μακράν

 "Το μπουγαρίνι της Κατερίνας"
προφανώς για τις σχετικές πληροφορίες που αναζητά κάποιος.
Θα ήθελα να δώσω μερικές ακόμα από διάφορα sites
και από προσωπική εμπειρία.

 Γιάσμινον το σαμπάκ (Jasminum sambac).
 Ίασμος ο αραβικός
τόσο στην απλή (μπουγαρίνι, φούλι)
 όσο και στην διπλανθή μορφή  (γκραντούκα)
– από τη γαλλική του ονομασία Grand Duke de Toscane-.
 Είδος γιασεμιού με μεγάλα αρωματικά μονά ή διπλά λουλούδια
που εμφανίζονται από νωρίς την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο.




Είναι φυτό ευαίσθητο στο κρύο και απαιτητικό σε ήλιο.
Θέλει συχνό αλλά λίγο πότισμα σε ένα καλό μείγμα χώματος,
 από τύρφη, περλίτη και άμμο για καλή στράγγιση,
 καθώς οι τριχοειδείς ρίζες του σαπίζουν εύκολα.
Αν και έχει ξηλώδη κορμό χρειάζεται στήριξη και χαλαρό δέσιμο με πανί
για να μη πληγωθεί ο κορμός μεγαλώνοντας .
Κλαδεύουμε στο τέλος του χειμώνα
ώστε την άνοιξη να πετάξει περισσότερους βλαστούς.
Αν αφήσουμε τις κορυφές ψηλώνει ανεξέλεγκτα. Αν τις κλαδέψουμε
φουντώνει,  αποκτά πλούσιο φύλλωμα και ανθοφορεί περισσότερο.

Μετά το απάνθισμα κόβουμε στο σημείο γιατί θα πετάξει νέο βλαστό.




Τα φύλλα του θέλουν προσεκτικό καθάρισμα από την σκόνη και τα παράσιτα
που δημιουργούνται χαμηλά στον κορμό και στο κάτω μέρος των φύλλων.
 Αντιμετωπίζουμε αυτό το πρόβλημα με ελαφρύ διάλειμμα
πράσινου σαπουνιού σε νερό. -Το προτιμώ από τα φυτοφάρμακα-.
Σκεπάζουμε το χώμα προσεκτικά για να μη πέσει νεροσάπουνο,
ψεκάζουμε τα φύλλα, σκουπίζουμε επισταμένως όπου χρειάζεται
και ξεβγάζουμε καταβρέχοντας καλά.

Φούλι όμως θυμάμαι στο πατρικό να ονομάζει η μητέρα ένα πράσινο θάμνο,
με μεγάλα λίγο χνουδωτά φύλλα με περίεργη μυρωδιά
και μικρά λευκορόζ άνθη με γλυκό δυνατό άρωμα.
  Σε αναζήτηση εκείνου του φυτού το βρήκα με το όνομα
 "Clerodendrum chinense "Pleniflorum"
κληρόδενδρο 
 και το θυμάμαι ακριβώς έτσι

  ή  ματωμένη καρδιά. 
"Θα το συναντήσουμε σε λίγους παλιούς κήπους στη παραμεσόγειο χώρα"
 Όπως βλέπετε τα άνθη του είναι ίδια με αυτά που έχει το μπουγαρίνι
αλλά σε λευκορόδινο χρώμα.

Το δικό μου μπουγαρίνι εκτάκτως μου χάρισε ένα άνθος τον χειμώνα,

για την φροντίδα και τη ζεστασιά που του παρείχα.
Σήμερα είναι στην αυλή γεμάτο πετάγματα και μπουμπούκια.

Πληροφορίες για τα αγαπημένα μου γιασεμιά θα βρείτε εδώ.

 

Επιτέλους...

... η αυλή μύρισε Άνοιξη!!!

