Λίγο πριν την ανατολή!

Το μόνο φως που βλέπεις στο απόλυτο σκοτάδι του ουρανού,
είναι του φεγγαριού.

 Το οποίο είναι μερικές χιλιάδες πόδια πιο κοντά σου,
γι αυτό νομίζεις ότι είναι πιο ωραίο και φωτεινό.



Το φως του φεγγαριού και το φωτάκι του φτερού,
ως την μαγική στιγμή που ο ήλιος ρίχνει το φως του στο στερέωμα!!!


Τότε βλέπεις μέσα στο σκοτάδι να γεννιέται η ανατολή!

 
 Να χωρίζει το μαύρο στα δύο!



Σε κάθε ταξίδι επιστροφής η πιο μαγική ώρα είναι εκείνη,

 
που χαράζει.... και απλώνεται σιγά σιγά το φως!

Λίγο πριν συναντήσουμε την ανατολή στον ορίζοντα

μία απόκοσμη ομορφιά

σε κοντινό

 και μακρινό πλάνο.

Αναμονή

ως την στιγμή που εμφανίζεται η πρώτη χρυσή ακτίνα

 να φωτίσει τον κόσμο μας ξανά και ξανά!





 

Μουσικές επιλογές στο αεροπλάνο πολλές.

Διάλεξα jazz με το ταλέντο μιας μικρής πιανίστριας

και κάποια γνωστά κλασικά κομμάτια.

 

Πιο κάτω βρίσκονται παλαιότερες αναρτήσεις 
από προηγούμενες επισκέψεις για τους νέους φίλους.
Ακούστε Ηot Peppers.... Blue Note.... Reflections  
και ξεφυλλίστε @σελίδες.

Lower Manhattan

Το ταξίδι συνεχίζεται.

Μία βόλτα με ποδήλατο

 Δανεικές ... στην καλοκαιρινή του όψη

 Συνεχίζουμε...

...ακάθεκτοι.

Μία ορχιδέα για .... τον καθένα.

 Kiku για όλους

Aπό ένα διήμερο

Με τα ποδήλατα ως τον φάρο

 

Ευχαριστώ για την παρέα που μου κάνατε και σε αυτό το ταξίδι.

Τα δώρα μου φέτος για όλους είναι  οι μουσικές.

Φιλιά θαλασσένια.

Επιτέλους...

... η αυλή μύρισε Άνοιξη!!!

 

και γέμισε χρώματα

 

που θέλω να μοιραστώ μαζί σας,

 

με μουσικό χαλί μελωδίες από την αληθινή ιστορία της ταινίας
  
 "Οι Άθικτοι" 

 Είναι εκπληκτικό πόσο μπορείς να γελάσεις 
με ένα δραματικό θέμα.

Τρεις προσκλήσεις - προκλήσεις.

Πριν μέρες έλαβα προσκλήσεις σε παιχνίδια και βραβεία,

από φίλες διαδικτυακές, αγαπητές και αγαπημένες,

 Χρωματιστή

Τις συνταγές της καρδιάς

Τις συνταγές της Ασπρούλας

Για να τιμήσω την πρόσκληση
πρέπει να πω πέντε τραγούδια που μου αρέσουν 

και να καλέσω δέκα φίλους να συνεχίσουν το παιχνίδι.
Είναι δύσκολο να διαλέξω μόνο πέντε
αφού τα αγαπημένα είναι πολλά περισσότερα.
Μπορώ όμως να σας πω τα ξεχωριστά,
εκείνα που δύναμαι να ακούσω ανα πάσα στιγμή
και έχω πάντα τον σκοπό τους στο μυαλό μου.

Ξέφυγα από τον κανόνα του παιχνιδιού και θα ξεφύγω πάλι 

γιατί δεν θα αναφέρω ονόματα για την συνέχεια.

Όποιος θέλει παίρνει την σκυτάλη.

Ευχαριστώ τις φίλες που με έβαλαν στο παιχνίδι.

Καλά να περνάτε.

IMAGINE με τύχη για όσους αγαπώ.

