Αγκάλη και Σαρακήνικο!!!

Από μία καταπράσινη

πευκόφυτη διαδρομή

σε μία καταγάλανη θάλασσα

με απέραντη ακτή.

Από τη μία

ωωως την άλλη άκρη

πεντακάθαρο νερό και βοτσαλάκι

σε όλο το μήκος και πλάτος της.

Απαραίτητο συμπλήρωμα τέρψης

στην Αγκάλη της Αγίας Άννας, στη Β. Εύβοια.

 Και μετά στο Σαρακήνικο στην μία άκρη της ακτής

 σε ένα εκπληκτικό όρμο αφανή από τα βαθιά

 όπου το κύμα έχει κροταλίσει και σμιλέψει τόσο καλά τις πέτρες,

όπου έχει κάνει φωλιά για ερωτευμένους

και ποτίζει με την αρμύρα του την άγρια ομορφιά.

Στο δείλι το μονοπάτι σε οδηγεί



 να θαυμάσεις



μια εξαίσια σμαραγδένια λίμνη



σε έντονους χρωματικούς τόνους.



Και την αυγή

 όταν το φως του ήλιου

γλυκάνει τα χρώματα

κάθεσε λίγο

 να χορτάσεις γαλάζιο θάλασσας το μάτι

και φως ανατολής την ψυχή.

Στους φίλους μας.....

Επιτέλους ξεκόλλησε!

 

 Βλέπω καιρό τώρα το νούμερο των αναγνωστών μου 

κολλημένο στο εκατόν ενενήντα....τόσο. 

Όχι ότι έχει σημασία πόσοι είναι οι αναγνώστες 

γιατί αυτό είναι κατ΄επίφαση αφού οι πραγματικοί είναι πολύ λιγότεροι 

και εκείνοι με τους οποίους επικοινωνώ ακόμα πιο λίγοι.

-Κάτι που έχει την πρώτη σημασία για μένα.-

Τα στρογγυλοποιημένα νούμερα έχουν μία ευκολία 

και δεν ξέρω για πιο άλλο λόγο 

τα αναφέρουμε πολλές φορές εορταστικά ή επετειακά.

Θα τιμήσω λοιπόν τους αναγνώστες μου 

αλλά επειδή μου αρέσουν τα ξεχωριστά και όχι τα συνηθισμένα 

δεν περιμένω στρογγυλό αριθμό και γιορτάζω τους 199.

Χαίρομαι που είναι η Όστρια αυτή που συμπληρώνει το αναμενόμενο νούμερο.

Είναι ένα από τα αξιόλογα blog που ήθελα να βάλω στο side bar 

και δεν είχα κάνει ακόμα.

Της εύχομαι να έχει ευχάριστες συγκινήσεις και έντονες χαρές 

σαν το χρώμα του μεσημβρινού που της χαρίζω.

Να σας χαίρομαι και πάμε για το 299.

Καλή υπομονή :)))

 

Ο θαυμαστός κόσμος των bloggers!!!

Έχω μιλήσει παλαιότερα για τους φίλους bloggers που συνάντησα, 

για την χαρά της γνωριμίας, της χειραψίας, της αγκαλιάς!

Για τους φίλους που μέσα από την ηλεκτρονική επικοινωνία,

διέκρινα εκείνα τα στοιχεία που οδήγησαν στην ανθρώπινη φιλική επαφή.

Κοιτάξτε τώρα τι όμορφα πράγματα συμβαίνουν.
Πριν λίγο καιρό θέλησα για κάποιους λόγους
να στείλω κάτι σε δύο κορίτσια που γνώρισα μέσα στα blogs
και είχα συναντήσει παλαιότερα.
 Γέμισα δύο πακέτα με μπόλικη εκτίμηση, πολλές θετικές σκέψεις,

αρκετές όμορφες θύμησες και όπου είχε χώρο στρίμωξα θαλασσένια φιλιά.
Δεν είναι η αξία του αντικειμένου,
αλλά η χαρά της σκέψης και της ανυστερόβουλης προσφοράς.
 Δύο μέρες μετά ένα άλλο κορίτσι -που θα συναντήσω οσονούπω-
ζήτησε διεύθυνση για να μου στείλει κάτι,
 έτσι χωρίς λόγο, μάλλον για τους ίδιους με μένα.
Τότε κατάλαβα ότι αποστολέας και παραλήπτης σε αυτή την περίπτωση,
νοιώθουν τα ίδια γλυκά, τρυφερά και αγνά συναισθήματα.
Πρέπει να πω ότι αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει,
αφού προ καιρού έστειλα κάτι σαν ευχαριστώ
και αμέσως παρέλαβα ξανά πακετάκι από άλλη @φίλη.
Αυτά έχει ο θαυμαστός κόσμος των bloggers
μεταξύ @φίλων και φίλων
κι εδώ επαληθεύεται αυτό που έλεγε η πεθερά μου
"ό,τι δίνεις παίρνεις"


Ευχαριστώ για αυτές τις μικρές και μεγάλες χαρές που υπάρχουν,
 χάρη σε σας τους bloggers.

Το πρώτο φετινό δικό σας!!!

Τρεις προσκλήσεις - προκλήσεις.

