Συντροφιά στη νύχτα

Ξημερώνει Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου.

Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Ίσως επειδή κοιμήθηκα δυο ώρες το μεσημέρι.

Ίσως επειδή μ’ αρέσει να σε βλέπω να κοιμάσαι.

Ίσως πάλι επειδή η καρδιά μου που ο ύπνος ησυχάζει είναι ήδη ήσυχη.

Κι όμως νομίζω πως δεν είναι τίποτα απ’ αυτά.

Είναι που η νύχτα άρχισε να μεγαλώνει.

Και είναι αβάσταχτο να μεγαλώνεις μονάχος.

Θέλεις μια συντροφιά. Κάποιον στο πλάι σου να μεγαλώνετε μαζί. Όταν είμαστε μαζί είναι λιγότερο οδυνηρό. Είναι σαν να μη μεγαλώνουμε πια. Σαν να σταματά ο χρόνος. Να καταργείται. Θαρρείς κι ο χρόνος αφορά αποκλειστικά τη μοναξιά και καθόλου τη συντροφικότητα. Βλέπεις όταν είμαστε μαζί τίποτα άλλο εκτός από το μαζί δεν έχει σημασία.

Βγαίνω στο μπαλκόνι να κρατήσω συντροφιά στη νύχτα.

Ανάβω ένα κερί, κοιταζόμαστε στα μάτια.

Μένουμε για ώρα σιωπηλές σαν γνώριμες από καιρό.

Ζούμε τη στιγμή. Ποιος ξέρει αν αύριο θα είμαστε πάλι μαζί…

Η επόμενη μέρα

Πολλά μας δίδαξε και μας διδάσκει η ανατροπή της καθημερινότητάς μας. Το θέμα είναι πόσο καλοί μαθητές θα αποδειχθούμε, όχι μόνο για τους άλλους, αλλά και για τον εαυτό μας. Ακροβατούμε πάνω σε μια κοφτερή λεπίδα που απ’ τη μια έχει τη ζωή κι απ’ την άλλη τον θάνατο. Εκεί ακροβατούσαμε πάντοτε, απλώς μια αίσθηση τεχνητής ασφάλειας, μας έκανε να το λησμονούμε και να εφησυχάζουμε. Παραμελημένα υπαρξιακά ερωτήματα αναδύθηκαν από τα έγκατα της συνείδησής μας και ζητούν απαντήσεις. Άλλοι καταφεύγουμε σε ιδεολογήματα που αφήνουν για μια ακόμη φορά αμέτοχη την καρδιά μας, και άλλοι επιχειρούμε το μέγα άλμα που μόνο ψυχικό και πνευματικό μπορεί να είναι ως ενάντιο στη βόλεψη μας, στα θέλω μας, στο Εγώ μας, χάριν του άλλου. 

Ναι, δεν έγινε ο άνθρωπος για το Σάββατο, αλλά το Σάββατο για τον άνθρωπο. Δεν έγινε ο άνθρωπος για την Λατρεία, αλλά η Λατρεία για τον άνθρωπο. Αν ο άνθρωπος χαθεί, η Λατρεία παύει να έχει νόημα. Αν δεν χάσεις την ψυχή σου δεν θα την βρεις. Με άλλα λόγια αν δεν αφήσεις στην άκρη το Εγώ σου χάριν του άλλου, δεν θα τη βρεις την ψυχή σου. Θα χαθεί και θα είσαι εσύ που θα την οδήγησες στον χαμό.

Η επόμενη μέρα δεν επιτρέπεται να είναι ούτε καταθλιπτική ούτε κυριευμένη από τον φόβο. Δεν μπορεί να ειδωθεί ως ήττα ούτε ως καταστροφή επί των πεδίων της κοινωνικής και της προσωπικής ζωής μας. Μπροστά μας ανοίχτηκε ένα απέαντο στάδιο μεγάλου αγώνα. Σώθηκαν πολλές ζωές μέχρι σήμερα στην πατρίδα μας και οφείλουμε να κάνουμε τα πάντα για να σωθούν κι άλλες. Αντί να σκεφτόμαστε τι χάσαμε ο καθένας μας προσωπικά, θα εστιάσουμε στις ζωές που θα κερδηθούν κι ας τα χάσουμε εμειίς όλα. Πάντα θα είναι πιο σημαντικός ο άλλος και η ζωή του, από εμάς τους. ίδιους και τη ζωή μας, τη βόλεψή μας, τις επιθυμίες και συνήθειές μας. Μόνο χαρά μπορούμε να έχουμε που καλούμαστε να συμμετέχουμε σ’ αυτόν τον αγώνα. Μόνο χαρά. Χαρά πεισματική, περήφανη, ακατάλυτη, ανεμπόδιστη, απροσκύνητη σε πάθη και μικρότητες που μας χωρίζουν, μας κάνουν μίζερους, τυπολάτρες, μικρόψυχους, θλιβερούς εγωκεντρικούς ατομιστές.

