Οι παραβάσεις και πλημμέλειες της Eurostat οδήγησαν σε γιγαντιαία αύξηση το χρέος της Ελλάδας

ο

Στο σκάνδαλο της ΕΛ.ΣΤΑΤ και τη διόγκωση του ελληνικού χρέους το 2009, αναφέρεται στο editorial της η εφημερίδα New Europe στην έκδοση της Κυριακής.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι μέχρι και το 2009 η ΕΛΣΤΑT και η Eurostat είχαν αποφασίσει ότι το χρέος των δημοσίων επιχειρήσεων δεν ήταν μέρος του δημοσίου χρέους. Το 2009 όμως 17 επιχειρήσεις από τον ιδιωτικό τομέα μεταφέρθηκαν στο δημόσιο. Το αποτέλεσμα ήταν η Eurostat να αυξηθεί το δημόσιο έλλειμα. Η Ελλάδα μπήκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και η συνέχεια για τη χώρα μας είναι λίγο πολύ γνωστή. Μνημόνια, φτώχεια, ύφεση ανεργία.

Αξίζει να σημειωωθεί ότι το 2011 η Eurostat πήρε πίσω αυτή την ενέργεια της. Κάτι που δείχνει ότι αναγνώρισε το

Διαβάστε αναλυτικά το δημοσίευμα της New Europe μεταφρασμένο:

«Ας σκεφτούμε για λίγο τι θα συνέβαινε αν ξαφνικά το χρέος των Γαλλικών συγκοινωνιών και αστικών μεταφορών, που περιλαμβάνει τα λεωφορεία, τα τραμ, το μετρό, τους σιδηροδρόμους, το δίκτυο PAM εξυπηρέτησης των ατόμων με ειδικές ανάγκες κοκ, μεταφερόταν στους λογαριασμούς του δημοσίου.

Σε τελευταία ανάλυση, το Γαλλικό σύστημα συγκοινωνιών επιδοτείται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το κράτος. Λοιπόν, η καταστροφή αυτή, που ο καθένας μπορεί να φανταστεί για την Γαλλία σε μια τέτοια περίπτωση, δεν συνέβη στην Γαλλία και αυτό ήταν σωστό. Όμως, αυτό συνέβη στην Ελλάδα! Οι Έλληνες και οι άλλοι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν δικαίωμα να μάθουν τι συνέβη στην Ελλάδα και γιατί συνέβη.

Όλοι μας στην Ευρώπη έχουμε συμφωνήσει να εφαρμόζουμε ορισμένους όρους και συνθήκες που ονομάζονται Ευρωπαϊκοί Κανονισμοί και ο πρώτος που πρέπει να το κάνει αυτό είναι, αλλοίμονο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνεπώς, αν οι δημόσιες επιχειρήσεις μεταφορών παρέχουν υπηρεσίες λόγω κυβερνητικών ή Ευρωπαϊκών κοινωνικο-οικονομικών πολιτικών, τότε αυτές οι δημόσιες επιχειρήσεις πρέπει να επιδοτηθούν ή αποζημιωθούν για τις ζημίες που υφίστανται ως αποτέλεσμα των τιμών που χρεώνουν οι οποίες είναι μικρότερες από τις τιμές που θα χρέωναν σε διαφορετική περίπτωση.

Αυτή η αποζημίωση ή επιδότηση δεν συνεπάγεται μεταφορά του χρέους των επιχειρήσεων αυτών στο δημόσιο χρέος της χώρας. Λοιπόν, απάντηση δεν έχει ακόμα δοθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσον αφορά το γιατί, μετά από δύο δεκαετίες εφαρμογής των κοινών κανόνων, η Ελλάδα ξαφνικά το 2009-10 αντιμετωπίστηκε διαφορετικά από την Γαλλία ή οιαδήποτε άλλη χώρα-μέλος της ΕΕ.

Κοιτάζοντας την πολυπλοκότητα των κριτηρίων της Eurostat που απαιτούνται προκειμένου μια δημόσια επιχείρηση να μετακινηθεί στον δημόσιο τομέα, φαίνεται ότι στην περίπτωση της Ελλάδας η δουλειά έγινε με βεβιασμένη αγνόηση των κανονικών διαδικασιών.

Υπάρχει προφανής παραβίαση του Ενωσιακού Δικαίου κατά την εφαρμογή του κριτηρίου που αποκαλείται 50% και το οποίο ορίζεται ως η θεσμική απαίτηση ότι τα έσοδα από πωλήσεις των προϊόντων/υπηρεσιών των δημοσίων επιχειρήσεων πρέπει να καλύπτουν τουλάχιστον το 50% του κόστους παραγωγής τους.

Με την μη αναγνώριση της παραπάνω αποζημίωσης ως «έσοδο από πωλήσεις», καθώς και με την ταυτόχρονη εξολοκλήρου μεταφορά των εμπορικών αποσβέσεων 100 ετών των δημοσίων επιχειρήσεων μέσα στις δαπάνες ενός μόνον έτους, του 2009, η Eurostat κατόρθωσε να δικαιολογήσει την μη ικανοποίηση εκ μέρους των δημοσίων επιχειρήσεων του κριτηρίου 50%.

Υπάρχουν πρόσθετες περιπτώσεις παραβίασης του Δικαίου.

Μέχρι το 2009, η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, τώρα αποκαλούμενη ΕΛΣΤΑΤ, μαζί με την Eurostat, είχαν αποφασίσει ότι το χρέος των δημοσίων επιχειρήσεων δεν ήταν μέρος του δημοσίου χρέους, διότι η χρηματοδότηση της κυβέρνησης προς τις επιχειρήσεις αυτές ήταν στην μορφή μετοχών αυξάνοντας έτσι τα δικαιώματα ιδιοκτησίας της κυβέρνησης ως μετόχου στις επιχειρήσεις αυτές. Αυτή είναι η κοινή πρακτική στις Ευρωπαϊκές χώρες σύμφωνα με τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς που έχουν συμφωνηθεί από όλους του Ευρωπαίους εταίρους.

Τον Απρίλιο 2010, η εκτίμηση του ελλείμματος του 2009 δημοσιεύτηκε από την Eurostat, η οποία εγγυήθηκε ότι το τελικό δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας δεν θα υφίστατο περαιτέρω αλλαγές μεγαλύτερες του 0,5% πάνω-κάτω. Επάνω στην βάση αυτή, τον Μάιο 2010 οι χώρες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ στήριξαν την Ελλάδα με 110 δισεκ. ευρώ οικονομικής βοήθειας.

Έξι μήνες αργότερα, η Eurostat πέταξε στα σκουπίδια το 0,5% και αύξησε το τελικό δημόσιο έλλειμμα κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες, παρά του ότι μεγάλες αναθεωρήσεις σαν αυτή είναι αντίθετες με τον γενικά αποδεκτό Κώδικα Στατιστικών Πρακτικών.

Η πλήρως απροσδόκητη και ανεξήγητη ενέργεια της Eurostat βασίστηκε στην μεταφορά 17 δημοσίων επιχειρήσεων από τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν μια καταστροφική ψευδής διόγκωση του δημοσίου χρέους και ελλείμματος της χώρας για το έτος 2009, και από τότε η διόγκωση αυτή μεταφέρεται διαχρονικά και έχει υποχρεώσει την χώρα να τρικλίζει κάτω από ένα άδικο υπερβολικό φορτίο, το οποίο διαβρώνει τις σχέσεις της με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα ζητήματα αυτά παρουσιάστηκαν στην Ευρωπαϊκή Βουλή και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία έχει πρόσφατα απαντήσει γραπτώς διαστρεβλώνοντας την αλήθεια. Χωρίς να αναφέρεται σε όλα τα ζητήματα, η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ισχυρίζεται ότι ο Ελληνικός νόμος που καλύπτει τις δημόσιες αστικές συγκοινωνίες είναι διαφορετικός από τον Ευρωπαϊκό νόμο διότι ο μαθηματικός τύπος για τον υπολογισμό του ποσού αποζημίωσης δεν βασίζεται στο παραχθέν προϊόν του ΟΑΣΑ (εταιρεία-συντονιστή των συγκοινωνιών όπως είναι ακριβώς και η Γαλλική εταιρεία STIF).

Αυτός ο ισχυρισμός είναι εξαιρετικά αναληθής για τρεις λόγους: ο ΟΑΣΑ είναι εταιρεία-συντονιστής που ενεργεί ως ομπρέλα των συγκοινωνιακών εταιρειών σε μία περιοχή της Ελλάδος, την Αττική, και κατά συνέπεια ο ΟΑΣΑ δεν εκτελεί ο ίδιος συγκοινωνιακό έργο, όπως ακριβώς γίνεται και με την Γαλλική STIF.