 

 Ένα από τα μέρη που ήθελα να επισκεφθώ σε αυτό το ταξίδι

ήταν το αστέρι του John Lennon στο Central Park, μπροστά στο σπίτι του.

Το Strawberyy Fields όπου κάθε χρόνο στα γενέθλιά του,

μαζεύται πλήθος κόσμου για να τον τιμήσει.

Μάλιστα ήθελα να ανεβάσω σχετικές φωτογραφίες

και από το You Tube μία εκτέλεση του πιο αγαπημένου τραγουδιού.

Η τύχη μου χαμογέλασε πολύ,

όταν στη μία ώρα περίπου που έμεινα εκεί,

στις 9 Οκτωβρίου ημέρα των γενεθλίων του, 

άκουσα το IMAGINE από το συγκεντρωμένο πλήθος,

που μένει εκεί καθ΄όλη την διάρκεια της μέρας

τραγουδώντας τα τραγούδια του.

Το χάρηκα πολύ και αν θέλετε ελάτε να το ακούσουμε παρέα.

Όταν μαγειρεύει ο γιος μου....

....μας ακούει η γειτονιά!!!

Τίποτα συγκλονιστικό και νέο.

Φαρφάλε με σάλτσα και τυρί.

Πρώτα ανοίγει το ράδιο, διαλέγει μουσική, 

δίνει ένταση και ..... ξεκινάει.

Τσιγαρίζει ψιλοκομμένο κρεμύδι, σκόρδο και πιπεριά.

Τα σβήνει με λευκό κρασί

και όταν εξατμιστεί το αλκοόλ ρίχνει φρέσκια ντομάτα.

Προς το τέλος αλατοπιπερώνει  και λίγο πριν αποσύρει ρίχνει ρίγανη.

Σερβίρει σε μεγάλο πιάτο με μπόλικη σάλτσα και τυρί.

Σας είπα, τίποτα συγκλονιστικό και νέο αλλά.....

 πιο νόστιμη σάλτσα δεν έχω φάει!!!

Εκείνος ετοίμασε το φαγητό κι εγώ χωρίς κούραση ένα γλυκάκι,

απόλυτα καλοκαιρινό και Ελληνικό.

Το γνωστό υποβρύχιο με γεύση μαστίχας.

Δώστε ένταση σε ό,τι κάνετε.

Καλά να περνάτε.

Doga icin Cal 2

 

Ερωτόκριτος

 

la luna

 

Μία μέρα πριν την ολική έκλειψη της σελήνης,

που παρατηρείται αυτή την ώρα.

Σήμερα έχει συννεφιά και το φαινόμενο δεν είναι καλά ορατό.

Μόνο η έναρξη φάνηκε θαμπά και μετά μαυρίλα,

σαν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα εδώ κάτω.

Στην xromatisti

Κι εδώ το δώρο της.

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες 

μέσα από το τηλεσκόπιο.

Η θάλασσα και εσύ...

... γιατί η αγάπη είναι αξεπέραστη!

Σε δύο Κυρίες...

...δύο δώρα 

με άρωμα 

 και χρώμα.

Στο αγαπητό ξωτικό

και την πολυαγαπημένη D.




 

Μια μέρα....

...που ήμουν λυπημένη πήγα στη θάλασσα.

Σε μία απέραντη ακτή δεν ήταν κανείς,

παρά μόνο ένας πελεκάνος φύλακας, μόνος στην ερημιά του,

μία σημαδούρα, κόκκινη φανταχτερή μέσα στο μπλε

και ένα ερωτευμένο ζευγάρι από  ξαπλώστρες.

Ο ήλιος ήταν ευχάριστα ζεστός,

 το αεράκι παραπάνω από δροσερό.

Ξυπόλυτη λερώθηκα στη βρεγμένη άμμο

και  περπατώντας πλύθηκα στο καθαρό νερό.

Τριγύρισα στις αμμοθύνες,

χάζεψα στην ομορφιά των αγριολούλουδων

και  ρούφηξα τις μυρωδιές τους.

Αρμονική συνύπαρξη και ηρεμία.