Αυτά σκέφτομαι όταν περπατώ κάθε απόγευμα στο δασάκι της γειτονιάς μου. Δεν είναι δικές μου οι σκέψεις. Τις τραγουδούν κάθε απόγευμα τα πουλιά. Εγώ απλώς μια μετάφραση κάνω...

  

Νανσύ

Όσο εύηχη, ομορφη

η Νανσύ της Λωρραινης

Χνάρι τρυφερό

σαν παιδικό σημάδι

σε σώμα Καλλονής

και κρασί παλαιομένο

Στρασβούργο

Ξημέρωσε στο Στρασβούργο

Το νερό στον ποταμό κυλά

Τα σύννεφα τρέχουν

Σφυρίζει ο άνεμος

Κι εγώ περπατώ

Κόντρα στον χειμώνα

Της ακοής

 Μην εμπιστεύεσαι μόνο τα μάτια σου

Άκου και τα πουλιά

Προμηνύουν τον ερχομό της άνοιξης

Κι ας μην τη βλέπουν

Ποιος είναι ο καλύτερος;

Καλύτερος από μένα είσαι

Μα κι αν δεν είσαι στα αλήθεια 

ας είσαι στα ψέμματα

Αυτό θα φανταστώ

και ολόψυχα θα το πιστέψω

Είναι ο μόνος τρόπος 

και για να ησυχάσω

και για να γίνεις πράγματι καλύτερος

Ημεροστίχιο 18ης Φεβρουαρίου

Ζωγραφιά: Shaun Tan

https://gr.pinterest.com/pin/173951604327429312/?utm_campaign=rdpins&e_t=a95d21bd8da04a85aa0fa4979b9c7272&utm_content=173951604327429312&utm_source=31&utm_term=5&utm_medium=2004

Ημεροστίχιο 12ης Φεβρουαρίου

Όσο η κρυστάλλινη πηγή του παραδείσου 

ποτίζει γάργαρο νερό 

τον κήπο της καρδιάς του ανθρώπου

τόσο από τα μάτια του θα αναβλύζει δάκρυ

Ας είναι και πνιγμένος στα αγκάθια κήπος

Ένα λουλούδι αν έχει ζωντανό

απερίσπατες οι μέλισσες

θα κάνουν όπως ξέρουν τη δουλειά τους

Ημεροστίχιο 5ης Φεβρουαριόυ

Τις ξάγρυπνες τις νύχτες μου

το αφιλόξενο κρεβάτι εγκαταλείπω

κι ό,τι καιρό κι αν κάνει στο μπαλκόνι βγαίνω

Αν δω της γειτονιάς τα σπίτια σκοτεινά 

σαν μάτια ερμητικά κλειστά προσώπων 

Ειρηνεύω

Τι καλά που οι κουρασμένοι φιλοι μου κοιμούνται!

Σηκώνοντας τα μάτια προς τον ουρανό κατόπιν

σιωπηλός σαν μυστικό επτασφράγιστο αν στέκει

Ευφραίνομαι

Τι καλά που οι κουρασμένοι φίλοι μου αγρυπνούν!

Ημεροστίχιο 1ης Φεβρουαρίου - Καλό μήνα!

Η καλογερική της άγαπης

Αξιοζήλευτο το τρία

αφού περιέχει τρία μοναδικά ένα

ή το ένα συν το δύο το ερωτικόν

Ζηλευτό και το δύο

όταν είναι ενωμένο σαν ένα

αλλά αφήνει και την πόρτα ανοιχτή στο τρίτο

Μα από όλα τελειότερο το ένα

που εσωκλείει το δύο, το τρία 

τον κόσμο ολάκερο

*φωτ. Εκκλησάκι της Άρτας

Ημεροστίχιο 24ης Ιανουαρίου

Ευτυχώς που υπάρχουνε και τα βουνά

Οδοδείχτες και μέτρο

Ελάφι πρέπει να γίνεις

Μην το αναβάλλεις

Φτάνοντας στις κορφές τους

Με ένα μόνο βήμα

Θα βρεθείς στον ουρανό

Ημεροστίχιο 23ης Ιανουαρίου

Στο σύγχρονο Αρτινό καφενείο

Συναγμένοι οι παλαίμαχοι της ζωής

Μοιράζονται το πλέον γαστρονομικό ρήμα στα τρία

Ήμασταν, είμαστε, θα ειμαστε

Η κοινή στιγμή 

στιγμή αιώνια

- Δύσκολα, αλλά καλά  

λέει ένας των Μαχητών.

