Ο λαμπερός πολεμιστής και ο Μικρός μονομάχος στη βιβλιοθήκη Καλαμπάκας

Ο Λαμπερός πολεμιστής και ο Μικρός μονομάχος στο 4ο Δημ. Σχ. Συκεών - 22/05/19

Φτάνοντας πλέον στο τέλος των παρουσιάσεων, ας αρχίσω να τις παίρνω χρονικά αντίστροφα, μιας και ήταν τόσο πυκνές που δεν έβρισκα τον χρόνο να γράψω δυο λόγια για την κάθε μια και να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες. 

Στο 40 Δημ. Σχ. Συκεών σήμερα, πρώτη ομάδα με παιδιά από την πρώτη μέχρι και την τετάρτη τάξη και «Λαμπερός πλεμισστής» και δεύτερη ομάδα οι μεγάλες τάξεις με τον «Μικρό Μονομάχο» που καίει καρδιές...  

Ωραία παιδιά, αν και τα περισσότερα δεν είχαν μελετήσει τα αντίστοιχα βιβλία, -πράγμα που όπως και να έχει βοηθάει τη συζήτηση- αλλά άκουσαν πολύ συγκεντρωμένα και την αφήγηση του παραμυθιού και την περίληψη του εφηβικού μυθιστορήματος και συζητήσαμε ωραία στη συνέχεια τις απορίες και τις εντυπώσεις τους. 

Αυτό που καταγράφω σε όλες τις απρουσιάσεις είναι το ερώτημα που πάντα τίθεται από τα παιδιά: σε πόσο χρόνο γράφεται ένα βιβλίο. Πίσω από αυτό κρύβεται η πραγματική τους ερώτηση που είναι: πόσο γρήγορα γράφεται ένα βιβλίο. Είναι σαφές ότι στην εποχή της ιλιγγιώδους ταχύτητας, τα παιδιά δεν έχουν καμιά πρόθεση και διάθεση να δαπανήσουν πολύ χρόνο για κάτι. Αυτό είναι μάλλον ένα ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει. Προσωπικά δεν ξεχνώ ποτέ, για να μην πω πως την έχω ως οδηγό, την περίφημη αράβικη παροιμία: ο Διάβολος βιάζεται, ο Θεός ποτέ!

Θα κλείσω ευχαριστώντας το σχολείο και για την φιλοξενία του και για την πρόσκληση που μου έκανε, τους ευγενέστατους εκπαιδευτικούς και την Διευθύντρια για τα θαυμάσια χειροποίητα δώρα τους. Να είναι όλοι καλά, δάσκαλοι και παιδιά και να ξεκουραστούν το καλοκαίρι που πλησιάζει!

Ο λαμπερός πολεμσιτής στην 16η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Μαγικές στιγμές από την παρουσίαση του Λαμπερού Πολεμιστή στην 16η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Η τρίτη τάξη του Δημοτικού σχολείου Αγίας Παρασκευής παρουσίασε το παραμύθι σε διασκευή της δασκάλας της Μαρίας Παυλίδου  που μαζί με την Όλγα Καραγιάννη και τον Ιωάννη Κασομάκη κατάφεραν να οδηγήσουν τους μαθητές τους σε εάν μουσικοχορευτικό δρώμενο που απόλαυσαν οι μαθητές της Πέμπτης και Έκτης του 4ου Δημ. Σχ. Γιαννιτσών και οι μαθητές της Πέμπτης τάξης του !0ου Δημ. Σχ. Καλαμαριάς. Σας ευχαριστώ όλους μέσα από τα βά΄θη της καρδιάς μου!

Ο λαμπερός πολεμιστής και Ο μικρός μονομάχος στη ΔΕΘΒ 2019

Ο Λαμπερός πολεμιστής στα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης - 7/03/19

Σας περιμένουμε όλους!!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

11:00-14:30 & 17:00-19:00  Φιλαναγνωστικές δραστηριότητες από τους μαθητές τουΠαιδικού μας Σταθμού, του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού μας Σχολείου.

