Ένας Πρίγκηπας της νύχτας....για τον Γκιώνη!

Πολλές φορές τα λυπηρά γεγονότα περνούν δίπλα μας,

μερικές φορές μας αγγίζουν

 και κάποιες φορές μας χαράζουν.

Είμαι σίγουρη ότι έτσι χάραξε πολλούς 

η ξαφνική και αναπάντεχη απώλεια του Γκιώνη πριν ένα χρόνο.

Με λίγα λόγια!

Με πολύ αγάπη!

Με όμορφες μνήμες!

Με απέραντο σεβασμό!

Στον Γκιώνη που μας βλέπει από ψηλά.

Υγ.    Η ειρωνία και ευτυχία Γκιώνη μου είναι,

ότι είμασταν φίλοι στον τοίχο της ζωής όπου όλα είναι xειροπιαστά,

γι αυτό δεν χρειάστηκε να γίνουμε στον τοίχο του fb, 

όπου μπλέκονται τα αληθινά με τα ψεύτικα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι  τώρα μου κακοφαίνεται   

που δεν μπορώ πλέον σε εκείνο τον τοίχο με τους φίλους,

να αφήσω ένα "Πρίγκηπα της νύχτας" στη μνήμη σου

και να σου πω ότι μου λείπει ο φίλος μου ο Γκιώνης.
Εσύ που αγαπούσες τα λουλούδια, μου έμαθες 
ότι το νυχτολούλουδο το λένε Κέστρον ή Πρίγκηπα της νύχτας.

 

 

 

....

Καλό μήνα φίλοι μου

Καλό καλοκαίρι...

.....και η ζωή συνεχίζεται.

Τα γνωμικά του παππού

"Όπου πέσει η φωτιά εκεί καίει"

Η λαγκεστέμια ή στρατηγός
ήταν δώρο του Γιώργου.

Αναφορά σε ένα δάκρυ!

"Η ζωή λέει παραμύθια με άσχημο τέλος"

έγραψε η σοφή γιαγιά Αντιγόνη και είναι αλήθεια.
Θέλω να πω μια ιστορία εδώ και πολύ καιρό,
που μέχρι χθες διασκέδαζε η ψυχή μου όταν τη σκεφτόμουν,
σήμερα όμως είναι μαύρη.
Όλα ξεκίνησαν από ένα σχόλιο σε μία ανάρτηση 

και μία διαδικτυακή επαφή εξελίχθηκε σε πραγματική φιλία.


Αγαπημένε μας Γκιώνη!

 Σε συνάντησα στο blog της logia  
και μετά από σχετική αναδρομή στις αναρτήσεις σου, 
μία εικόνα σου ήταν αφορμή να σε βάλω στα αγαπημένα.
Ξέρεις πώς γίνεται, ψάχνεις να δεις αν οι κύκλοι μπορούν να ακουμπήσουν.
Μέχρι τότε τα σχόλια στα blogs ήταν η μόνη επαφή μας.
Όταν  βρέθηκε ο γιος μου στο νοσοκομείο.......και το διάβασες,

μου έγραψες σαν στοργικός πατέρας που ήσουν:

"Γκιωνης είπε...
    . Με πρόλαβε η "καλημέρα".
    . Όταν έβγαζες την φωτογραφία τής λουομένης σού είπα ήμουν σε απόσταση το πολύ 100 - 200 μέτρων. Για ό τι χρειαστείς από εδώ επάνω, στείλε ένα μήνυμα. Μπορεί αυτό που θέλεις να είναι πολύ πιό εύκολο, και να δώσει περισσότερη χαρά σε μένα από όσο "υποχρέωση" σε σένα ! ! !

    . Έτσι κι αλλοιώς σού χρωστάω ήδη, από όσα μού δίνεις με τις αναρτήσεις σου ! ! !
    . Σε ένα e-χωριό είμαστε, μπορούμε κάπου κάπου να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλο
    . Σε τέτοιες περιπτώσεις φαίνονται, ( και το απολαμβάνουν ) οι e-φίλοι !
    9 Ιουνίου 2010 10:00 π.μ."