Δεύτερον, εάν κάποιος διαβάσει τον Ελληνικό νόμο με ανοικτά και μη-προκατειλημμένα μάτια, εύκολα θα ιδεί ότι ο Ελληνικός μαθηματικός τύπος βασίζεται στο «παραχθέν προϊόν και τον αριθμό των επιβατών», διαπίστωση που είναι αντίθετη, αλλοίμονο, με αυτά που βεβαιώνει η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Τρίτον, αν ο Ελληνικός νόμος που καλύπτει τις δημόσιες συγκοινωνιακές επιχειρήσεις δεν ήταν σύμφωνος με τους αντίστοιχους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς, τότε η Επιτροπή θα έπρεπε να έχει προβεί σε ενέργειες για να διασφαλίσει την εναρμόνιση των όρων και συνθηκών ανταγωνισμού στις μεταφορές, σύμφωνα με την Συνθήκη ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Τέτοιες ενέργειες ποτέ δεν έγιναν.

Στις απαντήσεις της, που δόθηκαν μετά από πίεση της Ευρωπαϊκής Βουλής, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέφυγε σε σκανδαλώδεις ισχυρισμούς, παρέχοντας ακόμα και μια αναφορά σε μικρή υποσημείωση στο Εγχειρίδιο της Eurostat του έτους 2013, η οποία (υποσημείωση) δεν υπήρχε πριν τον Φεβρουάριο 2013, και, επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραπλανητικά δεν αναφέρει την ημερομηνία του Εγχειριδίου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το Εγχειρίδιο αυτό ήταν του 2010.

Επίσης, παρατηρήσαμε το παρακάτω γεγονός: το 2010 η Eurostat μετακίνησε έναν αριθμό δημοσίων επιχειρήσεων στον δημόσιο τομέα, και, ένα χρόνο αργότερα, το 2011, η Eurostat τις μετέφερε πάλι πίσω στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι, παρατηρούμε ότι η Επιτροπή έχει αναγνωρίσει την άδικη και εγκληματική διόγκωση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας, αλλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν.

Αυτό αποδεικνύει μια εντυπωσιακή ταχυδακτυλουργία: τώρα το βλέπεις, τώρα δεν το βλέπεις. Το κόλπο: αμέσως μετά το σαμάρωμα του δημοσίου τομέα με τα ιδιωτικά χρέη των δημοσίων επιχειρήσεων, σώζοντας έτσι τις Γερμανικές τράπεζες από την χρεοκοπία, αυτές οι ίδιες επιχειρήσεις μετακινούνται πάλι πίσω στον ιδιωτικό τομέα, όπου ανήκαν από το 1993.

Τέτοιες ενέργειες απαγορεύονται αυστηρά από τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς, οι οποίοι απαιτούν ότι η αρχική μετακίνηση στον δημόσιο τομέα θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μόνον εάν κρινόταν ότι δικαιολογείτο για αρκετά χρόνια πριν και αρκετά χρόνια μετά την αρχική μετακίνηση.

Τα παραπτώματα της Eurostat προς την Ελλάδα μας θυμίζουν τον αυθορμητισμό με τον οποίο ο κ. Αλμούνια, τότε Επίτροπος επί των Οικονομικών και Νομισματικών Θεμάτων, και τώρα Επίτροπος επί του Ανταγωνισμού, αντέδρασε στις 21 Οκτωβρίου 2009, όταν άκουσε την αναθεώρηση προς τα επάνω του Ελληνικού δημοσίου χρέους του 2009.

Ο Αλμούνια είπε: «Θέλουμε να μάθουμε τι συνέβη και γιατί συνέβη. Σοβαρές διαφοροποιήσεις θα απαιτήσουν μια ανοικτή και σε βάθος διερεύνηση». Η διερεύνηση ποτέ δεν έλαβε χώρα, αλλά τέσσερα χρόνια μετά, στις 21 Οκτωβρίου 2013, ο Αλμούνια είπε: «Το πρόβλημα της ΕΕ είναι η μη λογοδοσία».

Το να πούμε ότι έχει δίκιο δεν είναι αρκετό. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Eurostat με το να αντιμετωπίζουν τα δημοσιονομικά στοιχεία χωρίς να δίνουν λόγο έχουν οδηγήσει στο φίμωμα υπεύθυνων φωνών στην Ελληνική ΕΛΣΤΑΤ, η οποία έχει απομείνει σήμερα χωρίς το 7-μελές της Συμβούλιο και κάτω από την εξουσία ενός ανδρός – του ιδίου ανδρός ο οποίος βρίσκεται υπό την κατηγορία της διάπραξης κακουργηματικών πράξεων και οποίος υποτίθεται ότι διοικεί το στατιστικό σύστημα της χώρας, αλλά και την στατιστική της Υπηρεσία: ένα μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη.

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το ψευδές δημόσιο έλλειμμα και χρέος του 2009 έχει δημιουργήσει μια φοβερή ρουφήχτρα που καταβροχθίζει τα δισεκατομμύρια του Ευρωπαίου φορολογούμενου – και που δεν γνωρίζουμε τον προορισμό αυτών των δισεκατομμυρίων ευρώ – και έχει οδηγήσει και σε σπιράλ θανάτου την Ελλάδα, η οποία ήταν ανάμεσα στα 10 πρώτα μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, με έναν σκληρά εργαζόμενο πληθυσμό ο οποίος έχασε το 7% των μελών του στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, και ο οποίος μπορεί να συνεισφέρει τεράστια συνεισφορά στην οικοδόμηση μιας πιο δημοκρατικής ΕΕ.

Το ερώτημα είναι: Πώς είναι δυνατόν η ΕΕ να προχωρήσει μπροστά με ένα από τα μέλη του πυρήνα της να αντιμετωπίζεται τόσο άδικα; Τα στατιστικά γεγονότα του 2009 απαιτούν μια σε βάθος, σοβαρή διερεύνηση και όχι παρεμβάσεις για να εμποδιστεί το έργο της Ελληνικής Δικαιοσύνης, όπως πράττει η Eurostat. Τα πράγματα πρέπει να τεθούν σε σωστή βάση και η Ελλάδα να αποκατασταθεί. Δεν υπάρχει άρνηση του χρέους, η άρνηση αφορά το ψευδές και εγκληματικό μέρος του.

πηγή: το κουτί της πανδώρας

_

Νορβηγία: Κι ο πιστωτής υπεύθυνος για τα χρέη! (Επίκαιρα 19-25/9/2013)

Νέα δεδομένα στα θέματα του δημόσιου χρέους, επί ευρωπαϊκού μάλιστα εδάφους, δημιουργεί η απόφαση της νορβηγικής κυβέρνησης να ξεκινήσει στις 15 Αυγούστου 2013 επίσημο λογιστικό έλεγχο για το κατά πόσο είναι νόμιμο το δημόσιο χρέος που της οφείλουν μια σειρά κυβερνήσεις αναπτυσσόμενων χωρών. Το «νέο» που εισάγει η κυβέρνηση της Νορβηγίας αφορά την ευθύνη του πιστωτή. Επίσης, την ηθική υποχρέωση που έχει ο πιστωτής να αποδείξει ότι το χρέος που του οφείλουν άλλες κυβερνήσεις είναι νόμιμο! Πρόκειται για ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος που αν εφαρμοστεί κι από άλλες κυβερνήσεις μπορεί να σηματοδοτήσει μια ριζική ανατροπή στον χάρτη του χρέους όπως έχει διαμορφωθεί στη ευρωζώνη σε βάρος των περιφερειακών χωρών οι οποίες έχουν μετατραπεί σε αποικίες χρέους προς όφελος των χωρών του κέντρου που τις απομυζούν. Ας φανταστούμε για παράδειγμα τις συνέπειες που θα είχε ένας λογιστικός έλεγχος για το χρέος που οφείλει η Ελλάδα στη Γερμανία όταν θα εξέταζε τη συμβατότητα με το διεθνές δίκαιο των δύο δανειακών συμβάσεων με τις οποίες η Ελλάδα δέθηκε χειροπόδαρα ή την δυνατότητα συμψηφισμού των όσων οφείλει η Ελλάδα σήμερα με τα (πολλαπλάσια σε αξία!) ποσά που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναμφισβήτητα, η κίνηση της Νορβηγίας δυσχεραίνει τη θέση της Γερμανίας και των άλλων χωρών που έχουν δανειοδοτήσει την Ελλάδα για να σώσουν τις τράπεζές τους. Επίσης δίνει νέα ερείσματα στις χώρες που αντιμετωπίσουν κρίση χρέους να ζητήσουν λογιστικό έλεγχο του χρέους ως ένα μέσο για την διαγραφή μέρους ή ακόμη και όλου του δημόσιου χρέους τους.