12:30 Χαιρετισμός

12:45 Η συγγραφέας Βασιλική Νευροκοπλή παρουσιάζει το παραμύθι «Ο λαμπερός πολεμιστής» (εκδ. Λιβάνη) ένα παραμύθι για το χάρισμα της διαφορετικότητας.

13:00  «Ο ποντικός και η θυγατέρα του». Παρουσίαση του μύθου από τη μουσικό του Σχολείου, Μαρία Γκόγκα, με τους μαθητές του Νηπιαγωγείου μας.

13:15  «Με το Φι και το Ι, με το Λάμδα και το Ο…». Τη συνέχεια στο ρυθμικό ποίημα θα πουν οι μαθητές από το 4ο τμήμα της Γ΄ Τάξης του Σχολείου μας και θα παρουσιάσουν τη διαδρομή που περπάτησαν σε όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς στην Ευέλικτη Ζώνη με θέμα «Καλλιεργώντας τη φιλαναγνωσία». Στη συνέχεια θα διαβάσουν αποσπάσματα από το παραμύθι που έγραψαν και εντάχθηκε στο Ανθολόγιο Παραμυθιών «Ο πολύχρωμος κήπος 50 παραμυθάδων». (εκδ. frog)

13:45  Η συγγραφέας Δελίνα Βασιλειάδου παρουσιάζει την ιστορία «Ρόμι και Μιράντα», μια ιστορία για τη διαφορετικότητα και τη φιλία. (εκδ. Μιχ. Σιδέρη)

14:00  Απαγγελίες ποιημάτων από μαθητές του Νηπιαγωγείου μας

18:00  «Ένα βιβλίο γεννιέται…». Η διαδρομή ενός βιβλίου από τη «σύλληψη» στο μυαλό του συγγραφέα, την αποτύπωσή του στο χαρτί, την εικονογράφηση, ως τα ράφια του βιβλιοπωλείου και την ανάγνωσή του…. 

Η συγγραφέας Νίνα Ζαφειρίου  με την «Ονειροπαγίδα», η εικονογράφος Λία Φωτιάδου  με τις ζωγραφιές της και ο εκδότης Χρίστος Βάρφης (εκδόσεις Βάρφης)  θα είναι οι οδηγοί μας σ’ αυτό το ταξίδι. 

18:45  «Ο ποντικός και η θυγατέρα του». Παρουσίαση του μύθου από τη μουσικό του Σχολείου, Μαρία Γκόγκα, με τους μαθητές του Νηπιαγωγείου μας.

19:00  Οι μαθητές και οι δάσκαλοι του Πρότυπου Ωδείου μας, μας προσκαλούν να καλωσορίσουμε όλοι μαζί την Άνοιξη. Θα ακουστούν υπέροχες μελωδίες από το βιολί, το πιάνο, την κιθάρα, τα κρουστά και το βιολοντσέλο.

ο λαμπερός πολεμιστής στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Χαριλάου - 27/03/19