Έτσι ήθελες και εσύ κάποιος να προσέχει την λατρεμένη σου κόρη

που σπούδαζε μακριά σου.
 Αργότερα στην απονομή της κόρης μου συμμετείχες με χαρά στη χαρά μας

και κουβάλησες του κόσμου τα καλά
με προσμονή και όνειρα για την πολυαγαπημένη σου κόρη.

Εκεί, κουβέντα στη κουβέντα..........

-Είχα ένα φίλο συμφοιτητή από τη Χαλκίδα, είπες, 
θυμάμαι έτρωγε κάτι περίεργο. Σαρδέλες με ..........

-Αποκλείεται........!!!!!!!      Ο Γιώργος;;;;;;;;;;;

Είναι κουμπάρος μας....... κάτι παραπάνω.  Είναι αδελφικός μας φίλος!!!!!!!!!!!

Μείναμε όλοι άφωνοι............τέτοια σύμπτωση!!!!!!!

Έβγαλες τα γυαλιά σου και σκούπισες ένα δάκρυ,
από την έκπληξη, τη σύμπτωση, την ανάμνηση των φοιτητικών σας χρόνων.

Από εκείνη τη στιγμή ισχυροποιήθηκε ένας φιλικός δεσμός

και σε κάθε μας συνάντηση όπου καμαρώναμε τα παιδιά μας,

 -ας φώναζε ο φύλακας απαγορεύεται η φωτογραφία-

στήναμε σενάρια πώς θα κάνουμε την έκπληξη στο Γιώργο,
τον συνονόματο συμφοιτητή σου,
να σε δει μπροστά του ξαφνικά μετά από τόσα χρόνια.


Εχθές πήγα στον φίλο μας, του μίλησα για σένα και πίνοντας τσικουδιές,
του είπα ένα παραμύθι με άσχημο τέλος.


 Βαθειά συναισθηματικός και υπεύθυνος.
Πρόθυμος και αλληλέγγυος.
Πρόσχαρος και γελαστός.
Δοτικός και γενναιόδωρος.
Ευαίσθητος και ευσυγκίνητος.
Οραματιστής και ονειροπόλος.
Μαχητής και αγωνιστής.
Ευγενική ψυχή.
Ακέραιος άνθρωπος.
Στοργικός πατέρας.
Γνήσιος φίλος.
 Αυτά διέκρινα σε σένα και ήταν σε όλο τους το μεγαλείο.




Δεν θέλω να δεχτώ ότι έφυγες από τη γειτονιά μας.
 Ότι μετακόμισες τόσο..................αλλού.

Καλέ μου φίλε Γκιώνη

ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ

Συναντηθήκαμε και ήπιαμε καφέ....

Περπατήσαμε παρέα 

και ευγενικά περίμενες να φωτογραφίσω εδώ και εκεί.

 Είδαμε το ηλιοβασίλεμα

και φθάσαμε ως εδώ συζητώντας.

Στην επιστροφή είδαμε το ζευγάρι να χορεύει.

Σου είπα ότι θα ήθελα να γνωρίζω τανγκό

και μου είπες "ποτέ δεν είναι αργά"

Μετά ανεβήκαμε στους φίλους σου στα κάστρα.

Ήπιαμε κρασί, κουβεντιάσαμε, γελάσαμε........τι όμορφα που ήταν.

"Πώς καταφέρνει να με θυμώνει......" μου είπες.

Φίλε μου Γκιώνη, μου φαίνεται απίστευτο.

Το είδα πριν λίγο σε ένα "τοίχο" και δεν το πίστευα.

Δεν ήθελα να το πιστέψω, έψαχνα να βεβαιωθώ ότι δεν ήσουν εσύ.

Μάταια.

Δεν πρόλαβες να κάνεις την έκπληξη στον συμφοιτητή σου εδώ.

Τώρα θα του κάνεις την πιο μεγάλη έκπληξη με τον χαμό σου.

Τώρα θα του μιλήσω, θα του πω πόσο μικρός είναι ο κόσμος,

μέσα στον αχανή κόσμο των bloggers να πέσω πάνω σου.

Θα του πω πόσο συγκινήθηκες όταν σου μίλησα γι αυτόν.

Όπως συγκινημένη είμαι κι εγώ τώρα, αλλά από βαθειά λύπη.