Συνέντευξη στον Λεωνίδα Βατικιώτη

Για το θέμα μιλήσαμε με την Γκίνα Έκχολτ, διευθύντρια του Νορβηγικού Συνασπισμού για την Διαγραφή του Χρέους, που έχει εξειδίκευση σε θέματα δημόσιου χρέους και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Όσλο.

-      Τι έχει πετύχει μέχρι τώρα ο Νορβηγικός Συνασπισμός για την Διαγραφή του Χρέους;

-      Ο Νορβηγικός Συνασπισμός για την Διαγραφή του Χρέους (SLUG) ιδρύθηκε το 1994. Είναι ένας συνασπισμός περισσότερων από 40 Νορβηγικών οργανώσεων που μάχεται σε εθνικό και διεθνές επίπεδο για να επιβληθεί δικαιοσύνη στο χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών. Εργαζόμαστε για την ακύρωση του μη νομιμοποιημένου και μη βιώσιμου χρέους.

Μη νομιμοποιημένο καλούμε το χρέος που είναι αποτέλεσμα ανεύθυνου δανεισμού σε μη νομιμοποιημένα καθεστώτα. Εδώ περιλαμβάνονται περιπτώσεις εκ των προτέρων γνωστού δανεισμού σε διεφθαρμένες κυβερνήσεις για πολιτικούς λόγους και χωρίς να υπάρχει διαβεβαίωση ότι τα δάνεια θα ωφελήσουν τον λαό της χώρας. Μη νομιμοποιημένο χρέος μπορεί επίσης να προκύψει από ανεύθυνα έργα που απέτυχαν να υπηρετήσουν έναν ευρύτερο σκοπό ή προκάλεσαν ζημιά στο λαό ή το περιβάλλον. Προσπαθούμε να αποκαλύψουμε περιπτώσεις μη νομιμοποιημένου χρέους και πιστεύουμε ότι κάθε τέτοιο χρέος πρέπει να διαγραφεί.

Οι πληρωμές για την εξυπηρέτηση του χρέους απομυζούν πόρους τους οποίους οι εξαθλιωμένες χώρες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να διασφαλίσουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα του πληθυσμού τους. Την ίδια ώρα που όλος ο κόσμος δίνει 141 δις. δολ. σε βοήθεια στις αναπτυσσόμενες χώρες ετησίως, οι ίδιες αυτές χώρες πληρώνουν 464 δισ. δολ. για εξυπηρέτηση δανείων. Αυτό σημαίνει ότι η ροή του χρήματος είναι από το Νότο προς το Βορρά. Η δική μας προσπάθεια είναι να ανακόψουμε και να αντιστρέψουμε αυτή την ροή του χρήματος μέσω της εφαρμογής των αρχών του υπεύθυνου δανεισμού και της δημιουργίας ενός δίκαιου και διαφανούς διεθνούς σχετικού μηχανισμού.

Οι σημαντικότερες επιτυχίες εδώ στη Νορβηγία στην κατεύθυνση επιβολής δικαιοσύνης στο θέμα του χρέους επήλθαν το 2007 με την ακύρωση χρέους που είχε δημιουργηθεί από μια σειρά αποτυχημένων κυβερνητικών προγραμμάτων τη δεκαετία του 1970 στο πλαίσιο της Εκστρατείας Εξαγωγής Πλοίων. Η κυβέρνηση της Νορβηγίας ακύρωσε τα χρέη στη βάση της συνυπευθυνότητας, μονομερώς και χωρίς να το χαρακτηρίσει ως αναπτυξιακή βοήθεια.

Τώρα, έξι χρόνια μετά, η κυβέρνηση ξεκίνησε έναν επίσημο λογιστικό έλεγχο για να εξετάσει αν υπάρχει επιπλέον χρέος από αναπτυσσόμενες χώρες που να οφείλεται στη Νορβηγία το οποίο προέρχεται από ανεύθυνο δανεισμό. Πρόκειται για καινοτόμα εξέλιξη καθώς είναι η πρώτη φορά που ένας τέτοιος λογιστικός έλεγχος ξεκινάει από πιστωτή. Έτσι «σπάει» η ιστορική παράδοση που εναποθέτει όλη την ευθύνη για τα χρέη στον δανειολήπτη. Καθώς ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες υποφέρουν από μη βιώσιμα χρέη, ο λογιστικός έλεγχος στη Νορβηγία χαρακτηρίζεται ως μια ευχάριστη πρωτοβουλία απ’ όσους παλεύουν για την μεταρρύθμιση  της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής και την εξάλειψη της φτώχειας.

-      Ποια άλλα βήματα έχει κάνει η κυβέρνηση της Νορβηγίας σε διεθνές επίπεδο για το θέμα του χρέους;
 
-      Πέραν των όσων προανέφερα, η κυβέρνηση της Νορβηγίας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των προσπαθειών για την προώθηση του υπεύθυνου δανεισμού. Ο λογιστικός έλεγχος πραγματοποιήθηκε από μια χρηματοπιστωτική εταιρεία που εξέτασε ενδελεχώς 33 συμφωνίες εμπορικών πιστώσεων από το 1970 ως το 2000 προκειμένου να αξιολογήσει αν ήταν σε συμφωνία με τις εθνικές οδηγίες και τις αρχές προώθησης υπεύθυνου δανεισμού όπως πρόσφατα συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο του Συνεδρίου των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD). Η Νορβηγία υποστήριξε αυτές τις αρχές και ο λογιστικός έλεγχος ήταν η πρώτη συγκεκριμένη χρήση αυτών των αρχών.

Η Νορβηγία επίσης έχει στηρίξει την τρέχουσα δουλειά της UNCTAD για την δημιουργία ενός μηχανισμού επίλυσης των κρίσεων χρέους. Καθώς πολλές χώρες επιβαρύνονται από απεχθή και μη βιώσιμα χρέη, η προσπάθεια συγκρότησης ενός νέου, δίκαιου και ανεξάρτητου μηχανισμού επίλυσης κρίσεων χρέους είναι κρίσιμη για την αντιμετώπιση των τρεχουσών κρίσεων.

-      Στο πλαίσιο του λογιστικού ελέγχου που ξεκινήσατε πρόσφατα με επίκεντρο τις δανειακές συμβάσεις που υπέγραψε η Νορβηγία με την Ινδονησία τι είναι ακριβώς αυτό που ζητάτε;

-      Στο επίκεντρο του λογιστικού ελέγχου που εξέτασε 33 συμφωνίες εμπορικών πιστώσεων μεταξύ 1970 και 2000 βρέθηκαν χώρες όπως η Ινδονησία, η Μιανμάρ, η Αίγυπτος, το Πακιστάν, το Σουδάν, η Ζιμπάμπουε και η Σομαλία.  Η έρευνα της δικής μας επιτροπής (SLUG) αξιολογεί συγκεκριμένα αιτήματα από την Ινδονησία, την Αίγυπτο και την Μιανμάρ για να αξιολογήσει κατά πόσο η Νορβηγία λειτούργησε ως υπεύθυνος δανειστής.