 

και γέμισε χρώματα

 

που θέλω να μοιραστώ μαζί σας,

 

με μουσικό χαλί μελωδίες από την αληθινή ιστορία της ταινίας
  
 "Οι Άθικτοι" 

 Είναι εκπληκτικό πόσο μπορείς να γελάσεις 
με ένα δραματικό θέμα.

Λιτά και....δίσεκτα.

Θα κάνουμε τέσσερα χρόνια να ξαναδούμε στο ημερολόγιο 29 Φεβρουαρίου.

Μέχρι τότε ποιος ξέρει που θα βρισκόμαστε,
 γι αυτό λέω να χρωματίσω αυτή τη μέρα με λίγο ροζ να την θυμάμαι,

μήπως γλυκάνει και το δίσεκτο έτος.

Τώρα πρόσεξα πόσο όμορφα συμμετρικό είναι αυτό το άνθος
και ενώ το έχω χρόνια στην αυλή δεν ήξερα το όνομά του.
Αφού έψαξα βρήκα τα εξής:
Zephyranthes grandiflora

Το γένος περιλαμβάνει 70 περίπου είδη φυτών που ονομάστηκαν έτσι 

από το μυθικό θεό του δυτικού ανέμου “Ζέφυρο” και τη λέξη “Άνθος”.

Είναι βολβώδεις, πολυετείς πόες. Αναπτύσσονται σε υγρά 

αλλά καλά στραγγιζόμενα εδάφη και ηλιόλουστες θέσεις. 

Πολλαπλασιάζονται με βολβίδια. Δεν προσβάλλονται από ασθένειες.

Βολβώδες φυτό με πράσινα, γραμμικά, πολύ στενά

 επιμήκη φύλλα και φούξια άνθη το καλοκαίρι.

 Εδώ θα βρείτε μία χρήσιμη μηχανή αναζήτησης φυτών.

Λέω ακόμα να σας θυμίσω ότι ήρθε η Άνοιξη.

Το δήλωσε η φύση με τις μυρωδιές της

 κι ας μας χιόνισε εχθές το βράδυ

με χιονοθύελλα της πλάκας

και πάγωσε ο καημενούλης νάνος.

Καλό μήνα και όμορφη Άνοιξη.




Τα γνωμικά του παππού
"Η μάννα γή πρώτα θρέφει τα παιδιά της"
 

Στο αγαπημένο μου ξωτικό που μας λείπει.

Φασολάδα στο τσουκάλι.

 Πριν μερικά χρόνια ένας βαρύς χιονιάς μας έκοψε το ρεύμα για τρεις μέρες.

Τότε φορέσαμε σκούφους γάντια και κασκόλ μέσα στο σπίτι εννοείται,

βγήκαν όλες οι κουβέρτες της προίκας;)) και το τζάκι μπουμπούνιζε όλη μέρα.

Τα διακοσμητικά κεριά βρήκαν το σκοπό της ζωής τους

και η γάστρα που ως τότε έμπαινε στο φούρνο βρήκε θέση πάνω στα κάρβουνα

και μας έδωσε την πιο γλυκιά φασολάδα.

Ήταν ένα περιπετειώδες ευχάριστο τριήμερο για την οικογένεια

που ακόμα το θυμόμαστε με πολύ γέλιο.

Λίγο μετά αγόρασα και μία πυροστιά να υπάρχει σε ώρα ανάγκης.

Έκτοτε δεν τα χρησιμοποίησα μέχρι πριν λίγες μέρες με το πολύ κρύο.

Ένα απόγευμα είδα το τζάκι γεμάτο κάρβουνα.

Με το κρύο που είχε, έκαιγε από το πρωί και είχε πυρώσει για τα καλά.

Θυμήθηκα τη γάστρα και την πυροστιά που ήταν αχρησιμοποίητη, 

ετοίμασα τα κάρβουνα και από τότε.......
μου αρέσει να χαζεύω τον ατμό που βγαίνει από το στάχυ
όταν μαγειρεύω.

Άρχισα με φασολάδα τιμής ένεκεν.

Γλυκιά νόστιμη και χυλωμένη ιδανικά.