Ένα μαγικό χαλί σε πήρε χωρίς επιστροφή.

 Τα έχω χαμένα, δεν το πιστεύω.

 

Ήσουν ο μόνος που θυμάμαι το πρώτο μου σχόλιο στο blog του

και έμελε αργότερα να σφίξουμε τα χέρια.

Εκείνη η φλοκάτη με μάγεψε.

 Στην όμορφη κόρη σου μια αγκαλιά και μια φροντίδα,

όπως ήθελες και εσύ να φροντίζεις και να βοηθάς τους άλλους.

Τρυφερέ ευγενικέ αγαπημένε μου φίλε Γκιώνη

Σε αποχαιρετώ με ένα λουλούδι και ένα δάκρυ.

 ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Μαγικό χαλί.

Είναι σπουδαίο να τηλεφωνείς κάπου και να σου απαντούν:

Είσαι εδώ?

Είναι σπουδαίο να ρωτάς, ενοχλώ? 

Και να σου λέν, ποτέ!

Είναι σπουδαίο να έχεις την ευγένεια και την προθυμία

μαγικό χαλί στα πόδια σου.

Υπάρχουν σήμερα μαγικά χαλιά?

Υπάρχουν και είμαι τυχερή

γιατί έχω φίλο μου ένα μαγικό χαλί,

που είναι πάντα πρόθυμο να σηκωθεί με ό,τι καιρό.

Να πω την αλήθεια, δεν είναι μόνο ένα.

Σας ευχαριστώ.

Με το τηλέφωνο στο χέρι.

Από τις 7 το απόγευμα περιμένω νέα του.  
Τρεις μέρες τώρα ο νεαρός μικρός μας 

είχε μία ενόχληση στην κοιλιακή χώρα. 

Μέσα σε εξεταστική περίοδο και εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης 

είχε και τον πόνο του.

Το απόγευμα βρήκε χρόνο να πάει στο ΑΧΕΠΑ,

που διημέρευε και είναι κοντά του, να τον δει ένας γιατρός.

Πήγε στις εφτά το απόγευμα και έφυγε στις 12.30

Στην αρχή τον είδε ένας ειδικευόμενος που δεν διέγνωσε τίποτα.

Τον έστειλε σε ένα καθηγητή ο οποίος 
του είπε να κάνει κάποιες εξετάσεις.

Μετά από δύο ώρες τις είδε κάποιος, αλλά ούτε εκείνος βρήκε κάτι.

Τον έστειλε σε έναν άλλο ο οποίος τον παρέπεμψε  
για μία άλλη εξέταση.

Οι γιατροί άλλαζαν βάρδιες και ο νεαρός εκεί.

 Του είπα, μίλα σε κάποιον ότι είσαι εκεί από τις 7 

ή σήκω φύγε να πας σε ιδιώτη

και μου λέει, μία γιαγιά είναι εδώ από τις 4 το απόγευμα.

Μισοί ηλικιωμένοι και οι άλλοι μισοί αλλοδαποί.

Στις 11.30 με την τελευταία εξέταση στο χέρι περίμενε πάλι το γιατρό.

Στις 12.30  πήρε να μου πει την διάγνωση.

Μάλλον σπασμός του εντέρου λόγω άγχους 

και να ξανακάνει μία εξέταση σε δέκα μέρες.

Να βράσω τις εξετάσεις, τις εξεταστικές, το φιλότιμο, 

την υπευθυνότητα, την ανευθυνότητα.

Μάλλον δεν τα ξέρω καλά αυτά και καλύτερα να μη τα μάθω.
Για γέλια και για κλάματα.
Ειδικά στα νοσοκομεία των μεγαλουπόλεων, κόλαση.

Έχασε μισή μέρα, αγχώθηκε που έχασε χρόνο

και ο γιατρός λέει ... να μην αγχώνεται.

Βέβαια ευτυχώς από ότι φαίνεται δεν είναι κάτι σοβαρό 

και μάλλον οι πολλές "εξετάσεις"  τον οδήγησαν σε ... εξετάσεις.

Στις 12,30 που έφυγε, η γιαγιά ήταν ακόμα εκεί και περίμενε.

Αλίμονό μας.