Η ΓΗΡΑΙΑ ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

proko68 

Noble Dame Manos Hadjidakis-η ευγενικη κυρια

Noble dame Μanos Hadjidakis (η ευγενικη κυρια)
From "Reflections" (1970)
Από τον δίσκο Reflections (1970)...


Η ΓΗΡΑΙΑ ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ*

Την γνωρίζω καλά
Αυτή την ακριβή Κυρία
Πού από καιρό έχει πάψει
Να ομολογεί την ηλικία της.


Κάθεται, στον ίδιο
Με τον δικό μου δρόμο
Στη γωνιά ακριβώς.
Άπ’ τα παράθυρα της
Μπορεί να δει κάθε πρωί
Τις παιδικές φυλακές των « Πέντε Αγίων»
Το νεκροταφείο
Και, την αστυνομία πόλεως.

Το εσωτερικό του σπιτιού της, λένε,
Είναι υπέροχο
Αν και φθαρμένο λίγο
Από το Χρόνο
Από τη σκόνη
Κι από την ίδια
Πού χρόνια τώρα κάθεται
Στις ίδιες καρέκλες.

Λένε πολλά γι’ αυτήν
Μα πιο πολύ μιλούν
Για τις πολλές ερωτικές της σχέσεις
Με Στρατηγούς
Με επαγγελματίες Πολιτικούς
Με Διανοούμενους
Άλλα και με Αστυνομικούς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό
Το μαρτυρούν άλλωστε οί εκκλησίες
Τα πολυάριθμα σχολεία
Οί φυλακές και τ’ αναμορφωτήρια
Πού γενναιόδωρα έχει χαρίσει.
Εις το Κράτος.

Το σαλόνι της είναι ανοιχτό
Για όσους δεν έχουν ασχολία
Κι αργοπεθαίνουν από πλήξη.
Κι όσοι πηγαίνουν τ’ ομολογούν
Πώς όλα είναι υπέροχα
Στο σπίτι της καλής αυτής Κυρίας…

Ιδιαίτερα το δειλινό
Στην ώρα του δείπνου
Με την ακριβή ιεροτελεστία του φαγητού
Το σπίτι γίνεται χρυσό
Ένα μνημείο ιστορικό
Με τα πορτρέτα των προγόνων της
Αγωνιστών και δολοφόνων
Με τ’ ακριβά παράσημα των «εθνικών υπηρεσιών»
Με τις περγαμηνές και τα χρυσά μαχαίρια
Με τα κεριά και τα ψηφιδωτά. . .

Και μες σ’ αυτά
Νέοι
Αισθητικοί κι ευαίσθητοι
Προσφέρουνε στους καλεσμένους
Education
Poetry
And
Love


*Το ποίημα αυτό του Μάνου Χατζιδάκι είναι από το βιβλίο του 
«Μυθολογία και Μυθολογία Δεύτερη», Εκδόσεις Άγρα (σελ.105 – 107). 
Το ποίημα είναι γραμμένο στο πολυτονικό. 