Κανένας φόβος για την πράσινη λάβα του θυμαριού,

που απλωνόταν  νωχελικά στην άμμο.

Τη λύπη μου, τη θλίψη μου, τις σκέψεις μου, 

τις κράτησε η θάλασσα.

Σε αντάλλαγμα μου έδωσε 

γαλήνη, αρώματα και όμορφες εικόνες

που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Αν θέλετε και εσείς,

πάμε να περπατήσουμε παρέα.

Σας ευχαριστώ

Ε lucevan le stelle. Mέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Καβαραντόσσι: Αφήνω πίσω μου σ΄αυτόν τον κόσμο

      έναν άνθρωπο που αγαπώ. 

Δεχτείτε να του γράψω δυο λόγια μόνο.

(Βγάζοντας ένα δαχτυλίδι από το δάχτυλό του)

Το μόνο που απέμεινε από τα πλούτη μου είναι αυτό το δαχτυλίδι...

Αν υποσχεθείτε να της παραδώσετε το τελευταίο μου αντίο, 

 είναι δικό σας.

Δεσμοφύλακας: (Διστάζει λίγο, μα έπειτα συμφωνεί 

και γνέφοντας στον Καβαραντόσσι

να καθίσει στο τραπέζι πάει και κάθεται στον πάγκο.)

Γράψτε....

Καβαραντόσσι: (Απομένει σκεφτικός, μετά αρχίζει να γράφει...

αλλά μετά από μερικές γραμμές,

οι αναμνήσεις τον πλημμυρίζουν και σταματά ...)

Έλαμπαν τ΄αστέρια...

και μοσχοβολούσε η γη...

έτριζε η πόρτα του κήπου...

κι αλαφρές πατημασιές ακούγονταν στο χώμα.

Ερχόταν δροσερή

κι έπεφτε στην αγκαλιά μου.

Αχ, γλυκά φιλιά, χαύνα χάδια,

ενώ αναριγώντας 

λευτέρωνα τα όμορφα μέλη της από τα πέπλα!

Τ΄όνειρο της αγάπης μου χάθηκε για πάντα.

Η στιγμή πέταξε

και πεθαίνω απελπισμένος!

Κι ας μην αγάπησα ποτέ τόσο τη ζωή!

(Ξεσπά σε λυγμούς, κρύβοντας το πρόσωπο μες τα χέρια.  ....)

Η Φλόρια Τόσκα είναι διάσημη τραγουδίστρια όπερας και ερωτευμένη με τον ζωγράφο Μάριο Καβαραντόσσι. Ο Σκάρπια, αρχηγός της αστυνομίας, συλλαμβάνει τον Καβαραντόσσι γιατί παρείχε άσυλο σε έναν πολιτικό φυγά.

Όταν η Τόσκα εκλιπαρεί τον Σκάρπια να απελευθερώσει τον εραστή της, εκείνος δέχεται υπό τον όρο να υποκύψει στις σεξουαλικές του ορέξεις. Η Τόσκα συμφωνεί να ενδώσει στον Σκάρπια, ωστόσο την κρίσιμη στιγμή τον εκδικείται. Όμως, ο Καβαραντόσσι δεν γυρνά στο πλευρό της ποτέ πια…

Φλόρια Τόσκα:  TIZIANA CARUZO

      Μάριο Καβαραντόσσι:  STUART NEIL

   Σκάρπια:  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ

16-1-2011

Οι διάλογοι είναι αντιγραφή από το λιμπρέτο

της ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Ε lucevan le stelle

...κι ένα χνάρι άφησε στην άμμο.

Διαδικτυακά στηρίγματα.

Πάντα μου άρεσε αυτή η σκηνή και την βλέπω συχνά,

για την μουσική και τον ευγενή αισθησιασμό της.

Σήμερα ήρθε η καλύτερη αφορμή

 από την Roadartist για να την δούμε μαζί.

Την αφιερώνω χωρίς λόγια,

αλλά με βαθείς λόγους

στην Άστρια και στην marianaonice
που της αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα.
 