Στη Δημοτική βιβλιοθήκη Χαριλάου χθες το πρωί με τον Λαμπερό πολεμιστή και δύο κατά σειρά τμήματα Α ΄ τάξης του 92ου Δημ. Σχολείου Θεσσαλονίκης. Από το γυμνάσιο στο δημοτικό και αντίστροφα, ανεβοκατεβαίνω σαν ασανσέρ σε ουρανοξύστη, καμία σχέση τα πάνω πατώματα με τα κάτω. Θέα και ησυχία στα ψηλά, χώμα, σκόνη, φασαρία χαμηλά. Παντού ομως ομορφιά. Και έρωτας παντού. Ένας μικρός είναι ξαπλωμένος όπως και άλλοι στο χαλί. Όλα έχουν βγάλει τα παπούτσια τους και είναι με τις κάλτσες. Ο συγκεκριμένος όμως αρχίζει το ασυναίσθητο παιχνίδι του που με κάνει να θέλω να βάλω τα γέλια, αλλά συγκρατιέμαι. Με τις άκρες των ποδιών του χαϊδεύει τις αρβύλες μου και λίγο λίγο τα ανεβάζει στις γάμπες μου μέχρι που φτάνει να απλώσει τα ποδαράκια του πάνω στα γόνατά μου. Μου αρέσει πολύ η άνεσή του και συνεχίζω να αφηγούμαι το παραμύθι πιάνοντας τα ποδαράκια με τις καλτσούλες του σαν να ήταν ο μικρός μου γιος. Είναι παραδομένος σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Και εκεί που αρχίζει η συζήτηση και το βασικό τους ερώτημα είναι, μα καλά μιλούνε τα πουλιά; τους λέω πως όλα μιλούν, αλλά εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε γιατί δεν τα αγαπούμε όσο πρέπει. Αν τα αγαπήσουμε θα καταλάβουμε τη γλώσσα όλων των πλασμάτων και πραγμάτων της γης. Σωστά, λέει ο μικρός, αφού είμαστε τα πάντα, μπορούμε και να τα καταλάβουμε. Στο μυαλό μου έχεται η φράση του αποστόλου Παύλου, τα πάντα τοις πάσι Χριστός, δεν τους τη λέω, αλλά θαυμάζω τη σοφία των μικρών παιδιών που νιώθουν βαθιά την ποίηση της ζωής. Ο άλλος μικρός με τον οποίο θα συνδεθώ θα είναι στο επόμενο τμήμα. Στην ανάλογη συζήτηση θα μου πει: εμένα μου αρέσουν πολύ οι πιγκουϊνοι. Δηλαδή πρέπει να πάω στον Βόρειο Πόλο -και τονίζει, όχι στον Νότιο, στον Βόρειο- να τους συναντήσω και αν καταλάβω τι λένε, μόνο τότε θα είμαι βέβαιος πως τους αγαπώ πολύ; Του απαντώ πως μάλλον τους αγαπάει πολύ επειδή μοιάζει τόσο πολύ με πιγκουϊνο η φάτσα του που ίσως κάποτε γλύστρισε από τον Βόρειο Πόλο κι έφτασε στην Ελλάδα. Η χαρά που κάνει δεν λέγεται. Πάει να φύγει το τμήμα και ξαναγυρνάει σε μέα. Κυρία, αλήθεια μοιάζω με πιγκουϊνο; Αλήθεια! Είσαι τόσο γλυκός...

Περιοδεία στα σχολεία της Ξάνθης με το βιβλιοπωλείο «Δήμητρα Πυργελή»

