"Δεσμοί ζωής"

Την θυμάμαι πάντα με το βελονάκι στο χέρι. 

Έπλεκε με άσπρη κλωστή 90Νο γιατί έβλεπε καλά.

Αργότερα μόνο με μπέζ  Νο30.

Άλλοτε με βελόνες πλεξίματος ή καλτσοβελόνες.

Πάντα κάτι σχετικό είχε στα χέρια και δημιουργούσε.
 Το καλοκαίρι αν δεν ήταν στα λουλούδια της, 

καθόταν στο σκαμνάκι στην αυλή με τις ώρες και έπλεκε. 

Τον χειμώνα μπροστά στο παράθυρο, 

κοιτώντας τους καρπούς των δένδρων που χρωμάτιζαν τον κήπο. 

Τον μπαξέ όπως έλεγε.

 

Τις πορτοκαλιές

Τις λεμονιές

 Τα γκρέϊπ φρούτ και ... την μανταρινιά.

Μπορούσε να πλέκει χωρίς να κοιτάει στο πλεκτό ξέρετε.


 

Εδώ φυλαγμένα δείγματα σχεδίων από τα χέρια της 

και απόθεμα μέτρων δαντέλας.

 

 Είναι σίγουρο ότι έπλεξε χιλιόμετρα από δαύτες για τα μαξιλάρια, 

τα κεντήματα, τα πανάκια στα ράφια των ντουλαπιών,
τα καρέ και ότι ήθελε να στολίσει.

Είναι σίγουρο ότι έπλεξε δεκάδες τετραγωνικά μέτρα

δημιουργώντας κουβέρτες, τραπεζομάνδηλα, στρώσεις

 και φορεστικά για εμάς και τις φίλες μας.



Η μνήμη της μητέρας με το πλεκτό στο χέρι είναι άσβεστη.
Δεν βρήκα καλύτερο τρόπο να αποτυπώσω κυριολεκτικά,
αυτή την εικόνα από εκείνη.



 

"Δεσμοί ζωής" 

 Έτσι ονόμασα το κόσμημα που έφτιαξα 

 και εντάσσεται στην γνωστή σειρά 

το σπίτι μου     ως ιδέα.
 
Με την σκέψη μου σε εκείνη που "έφυγε" σαν σήμερα πριν χρόνια, 
πήρα ένα κομμάτι από τις αγαπημένες της δαντέλες, 

 το αποτύπωσα σε ασήμι και το έκανα καρφίτσα.

Να στολίζει, να θυμίζει, να τσιμπάει το μέρος της καρδιάς.

Την θυμόμαστε πάντα.

Στις εκλιπούσες μητέρες.

Μέρος ενός συνόλου κοσμημάτων 
με θέμα "το σπίτι μου" ως ιδέα.

Επίλογος...της έκθεσης.

Έλα κυρία μου με την έκθεση, μας έπρηξες. Τελείωνε.

Χα χα, αυτό θέλω κι εγώ.
Να τελειώσω το θέμα, να ολοκληρωθεί.
 Να σας δείξω τι βλέπαμε εμείς στην έκθεση.

Μία αίθουσα σαν γκαλερί όταν ανοίγαμε.

 Την όμορφη παραλία το πρωί και το απόγευμα.

 Τους λουόμενους απέναντι και ζηλεύαμε.

Αλλά και τα βράδια την γέφυρα που άνοιγε.
Στην άκρη αριστερά ανοιγμένη, περιμένει τα σκάφη να περάσουν.

Κι αυτά περνώντας δίνουν ένα ρομαντικό θέαμα.

Τα μπλε φωτάκια αρχίζουν πάλι να φαίνονται.

Αυτό σημαίνει ότι η γέφυρα κλείνει και επιτρέπεται ξανά η δίοδος.

Για άλλους τελείωσε το ρομαντικό θέαμα 

και για άλλους ο αποκλεισμός από τον προορισμό τους.

Πριν το κλείσιμο της έκθεσης γιορτάσαμε την επιτυχία της

διοργανώνοντας μια μικρή γιορτή.

Να σας φιλέψω από τον μπουφέ που ετοίμασαν οι κυρίες.