Το ποίημα είνα αναδημοσίευση από το ραφτάκι   

~*~

Κορνήλιος Καστοριάδης

η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα

 Η αρχή της αμφισβήτησης

Το εξαιρετικό και μοναδικό φαινόμενο που παρατηρείται στην αρχαία Ελλάδα,προϋπόθεση και αποτέλεσμα μιας άλλης θεώρησης του κόσμου (όπως θα αναπτύξω στη συνέχεια), είναι η αμφισβήτηση της παράδοσης : η κοινωνία δεν μένει προσκολλημένη στους παραδοσιακούς θεσμούς,σ' αυτό που βρήκαμε απ' τους πατεράδες μας,στον λόγο και τις εντολές του Ιεχωβά,ή σε οποιαδήποτε άλλη εξωτερική και εξωκοινωνική αρχή και πηγή θέσμισης.Θέτει υπό αμφισβήτηση τους παραδοσιακούς θεσμούς,αφ' ενός μεν ως νόμους με την στενή και τρέχουσα σημασία του όρου,δηλαδή νομους πολιτικής κοινότητας,νόμου που απαντούν άπαξ δια παντός στο ερώτημα : ποιος άρχει; (βασιλιάς και αριστοκράτες,όωπς κατά την παράδοση,ή δήμος,σύμφωνα με με τη νέα θέσμιση;) αφ' ετέρου δε ως κοινωνικές παραστάσεις (εικόνες) του κόσμου,δηλαδή θεσμισμένες παραστάσεις με τις οποίες γαλουχούνται τα παιδιά και μαθαίνουν εξ απαλοτάτ    ων ονύχων τί είναι καλό,τί είναι κακό,τί είναι κόσμος,για ποιο πράγμα αξίζει κανείς να ζει ή να πεθαίνει.

Την διττή αυτή αμφισβήτηση των κληρονομημένων θεσμών έχουμε φθάσει σήμερα να την θεωρούμε κατά κάποιο τρόπο σαν αυτονόητη.Έχουμε φθάσει,επίσης, να θεωρούμε αυτονόητες ορισμένες ιδέες που διέπουν την κοινωνική οργάνωση εν γένει,και οπωσδήποτε τη δική μας συγκεκριμένη κοινωνική οργάνωση,όπως η ιδέα της κοινωνικής ή και απλώς δικαιοσύνης,η ιδέα της ισότητας κλπ.

Εκείνος που πιστεύει ότι οι ιδέες αυτές,ως ρυθμιστικές σημασίες της κοινωνικής ζωής,είχαν τεθεί και ισχύσει παντού και πάντοτε απατάται βαθύτατα.Εάν θεωρήσουμε την ανθρώπινη ιστορία στο σύνολό της θα διαπιστώσουμε ότι ουδέποτε και ουδαμού ετέθησαν,ουδέποτε και ουδαμού ίσχυσαν ,εκτός από δύο εξαιρέσεις: την αρχαία Ελλάδα κατά πρώτον και,πολύ αργότερα,την Δυτική Ευρώπη και τις κοινωνίες που επηρεάστηκαν απ' αυτήν.

Σε όλες τις άλλες γνωστές κοινωνίες θεωρήθηκε αυτονοητη η συνέχιση της ζωής όπως βρέθηκε και η διατήρηση του καθενός στην θέση του.Το αυτονόητο για τους κλασικούς Εβραίους δεν ήταν η αναζήτηση της ελευθερίας ή της ισότητας ή της δικαιοσύνης,αλλά η συμμόρφωση προς τις εντολές του Ιεχωβά.Για ένα Χριστιανό,αν πράγματι είναι Χριστιανός,αυτό που έχει σημασία δεν είναι η τύχη της κοινωνίας αλλά η σωτηρία της ψυχής του και η κατάκτηση της αιώνιας ζωής.Το αυτονόητο για ένα Ινδό,ακόμα και σήμερα,είναι η διατήρηση της θέσης του μέσα στις υπάρχουσες κοινωνικές κάστες.Την κατώτερη κάστα αποτελούν οι παρίες,τους οποίους ακόμα κι αν αγγίξει μέλος αντώτερης κάστας μολύνεται (γι΄ αυτό και υπάρχει μια σειρά κανονισμών που ρυθμίζουν τις σχέσεις τους με τις άλλες κάστες).Σήμερα,εν σωτηρίω έτει 1984,μετά από όλα όσα έχουν συμβεί- μεταξύ των άλλων η Ινδία,απ' την άποψη του πληθυσμού,φυσικά,ονομάζεται "η μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου"- οι παρίες παραμένουν παρίες.Κι αυτό δεν επιτυγχάνεται με την απειλή των όπλων κάποιων συνταγματαρχών,της CIA ,του KGB ή της Ινδικής αστυνομίας,αλλά με την πεποίθηση των ίδιων των ατόμων ότι αυτή είναι η θέση που τους ανήκει μέσα στην κοινωνία.Και οι ελάχιστοι απ' τους παρίες που θα ήθελαν ν' αλλάξουν την μοίρα τους ούτε επαναστατικό κόμμα δημιουργούν,ούτε επανάσταση κάνουν : απλώς προσχωρούν στο Ισλάμ,θρησκεία που επίσης υπάρχει στις Ινδίες,η οποία όμως δεν έχει παρίες.