Κυριακή 17 Μαρτίου το απόγευμα στις 7.00 μπαίνω στο λεωφορείο των ΚΤΕΛ με τελικό προορισμό την Ξάνθη όπου και θα παρουσιάσω τα βιβλία μου στα σχολεία της πόλης τις τρεις επόμενες μέρες, ακολουθώντας το πρόγραμμα που έχει ετοιμάσει η αγαπημένη συγγραφέας και βιβλιοπώλης, Δήμητρα Πυργελή. Έχω αποφασίσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού να διαβάσω και έτσι έχω πάρει μαζί μου το βιβλίο του μοναχού Παϊσιου «α εωράκαμεν και ακηκόαμεν - οι αναμνήσεις μου από τον άγιο Παϊσιο», εκδ. Ιερά Μονή Ιλαρίωνος Προμάχοι Αριδαίας, δώρο του πλέον αγαπημένου μου φίλου. Έχει ήδη νυχτώσει, δεν βλέπω τίποτα έξω από το παράθυρο και ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα το καλογραμμένο αυτό βιβλίο ακολουθώντας νοερώς, τη ζωή του αγίου. Λίγο πριν φτάσω στην Καβάλα βρίσκομαι στο κεφάλαιο όπου ο άγιος εισέρχεται στην έρημο του Σινά. Χτυπάει το κινητό μου και ακούω τη φίλη μου να μου ανακοινώνει: είσαι υποψήφια. Σε τι πράγμα; την ρωτώ, στα βραβεία του Κύκλου, φωνάζει περιχαρής, α, καλά, της λέω. Ακολουθεί παύση. Δε χαίρεσαι; χαίρομαι, εντάξει, καλό είναι, αλλά εγώ ξέρεις πού είμαι τώρα; Πού είσαι; Στην έρημο του Σινά... Δεν καταλαβαίνει ακριβώς την αντίδρασή μου, αλλά και πώς να της το εξηγήσω στο τηλέφωνο; Κάθε τι που μας βρίσκει, ευχάριστο ή δυσάρεστο, έχει σημασία σε ποια στιγμή μας πετυχαίνει και έτσι αποκτά άλλοτε μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που πράγματι έχει, άλλοτε αυτές που όντως του αναλογούν. Και η αλήθεια είναι πως εγώ πιο πολύ χαίρομαι που το καλό νέο με βρήκε στην έρημο παρέα με τον άγιο. Η έρημος αιώνες τώρα είναι εκεί, ενώ τα βραβεία έρχονται και παρέρχονται.

Στο ευλογημένο τιήμερο που θα ακολουθήσει, θα ζήσω μοναδικές και δυνατές εμπειρίες. Το πρόγραμμα είναι βαρύ, αλλά με τη βοήθεια του Θεού βγαίνει πέρα. Τη Δευτέρα πηγαίνουμε στο 4ο και 6ο Γυμνάσιο Ξάνθης, μετά στον βρεφονηπιακό σταθμό του ΟΑΕΔ και στη συνέχεια στο 1ο Γυμνάσιο. Με τα παιδιά του γυμνασίου συζητούμε πάνω στον Μικρό Μονομάχο, με τα μικρά, κυρίως τον Αχτιδούφαντή, τον Λαμπερό πολεμιστή και τον Τρελό του χωριού. Το απόγευμα δίνω μια συνέντευξη στην Μαρία Κώστογλου στο Κανάλι 6 του τηλεοπτικού σταθμού Ξάνθης. Την Τρίτη συναντιόμαστε μα τα μεγάλα παιδιά του 4ου Δημ. Σχ. για τον Μικρό Μονομάχο και συνεχίζουμε στην Παιδική Πολιτεία που έχει βρεφικό - παιδικό σταθμό και νηπιαγωγείο όπου απολαμβάνω και μια παράσταση του Αχτιδοϋφαντή από τα παιδιά, και το απόγευμα στα ΚΔΑΠ ΑΜΕΑ με νεαρούς και νεαρές όπου τους αφηγούμαι τον Αχτιδοϋφαντή, για να καταλήξουμε λίγο αργότερα στο πανέμορφο βιβλιοπωλείο της Δήμητρας για υπογραφές βιβλίων. Η προσέλευση είναι απροσδόκητα μεγάλη για μένα. Έρχονται πολλά παιδιά από αυτά που επισκέφτηκα στα σχολεία, ενώ άλλα στέλνουν τους γονείς τους να τους αγοράσουν ένα από τα βιβλία μου. Την Τετάρτη θα πάμε στο ιδιωτικό σχολείο «Άξιον» όπου τα νήπια και τα παιδιά των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού έχουν μελετήσει τον Αχτιδοϋφαντή -που θα παρουσιασουν δραματοποιημένο- και τον Τρελό του χωριού, ενώ οι τρεις μεγάλες τάξεις τον Μικρό Μονομάχο. Τον παρουσιάζουν διάβαζοντας τα αγαημένα τους αποσπάσματα και ακολουθεί συζήτηση.