Ημεροστίχιο 22ας Ιανουαρίου

Ημεροστίχιο Κυριακής 20ης Ιανουαρίου

Σ’ εκείνον, λέει, τον καιρό, μπορείς να πεις και τούτον

Μπαίνοντας, λέει, ο Χριστός, σ’ ένα χωριό, μια πόλη 

-πες το και μεγαλούπολη τη σήμερον ημέρα-

Δέκα λεπτροί τον απαντούν και στέκονται μπροστά του

-Αλλοίμονό μας, φίλοι μου, που η δική μας λέπρα

Καλά κρυμμένη βρίσκεται αθέατη στα μάτια-

Και μ’ ένα στόμα μια φωνή, -πώς μας ενώνει η αρρώστεια-

Του λένε, επιστάτα μας, θεραπευτά, γιατρέ μας,

Ελέησε τον πόνο μας και την αρρώστεια γιάνε

Και βλέποτνάς τους ο Χριστός, τους μίλησε, που ο πόνος 

τα σπλάχνα του κατέφαγε: Πηγαίνετε και δείξτε 

στους ιερείς το σώμα σας ώστε να υπογράψουν 

και για την θεραπεία του που θα εξακριβώσουν

Στο δρόμο καθαρίστηκαν, -έχει κι η υγεία δρόμο-

Σαν φυλλοβόλα τα σπυριά πέφταν απ’ το κορμί τους 

Μέχρι που πια καθάρισε το πληγιασμένο σώμα

Κι όλοι γινήκαν υγιείς όπως και το ποθούσαν

Ένας απ’ όλους βλέποντας το σώμα γιατρεμένο

Πίσω και πάλι γύρισε και με φωνή μεγάλη

Δοξολογούσε τον Θεό που αν σκύψει σε γιατρεύει

Πέφτει στα πόδια του Χριστού και τα φιλεί και κλαίει

Ναι, Σαμαρείτης ήτανε, δεν ήταν Ιουδαίος

Ομόφιλος του Ιησού κι από την ίδια φάρα

Απόκριση στο φίλημα ο Ιησούς του δίνει

Ρωτώντας όπως τα παιδιά που γράμματα δεν ξέρουν

Δέκα δεν ήρθατε μαζί, δέκα δεν γιατρευτήκαν

Δέκα δεν φύγαν από δω, πού ’ναι οι εννιά, χαθήκαν;

Δόξα δε δίνουν στον Θεό, το δώρο δικαιούνταν;

Μόνον ο αδικαίωτος, αλλογενής χρωστάει;