Μ' αυτό θέλω να πω ότι η λεγόμενη πάλη των τάξεων(δεν μπορώ να μπω σε πολλές λεπτομέρειες στο θέμα αυτό ), ως ενεργός αντίδραση εκ μέρους της τάξης ή των τάξεων που υφίστανται καταπίεση και εκμετάλλευση,είναι η εξαίρεση στην ανθρώπινη ιστορία.Τις περισσότερες φορές το μόνο που παρατηρούμε είναι μια ατομική(και αυτονόητη) αντίδραση των καταπιεζόμενων ατόμων σχεδόν ποτέ,εκτός από τον αρχαίο ελληνικό δήμο και από τον δυτικοευρωπαϊκό χώρο και τις προεκτάσεις του(που σήμερα,φυσικά,έχουν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις), τα καταπιεζόμενα στρώματα δεν θέτουν ως σκοπό τους την αλλαγή της κοινωνικής θέσμισης.Στην καλύτερη από τις γνωστές περιπτώσεις εξεγέρσεων δούλων στην αρχαιότητα,την ρωμαϊκή ιδίως,ο στόχοςτων ξεσηκωμένων δούλων ήταν η αλλαγή των θεσμώνκαι των ρόλων μέσα στο ίδιο κοινωνικό σύστημα.Σε δυο απ' αυτές τις εξεγέρσεις ,μια στη Σικελία και μια στη Μικρά Ασία,οι δούλοι,μόλις συνέστησαν ανεξάρτητη κοινότητα,εξέλεξαν βασιλιά,ο οποίος περιστοιχίστηκε αμέσως απο υπηρέτες και δούλους.Δηλαδή, η εξέγερση αυτή καταλήγει στην επανασυγκρότηση της ίδιας παλιάς κατάστασης χωρίς καμιά αλλαγή.Το παράδειγμα αυτό δείχνει ότι ο βαθύτερος σκοπός όλης αυτής της κίνησης δεν ήταν η αλλαγή των θεσμών,αλλά η αλλάγή της ατομικής κατάστασης των ανθρώπων μέσα στους ίδιους θεσμούς.(Σε άλλες περιπτώσεις,το μόνο που επιδιώκουν οι ξεσηκωμένοι δούλοι είναι να ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους).


Κεφάλαιο από το βιβλίο " Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" με κείμενο από την διάλεξη του Κ.Καστοριάδη στο Λεωνίδιο στις 17 Αυγούστου 1984.
ύψιλον/βιβλία 


επιμέλεια-δημοσίευση CaRiNa
______________________________

Παρακάμπτουν το Σύνταγμα υπέρ των δανειστών μας

Μπορεί τα πανηγύρια στην κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο καλά να κρατούν, όμως όσο περνά η ώρα όλο και περισσότερο φωτίζονται οι σκοτεινές πτυχές της χθεσινής συμφωνίας του Eurogroup.

Όπως αποκαλύπτει το www.koutipandoras.gr η Ελληνική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να αποπληρώσει κατά προτεραιότητα τα χρέη προς τους ξένους δανειστές τα επόμενα χρόνια και να αφήσει σε δεύτερη μοίρα τη δημόσια υγεία, την εκπαίδευση και την εθνική άμυνα παρά τα όσα ορίζει το διεθνές δίκαιο. Πιο απλά, ο έλεγχος των μελλοντικών προϋπολογισμών περνά στα χέρια των ξένων δανειστών και η Ελλάδα μπαίνει υπό καθεστώς πλήρους εποπτείας.

