Αγαπημένη D....

Εύχομαι σε κάθε σπίτι

 Τα δώρα του Άη Βασίλη

 Να είναι γλυκά

Και χαρμόσυνα

Καλή Χρονιά με υγεία χαρά και προκοπή!

Τα εννιάμερα του θείου...

Του αγαπημένου θείου Αριστείδη.
Ο τελευταίος από την γενιά της μητέρας, 
έφυγε στην αρχή της όγδοης δεκαετίας της ζωής του,
με ζωντανά ενδιαφέροντα ως το τέλος.

Ο θείος Αριστείδης
 άνθρωπος έντιμος, ειλικρινής, 
ευαίσθητος, φιλότιμος πέραν του δέοντος. 

Γενναιόδωρος μέχρι εκμετάλευσης
  από επιλογή δούλος της εργασίας και εραστής της γνώσης.
 Ο χαρακτηρισμός καλίφωνος είναι πολύ λίγος,
 οι κορώνες ήταν παιχνιδάκι για τις μαγικές χορδές του.

Κουβαρντάς, νοικοκύρης, υπερήφανος,

άριστος τεχνίτης με ταλέντο στις πατέντες.
Μόλις έβλεπε το πρόβλημα αμέσως το μυαλό του
γεννούσε την λύση. 

 Αυτοδημιούργητος, γλεντζές μέχρι τρέλας,

ανύπανδρος εκ πεποιθήσεως μα λάτρης του ωραίου φύλλου.

"Η ζωή μας ομορφαίνει δια του περιττού"
είπε κάποτε και αυτό ήταν τρόπος ζωής.

 Ένα έργο από τα χέρια του,

"το προπελάκι" όπως έλεγε.

Αξέχαστε και αγαπημένε θείε

ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Λίγο χρώμα για ζεστασιά!

Καλό μήνα παιδιά

και καλή αρχή στα δύσκολα.

Συγκινήσεις

Ένα σχόλιο που διάβασα σήμερα σε ανάρτησή μου,
εκτός ότι με συγκίνησε,
με κούνησε λίγο από την παραμέληση του blog.

Η Άννα μετά από καιρό πήρε επιτέλους την πολυπόθητη μετάθεση
και μέσα στην χαρά της σκέφτηκε να μου το γράψει.
Παρόλη την αραιή επικοινωνία μας 
είχε καταλάβει ότι νοιαζόμουν πραγματικά για το πρόβλημά της.
Τώρα με συγκίνησε διπλά πρώτα γιατί χάρηκα με το γεγονός
και μετά γιατί ήρθε να μου το πει καθώς γνώριζε ότι θα χαρώ ειλικρινά.

Σκέφτομαι λοιπόν ότι δεν πρέπει να παραμελώ 
αυτό τον χώρο που μου δίνει ζεστά και ευχάριστα συναισθήματα.
Ότι πρέπει να διατηρούμε την επαφή 
και να δυναμώνουμε τις κλωστές που μας ενώνουν,
ακόμα και όταν δεν γνωριζόμαστε προσωπικά όπως με την Άννα

Το πρώτο μπάνιο έγινε σήμερα και εύχομαι στην Άννα
αυτή η μετάθεση να της χαρίσει τόση ηρεμία όση ένιωσα σήμερα στην θάλασσα.

Γλυκόπικρο

Η αγάπη που έχουμε στους ανθρώπους που χάνονται,

μοιράζεται πλέον σε εκείνους που μένουν.

 Στην Αλίκη που αγαπούσε τις πέτρες και "έφυγε" 29-10-2014

και στην οικογένειά της που τώρα αγαπάμε περισσότερο.

Αυτή η πρωτομηνιά φίλοι μου ήταν γλυκόπικρη,

γιατί έζησα απερίγραπτη χαρά και παράλληλα βαθύτατη λύπη.

Εύχομαι καλό υπόλοιπο του μήνα με μία παραίνεση.

Να δείχνουμε την αγάπη μας στους ανθρώπους,

κάθε ώρα και στιγμή με κάθε τρόπο.

Ορκομωσία!

 Τα νεότερα σύμβολα μιας αγαπημένης πόλης

 όπου έγιναν οι σπουδές των παιδιών μας,

 κλείνουν όμορφα αυτό τον κύκλο.

 Το παληκάρι μας είναι και επίσημα πτυχιούχος

έτοιμος για αγώνα ζωής.

Καλή σταδιοδρομία και επιτυχία σε ό,τι κάνεις αγόρι μου.

Φύγαμε και ......... Καλή Παναγιά!

 

Φιλαράκια μου καλό υπόλοιπο

χωρίς φουρτούνες και κύματα.

Υπό πίεση......

Μόλις τώρα θυμήθηκα ότι εχθές

 έκλεισα πέντε χρόνια παρουσίας στον χώρο του blogging.

Η πίεση και το τρελό τρέξιμο των ημερών με απορόφησαν εντελώς.

 Χαλάλι όμως, δεν με πειράζει!

Λιτά, πιεστικά, αλλά πιστά,

θα γιορτάσω τα πέμπτα γενέθλια έστω και καθυστερημένα,

ενθυμούμενη τον ενθουσιασμό της αρχής 

 και κρατώντας τον οδηγό μου στο μέλλον.

 Να είμαστε καλά φίλοι μου

και να e-συναντιόμαστε με χαρά.

Οδοιπορικό μνήμης και συγκίνησης στις Πόρτες...