Στην περίπτωση της Ινδονησίας, έχουμε εξετάσει δύο έργα που περιελάμβαναν πώληση περιβαλλοντικής τεχνολογίας σε αυτή τη χώρα στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Στην έκθεση με τίτλο «Είναι το χρέος της Ινδονησίας στη Νορβηγία μη νομιμοποιημένο;»  (2009) αυτά τα έργα περιγράφονταν ως αποτυχημένα καθώς οι Νορβηγοί εξαγωγείς απέτυχαν να ανταποκριθούν στους όρους των συμβολαίων. Αντί για ένα αιολικό πάρκο και μια τεχνολογία που θα παρακολουθεί τις αλλαγές στο θαλάσσιο περιβάλλον, ο λαός της Ινδονησίας έμεινε με χρέη από τα συγκεκριμένα έργα που ποτέ δεν απέδωσαν αναπτυξιακά οφέλη και τα οποία είχαν συναφθεί με το καθεστώς του Σουχάρτο που δεν έχαιρε καμιάς νομιμοποίησης. Αυτά τα έργα αντικατοπτρίζουν χαρακτηριστικές αδυναμίες στους μηχανισμούς που επέτρεψαν την ανάληψη των έργων και την έλλειψη ενός κατάλληλου μηχανισμού που να δίνει λύσεις όταν οι Νορβηγοί εξαγωγείς αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Το χρέος της Ινδονησίας που προκύπτει από αυτά τα έργα είναι πασιφανώς μη νομιμοποιημένο. Τα δάνεια που χορηγήθηκαν στο καταπιεστικό και μη νομιμοποιημένο καθεστώς του Σουχάρτο περιελάμβαναν παραβιάσεις στην εκτίμηση κινδύνου, ενώ και για τα δύο έργα υπήρξε πεντακάθαρη αθέτηση του συμβολαίου, καθώς οι Νορβηγοί εξαγωγείς ουδέποτε παρέδωσαν αυτά που είχαν συμφωνήσει. Γι’ αυτούς τους λόγους πιστεύουμε ότι τα χρέη στην Ινδονησία πρέπει να ακυρωθούν.

-      Ελπίζετε ότι η κυβέρνησή σας θα δεχτεί τα συμπεράσματα και τις προτάσεις σας;

- Ελπίζουμε ότι η κυβέρνηση της Νορβηγίας θα παραγράψει απαιτήσεις που προέρχονται από ανεύθυνο δανεισμό, περιλαμβανομένων των χρεών της Ινδονησίας. Ελπίζουμε επίσης ότι η κυβέρνηση θα εφαρμόσει τις αρχές της UNCTAD, όπως ερμηνεύονται στην έκθεσή μας, για όλες τις μορφές δανεισμού περιλαμβανομένου κι αυτού που αφορά κρατικά ομόλογα. Η Νορβηγία θα πρέπει επίσης να αξιοποιήσει την συμμετοχή της σε πολυμερείς αναπτυξιακές τράπεζες για να προάγει την συμμόρφωσή τους με τις αρχές της ευθύνης στις χρηματοοικονομικές δραστηριότητες.  Είμαστε δε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε ότι η κυβέρνηση της Νορβηγίας μαζί με μας, το Ευρωπαϊκό Δίκτυο για το Χρέος και την Ανάπτυξη (Eurodad), και την αμερικάνικη πρωτοβουλία Jubilee USA φιλοξενούν στην ετήσια γενική συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο μια εκδήλωση που προβάλει σε διεθνές επίπεδο τον λογιστικό έλεγχο της Νορβηγίας. Επίσης θα συζητηθούν οι αρχές του ΟΗΕ για υπεύθυνο δανεισμό και μηχανισμό επίλυσης κρίσεων χρέους.

-      Πιστεύεις ότι οι αρχές του ΟΗΕ για τον υπεύθυνο δανεισμό πρέπει να γίνονται σεβαστές σε κάθε δανειακή σύμβαση;
 
-      Για να είμαστε σαφείς οι αρχές του ΟΗΕ δεν σηματοδότησαν και κάποια επανάσταση με την εισαγωγή τους το 2012. Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι τέτοιες διεθνείς αρχές ορίστηκαν κι έχουν εισαχθεί είναι ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση πιο υπεύθυνων πρακτικών δανεισμού. Οι αρχές αναγνωρίζουν τις ευθύνες του δανειστή, κάτι που αποτελεί μια θετική εξέλιξη. Πολλές από τις αρχές στοχεύουν στην επίτευξη διαφάνειας και λογοδοσίας εκ μέρους τόσο του δανειστή όσο και του δανειολήπτη. Μπορούν επομένως να συμβάλουν σε πιο υπεύθυνο δανεισμό.

Η UNCTAD αυτή την περίοδο εργάζεται στη κατεύθυνση συγκέντρωσης ευρείας υποστήριξης γι’ αυτές τις αρχές. Μέχρι στιγμής 13 χώρες τις έχουν υιοθετήσει: Αργεντινή, Βραζιλία, Καμερούν, Κολομβία, Γκαμπόν, Γερμανία, Ονδούρα, Ιταλία, Νεπάλ, Νορβηγία, Μαυριτανία, Μαρόκο και Παραγουάη. Για να λειτουργήσουν και να εμπεδωθούν είναι αναγκαίο ακόμη περισσότερο χώρες να αναγνωρίσουν αυτές τις αρχές και να δηλώσουν δημόσια ότι σκοπεύουν να τις εφαρμόσουν.

Δυστυχώς οι αρχές δεν είναι δεσμευτικές κι έτσι κράτη που δεν συμμορφώνονται με αυτές δεν μπορούν να υποστούν κυρώσεις. Ελπίζουμε όμως ότι με τον καιρό αυτές οι αρχές θα αποκτήσουν πιο δεσμευτικό χαρακτήρα και θα εφαρμοστούν σε διμερή και πολυμερή συμβόλαια δανεισμού.

-      Σήμερα, τι σηματοδοτεί πρακτικά στις σχέσεις μεταξύ πιστωτών και οφειλετών η έννοια της ευθύνης του πιστωτή;

-      Με το πέρασμα των χρόνων η απόλυτη ευθύνη για τα χρέη βαραίνει την πλευρά του οφειλέτη. Ο όρος συνευθύνη του πιστωτή δημιουργεί ένα ρήγμα με την ιδέα ότι ο οφειλέτης είναι υπεύθυνος για το χρέος, ακόμη και για το επαχθές και το μη βιώσιμο. Στην ευθύνη του πιστωτή περιλαμβάνεται η διενέργεια λογιστικών ελέγχων για να επιβεβαιωθεί ότι δεν λαμβάνουν πληρωμές επί μη νομιμοποιημένου χρέους, η διαγραφή απαιτήσεων που μπορεί να προέρχονται από ανεύθυνο δανεισμό και η εφαρμογή των αρχών του υπεύθυνου δανεισμού σε κάθε μορφή δανεισμού.

-      Και στην Ελλάδα επίσης έχει κατατεθεί το αίτημα σχηματισμού επιτροπής λογιστικού ελέγχου ως ένα μέσο για την ακύρωση τουλάχιστον ενός μέρους του δημόσιου χρέους. Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν απορρίψει το αίτημα λέγοντας ότι είναι θέμα τιμής για την Ελλάδα να αποπληρώσει το χρέος της. Στην πράξη έχουν εκχωρήσει κάθε δικαίωμα ρύθμισης του χρέους στους πιστωτές με αποτέλεσμα έπειτα από δύο μίνι αναδιαρθρώσεις (3.2011 και 11.2012) και μια γιγαντιαίων διαστάσεων (3.2012) να είναι ακόμη μη βιώσιμο, ενώ είναι ξανά στο τραπέζι η συζήτηση για ένα νέο κούρεμα. Πιστεύεις ότι το αίτημα του λογιστικού ελέγχου εφαρμόζεται μόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες;

-      Πιστεύω ότι οι λογιστικοί έλεγχοι είναι ένα σημαντικό εργαλείο τόσο για τις αναπτυγμένες όσο και για τις αναπτυσσόμενες χώρες, όπως επίσης τόσο για τις χώρες-χρεώστες όσο και για τις χώρες-πιστωτές προκειμένου να αποσαφηνίσουν ποια δάνεια είναι νομιμοποιημένα. Όλα τα μέρη θα πρέπει να συμφωνήσουν σε λογιστικούς ελέγχους σε συμφωνία με τις αρχές του υπεύθυνου δανεισμού προκειμένου να κάνουν καθαρό ότι δεν εισπράττουν πληρωμές από μη νομιμοποιημένα χρέη.

πηγή : Λεωνίδας Βατικιώτης Leonidas Vatikiotis

__

Πετρέλαιο στη Ελλάδα: Καταφτάνουν έξι κολοσσιαίες πετρελαϊκές εταιρείες

Έξι ηχηρά ονόματα της διεθνούς αγοράς πετρελαίου παρακολουθούν τις εξελίξεις στην ελληνική αγορά υδρογονανθράκων, όπως προκύπτει από τις επαφές που έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες, στο πλαίσιο των διαγωνισμών για τα πετρέλαια της Δυτικής Ελλάδας.