Μάλιστα η εξυπηρέτηση του χρέους αναμένεται να κατοχυρωθεί και συνταγματικά, προκειμένου να δεθούν χειροπόδαρα και οι επόμενες κυβερνήσεις. Κάτι τέτοιο όμως έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ελληνικό Σύνταγμα.

Όπως αναφέρει στο www.koutipandoras.gr, ο συνταγματολόγος Γιώργος Κατρούγκαλος «κάτι τέτοιο είναι ευθέως αντισυνταγματικό και προσκρούει στο σκληρό πυρήνα του Συντάγματος». Και αυτό διότι «ο κρατικός προϋπολογισμός δεν μπορεί να διατίθεται κατά βούληση αλλά είναι προορισμένος να εξυπηρετεί τους συνταγματικούς σκοπούς» σύμφωνα με τον ίδιο.

Η εξυπηρέτηση των εσωτερικών αναγκών μιας χώρας έναντι των ξένων δανειστών σε περίπτωση «εκτάκτου ανάγκης» είναι κάτι που προβλέπεται και από το διεθνές δίκαιο, όπου επικρατεί ο αντίστροφος κανόνας.

Δηλαδή το διεθνές δίκαιο αποδέχεται ότι εάν ένα κράτος έχει από τη μια να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών του και από την άλλη τις βασικές του κοινωνικές λειτουργίες, τότε του δίνεται η δυνατότητα να ικανοποιήσει τις δεύτερες, όταν βρίσκεται σε κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης».

Ωστόσο, οποιαδήποτε κίνηση για συνταγματική κατοχύρωση δεν δύναται να πραγματοποιηθεί πριν από το 2013, λόγω του γεγονότος ότι δεν έχει παρέλθει πενταετία από την προηγούμενη αναθεώρηση. «Δεν μπορεί να ξεκινήσει καμία τέτοια συζήτηση για συνταγματική κατοχύρωση λόγω των διαδικασιών που προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα» σημειώνει στο www.koutipandoras.gr ο κ. Κατρούγκαλος.

Να σημειωθεί ότι ακόμη και η δέσμευση για προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του ύψους των δανείων που έχει λάβει η χώρα τα επόμενα χρόνια, θα κινούνταν και πάλι στα όρια της συνταγματικότητας. «Σε αυτή την περίπτωση θα μιλούσαμε για οριακή αντισυνταγματικότητα, ενώ στην προκειμένη έχουμε πρόδηλη αντισυνταγματικότητα» συμπληρώνει ο κ. Κατρούγκαλος. 

αναδημοσίευσηα από το κουτί της Πανδώρας

συντάκτης Β.Τριάντης

__________________________

 

Η διανόηση, η δημοκρατία και το σχίσμα

 

του Νικόλα Σεβαστάκη 

'Εργο του Τίχανυ Λάγιος, 1912

Και τώρα τι; Aς δούμε κάποια από τα δεδομένα της συγκυρίας. Το περιλάλητο μνημονιακό μπλοκ βρίσκεται φυσικά στην εξουσία –νομοθετεί σωρηδόν και εν μέρει «εκτελεί»–, αλλά ως «φρόνημα» έχει περιοριστεί σε έναν γαλαξία μικρών αθηναϊκών κύκλων, σε κάποια γνωστά και πιο αφανή περιβάλλοντα. Από αυτές τις ομαδοποιήσεις παράγεται άφθονη ηγετική σωτηριολογία είτε η απελπισμένη θεωρία του παν-λαϊκισμού (σε ένα αρχιπέλαγος λαϊκισμών μια φούχτα τολμηρών που λένε την αλήθεια!). Και, βέβαια, όλο και περισσότερο, προβάλλει ένας επικίνδυνος υβριδισμός με προφανείς ολοκληρωτικές τάσεις, με επίκεντρο την άρνηση των εκλογών ως εθνικής καταστροφής και την πλήρη αυτονόμηση των «αγαθών ποιμένων» από το ποίμνιο. Την ίδια στιγμή όμως πληθαίνουν οι ρωγμές στα πιο απροσδόκητα σημεία του δημοσιογραφικού και πολιτικού χώρου, ακόμα και μέσα στα άλλοτε συμπαγή κάστρα του μονόδρομου. Πολλοί –και πάντως περισσότεροι από πριν λίγους μήνες– δείχνουν πια να κατανοούν ότι ο δημοσιονομικός αυταρχισμός, η πολιτική της συνολικής υποτίμησης, η απαθλίωση των εργασιακών σχέσεων οδηγούν σε ένα είδος κοινωνικής νέκρωσης.