Κάθε σχολείο αποτελεί μια ξεχωριστή πραγματικότητα, όπως κάθε εκπαιδευτικός και κάθε παιδί. Κάθε στιγμή που ζω κοντά τους είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Οπωσδήποτε το πολύ διαφορετικό για μένα που είμαι μαθημένη να ανταμώνω χρόνια τώρα με μικρά παιδιά, είναι η είσοδός μου στα γυμνάσια και μάλιστα με ένα βιβλίο που ακουμπά ευαίσθητα σημεία όπως αυτό του διαζυγίου. Συνειδητοποιώ γιατί έγραψα αυτό το βιβλίο. Το μεταβατικό στάδιο της εφηβείας ίσως είναι το δυσκολότερο στη ζωή του ανθρώπου. Είναι τόσο μεταβατικό που δεν ξέρεις ποιος είσαι, ποιος θέλεις να γίνεις. Χάνεις τον αυθορμητισμό σου, συνειδητοποιείς σιγά σιγά την πραγματικότητα, μπερδεύεσαι και ταλανίζεσαι μπροστά σε πλήθος πρότυπα που δέχεσαι καταιγιστικά από τα Μέσα, το σώμα σου αλλάζει με ρυθμούς απότομους και απροσδόκητους. Και χάνεις τη φωνή σου. Ο μικρός μονομάχος αυτό είναι. Η φωνή ενός εφήβου που δεν μιλά. Θα ευχόμουν, επισκεπτόμενη παιδιά γυμνασίου να μένω μαζί τους μόνη και όχι επειδή δεν είναι καλοί οι εκπαιδευτικοί που θα έλεγα πως είναι εντυπωσιακά εξαίρετοι -τουλάχιστον αυτοί που εγώ συνάντησα σε αυτό το ταξίδι. Ένιωθα όμως διαρκώς πως τα παιδιά θέλουν να μιλήσουν, αλλά όχι μπροστά σε οικείους ενήλικες που μάλιστα είναι και οι καθηγητές τους, κρίνονται απ’ αυτούς, εξετάζονται απ’ αυτούς, γνωρίζουν τα δεδομένα τους. Πάντα απέναντι σε έναν ξένο που για κάποιον λόγο μας έχει συγκινήσει, εκφραζόμαστε πιο ελεύθερα και μπορεί να του εκμυστηρευθούμε πράγματα που δε θα λέγαμε ποτέ στους οικείους μας. Ο ξένος σε λίγο θα φύγει και μαζί του θα πάρει και τα μυστικά μας. Ωστόσο έγιναν βαθιές συζητήσεις με τα μεγάλα παιδιά, αλλά διαρκώς αισθανόμουν πως ήθελαν να πουν και άλλα πράγματα που ομως δεν τα έλεγαν. Πίσω από πολύ απλές ερωτήσεις υπονοούνταν εμπειρίες επώδυνες. Αυτό ήταν για μένα λίγο βαρύ, αλλά επειδή έτσι κι αλλιώς εγώ και το βιβλίο μου δεν αποτελούμε τίποτα περισσότερο από μια αφορμή, φεύγοντας από τα γυμνάσια το μόνο που μπορούσα να κάνω, και μάλλον το καλύτερο, ήταν να προσευχηθώ στον Θεό να φροντίζει αυτά τα παιδιά και να τα οδηγεί, αλλά και να διορθώνει τα δικά μου λανθασμένα λόγια στις καρδιές τους. 