Σύμφωνα με τον ιστότοπο Capital.gr, οι μεγάλες πετρελαϊκές που δήλωσαν ότι διατηρούν έντονο ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά -κάποιες, μάλιστα, εξ αυτών αγόρασαν και τα πακέτα των δεδομένων για τις τρεις περιοχές σε Κατάκολο, Πατραϊκό και Ιωάννινα- είναι οι αμερικανικές ExxonMobil και ConocoPhillips και η γαλλική Total. Εκτός από τις τρεις εταιρείες που δήλωσαν ανοιχτά ότι ενδιαφέρονται για τις προοπτικές της ελληνικής αγοράς, τρεις ακόμα μεγάλοι παίκτες, η Shell, η BP και η Noble Energy, έδωσαν σαφές στίγμα ότι θα μπορούσαν να εμπλακούν σε μεταγενέστερο στάδιο στην ελληνική αγορά.

Όπως αναμενόταν, οι έξι εταιρείες δεν κατέθεσαν προσφορά στον διαγωνισμό του open door. Άλλωστε, τα πιθανά μεγέθη των κοιτασμάτων, αλλά και το γεγονός ότι τα οικόπεδα αυτά αποτελούν -με εξαίρεση το Κατάκολο- πρακτικά ανεξερεύνητες περιοχές, περιόριζαν τους πιθανούς ενδιαφερομένους σε μεσαίες ή και μικρότερες εταιρείες του κλάδου, όπως και συνέβη, εξάλλου. Όπως αναφέρουν αρμόδιες πηγές, το μεγαλύτερο όφελος από τη διαδικασία του open door είναι ότι η Ελλάδα, ως αγορά, έχει επανέλθει στον διεθνή χάρτη, έστω και εάν οι μεγάλες εταιρείες θεωρούν ότι οι συνθήκες δεν είναι ακόμη ώριμες για να επενδύσουν. Στην πραγματικότητα, η εξέλιξη του open door, αλλά και οι επόμενοι διαγωνισμοί θα αποτελέσουν το «crash test» που θα κρίνει την επιστροφή ή όχι των oil majors στη χώρα μας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση εταιρειών όπως η BP και η Shell, που δήλωσαν ότι παρακολουθούν την ευρύτερη περιοχή, στην παρούσα φάση, ωστόσο, έχουν ανοιχτεί με επενδύσεις σε μεγάλα οικόπεδα στη Σιβηρία, την Αφρική και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης.

Οδηγός, πάντως, για τις εξελίξεις στην ελληνική αγορά θα πρέπει να είναι το μοντέλο της Κύπρου, όπως εξηγούν αρμόδιες πηγές. Εκεί, το μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση ήταν να προσελκύσει επενδυτές στον πρώτο γύρο. Η επιτυχία της γεώτρησης της Noble Energy στο Οικόπεδο 12 έφερε στη συνέχεια στον δεύτερο γύρο προσφορές από ηχηρά ονόματα, όπως της Total, της Gazprom, της Premier Oil, της Marathon Oil, της Delek και της Edison.

Εφόσον, δε, οι έρευνες των εταιρειών που θα αναλάβουν την εκμετάλλευση των οικοπέδων αποδώσουν καρπούς, αποτελεί συνήθη πρακτική για την πετρελαϊκή βιομηχανία η εξαγορά μεριδίων ή ακόμα και ολόκληρων των εταιρειών από μεγαλύτερες, ούτως ώστε να αντληθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για την υλοποίηση των επενδύσεων.

Γεγονός παραμένει, πάντως, ότι παραδοσιακά ισχυρά ονόματα της πετρελαϊκής βιομηχανίας, όπως η ExxonMobil, που για το 2011 βρέθηκε στην κορυφή της έγκυρης λίστας του Platts με τις μεγαλύτερες ενεργειακές εταιρείες στον κόσμο, έχουν θέσει υπό παρακολούθηση τη χώρα μας και αναμένουν τις εξελίξεις.

Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, το θερμόμετρο αναμένεται να ανέβει στο κατακόρυφο, όταν θα είναι διαθέσιμα τα επιπλέον στοιχεία από τις νέες τρισδιάστατες σεισμικές έρευνες.

Το προφίλ των μνηστήρων της Δυτικής Ελλάδας

Θετικό ήταν το πρώτο δείγμα επενδυτικού ενδιαφέροντος στον περίφημο διαγωνισμό open door, καθώς κατατέθηκαν πάνω από μία προσφορές για καθεμία από τις τρεις περιοχές που διατέθηκαν από το ελληνικό Δημόσιο. Στον διαγωνισμό κατέθεσαν προσφορές αξιόλογες και γνωστές εταιρείες, ενώ ξεχωρίζουν οι κοινοπραξίες των δύο ελληνικών εταιρειών έρευνας και παραγωγής, των ΕΛΠΕ και της Energean Oil & Gas.

ΕΛΠΕ

Τα Ελληνικά Πετρέλαια κατεβαίνουν στους διαγωνισμούς με προσφορές για τον Πατραϊκό και τα Ιωάννινα, με δύο καταξιωμένες εταιρείες της αγοράς, την ιταλική Edison και τη σκοτσέζικη Melrose. Η Edison, στον τομέα του πετρελαίου, διαθέτει 80 συμμετοχές σε παραχωρήσεις έρευνας και παραγωγής σε Ιταλία, Αίγυπτο, Κροατία, Αλγερία, Ιράν, Νορβηγία, Βρετανία και Ακτή Ελεφαντοστού. Τα επιβεβαιωμένα αποθέματά της ανέρχονται σε περίπου 340 εκατ. βαρέλια και η ημερήσια παραγωγή της σε 45 χιλ. βαρέλια. Η Melrose δραστηριοποιείται αποκλειστικά στην έρευνα και παραγωγή υδρογονανθράκων, με παρουσία σε 16 παραχωρήσεις σε Βουλγαρία, Αίγυπτο, Ρουμανία, Γαλλία και ΗΠΑ, με παραγωγή περίπου 28 χιλ. βαρέλια και επιβεβαιωμένα και πιθανά αποθέματα υδρογονανθράκων περίπου 520 εκατ. βαρέλια.

πηγή: ΤΗΕINSIDER

___________________________________________

Ξεκινούν οι διαδικασίες πώλησης περιουσιακών στοιχείων των Ελληνικών Ναυπηγείων

Κώστας Πασχάλης "Iron Faces"

Συστήθηκε επιτροπή διαγωνισμού για να πουληθούν περιουσιακά στοιχεία.

Τη σύσταση Επιτροπής Διαγωνισμού με αντικείμενο τη διενέργεια της διαγωνιστικής διαδικασίας πώλησης των περιουσιακών στοιχείων του εμπορικού τμήματος των Ελληνικών Ναυπηγείων Α.Ε. (ΕΝΑΕ) υπέγραψαν ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Στουρνάρας, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Π. Παναγιωτόπουλος και ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Κ. Χατζηδάκης.

Σημειώνεται πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήδη από το Σεπτέμβριο 2010 έχει τονίσει την «επείγουσα ανάγκη» όπως οι ελληνικές αρχές διορίσουν με την ταχύτερη δυνατή διαδικασία ανεξάρτητο επίτροπο παρακολούθησης, ο οποίος θα διασφαλίσει ότι τα περιουσιακά στοιχεία που δεν σχετίζονται με στρατιωτικές δραστηριότητες των Ελληνικών Ναυπηγείων θα πωληθούν μέσω ανοικτού, διαφανούς, άνευ όρων και διακρίσεων διαγωνισμού.

Στις 4 Μαΐου 2012 υπογράφθηκε σύμβαση μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της εταιρείας ορκωτών ελεγκτών Grant Thornton για την εκτέλεση του έργου επίβλεψης της διαδικασίας πώλησης των περιουσιακών στοιχείων του εμπορικού τμήματος των Ελληνικών Ναυπηγείων.

Η Επιτροπής Διαγωνισμού που σύστησαν τα τρία υπουργεία θα συνεργασθεί με την Grant Thornton μέχρι και την ημερομηνία ολοκλήρωσης των διαδικασιών πώλησης των περιουσιακών στοιχείων των Ελληνικών Ναυπηγείων.

πηγή : 24h NewsRoom

___________________

Περίεργη τροπολογία αναφορικά με τη λήψη αεροφωτογραφιών

Αεροφωτογραφία του Stephan-Zirwes11

Μία περίεργη τροπολογία αναφορικά με τη λήψη αεροφωτογραφιών της χώρας κατατέθηκε πρόσφατα στη Βουλή, η οποία φέρει τις υπογραφές πέντε υπουργών. Πρόκειται για τροπολογία-προσθήκη η οποία κατατέθηκε στο σχέδιο νόμου «Νέος Οικοδομικός Κανονισμός» και η οποία εγείρει πολλά ερωτηματικά.