Την άλλη μέρα ετοίμασα κόκορα αλανιάρη με κρασί,
Coq au vin που λένε οι σεφ αλλά στα δικά μας γούστα

και μια μακαρονάδα που μας ξετρέλανε.

 Συνέχισα με φάβα -από τα αγαπημένα όσπρια-

έβαλα αρκετό νεράκι, κρεμμύδι, αλάτι

 και σε λίγη ώρα ήρθε και έπηξε......που δεν το πίστευα!!

Την χτύπησα με τον αβγοδάρτη και έγινε εντελώς λεία!!!!

"Κάποιο λάκκο έχει η φάβα" απαραίτητο για το λάδι.

 

 Θαλασσένια χωρίς ψάρι δεν γίνεται.

Ένα κοκάλι του κιλού με πιπεριές, τοματοχυμό και σκορδάκι 
μοσχοβόλησε το σπίτι. Το ζουμάκι του ήταν για τρελές βουτιές.


 
 Οι φακές αχνοφαίνονται μέσα από τον ατμό αλλά η δάφνη ξεχωρίζει.

 Και βέβαια δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα ρεβύθια.

 Από τις καλύτερες ρεβυθάδες που έχω φάει.

Για τα συγκεκριμένα εδέσματα το μαγείρεμα ήταν διασκέδαση,

 ήταν ευχάριστη διαδικασία και τα φαγητά έγιναν πολύ γευστικά.

Δοκιμάστε αν υπάρχει δυνατότητα, θα αποζημιωθείτε!!!

Και αν δεν προλάβετε αυτό το χειμώνα που φαίνεται να φεύγει,

περιμένετε τον επόμενο.

Τα ρεβύθια στον φίλο μου Θαλασσοκράτορα

Πρίν αλλάξουμε θέμα...

...ακόμα ένα απόσπασμα  

από το βιβλίο του Eduardo Galeano

μνήμη της φωτιάς

Ι Ι. ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

1785

Βερσαλίες

Η πατάτα γίνεται μεγάλη κυρία.

Την έφεραν από το Περού πριν από διακόσια πενήντα χρόνια 

οι Ισπανοί κατακτητές. Οι Ινδιάνοι την είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, 

γι΄αυτό στην Ευρώπη την προόρισαν για τα γουρούνια, 

τους φυλακισμένους και τους ετοιμοθάνατους.

Η πατάτα τιμωρήθηκε και χλευάστηκε κάθε φορά 

που προσπάθησε να ξεφύγει από τα χοιροστάσια, 

τις φυλακές και τα νοσοκομεία. 

Σε πολλές επαρχίες απαγορεύτηκε και στην Μπεζανσόν 

την κατηγόρησαν για τη λέπρα.

Ο Αντουάν Παρμαντιέ γνώρισε την πατάτα στην αιχμαλωσία. 

Βρισκόταν σε μια φυλακή της Πρωσίας, όπου του έδιναν να φάει μόνο πατάτες. 

Στην αρχή του φάνηκε άνοστη, όμως στη συνέχεια την αγάπησε, 

κι ανακάλυψε σ΄ αυτήν ποικίλες γεύσεις και χαρίσματα.

Ελεύθερος πλέον στο Παρίσι, ο Παρμαντιέ οργάνωσε μια δεξίωση,

όπου παρευρέθηκαν ο Ντ΄Αλαμπέρ, ο Λαβουαζιέ,

ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών Βενιαμίν Φραγκλίνος και άλλοι επίσημοι.

Ο Παρμαντιέ τους πρόσφερε ένα μενού αποκλειστικά με πατάτες:  

πατατόσουπα, πουρέ, ψωμί από πατάτα, πατατοσαλάτες με διάφορες σάλτσες, 

τηγανητές πατάτες, πίτες και γλυκά από πατάτα. 

Για επιδόρπιο, τούρτα από πατάτα. Για ποτό, τσίπουρο πατάτας.