Συμμετέχοντας στο παιχνίδι που τρέχει αυτές τις ημέρες,
θα πω ότι αυτός είναι ένας λόγος που μου αρέσει το blogging.
Η αλληλοβοήθεια μεταξύ αγνώστων.
Η ανιδιοτελής στήριξη.
Η κατανόηση και η ανθρωπιά χωρίς όφελος,
απλά και μόνο γιατί υπάρχει.



Χαίρομαι που συνάντησα εδώ
και τις τρεις.

Έχετε ακούσει κιθάρες να συνομιλούν;

Έχετε ακούσει κιθάρες να συνομιλούν;

Μετά το τέταρτο λεπτό έχουν υψηλή διαλεκτική.

Απολαύστε εννέα λεπτά με ρυθμό,
δυναμισμό, ένταση και πάθος.

Σε όσους αγαπούν τις κιθάρες.

Άργησα αλλά δεν ξέχασα.

Margo

Οι μενεξέδες της αυλής και μία μελωδία που μου αρέσει για σένα.

Ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθειά σου.

Ιστορία αληθινή.

Πρίν λίγες μέρες βρέθηκα στην Αθήνα για δουλειές. Μέσα στο μετρό ένα συμπαθητικό ζευγάρι μου τράβηξε την προσοχή. Πενηντάρηδες περίπου, συνηθισμένοι άνθρωποι.

Εκείνος με την αλογοουρά του και τα γιαλάκια του. Εκείνη όμορφη και κομψή, στεκόταν μπροστά του και κρατιόταν στην κολώνα. Φαίνονταν ήρεμοι και γαλήνιοι, λες και δεν ήταν κανείς δίπλα τους.
Εκείνος πότε-πότε έγερνε το πρόσωπό του και ακουμπούσε στο χέρι της.
Εκείνη τον χάιδευε διακριτικά και τρυφερά.
Κοίταζαν ο ένας τον άλλον βαθιά στα μάτια, χωρίς να μιλούν. Όμως έλεγαν πολλά μεταξύ τους.

Η εικόνα μου φάνηκε οικεία και γνώριμη και συνάμα τόσο σπάνια όμορφη.
Τα πρόσωπά τους και οι κινήσεις τους είχαν ευγένεια, σεβασμό, και τρυφερότητα.
Η αγάπη ξεχείλιζε από τα μάτια τους, τα χέρια τους, τα χείλη τους,
στις λίγες χαμηλόφωνες κουβέντες.
Τους παρατηρούσα χωρίς ντροπή και τους χαιρόμουν. Θα ήθελα να τους πω,
τι όμορφοι που ήταν οι δυό τους, και να δείξω το θαυμασμό μου.
Αλλά ούτε που έβλεπαν γύρω τους.
Ήταν σε ένα κόσμο δικό τους, στον παράδεισό τους, μέσα στο μετρό.
Εκείνη να κρατιέται στην κολώνα και εκείνος να την ακουμπάει,
κάθε τόσο με το μάγουλό του για να πάρει το χάδι της.
Εκείνη να το δίνει λες από δική της ανάγκη και ΄κείνος να την ευχαριστεί
κοιτώντας την βαθιά στα μάτια, κατευθείαν στην καρδιά.

Έτσι τους είδα γιατί έτσι αισθάνομαι. Έτσι τους είδα γιατι έτσι ήταν. Αλήθεια.
Τόσο όμορφοι σίγουροι και ήσυχοι μέσα στο αδιάφορο πλήθος.
Να χαίρονται ο ένας το άγγιγμα του άλλου σαν διψασμένο χόρτο.

Ο ένας το άγγιγμα του άλλου. Τόσο τρυφερό και αναγκαίο.
Εύχομαι να σας αγγίζουν με αγάπη τρυφερότητα σεβασμό και ευγένεια.

Καλή και όμορφη μέρα.

Έτσι, χωρίς λόγια.

Καλημέρες θαλασσένιες με γαλήνη.

Βόλτα στη βροχή.

Δεν έχω λόγια σήμερα. Ένα χαιρετισμό μόνο.

Έτσι.

Γκρίζα ομορφιά στη βροχή.