Φυσικά, η αποστασιοποίηση από τη γραμμή της «βίαιης προσαρμογής» επενδύεται σε διαφορετικές πολιτικές λογικές. Για παράδειγμα, σε εκείνη την παραδοσιακή αναπτυξιακή φιλολογία που φαντάζεται την έξοδο από τα Μνημόνια μέσα από την αναθέρμανση της Ελλάδας της οικοδομής, των μεγάλων έργων και των (αυθαίρετων, κατά κανόνα) κατασκευών. Αυτός είναι εξάλλου ο πυρήνας της «αντιμνημονιακής» στάσης στο χώρο του κέντρου και της Δεξιάς, στην περίμετρο του υπό κατάρρευση μορφώματος ΠΑΣΟΚ και της αμήχανης Νέας Δημοκρατίας.

Μια άλλη παράμετρος της συγκυρίας αξίζει ωστόσο προσοχής, γιατί νομίζω ότι εκφράζει βαθύτερη επίγνωση των κινδύνων του παρόντος και κυρίως των μελλοντικών απειλών. Έχουμε πιθανόν μια νέα και ενδιαφέρουσα τομή στο εσωτερικό της διανόησης, σε σχέση με το ζήτημα της δημοκρατίας, των νέων μορφών πολιτικού δεσποτισμού ή των «μεταδημοκρατικών εκτροπών». Και αυτό είναι καλό νέο. Ένας κόσμος με μετριοπαθείς, πολιτικά φιλελεύθερες ή νεωτερικές μεταρρυθμιστικές αναφορές φαίνεται να αναρωτιέται σοβαρά για το κόστος που έχει για την πολιτική δημοκρατία και τη δημόσια κουλτούρα ο ολιγαρχικός ελιτισμός και οι πλατφόρμες «του Κράτους των Αρίστων» που προωθούνται στο όνομα του ανόθευτου και έως τέλους εκσυγχρονισμού. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εμπειρίες κοινωνικής ερήμωσης, τη φτώχεια και τις ορατές συνέπειες της αναμόρφωσης διά της λιτότητας: και ως προς αυτό το κεφάλαιο της κοινωνικής οδύνης βλέπουμε ότι κερδίζει έδαφος ο διαχωρισμός μεταξύ όσων αναγνωρίζουν τη σημασία του κοινωνικού ζητήματος και όσων στιγματίζουν κάθε αντίστοιχο προβληματισμό ως υποταγή στον «λαϊκισμό». Σκέφτομαι εδώ, για παράδειγμα, τα ωραία κείμενα του Αντώνη Λιάκου που δίχως υψηλούς τόνους επαναφέρουν το κοινωνικό ζήτημα στην ημερήσια διάταξη της κριτικής σκέψης σε αντίθεση με τα είδωλα «ορθολογισμού» (και ακραίας ταξικής αναισθησίας) που υψώνονται από ένα τμήμα της εκσυγχρονιστικής διανόησης.