Ο Παρμαντιέ έπλεξε το εγκώμιό της. Εξύμνησε τη θρεπτική της αξία, 

ισχυρίστηκε πως είναι απαραίτητη στον ουρανίσκο και στο αίμα, 

κι ανακοίνωσε πως η πατάτα θα γλυτώσει την Ευρώπη από την πείνα, 

γιατί αντέχει στο χαλάζι και καλλιεργείται εύκολα. 

Οι πατατόπληκτοι καλεσμένοι τον χειροκρότησαν συγκινημένοι, 

έχοντας πειστεί. Στη συνέχεια ο Παρμαντιέ έπεισε και τον βασιλιά. 

Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ διέταξε να καλλιεργηθεί η πατάτα 

στα κτήματά του στη πεδιάδα Σαμπλόν, κοντά στο Παρίσι

κι έβαλε στρατιώτες ολόγυρα για προστασία. 

Με τον τρόπο αυτό παρακινήθηκε η περιέργεια του κόσμου 

και η επιθυμία να γευτούν τον απαγορευμένο καρπό.

Τώρα στις Βερσαλίες γίνεται η επίσημη επιβράβευση. 

Η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, με μια περούκα σκέτο πατατόκηπο 

σφραγίζει με βασιλικό ασπασμό το μάγουλο του Αντουάν Παρμαντιέ. 

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος, που δεν θ΄αργήσει να χάσει το κεφάλι του 

τον αγκαλιάζει. Ολόκληρη η γαλλική αριστοκρατία 

παρευρίσκεται στην αποθέωση της πατάτας, 

στη χώρα που η τέχνη της γαστρονομίας 

είναι η μοναδική θρησκεία δίχως άθεους.

...και κάτι να γλυκαθούμε.

Οι κρέπες είναι δημοφιλείς στο σπίτι μας, συνήθως γλυκές.

Νομίζω ο μικρός μας σεφ εξελίσσεται σε μεγάλος:)

και εχθές που είχε όρεξη για κρέπες μεγαλούργησε

Η δική του, με πραλίνα φουντουκιού και μπανάνα

-δική του και η φωτογραφία-

Η δική μου, έχει και τρίμματα ΜΙΡΑΝΤΑ για περισσότερες θερμίδες:)

μου λείπουν βλέπετε, χαχα.

Η κάτοψη του ενόχου

Μία εσωτερική άποψη

Υπό κατασκευή.

Τα υλικά που απαιτούνται  υπάρχουν συνήθως στο σπίτι 

και η ετοιμασία τους είναι πολύ εύκολη.

Για δύο μεγάλες κρέπες χρειαζόμαστε

1/2 κούπα αλεύρι, 1/2 κούπα γάλα ελαφρά χλιαρό, 1 αυγό,

1 κουτ.γλυκού ζάχαρη, 1/2 κ.γ. βούτυρο, 1/2 κ.γ. κονιάκ, 1 πρέζα αλάτι.

Χτυπάμε ελαφρά όλα τα υλικά και έχουμε ένα ωραίο χυλό.

Ψήνουμε σε μέτρια φωτιά δύο μεγάλες ή 4-5 μικρότερες.

Εκτός από τις γνωστές προτάσεις σερβιρίσματος,

 σοκολάτα, μπανάνα, μπισκότα, ινδοκάρυδο,

σερβίρουμε με μαρμελάδα φράουλα και καβουρντισμένο αμύγδαλο

ή ό,τι αγαπάτε.

Νομίζω έχω ξαναδείξει κρέπες αλλά αυτές του μικρού 

έγιναν καλύτερες από τις δικές μου:)))

Mεταξύ....

 

 ...τυριού και αχλαδιού...

.....ένα απόσπασμα....

Από το βιβλίο του Eduardo Galeano

μνήμη της φωτιάς

Ι Ι. ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

"Ένα ρολόι που μετρά τις μυρωδιές.

Στις εφτά, με τον γαλατά, αρχινάει το βουητό της πόλης. 

Ακολουθεί το καρότσι με τα βότανα, σαν για να εξανγίσει τον αέρα.