...στην διώρυγα της Κασσάνδρας.

Στο βάθος η γέφυρα που αντικατέστησε το "Σάλι"

και διευκόλυνε το πέρασμα από τον Τορωναίο...

 

... στον Θερμαϊκό

Συνάντηση ογδοντάχρονων γιγάντων

συμμαθητών δημοτικού

μπροστά στην όμορφη σύγχρονη πλατεία

κοντά στα τελευταία εναπομείναντα προσφυγικά του 1922

 

 μάρτυρες της δύσκολης τότε ζωής.



Δίπλα στον μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Γεωργίου
"Χίλια τετραγωνικά " λένε οι ντόπιοι και καμαρώνουν.

Με αυλές ανθοφορούσες

φροντισμένες, πολύχρωμες

και καρποφόρα που δηλώνουν καλοκαίρι.

Στο βάθος το Ποσείδι

Κι ένα απομεινάρι του τείχους της Αρχαίας Ποτίδαιας 
να βουτάει στον Θερμαϊκό!

Πώς να αντισταθείς σε ένα τέτοιο γαλάζιο!!!

 17 Μαϊου πρωί πρωί μέτρησα το δεύτερο.... 
 με θέα τον χιονισμένο ακόμα Όλυμπο.

Για χάρη του θείου και χαλάλι του.

Χαλβάς για το σιτάρι των Ψυχών!

Ψυχοσάββατο σήμερα και σίγουρα πολλές νοικοκυρές 

 έχουν ετοιμάσει κόλλυβα για τις ψυχές,

όπως επιβάλλει η θρησκευτική πίστη και παράδοση.

Εδώ θα σας δείξω την δική μου εκδοχή

όπως την έμαθα από την μάμα.

Βάζουμε το σιτάρι στο νερό να φουσκώσει και στην συνέχεια το βράζουμε 

με λίγο αλάτι και απαραίτητα ένα - δύο δαφνόφυλλα, μέχρι να μαλακώσει.

Στραγγίσουμε το σιτάρι, το αφήσουμε να στεγνώσει

και τότε μπορούμε να φτιάξουμε υγιεινό, θρεπτικό κολλυβόσμο.

Στο ζωμό που βράζει ρίχνουμε λίγο ζάχαρη, μερικά βρασμένα σιτάρια

και κορν φλάουρ ή νισιστέ διαλυμένο σε νερό.

Ανακατεύουμε δύο λεπτά και είναι έτοιμο να το σερβίρουμε.

Γαρνίρουμε συνήθως με ό,τι υλικό βάζουμε στα κόλλυβα

ή σκέτη κανέλα ή ό,τι επιθυμούμε.

Για τα κόλλυβα ετοιμάζουμε πρώτα τον χαλβά.
Σε ένα ταψάκι καβουρντίζουμε αλεύρι προσεκτικά να μην καεί
και όπως το βγάζουμε πολύ ζεστό από το φούρνο 
το βάζουμε στο σιτένιο σουρωτήρι

και ρίχνουμε μέλι.

Το ζεστό αλεύρι ρευστοποιεί το μέλι και ανακατεύοντας,

τα δύο μαζί πέφτουν στο σκεύος από κάτω.

Συνεχίζουμε γρήγορα πριν κρυώσει το αλεύρι 
για να πάρουμε όσο το δυνατόν περισσότερο χαλβά.
Το κρύο και κολώδες μίγμα που μένει στο σουρωτήρι 
μπορούμε  να το περάσουμε στο μίξερ (μούλτι) 
και να το χρησιμοποιήσουμε όλο μαζί.

 Έχουμε ετοιμάσει τα υλικά που χρειαζόμαστε,
το σιτάρι, τα αμύγδαλα, καρύδια, ρόδια, σταφίδες, 
κανέλα, γαρύφαλο, μαϊδανό, σουσάμι καβουρντισμένο, 
κόλιανδρο σπασμένο και τον χαλβά.

 

Σε ένα σκεύος ανακατεύουμε όλα τα υλικά εκτός χαλβά και ζάχαρης

και γεμίζουμε το πιάτο. 

Ρίχνουμε τον χαλβά να καλύψει όλο το σιτάρι, πατάμε καλά με τα χέρια,

 

 καλύπτουμε με ζάχαρη και στολίζουμε.

Αν θέλουμε μπορούμε να στολίσουμε επάνω στον χαλβά, 

ειδικά στα κόλλυβα του Ψυχοσάββατου που δεν θέλουν ζάχαρη.

Μία λύση για τις νεότερες νοικοκυρές είναι το τριμμένο μπισκότο.

Σαν αλεύρι και αυτό, ακριβώς όπως χρειάζεται 

για να πάρει την υγρασία του σιταριού και μάλιστα γλυκό.

Από πολύ καιρό ήθελα να αναρτήσω αυτή την ιεροτελεστεία 

που κάνουμε για τις ψυχές των αγαπημένων μας.

Εχθές συγκινήθηκα βλέποντας τις γυναίκες να προσέρχονται στην εκκλησία 

με τα κόλλυβα και τα πρόσφορα στα χέρια. 

Και μετά με ευλάβια περιμένουν να ακούσουν τον ιερέα 

να προσφωνεί τα ονόματα των κεκοιμημένων και να ευχηθούν

Καλή Ανάπαυση να έχουν.

Η διαδικασία της ετοιμασίας των κόλλυβων με ανακουφίζει 

και θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας όπως τόσα άλλα.