Μεγάλη ήταν και η συγκίνηση που έζησα με τους εφήβους και ενήλικες στο ΚΔΑΠ-ΑΜΕΑ. Αυτή ήταν μια παρέα αγγέλων. Πιο λαχταριστή και από τα πεντάχρονα, πιο φωτεινή και από τα βρέφη. Κάποιοι δεν μπορούσαν ούτε να μιλήσουν, αλλά τα πρόσωπά τους έλαμπαν. Όταν τους ρώτησα πού θα έδιναν οι ίδιοι τις ηλιαχτίδες τους, όσοι μπορούσαν να εκφραστούν είπαν πως θα τις έδιναν ή στην οικογένειά τους ή στις δασκάλες τους... Ένα παλικαράκι είπε πως θα την έδινε σε όσους τον φροντίζουν για να έχουν δύναμη...  

Για τα μικρά παιδιά έχω γράψει πολλές φορές. Έχουν πάντα τη χάρη του αυθορμητισμού και σε ξεκλειδώνουν αμέσως αν είσαι έστω και λίγο κλειδωμένος.

Πολλές φορές πριν αποχωρήσω από κάποιο σχολείο τα παιδιά με πλησίαζαν ζητώντας μια αγκαλιά. Ακόμα και τα μεγάλα. Τι να τα κάνεις τα λόγια, λοιπόν; Μια αγκαλιά γυρεύει ο άνθρωπος σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται. Ίσως αυτή να ειναι και η μόνη υποχρέωση του ενήλικα απέναντι στις τρυφερές ηλικίες.

Τα πρωινά της Ξάνθης μένουν ανεξίτηλα τρυφερά χνάρια στην καρδιά μου, αλλά και τα βράδια είχαν την ξεχωριστή χάρη, παρέα πάντα με την Δήμητρα, να ανταμώνουμε και με παλιούς φίλους που ζουν πλέον εκεί και αποτελούν αδέρφια μου. Για τη φιλοξενία της Δήμητρας δεν έχω λόγια. Ούτε η μαμά μου δε θα με φρόντιζε έτσι. Με καλόμαθε και μου λείπει τώρα που επέστρεψα στο σπίτι μου... Το παραμυθένιο βιβλιοπωλείο της είναι ένα καταφύγιο διψασμένων για αγάπη και πεινασμένων για πνευματική τροφή ανθρώπων. Σπάνια συναντά κανείς τόσο διαβασμένους βιβλιοπώλες που έχουν την διάκριση να ξέρουν τι αναζητά κάθε αναγνώστης και του το δίνουν απλόχερα. Κλείνοντας αυτό το κείμενο θα πω πως η Ξάνθη είναι ένας πολύ ευλογημένος τόπος με χαρισματικούς και ευλαβείς ανθρώπους. Την αγάπησα πολύ περισσότερο γνωρίζοντάς τους καλύτερα και ευχαριστώ τον Θεό που μου χάρισε αυτό το μέγα δώρο! 

Ο λαμπερός πολεμιστής στην Παιδική βιβλιοθήκη Ορέστου με την Κατερίνα Καραβαγγέλη - 13/02/19

Ήταν στις 13 του Φλεβάρη όταν στην Παιδική Βιβλιοθήκη Ορέστου, η χαρισματική Katerina Karavageli παρουσίασε τον Λαμπερό Πολεμιστή στους μικρούς αναγνώστες διαβάζοντας και παίζοντας μαζί τους! Μια φωτογραφική γεύση μπορεί να μας μεταφέρει εκεί και να πάρουμε λίγη από τη χαρά αυτής της συναρπαστικής συνάντησης που δυστυχώς ούτε εγώ μπόρεσα να γευτώ από κοντά. Ευχαριστώ όμως με όλη μου την καρδιά και την Κατερίνα και τη βιβλιοθήκη και βέβαια τα παιδιά, ευχόμενη να είναι στη ζωή τους οδηγός και προστάτης αυτό το φτερωτό πλάσμα που κατάφερε να νικήσει με τα όπλα του Φωτός, την κούραση, την απελπισία και πάνω απ' όλα την άγνοια -όπως λέει και το παραμύθι, χάρη στις δικές του προσπάθειες, αλλά και στη διάλειπτη συμπαράσταση του δίδυμου αστεριού του!