Με την προσθήκη αυτή ανοίγει ο δρόμος για την αγορά από την πλευρά του ΟΚΧΕ ψηφιακής αεροφωτογραφικής μηχανής για τη λήψη αεροφωτογραφιών, το κόστος της οποίας ανέρχεται σε 1.200.000 ευρώ. Ο εν λόγω εξοπλισμός πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για τη λήψη αεροφωτογραφιών στην περιοχή της Πελοπονήσου και στην Κτηματολόγιο ΑΕ έχει προκαλέσει ποικίλα ερωτηματικά.

Καταρχήν εδώ και ενάμιση χρόνο η πρόοδος της λήψης αεροφωτογραφιών καθυστερεί σημαντικά. Η συγκεκριμένη εργασία συνήθως δίνεται σε αναδόχους, καθώς χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό και know how για να προχωρήσει. Εδώ και μήνες όμως έχει πρακτικά «κολλήσει» εξαιτίας της απροθυμίας των στελεχών του ΟΚΧΕ να δώσουν τη συγκατάθεσή τους για να προχωρήσει το έργο.

Ωστόσο η καθυστέρηση μόνο ωφέλιμη δεν είναι για τη χώρα τη δεδομένη χρονική στιγμή. Το πρόστιμο που αντιμετωπίζει ο ΟΠΕΚΕΠΕ εξαιτίας της καθυστέρησης αυτής ανέρχεται σε 300 εκατ. ευρώ. Και αυτό διότι ο Οργανισμός θα έπρεπε να παραδώσει έως το 2013 συγκεκριμένα αποτελέσματα πάνω στο project που έχει αναλάβει.

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι για ποιο λόγο τα στελέχη του ΟΚΧΕ επιδεικνύουν τέτοια σφοδρή επιθυμία για την προμήθεια του εν λόγω εξοπλισμού; Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του www.koutipandoras.gr η προμήθεια του εν λόγω εξοπλισμού δε λύνει το πρόβλημα τη δεδομένη χρονική στιγμή αλλά το επιδεινώνει.

Η επεξεργασία των αεροφωτογραφιών τελικά θα πρέπει να δοθεί σε ιδιώτη, διότι χρειάζεται ειδική τεχνογνωσία που το Ελληνικό δημόσιο στην παρούσα φάση δεν διαθέτει. Επιπλέον ο ΟΚΧΕ είναι ένας φοβερά αποδυναμωμένος Οργανισμός με σημαντικές ελλείψεις προσωπικού που δύσκολα μπορεί να ανταποκριθεί στα δεδομένα αυτά. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά οι όποιες καθυστερήσεις κρίνονται ως απαγορευτικές, καθώς τυχόν επιβολή προστίμου από την ΕΕ, θα προκαλέσει επιπρόσθετο πονοκέφαλο στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, υπό τη δαμόκλειο σπάθη του συμμαζέματος των δημοσιονομικών.

Καλά πληροφορημένες πηγές έκαναν λόγο στο www.koutipandoras.gr για «πειραματισμούς» σε μια δύσκολη συγκυρία για τη χώρα. Εξελίξεις αναμένονται στο σημερινό ΔΣ της Κτηματολογίου ΑΕ. Ωστόσο, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του www.koutipandoras.gr οι απόψεις διίστανται, καθώς η όλη ιστορία έχει προκαλέσει ουκ ολίγες αντιδράσεις. 

 ΟΚΧΕ : Οργανισμός Κτηματολογίου και Χαρτογραφήσεων Ελλάδος

 ΟΠΕΚΕΠΕ : Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων

Αναδημοσίευση από το κουτί της Πανδώρας 

________________________________

φωτογραφία από το Ξέφωτο

Wikileaks: Τα κοιτάσματα πετρελαίου στην Ελλάδα είναι γνωστά από το 2007

αναδημοσίευση από το κουτί της Πανδώρας

Νέες αποκαλύψεις που αφορούν τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Ελλάδας έκανε ο διάσημος ιστότοπος Wikileaks. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, το ίδρυμα Stratfor- Strategic Forecasting Inc., ένα από τα μεγαλύτερα think tank των ΗΠΑ με τεράστιο κύρος- σε τηλεγραφήματα του κάνει λόγο για πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα που υπάρχουν στην Ελλάδα, ιδίως στην περιοχή της Νότιας Κρήτης. Τα εν λόγω τηλεγραφήματα αποτελούν ουσιαστικά συζητήσεις του επικεφαλής του Stratfor με αναλυτές του, δηλαδή ενδοεταιρικές συνομιλίες των στελεχών του αμερικανικού ιδρύματος στρατηγικών πληροφοριών. 

Βάσει αυτής της διαρροής του περιεχομένου των τηλεγραφημάτων, προκύπτει ότι τη στιγμή που ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου το 2009 δήλωνε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πετρέλαιο ή το πετρέλαιο που έχουμε είναι πολύ λίγο, είχαν ήδη εντοπιστεί πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα, ειδικά στην περιοχή της Νότιας Κρήτης, τα οποία ήταν γνωστά στους Aμερικανούς από το 2007.

Μάλιστα, στο Wikileaks διέρευσε και εσωτερικό σημείωμα που αναφέρεται στην πιθανότητα να ενταχθεί η Ελλάδα «στο μπλοκ του δολαρίου», στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης των φυσικών της πόρων, ο συντάκτης του οποίου παρατηρεί ότι «τελικά η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του δολαρίου να είναι το μεγάλο παιχνίδι που παίζεται αυτό τον καιρό στα παρασκήνια».

Δείτε το βίντεο που ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός δήλωνε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πετρέλαιο:

dilwsi Papandreou gia petrelaio from Kouti Pandoras
on Vimeo.


___________________________________________________
______________________________________

Kάλεσμα Γάλλων διανοουμένων υπέρ του ελληνικού λαού

ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΟΥ

 

Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο  και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις. 

Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι  άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο  είναι να κερδηθεί  χρόνος προκειμένου να σωθούν  οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη  χρεοκοπία.  Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η   Ελλάδα σε  εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν  να έχουν μια εργασία  καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.    

                       

Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.          

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά  ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται  από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την   Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι  ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί  σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας  στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού  καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια  θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το  εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων  αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.

Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό  αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170%  ενός  ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός  σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης , να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου  για την άλωση  μιας κοινωνίας στο σύνολό της.  

Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική  τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για  μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.

Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς  όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη  σε μια χειρονομία  αλληλεγγύης ή  αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν.

Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να  μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε  τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε  την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν  την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί  ελληνικής «ιδιαιτερότητας»  που φιλοδοξεί να αναγάγει  τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε  πρωταρχική  αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους.

Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή  καταστροφή της κοινωνίας ή  πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν  σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι  μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς  τον ελληνικό λαό  που αντιστέκεται.

Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;

Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;

Βίκη ΣΚΟΥΜΠΗ, Αρχισυντάκτρια του περιοδικού αλήthεια, Αθήνα.

Michel SURYA, Διευθυντής του περιοδικού Lignes, Παρίσι.

Δημήτρις Βεργέτης, Διευθυντής του περιοδικού αλήthεια.

Και

Daniel ALVARO

Alain BADIOU

Jean-Christophe BAILLY

Etienne BALIBAR

Fernanda BERNARDO

Barbara CASSIN

Bruno CLEMENT

Danièle COHEN-LEVINAS

Yannick COURTEL

Claire DENIS

Georges DIDI-HUBERMANN

Roberto ESPOSITO

Francesca ISIDORI

Pierre-Philippe JANDIN

Jèrôme LEBRE

Jean-Clet MARTIN

Jean-Luc NANCY

Jacques RANCIERE

Judith REVEL

Elisabeth RIGAL

Jacob ROGOZINSKI

Avital RONELL

Ugo SANTIAGO

Beppe SEBASTE

Michele SINAPI

Enzo TRAVERSO

αρχική δημοσίευση από το Μέτωπο

Παρακάμπτουν το Σύνταγμα υπέρ των δανειστών μας

Μπορεί τα πανηγύρια στην κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο καλά να κρατούν, όμως όσο περνά η ώρα όλο και περισσότερο φωτίζονται οι σκοτεινές πτυχές της χθεσινής συμφωνίας του Eurogroup.