Σήκω, παιδί μου, πήγαινε, σε έσωσε η πίστη

Και όχι η αρρώστεια σου, μήτε κι η γιατρειά της

Ημεροστίχιο 18ης Ιανουαρίου

Όση πίστη χρειάζεται

Για να μετακινήσεις ένα βουνό

Άλλη τόση απαιτείται

Για να στρέψεις το βλέμμα σου

Εντός σου

Ημεροσίτχιο 2ης εβδομάδας Ιανουαρίου

8η Ιανουαρίου

Τέλειωσα το παλτό που έραβα

Απέξω μαύρο

από μέσα χρυσό

Σαν την καρδιά μου

Χρειάζομαι επειγόντως

έναν Θεό ανθρακωρύχο

-πριν της ζωής την κατολίσθηση

*

9η Ιανουαρίου

Ασπρομάλλης παραμυθάς ο Χιονιάς

Λησμονημένες ιστορίες αφηγείται

όπως

Η παρθενία, λέει

παγώνει και καίει

Δεν είναι ποτέ χλιαρή

*

10η Ιανουαρίου

Τίποτα καλό δεν έκανα σήμερα

Δεν δικαίωσα ούτε μια καλημέρα

Ας ποτίσω τουλάχιστον 

τα λουλούδια μου

τώρα που νύχτωσε

Να πιάσει μια σπιθσμή τόπο

η καληνύχτα

*

11η Ιανουαρίου

Κυνήγησέ με

Θα με πιάσεις κάποτε

Μην πάψεις στιγμή

Εγώ δε θα αντέξω πολύ

Αργά ή γρήγορα

καταγής θα πέσω

Εσύ το νου σου

Καταδίωξέ με ως το τέλος

Κι όταν σωριαστώ

Έλεος, άρπαξέ με

και κράτα με στην αγκαλιά σου

ως το χάραμα

*

12η Ιανουαρίου

Άγριο τέρας της νύχτας

βρυχάται ο βοριάς

- και φοβάμαι

Σκύλος που γαβγίζει δεν δαγκώνει

μου έλεγες πάντα, μπαμπά

Κι ο φόβος όμως δαγκώνει, μπαμπά

και δεν είσαι κοντά μου 

να με κρύψεις στα ράσα σου

Πιο φοβισμένος είσαι κι από μένα είσαι

Και τι μπορώ να κάνω

που με ήθελες κορίτσι

και ράσα δεν μπόρεσα να φορέσω ποτέ;

*

13η Ιανουαρίου

Ήτανε όμορφος σαν άγγελος

Κηλίδα αίμα δε στιγμάτισε την ομορφιά του

Η πόρτα της νταλίκας του ανοιχτή

Κι αυτός γερμένος προς τα έξω

ούτε που πάτησε το πόδι του στη γη

Πέρασε απευθείας στου ουρανού το πλατύσκαλο

Ξέρεις πώς είναι

να αντικρίζεις έναν άγγελο σ' αυτή τη σκάλα;

Ό,τι κι ο ήλιος

τη στιγμή που εκρήγνυται

*

14η Ιανουαρίου

Ο χριστιανός δε θέλει

να διορθώσει κανέναν άλλον

εκτός από τον εαυτό του

Περιέργως αυτό ενοχλεί και θυμώνει

όλους του κόσμου τους διορθωτές

- ερασιτέχνες και επαγγελματίες-

(αδιακρίτως)

Ημεροστίχιο πρώτης εβδομάδας Ιανουαρίου 2019

1η Ιανουαρίου

"Μου χάρισες μια πύρινη καρδιά

όποιος την πλησιάσει καίγεται

Ένα μυαλό αστραφτερό

τυφλώνεται αυτός που το αντικρίζει

Σώμα εξαίσιο, λένε οι περαστικοί

κανείς δεν αποτόλμησε να το αγγίξει

Μόνο για σένα μ’ έπλασες, λοιπόν;"

…

Έτσι αναχώρησε απ’ τον κόσμο

βασθιά λαβωμένη

από τον θείο έρωτα

Κι άλλο τόσο 

ανήμπορη και μόνη

2η Ιανουαρίου

"Σήμερα θα παραμείνουν

κλειστές οι αγορές"

Ευκαιρία! Ευκαιρία!

Δωρεάν ελάβετε

Δωρεάν δότε!

3η Ιανουαρίου

Ολοπόρφυρο 

Αλεξανδρινό κλωνάρι

Κείτεται νεκρό 

Κάτω απ’ τη γλάστρα του

Μη θαρρείς ήταν ώρα του

Απλώς βρέθηκε στο διάβα του Θανάτου

4η Ιανουαρίου

-Τι γίνεται, κόρη μου;

-Χιονίζει, μπαμπά…

-Αλήθεια;

-Δεν το βλέπεις από το παράθυρο;

-Δεν το βλέπω, ούτε και με νοιάζει.

Εσύ με νοιάζεις.

Έλα να με δεις, καλοκαίρι μου…

5η Ιανουαρίου

Ξύλινο πάτωμα στο σπίτι

Τσιμεντένιος ο δρόμος

Λίγο χώμα, επειγόντως!

Να θυμηθώ

Από πού έρχομαι 

Και πού πηγαίνω

6η Ιανουαρίου

Το Επταπύργιο 

χιονισμένο

λούζεται

σε άπλετο φως

Οι κάποτε φυλακισμένοι του
στήνουν χορό

την ημέρα των Θεοφανείων

7η Ιανουαρίου

Της βυζαντινής εκκλησιάς

της ταιριάζει το χιόνι

Σαν ρούχο παλιό

ραμμένο στα μέτρα της

Τόσων αιώνων

αναρίθμητα χνάρια 

αγγελικά

φανερώνονται

Μην τα αγγίξεις
Θα καείς