Στις οκτώ περνάνε οι κεσέδες με την κρέμα.

Στις εννιά μια φωνή διαλαλεί ζαχαρωτά με κανέλα.

Στις δέκα, τα ταμάλες αναζητούν πεινασμένα στόματα.

Στις έντεκα βγαίνουν τα πεπόνια, τα γλυκά καρύδας και το ψημένο καλαμπόκι.

Στις δώδεκα παρελαύνουν οι μπανάνες, τα ρόδια, οι ανανάδες,

οι ζουμεροί καρποί της ανόνας με το πράσινο βελούδινο χρώμα,

και τα αβοκάντο με την τρυφερή σάρκα.

Στη μία εμφανίζονται τα γλυκά με σιρόπι από μέλι.

Στις δύο διαλαλούν ζεστούς λουκουμάδες, πού κάνουν τα σάλια σου να τρέχουν

κι αμέσως μετά έρχονται οι πίτες, πασπαλισμένες με κανέλα, 

που δεν αφήνουν κανένα ουρανίσκο ασυγκίνητο.

Στις τρεις αρχίζουν να πουλάνε τα αντικούτσο,

κομματάκια από εντόσθια και καρδιές με μπόλικη σάλτσα, 

και στη συνέχεια καταφθάνουν οι ντελάληδες για το μέλι και τη ζάχαρη.

Στις τέσσερις, στους πάγκους πουλάνε μπαχαρικά σκέτο μπαρούτι.

Στις πέντε το σεβίτσε, ωμό ψάρι σε χυμό λεμονιού.

Στις έξι τα καρύδια.

Στις εφτά, βγάζουν στις στέγες το μασαμόρα 

(ζύμη από καλαμπόκι, μέλι, και ζάχαρη) για να κρυώσει.

Στις οκτώ, τα παγωτά με όλων των ειδών τα χρώματα και τις γεύσεις,

ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες της νύχτας."

.....και ένα καλό κρασί! ! !

Και σε απολαυστικό κόκκινο! ! !

Για ένα ψωμάκι πήγε ο χριστιανός....

.....και έφερε μια "κόλαση"

 Αχχχχχ  θα αναστενάξει η ζυγαριά! ! !

Χρόνια Πολλά.

Η μηχανή δεν είχε την κατάλληλη ρύθμιση

αλλά.... ποιός κοιτούσε τις ρυθμίσεις;)

Κυριακή πρωί στη λαϊκή του Καραντώνια.

Εκεί όπου η φύση εμπνέει, επιβάλλεται και επιβάλλει

 ησυχία, ηρεμία και ομορφιά.

Εκεί όπου το στήσιμο της "λαϊκής αγοράς"

αποκτά χάρη, αισθητική και ποιότητα.

Όχι μόνο στα προϊόντα


 

τα οποία είναι βιολογικής καλλιέργειας

 

 

κατευθείαν από τα χωράφια

 

 που είναι εκεί δίπλα

 στολισμένα με λωτούς και αγριοτριανταφυλλιές.

 Αλλά δίνει ζεστασιά σε αυτή τη διαδικασία προσφοράς και ζήτησης.

Εκεί ο παραγωγός έχει την ψυχή του καλλιτέχνη,

ώστε να δημιουργεί με την βοήθεια της φύσης

και να διαπρέπει στο ξυλουργείο του.

 

Η συναλλαγή γίνεται καλωσόρισμα

 

 

παίρνει γεύση από τσάι

 

 

 και ήχο

 από χαδιάρικο νιαούρισμα.

 Το παλιό συντηρείται, αναπαλαιώνεται, αναδεικνύεται 

και δίνει μια άλλη ποιότητα ζωής.

 

 

 Ηλιόλουστο πρωινό Κυριακής μέσα στη φύση.
Στη λαϊκή του Γιώργου για γαλήνη, τσάι και κουβεντούλα.

 

 

 

 

 

Όποιος θέλει πληροφορίες
ας επικοινωνήσει μαζί μου.