Πριν μέρες έλαβα προσκλήσεις σε παιχνίδια και βραβεία,

από φίλες διαδικτυακές, αγαπητές και αγαπημένες,

 Χρωματιστή

Τις συνταγές της καρδιάς

Τις συνταγές της Ασπρούλας

Για να τιμήσω την πρόσκληση
πρέπει να πω πέντε τραγούδια που μου αρέσουν 

και να καλέσω δέκα φίλους να συνεχίσουν το παιχνίδι.
Είναι δύσκολο να διαλέξω μόνο πέντε
αφού τα αγαπημένα είναι πολλά περισσότερα.
Μπορώ όμως να σας πω τα ξεχωριστά,
εκείνα που δύναμαι να ακούσω ανα πάσα στιγμή
και έχω πάντα τον σκοπό τους στο μυαλό μου.

Ξέφυγα από τον κανόνα του παιχνιδιού και θα ξεφύγω πάλι 

γιατί δεν θα αναφέρω ονόματα για την συνέχεια.

Όποιος θέλει παίρνει την σκυτάλη.

Ευχαριστώ τις φίλες που με έβαλαν στο παιχνίδι.

Καλά να περνάτε.

To πρώτο βήμα...

...δειλά και αβέβαια έγινε πριν δύο χρόνια στο blog

"Διαδρομές εικόνων"
Βλέπεται η πρώτη βούληση ήταν ανάρτηση φωτογραφιών,

καθώς πάντα μου άρεσε και με ενδιέφερε να δω μια εικόνα,

μέσα από μία φωτογραφική μηχανή.

Παντελώς άσχετη με το blogging τότε,

-τώρα βλέπεται είμαι αετός-

θυμάμαι πολύ καλά την άγνοια και την αγωνία που με περιέβαλλε.

Άγνοια και αρκετό ψάξιμο μέχρι να καταλάβω τι γίνεται και πώς,

αγωνία πριν το κλικ για δημοσίευση,

 και πολύ χαρά όταν είδα το αποτέλεσμα.
Α ναι!!! καμάρι και μεγάλη ικανοποίηση

λες και έκανα κάτι σπουδαίο.
Όμως έτσι ήταν τότε.
Σήμερα το θυμάμαι και σαν κάθε "παλιός" κρυφογελώ,

μέσα από τον δικό μου ιστοχώρο.

Θυμάμαι την πρώτη ανάρτηση σε εκείνο το blog
και θέλω να ευχαριστήσω τον διαχειριστή του
για την φιλοξενία, το ενδιαφέρον,
την κριτική ματιά και τα ευγενικά του λόγια.
 

Του τρελού του γνωστικού.

Διάλεξα τη μέρα, αλλά μια απόφαση είναι.
Παίρνεις το αυτοκίνητο και πας.

 Αν αρχίσω όμως έτσι, στάση να φωτογραφίσω τη Βέροια,

 στάση να φωτογραφίσω το σύννεφο,
θα κάνω τρεις ώρες να φθάσω.
Και μη ξεχνάμε τον Αίσωπο που λέει,
"αν δεν κοιτάς εκεί που πας, θα πας εκεί που κοιτάς".

Γι αυτό ας συγκεντρωθώ στον δρόμο.

Είναι η Εγνατία οδός που διασχίζει  στα νοτιοανατολικά το όρος Βέρμιο,

με δεκαπέντε σήραγγες και έξι γέφυρες.

Κλειστός όμορφος και ασφαλής αυτοκινητόδρομος,

του οποίου ένα κομμάτι τρέχει δίπλα στον Αλιάκμονα ποταμό.

1, 2....5  στην αρχή τις μετρούσα,
 αλλά όταν σκοτείνιασε ο τόπος 9.00 η ώρα το πρωί

και η ορατότητα μειώθηκε,

 έκανα τα μάτια μου δεκατέσσερα

 και άρχισα να σκέφτομαι...

τι θέλει η αλεπού στο παζάρι χρονιάρες μέρες;;;

Ξαφνικά σε μία έξοδο έγινε λιακάδα, χαρά Θεού.

Σταμάτησα στο τέλος της γέφυρας, να αναπνεύσω καθαρό κρύο αέρα,
και να θαυμάσω το τοπίο.

Αναθάρρησα, η πυκνή ομίχλη ήταν πίσω
 

και κάτω,

 

σκέφτηκα ότι τελείωσε και συνέχισα.

 Σε λίγο όμως πάλι τα ίδια

 και χειρότερα.

Όλα αυτά 8 με 10 το πρωί προπαραμονή Χριστουγέννων

στον δρόμο για την Καστοριά,
όπου συναντάς ευγενικούς και φιλόξενους ανθρώπους.

Όπου το τοπίο της λίμνης αποζημιώνει

η γαλήνη της πλημμυρίζει την ψυχή

και η ομορφιά σε συγκινεί αφάνταστα.


... σσσστ  μη μιλάτε, θα ταράξετε την ησυχία τους, δεν κάνει.

Ο γύρος της λίμνης ήταν απολαυστικός,
γι αυτό και μόνο άξιζε η διαδρομή.
Αφού και τώρα που βλέπω τις εικόνες δεν θέλω να γράψω,
μη ταράξω τα νερά.

Η τελευταία αποτύπωση στα μάτια
είναι σαν πίνακας ζωγραφικής,
και στην ψυχή αξέχαστη τροφή.




Στην όμορφη και ευγενική
agrambelli 
 

Είχα ανάγκη αυτή την διαδρομή 

και χαίρομαι που την έκανα.