Μια κριτική επανατοποθέτηση ξεκίνησε ουσιαστικά με αφορμή τις εξελίξεις στα πανεπιστήμια σε σχέση με τον νέο νόμο. Στα πανεπιστημιακά δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η τιμωρητική ρητορική στα πλαίσια μιας στρατηγικής απαξίωσης της αντίπαλης φωνής, με στόχο τη διαμόρφωση του καθεστώτος των «αυτονόητων». Και σε αυτή την περίπτωση αποδείχτηκε, ακόμα και σε εκείνους που είχαν λόγους να είναι δύσπιστοι, ότι η φιλολογία για τις συντεχνίες, τα προνόμια, τον ανταγωνισμό και την αριστεία, συνιστά αναπόσπαστο μέρος μιας συνολικής πολιτικοοικονομικής λογικής που την κατονομάζουμε πια με πολλούς τρόπους: νεοφιλελεύθερο κράτος έκτακτης ανάγκης, βιοπολιτικό αυταρχισμό, μεταδημοκρατική αλλοίωση κλπ.

Τα ονόματα σε αυτή την περίπτωση δεν έχουν και τόση σημασία παρά μόνο για τους «ειδικούς». Ηθικά και πολιτικά, αυτό που έχει σημασία είναι η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η διαχείριση της κρίσης και του φόβου της χρεοκοπίας πολλαπλασιάζει τις ατομικές και συλλογικές οδύνες, επισωρεύοντας καθημερινά νέα υλικά και ψυχικά δεινά.
Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Στο σημείο όπου τα σχίσματα αποκτούν σαφέστερο νόημα ως συγκρουόμενες διαθέσεις για το τι είδους κοινωνία και δημοκρατία επιθυμούμε να υπάρξει μέσα από την κρίση. Παρά τη σύνθετη διάταξη των επιμέρους πολιτικών ευαισθησιών και ιδεολογικών λόγων, διακρίνουμε πια μια σημαίνουσα διαίρεση, η οποία αφορά τη βασική ταυτότητα του νέου που έρχεται: είτε θα είναι ένα είδος νεοφιλελελεύθερου βοναπαρτισμού (χωρίς Βοναπάρτη ενδεχομένως) είτε θα γεννήσει μια δημοκρατία της κοινωνικής αλληλεγγύης σε ρήξη με τα ιδεολογήματα της ανισοκρατίας: τη διακυβέρνηση των «αρίστων», τα μοντέλα του τεχνοκράτη-θεραπευτή, τις συνταγές των υπερκομματικών σοφών κλπ. Από αυτή την ένταση μεταξύ θεμελιωδών προθέσεων αναδύονται και δευτερογενείς αλλά ουσιώδεις πια αντιθέσεις: για παράδειγμα, η αντίθεση μεταξύ ενός φιλελευθερισμού της δεσποτικής «ορθολογικής τάξης» και εκείνων των κριτικών δημοκρατικών λόγων που συζητούν, δίχως πλέγματα, τα περιεχόμενα της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής και τη μετάφρασή τους σε αυταρχικά πλάνα συμμόρφωσης.

Στη Γαλλία, σήμερα, διανοούμενοι που προέρχονται από τα σπλάχνα του σοσιαλφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού. όπως ο Πιερ Ροζανβαλόν, αναφέρονται στην «κοινωνία των ίσων» και δηλώνουν διαθέσιμοι να συμβάλουν σε μια κριτική κοινωνική και πολιτική σκέψη κοντά στο πνεύμα της νέας δημοκρατικής απαίτησης, στο σύμπαν της «αγανάκτησης». Αφήνοντας πίσω τη μελωδία του αντιλαϊκισμού, δηλαδή την περιφρόνηση για το κοινωνικό ζήτημα και τις λαϊκές αγωνίες, ανοίγονται με τρόπο ουσιαστικό στην εμπειρία της κρίσης. Ούτε ο Xάμπερμας ούτε ο Ροζανβαλόν έγιναν φυσικά «αριστεριστές». Τυχαίνει, απλά, να θέτουν κάποια καίρια ερωτήματα πέρα από τους κομφορμισμούς των χώρων από τους οποίους προέρχεται το πνευματικό τους ίχνος.

Στο σκηνικό τρόμου των ημερών και των μηνών που έρχεται, χρειαζόμαστε ανάλογες χειρονομίες. Όχι για να καλύψουν το κενό των κοινωνικών και λαϊκών αντιστάσεων αλλά για να αποτυπώσουν ένα διαφορετικό μέτρο ευθύνης και για τους διανοούμενους.