Όπως αποκαλύπτει το www.koutipandoras.gr η Ελληνική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να αποπληρώσει κατά προτεραιότητα τα χρέη προς τους ξένους δανειστές τα επόμενα χρόνια και να αφήσει σε δεύτερη μοίρα τη δημόσια υγεία, την εκπαίδευση και την εθνική άμυνα παρά τα όσα ορίζει το διεθνές δίκαιο. Πιο απλά, ο έλεγχος των μελλοντικών προϋπολογισμών περνά στα χέρια των ξένων δανειστών και η Ελλάδα μπαίνει υπό καθεστώς πλήρους εποπτείας.

Μάλιστα η εξυπηρέτηση του χρέους αναμένεται να κατοχυρωθεί και συνταγματικά, προκειμένου να δεθούν χειροπόδαρα και οι επόμενες κυβερνήσεις. Κάτι τέτοιο όμως έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ελληνικό Σύνταγμα.

Όπως αναφέρει στο www.koutipandoras.gr, ο συνταγματολόγος Γιώργος Κατρούγκαλος «κάτι τέτοιο είναι ευθέως αντισυνταγματικό και προσκρούει στο σκληρό πυρήνα του Συντάγματος». Και αυτό διότι «ο κρατικός προϋπολογισμός δεν μπορεί να διατίθεται κατά βούληση αλλά είναι προορισμένος να εξυπηρετεί τους συνταγματικούς σκοπούς» σύμφωνα με τον ίδιο.

Η εξυπηρέτηση των εσωτερικών αναγκών μιας χώρας έναντι των ξένων δανειστών σε περίπτωση «εκτάκτου ανάγκης» είναι κάτι που προβλέπεται και από το διεθνές δίκαιο, όπου επικρατεί ο αντίστροφος κανόνας.

Δηλαδή το διεθνές δίκαιο αποδέχεται ότι εάν ένα κράτος έχει από τη μια να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών του και από την άλλη τις βασικές του κοινωνικές λειτουργίες, τότε του δίνεται η δυνατότητα να ικανοποιήσει τις δεύτερες, όταν βρίσκεται σε κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης».

Ωστόσο, οποιαδήποτε κίνηση για συνταγματική κατοχύρωση δεν δύναται να πραγματοποιηθεί πριν από το 2013, λόγω του γεγονότος ότι δεν έχει παρέλθει πενταετία από την προηγούμενη αναθεώρηση. «Δεν μπορεί να ξεκινήσει καμία τέτοια συζήτηση για συνταγματική κατοχύρωση λόγω των διαδικασιών που προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα» σημειώνει στο www.koutipandoras.gr ο κ. Κατρούγκαλος.

Να σημειωθεί ότι ακόμη και η δέσμευση για προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του ύψους των δανείων που έχει λάβει η χώρα τα επόμενα χρόνια, θα κινούνταν και πάλι στα όρια της συνταγματικότητας. «Σε αυτή την περίπτωση θα μιλούσαμε για οριακή αντισυνταγματικότητα, ενώ στην προκειμένη έχουμε πρόδηλη αντισυνταγματικότητα» συμπληρώνει ο κ. Κατρούγκαλος. 

αναδημοσίευσηα από το κουτί της Πανδώρας

συντάκτης Β.Τριάντης

__________________________

 

Η διανόηση, η δημοκρατία και το σχίσμα

 

του Νικόλα Σεβαστάκη 

'Εργο του Τίχανυ Λάγιος, 1912

Και τώρα τι; Aς δούμε κάποια από τα δεδομένα της συγκυρίας. Το περιλάλητο μνημονιακό μπλοκ βρίσκεται φυσικά στην εξουσία –νομοθετεί σωρηδόν και εν μέρει «εκτελεί»–, αλλά ως «φρόνημα» έχει περιοριστεί σε έναν γαλαξία μικρών αθηναϊκών κύκλων, σε κάποια γνωστά και πιο αφανή περιβάλλοντα. Από αυτές τις ομαδοποιήσεις παράγεται άφθονη ηγετική σωτηριολογία είτε η απελπισμένη θεωρία του παν-λαϊκισμού (σε ένα αρχιπέλαγος λαϊκισμών μια φούχτα τολμηρών που λένε την αλήθεια!). Και, βέβαια, όλο και περισσότερο, προβάλλει ένας επικίνδυνος υβριδισμός με προφανείς ολοκληρωτικές τάσεις, με επίκεντρο την άρνηση των εκλογών ως εθνικής καταστροφής και την πλήρη αυτονόμηση των «αγαθών ποιμένων» από το ποίμνιο. Την ίδια στιγμή όμως πληθαίνουν οι ρωγμές στα πιο απροσδόκητα σημεία του δημοσιογραφικού και πολιτικού χώρου, ακόμα και μέσα στα άλλοτε συμπαγή κάστρα του μονόδρομου. Πολλοί –και πάντως περισσότεροι από πριν λίγους μήνες– δείχνουν πια να κατανοούν ότι ο δημοσιονομικός αυταρχισμός, η πολιτική της συνολικής υποτίμησης, η απαθλίωση των εργασιακών σχέσεων οδηγούν σε ένα είδος κοινωνικής νέκρωσης.

Φυσικά, η αποστασιοποίηση από τη γραμμή της «βίαιης προσαρμογής» επενδύεται σε διαφορετικές πολιτικές λογικές. Για παράδειγμα, σε εκείνη την παραδοσιακή αναπτυξιακή φιλολογία που φαντάζεται την έξοδο από τα Μνημόνια μέσα από την αναθέρμανση της Ελλάδας της οικοδομής, των μεγάλων έργων και των (αυθαίρετων, κατά κανόνα) κατασκευών. Αυτός είναι εξάλλου ο πυρήνας της «αντιμνημονιακής» στάσης στο χώρο του κέντρου και της Δεξιάς, στην περίμετρο του υπό κατάρρευση μορφώματος ΠΑΣΟΚ και της αμήχανης Νέας Δημοκρατίας.

Μια άλλη παράμετρος της συγκυρίας αξίζει ωστόσο προσοχής, γιατί νομίζω ότι εκφράζει βαθύτερη επίγνωση των κινδύνων του παρόντος και κυρίως των μελλοντικών απειλών. Έχουμε πιθανόν μια νέα και ενδιαφέρουσα τομή στο εσωτερικό της διανόησης, σε σχέση με το ζήτημα της δημοκρατίας, των νέων μορφών πολιτικού δεσποτισμού ή των «μεταδημοκρατικών εκτροπών». Και αυτό είναι καλό νέο. Ένας κόσμος με μετριοπαθείς, πολιτικά φιλελεύθερες ή νεωτερικές μεταρρυθμιστικές αναφορές φαίνεται να αναρωτιέται σοβαρά για το κόστος που έχει για την πολιτική δημοκρατία και τη δημόσια κουλτούρα ο ολιγαρχικός ελιτισμός και οι πλατφόρμες «του Κράτους των Αρίστων» που προωθούνται στο όνομα του ανόθευτου και έως τέλους εκσυγχρονισμού. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εμπειρίες κοινωνικής ερήμωσης, τη φτώχεια και τις ορατές συνέπειες της αναμόρφωσης διά της λιτότητας: και ως προς αυτό το κεφάλαιο της κοινωνικής οδύνης βλέπουμε ότι κερδίζει έδαφος ο διαχωρισμός μεταξύ όσων αναγνωρίζουν τη σημασία του κοινωνικού ζητήματος και όσων στιγματίζουν κάθε αντίστοιχο προβληματισμό ως υποταγή στον «λαϊκισμό». Σκέφτομαι εδώ, για παράδειγμα, τα ωραία κείμενα του Αντώνη Λιάκου που δίχως υψηλούς τόνους επαναφέρουν το κοινωνικό ζήτημα στην ημερήσια διάταξη της κριτικής σκέψης σε αντίθεση με τα είδωλα «ορθολογισμού» (και ακραίας ταξικής αναισθησίας) που υψώνονται από ένα τμήμα της εκσυγχρονιστικής διανόησης.

Μια κριτική επανατοποθέτηση ξεκίνησε ουσιαστικά με αφορμή τις εξελίξεις στα πανεπιστήμια σε σχέση με τον νέο νόμο. Στα πανεπιστημιακά δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η τιμωρητική ρητορική στα πλαίσια μιας στρατηγικής απαξίωσης της αντίπαλης φωνής, με στόχο τη διαμόρφωση του καθεστώτος των «αυτονόητων». Και σε αυτή την περίπτωση αποδείχτηκε, ακόμα και σε εκείνους που είχαν λόγους να είναι δύσπιστοι, ότι η φιλολογία για τις συντεχνίες, τα προνόμια, τον ανταγωνισμό και την αριστεία, συνιστά αναπόσπαστο μέρος μιας συνολικής πολιτικοοικονομικής λογικής που την κατονομάζουμε πια με πολλούς τρόπους: νεοφιλελεύθερο κράτος έκτακτης ανάγκης, βιοπολιτικό αυταρχισμό, μεταδημοκρατική αλλοίωση κλπ.