Ταλέντα επίσης στην μαγειρική.

Εδώ η συμμετοχή μου στο μπουφέ της γιορτής.

Δεν τα πήγα έτσι βέβαια, 

τα στόλισα κατάλληλα για να μεταφερθούν.

Κλασσική τυρόπιτα προσαρμοσμένη σε καλοκαιρινή γεύση.

Με αυγό για να γλυκάνει και μπόλικο φρέσκο δυόσμο για δροσιά.
Με ανοιχτό φύλλο έγινε ανάρπαστη.

 Επιδόρπιο που αξίζει να δοκιμάσετε, ειδικά εσείς οι γκρινιάρηδες.

Φράουλες με σοκολάτα. 

Αν θέλετε τις συνοδεύετε με ένα γλυκό κρασί ή και σαμπάνια,
τόση όση να φέρνουν όλα γύρω γύρω.
Αν τις δείτε σε τραπέζι ... να με θυμηθείτε.

 Όλα αυτά πριν αρχίσει η αποκαθήλωση.

 Χρειαστήκαμε τρεις μέρες να την στήσουμε και...

...μισή ώρα να την ξεστήσουμε.

Και επιτέλους να σας αφήσω ήσυχους με την έκθεση.

Πρώτα απ΄όλα αυτά καμαρώνω για την εργαλειοθήκη μου.

Την έκοψα και την έραψα στα μέτρα μου, 

αφού μελέτησα τι χρειάζεται.

Έτσι υπάρχει σειρά και τάξη για όλα τα εργαλεία.

 Σέγα, κόφτης, μισοστρόγγυλη, πλακέ,

λίμες, αυτόματη, γωνία και άλλα.

Μου αρέσουν οι κατασκευές, το έχω ξαναπεί.

 

Ας κάνουμε διάλειμμα όμως να απολαύσουμε το καλοκαίρι που ήρθε 

και το φθινόπωρο να είμαστε καλά θα έχουμε νέες δημιουργίες.

Τώρα είναι καιρός για θάλασσα και άλλες ασχολίες.

Σας ευχαριστώ.

  

Τα χρώματα της θάλασσας.

 

Την αξία σε ένα κόσμημα δίνουν τρία στοιχεία κατά την γνώμη μου.

 Το υλικό κατασκευής όποιο και αν είναι αυτό. 

 Η εργασία και ο βαθμός δυσκολίας.

Η σύλληψη της ιδέας και το συναίσθημα που περιέχει.

Αυτό έχει και την μεγαλύτερη βαρύτητα.

Το υλικό και η εργασία το κάνουν αντικείμενο.

Η ιδέα και το συναίσθημα το κάνουν κομμάτι του εαυτού σου.

Ό,τι έχω δουλέψει μέχρι τώρα έτσι το είδα.

Αποτύπωσα σκέψεις, εντυπώσεις, συναισθήματα.

Χαρά,στεναχώρια, υπομονή, βιασύνη, ταραχή, γαλήνη, αναζήτηση...

Πολλοί το λένε ψυχοθεραπεία.

Εγώ το λέω σπουδή στον χαρακτήρα.

Μελέτη του είναι σου.

Όταν το βλέπεις τελειωμένο το διαβάζεις και ξέρεις...

Τότε δεν είναι κόσμημα, είναι κομμάτι του εαυτού σου.

Η μικρή και ταπεινή μου συμμετοχή στην έκθεση.

Πριν λίγο καιρό βρέθηκα σε μία παραλία.

Σε ένα όμορφο, ήρεμο και ζωντανό υδροβιότοπο.

Περπατώντας .... στην άμμο μάζεψα μερικά κοχύλια 

που ξεχώρισα μέσα από τόσα άλλα.

Ξεχώριζαν με το χρώμα, την καθαρότητα, το σχήμα τους.

Έλαμπαν, σκληρά και ευαίσθητα μαζί.

Τα κράτησα στα χέρια μου με κέρδισαν και τα πήρα.

Τα φύλαξα στο μυαλό και στην καρδιά, όπως κάτι που αγαπάμε.

Σκέφτηκα να τα δέσω με κάποιο τρόπο και να τα έχω πάντα.

Και τα έδεσα με ένα τρόπο ελεύθερο, χωρίς δεσμεύσεις.

Με μία αλυσίδα ασφαλή που δεν χρειάζεται να κόψεις ή να σπάσεις.

Απλά την ανοίγεις όπου θέλεις και ελευθερώνεσαι.

Ο δάσκαλος λέει ότι τα έργα, μας αντιπροσωπεύουν.

Αυτό το έργο με αντιπροσωπεύει στην κατασκευή και στην ιδέα.

Τα αγαπημένα μου κοχύλια.

Για το κύμα άκουσα πολλά, για τα κοχύλια περισσότερα.

Τα καλύτερα θα σας πω.

"Ότι φυλάκισα τα χρώματα της θάλασσας"

"Ότι έχει κάτι μαγικό"

"Ότι αγκαλιάζει τρυφερά"

Όλη η θάλασσα και το γαλάζιο του ουρανού στάθηκε εδώ.

Σε μια στιγμή αλλά για πάντα.

Και μόνο πάνω σε χοντρό αλάτι θα μπορούσαν να σταθούν

και να κρατήσουν όλα αυτά που έβαλα μέσα τους.

Όσα φαίνονται και όσα όχι.

Όλα εκείνα τα συναισθήματα που συνεργάστηκαν ...

για να κολυμπήσουμε μαζί στα χρώματα της θάλασσας.

Σε βαθιά και καταγάλανα νερά.

Σε όμορφες παραλίες.

Με συντροφιά  φίλους και  αγαπημένους.

 Με συντροφιά τον εαυτό μας.

Ας ταξιδέψουμε στα χρώματα της θάλασσας.

Μην ξεχνάτε το κλικ, τα δείχνει καλύτερα.

Το κύμα.

 Αυτό είδα το απόγευμα πηγαίνοντας στην έκθεση
και μη μου πείτε ότι δεν είναι κόσμημα της φύσης.




Όταν τελείωσα κάποια κομμάτια από την πρώτη δουλειά με θέμα
  "το σπίτι    ως ιδέα"
 ερχόταν καλοκαίρι.
Τι πιο φυσικό να σκεφτώ το επόμενο έργο,

με θέμα από την θάλασσα που αγαπώ.

Έτσι γεννήθηκε "το κύμα"

Πώς μπορείς να κάνεις ένα κύμα δακτυλίδι;

Με φαντασία και μεράκι.

Πρώτα έγιναν οι μακέτες.

Μετά σχέδια πολλά, μετρήσεις και κόψιμο στο ασήμι.

Αυτό άρχισε να παίρνει μορφή και εγώ χαρά και ικανοποίηση.  

Εσείς μπορεί να μη βλέπετε κύμα
αλλά εγώ το έβλεπα συνεχώς μπροστά μου.

Όλα αυτά ως τις 20-5-2008
Τότε έγινε το πρώτο μέρος.
Σταμάτησα την σχολή και το κύμα έμεινε μισοτελειωμένο
αλλά πάντα στο μυαλό μου.

25-1-2009

Το έπιασα πάλι στα χέρια μου και οι κυμματισμοί έγιναν χειροπιαστοί.

Ή έχω τόση φαντασία που εγώ βλέπω στις καμπύλες κύματα.

 

Χαίρομαι πολύ που τότε κράτησα φωτογραφικό αρχείο.

Όχι σε κάθε στάδιο αλλά ικανοποιητικά ώστε

τώρα που το βλέπω εδώ, να το εκτιμώ περισσότερο.

 Το ένα μέρος της μικρής συμμετοχής μου λοιπόν είναι

  "το κύμα"

Με ένα κοχύλι μέσα...

...έτοιμο να σε δροσίσει.

Το κύμα άρεσε σε πολλές κυρίες.

Μερικές ξετρελάθηκαν, ήθελαν να το αγοράσουν.

Είμαι χαρούμενη και υπερήφανη.

Απέδωσα αυτό που είχα στο μυαλό μου και άρεσε πολύ.

Μην ξεχνάτε το κλικ στις εικόνες, τα δείχνει όλα καλύτερα.