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

αναδημοσίευση από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ
12 Φεβρουαρίου 2012

_____________________________________________________

Ο μάνατζερ της κυβερνώσας ελίτ

 αναδημοσίευση από την Enet.gr -Ελευθεροτυπία

ΜΕΛΗ ΤΗΣ TRILATERAL COMMISSION ΟΙ ΝΕΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ, Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ 

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΑΡΙΟ ΜΟΝΤΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

της ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος δεν είναι «επαρχιώτης στην Ομόνοια», όπως θα βόλευε ένας τέτοιων χαρακτηριστικών πρωθυπουργός «ορισμένου χρόνου». Ανήκει στην κυβερνώσα ελίτ, έχει εκπαιδευτεί απ’ αυτήν, όλη του η καριέρα είναι δρομολογημένη και πειθαρχημένη στα κέντρα που μεριμνούν ώστε μια παγκόσμια οικονομική δύναμη να υπαγορεύει στην πολιτική.

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, πρωθυπουργός-διασώστης της χώρας, με τη συμφωνία όλων, πλην της Αριστεράς, ανήκει στην παγκόσμια κυβερνώσα ελίτ. Εδώ και χρόνια είναι μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) που «φτιάχνει» παγκόσμιους ηγέτες, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα του καπιταλισμού, τώρα με όρους παγκοσμιοποίησης. Η Tri- lateral από τα δημοσιευμένα ντοκουμέντα της πασχίζει να διαχειριστεί την πολιτική σταθερότητα, χωρίς υπερβολική δημοκρατία, υπεραμύνεται της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, ασφαλώς δεν είναι συνωμοσία, αλλά αιχμή του δόρατος του παγκόσμιου κεφαλαίου, που αποδέχεται μόνο την «υπαλληλοποιημένη πολιτική» ή τους εκπαιδευμένους απ’ αυτήν τεχνοκράτες.

Χθες, ένα μέλος της Trilateral ανέλαβε τα ηνία στην κυβέρνηση των Αθηνών. Εχει προηγηθεί επιτήρηση και επέλαση του ΔΝΤ, της ΕΚΤ κ.ά., ενώ αυτό που έπεται -σίγουρα- δεν είναι ο θρίαμβος της πολιτικής.

Χθες, επίσης, στη γειτονική Ιταλία, που δοκιμάζεται μέσα από μια παρόμοια με τη δική μας πολιορκία των δανειστών και των spreads, γνωστοποιήθηκε ότι μεταβατικός πρωθυπουργός μετά την παραίτηση Μπερλουσκόνι θα αναλάβει ο Mario Monti.

Πρόκειται για ακόμα ένα μέλος τής Trilateral, που μάλιστα ηγείται και του ευρωπαϊκού σκέλους της (προεδρεύει). Προφανώς η Trilateral στην αναμπουμπούλα χαίρεται και «επεμβαίνει».

Πάντως, ο κ. Λ. Παπαδήμος δεσπόζει στη λίστα των μελών της Τριμερούς, αυτού του κλειστού προπυργίου του καπιταλισμού, και στην ιστοσελίδα εμφανίζεται προβεβλημένο, από τις 21 Οκτωβρίου 2011, δημοσίευμα των «Financial Times» «by Loucas Papademos».

Λίστα εκλεκτών

Το όνομα του κ. Παπαδήμου συγκαταλέγεται στη λίστα των εκλεκτών της Τριμερούς, που δεν είναι κοσμική, όπως η λέσχη Bilderberg, και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: κεντρικούς τραπεζίτες, επιτρόπους, μεγαλοστελέχη των Βρυξελλών, πρόσωπα-κλειδιά τραπεζών και ασφαλιστικών ομίλων, βιομηχάνους, διπλωμάτες, πανεπιστημιακούς, «Αθανάτους», στελέχη εταιρειών οπλικών συστημάτων, πρώην υπουργούς, ΝΑΤΟϊκούς, συστημικούς εκδότες και δημοσιογράφους.