Τα ονόματα σε αυτή την περίπτωση δεν έχουν και τόση σημασία παρά μόνο για τους «ειδικούς». Ηθικά και πολιτικά, αυτό που έχει σημασία είναι η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η διαχείριση της κρίσης και του φόβου της χρεοκοπίας πολλαπλασιάζει τις ατομικές και συλλογικές οδύνες, επισωρεύοντας καθημερινά νέα υλικά και ψυχικά δεινά.
Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Στο σημείο όπου τα σχίσματα αποκτούν σαφέστερο νόημα ως συγκρουόμενες διαθέσεις για το τι είδους κοινωνία και δημοκρατία επιθυμούμε να υπάρξει μέσα από την κρίση. Παρά τη σύνθετη διάταξη των επιμέρους πολιτικών ευαισθησιών και ιδεολογικών λόγων, διακρίνουμε πια μια σημαίνουσα διαίρεση, η οποία αφορά τη βασική ταυτότητα του νέου που έρχεται: είτε θα είναι ένα είδος νεοφιλελελεύθερου βοναπαρτισμού (χωρίς Βοναπάρτη ενδεχομένως) είτε θα γεννήσει μια δημοκρατία της κοινωνικής αλληλεγγύης σε ρήξη με τα ιδεολογήματα της ανισοκρατίας: τη διακυβέρνηση των «αρίστων», τα μοντέλα του τεχνοκράτη-θεραπευτή, τις συνταγές των υπερκομματικών σοφών κλπ. Από αυτή την ένταση μεταξύ θεμελιωδών προθέσεων αναδύονται και δευτερογενείς αλλά ουσιώδεις πια αντιθέσεις: για παράδειγμα, η αντίθεση μεταξύ ενός φιλελευθερισμού της δεσποτικής «ορθολογικής τάξης» και εκείνων των κριτικών δημοκρατικών λόγων που συζητούν, δίχως πλέγματα, τα περιεχόμενα της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής και τη μετάφρασή τους σε αυταρχικά πλάνα συμμόρφωσης.

Στη Γαλλία, σήμερα, διανοούμενοι που προέρχονται από τα σπλάχνα του σοσιαλφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού. όπως ο Πιερ Ροζανβαλόν, αναφέρονται στην «κοινωνία των ίσων» και δηλώνουν διαθέσιμοι να συμβάλουν σε μια κριτική κοινωνική και πολιτική σκέψη κοντά στο πνεύμα της νέας δημοκρατικής απαίτησης, στο σύμπαν της «αγανάκτησης». Αφήνοντας πίσω τη μελωδία του αντιλαϊκισμού, δηλαδή την περιφρόνηση για το κοινωνικό ζήτημα και τις λαϊκές αγωνίες, ανοίγονται με τρόπο ουσιαστικό στην εμπειρία της κρίσης. Ούτε ο Xάμπερμας ούτε ο Ροζανβαλόν έγιναν φυσικά «αριστεριστές». Τυχαίνει, απλά, να θέτουν κάποια καίρια ερωτήματα πέρα από τους κομφορμισμούς των χώρων από τους οποίους προέρχεται το πνευματικό τους ίχνος.

Στο σκηνικό τρόμου των ημερών και των μηνών που έρχεται, χρειαζόμαστε ανάλογες χειρονομίες. Όχι για να καλύψουν το κενό των κοινωνικών και λαϊκών αντιστάσεων αλλά για να αποτυπώσουν ένα διαφορετικό μέτρο ευθύνης και για τους διανοούμενους.

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

αναδημοσίευση από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ
12 Φεβρουαρίου 2012

_____________________________________________________

«Μια συνθήκη μπορεί να κηρυχθεί άκυρη αν είναι αποτέλεσμα εκβιασμού» σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο

 

 αναδημοσίευση από το κουτί της Πανδώρας

 

Καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου καταθέτουν κοινή δήλωση με την οποία εξηγούν γιατί το κείμενο που ψηφίστηκε χτες από την Ολομέλεια της Βουλής συνιστά Συνταγματική εκτροπή και παραβιάζει θελμελιώδεις διατάξεις όχι μόνο του Ελληνικού Συντάγματος αλλά και του Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Δικαίου.

 

 

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Tων καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου
ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ, ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ, ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΥ*

Αισθανόμαστε την υποχρέωση να επισημάνουμε προς τη Βουλή και τον ελληνικό λαό ότι το κείμενο, το οποίοκαλείται σήμερα να ψηφίσει η λαϊκή αντιπροσωπεία,παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου για τους λόγους που ακολουθούν:

 1. Η παρούσα Βουλή εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 κάτω από εντελώς διαφορετικές πολιτικές προϋποθέσεις και η λαϊκή εντολή προς αυτή, κατά την έννοια του άρθρου 41 του Συντάγματος, ήταν διαμετρικά αντίθετη από όσα προβλέπει τώρα το κατατεθειμένο κείμενο. Λείπει, συνεπώς, η δημοκρατική νομιμοποίηση για την ψήφισή του.

2. Το περιεχόμενο του κειμένου, που καλείται να ψηφίσει η Βουλή είναι προϊόν οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού, εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου (άρθρο 52 της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969).   
3. Το κείμενο που κατατέθηκε για ψήφιση δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα ούτε σχέδιο νόμου, δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις νομοθετικού περιεχομένου ούτε σχέδιο νόμου κυρωτικού διεθνούς σύμβασης, δεδομένου ότι δεν περιέχει το υπογεγραμμένο κείμενο της διεθνούς σύμβασης. Πρόκειται για κείμενο προγράμματος, που επιχειρείται να δεσμεύσει ανεπίτρεπτα επί δεκαετίες το μέλλον της χώρας. Παρουσιαζόμενο, συνεπώς, ως δεσμευτικό κείμενο νόμου, παραβιάζει την αντιπροσωπευτική αρχή και την κατά το Σύνταγμα άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας (άρθρο 26 Σ).   

4. Το κείμενο επιχειρείται να υπερψηφιστεί κατά παράβαση του άρθρου 29 του Συντάγματος, στο βαθμό που επιβάλλεται κομματική πειθαρχία χωρίς προηγούμενη εσωτερική ψηφοφορία και απόφαση συλλογικών κομματικών οργάνων.   

5. Η πρόβλεψη ότι οι νέες δανειακές συμβάσεις θα ισχύουν από την υπογραφή τους, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.   

6. Οι συνταγματικές και οι διεθνούς δικαίου εγγυήσεις σεβασμού και προστασίας της εθνικής κυριαρχίας προσβάλλονται επιπλέον:       
6.1.  με την επανάληψη –όπως και στη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 10.5.2010- της ρήτρας παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας       
6.2.  με τον υπερδανεισμό της χώρας και την άμεση στέρηση της δυνατότητας ικανοποίησης των βασικών αναγκών του ελληνικού λαού και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ελλήνων πολιτών      
6.3.  με τη σώρευση «επαχθούς» δανεισμού και       
6.4.  με την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και όχι του δημοσίου διεθνούς δικαίου που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις των κρατών.
Συνεπώς, το κείμενο που καλείται η Βουλή να ψηφίσει παραβιάζει στον πυρήνα τους τις συνταγματικές εγγυήσεις της εθνικής κυριαρχίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής αρχής (άρθρο 1 του Συντάγματος).   

7.  Τα μέτρα που προβλέπει το προς ψήφιση κείμενο ότι θα επιβληθούν στον ελληνικό λαό παραβιάζουν τις αρχές της ισότητας των βαρών, του κοινωνικού κράτους δικαίου (άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος) και τις εγγυήσεις των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων (άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος).
Παραβιάζουν επίσης θεμελιώδεις εγγυήσεις της Συνθήκης της Λισαβόνας (του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων) και του διεθνούς δικαίου, καθώς και εγγυήσεις του διεθνούς εργατικού δικαίου

Η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά, συνεπώς, εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα.

 

Ο Γιώργος Κασιμάτης είναι Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών,ο Ανδρέας Δημητρόπουλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θράκης, ο Ηλίας Νικολόπουλος είναι Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.