Από την Ελλάδα έτερα μέλη της Τριμερούς εμφανίζονται να είναι ο Παναγής Βουρλούμης (τέως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ και νυν μέλος του Δ.Σ. της «Καθημερινής»), ο τέως πρόεδρος του ΣΕΒ, Οδυσσέας Κυριακόπουλος, ο διευθυντής τής «Καθημερινής» Αλέξης Παπαχελάς (παρίσταται και στις συνεδριάσεις της Bilderberg) και ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γ. Βασιλείου.

Παλαιότερα, σε συνθέσεις της Τριμερούς εμφανιζόταν ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης (ΕΛΙΑΜΕΠ) και ο διατελέσας και πρόεδρος του ΣΕΒ Στέλιος Αργυρός.

Κλίντον, Μπους και Κάρτερ ήταν μέλη της Τριμερούς, που συστήθηκε το 1973 από επίλεκτους του συστήματος, με στόχο να προετοιμάσει πολιτικές και ηγέτες για την παγκοσμιοποίηση που θα σφράγιζαν ιδιώτες από χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Ιαπωνίας αρχικά, που έγινε ομάδα Ασίας μετά.

Οι οικογένειες Ροκφέλερ και Ρότσιλντ εξακολουθούν να βάζουν τη σφραγίδα τους στην Τριμερή, με τους Ουμπέρτο Ανιέλι, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, Μινόρου Μακιχάρα, Σάιρους Βανς, Γουόρεν Κρίστοφερ κ.ά. να διαδραματίζουν τους ρόλους που τους αναλογούν για το συντονισμό των κέντρων πολιτικής, νομισματικής και διανοητικής ισχύος στην υπηρεσία του αναβαπτισμένου καπιταλισμού.

Ο κ. Λ. Παπαδήμος, εν κατακλείδι, ούτε φτωχοδιάβολος είναι ούτε ποτέ αναμείχθηκε με την εγχώρια διαπλοκή, που τόσο πολύ νοιάστηκε για τον ορισμό του ως πρωθυπουργού. Επέλεξε να είναι μάνατζερ της κυβερνώσας ελίτ, τώρα και με πολιτικό ρόλο στον τόπο του, επιβεβλημένος ίσως και μοιραίος πρώτα γι’ αυτούς που συναίνεσαν για το διορισμό του. *

__________________________________________

το σκίτσο από το blog Efthimia.gr

Living in the End Times According to Slavoj Zizek

Σ' αυτό το video o Zizek αναπτύσσει τις σκέψεις του για την οικονομική κρίση,το περιβάλλον,
το Αφγανιστάν καθώς και τη δημοκρατία...

Slovenian philosopher Slavoj Zizek, akaThe Elvis of cultural theory, is given the floor to show of his polemic style and whirlwind-like performance. The Giant of Ljubljana is bombarded with clips of popular media images and quotes by modern-day thinkers revolving around four major issues: the economical crisis, environment, Afghanistan and the end of democracy. Zizek grabs the opportunity to ruthlessly criticize modern capitalism and to give his view on our common future.

We communists are back! is the closing remark of Slavoj Zižeks provocative performance. Our current capitalist system, that everyone believed would be smoothly spread around the globe, is untenable. We find ourselves on the brink of big problems that call for big solutions. Whatever is left of the left, has been hedged in by western liberal democracy and seems to lack the energy to come up with radical solutions. Not Zižek.

Interview: Chris Kijne
Director: Marije Meerman
Production: Mariska Schneider /Pepijn Boonstra
Research: Marijntje Denters/Maren Merckx
Commissioning editors: Henneke Hagen/Jos de Putter


link YouTube
http://youtu.be/Gw8LPn4irao


          ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Εξέγερση Ισπανών - Puerta del Sol square

     Η πλατεία del Sol

Puerta del Sol square

ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΊΣΕΙ ;