Labels

Showing posts with label Ο μικρός μονομάχος. Show all posts
Showing posts with label Ο μικρός μονομάχος. Show all posts

Tuesday, February 24, 2026

Ο Μικρός Μονομάχος Της Βασιλικής Νευροκοπλή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη


 Ο νέος κύκλος εκδοτικής συνεργασίας εγκαινιάστηκε με ένα πολύ αγαπημένο βιβλίο των εφήβων που ζητούν επίμονα τα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της χώρας μας, τον Μικρό Μονομάχο που κυκλοφορεί πλέον από τις Εκδόσεις Πατάκη-Patakis Publishers.

Το εφηβικό μου μυθιστόρημα το είδαμε από την αρχή με επιμελήτρια και διορθωτή και οι μικρές πινελιές αλλαγών θεωρώ πως το έκαναν ακόμη καλύτερο. Αν και πρωτοεκδόθηκε το 2017 από τις εκδόσεις Λιβάνη, παραμένει επίκαιρο και όπως μου λένε συχνά οι εκπαιδευτικοί είναι το αγαπηένο βιβλίο ακόμη και παιδιών που δεν αγαπούν το διάβασμα.
Η χαρά μου είναι μεγάλη, όπως και η συγκίνησή μου.
Η συνεργασία με τους ανθρώπους των εκδόσεων Πατάκη ήταν άριστη, άκρως επαγγελματική και διαποτισμένη διάκριση και ευγένεια.
Τους ευχαριστώ όλους θερμά και ιδιαιτέρως την Έλενα Πατάκη για την εμπιστοσύνη!
Αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα. Να είμαστε γεροί και θα ακολουθήσουν και άλλα...

Tuesday, March 14, 2023

Ο Μικρός Μονομάχος στο Αμερικάνικο Κολέγιο Ελλάδος Pierce- Δευτέρα 6 Μαρίτου 2023


Τη Δευτέρα 6 Μαρίτου επισκέφτηκα το Pierce – Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος για να συζητήσουμε με τα παιδιά για το βιβλίο μου «Ο Μικρός Μονομάχος». Το είχαν διαβάσει όλα και η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μέσα στον πανέμορφο χώρο της βιβλιοθήκης. Οι προβληματισμοί των παιδιών, η ευγένειά τους, η στάση τους όλη και το λεξιλόγιό τους μέσα σε ένα κλίμα ελευθερίας και πραγματικής έννοιας για τα παιδιά και τη μόρφωσή τους με ενθουσίασαν και με συγκίνησαν βαθιά. Αφήνω ένα μικρό δείγμα κάποιων διαλόγων.

-      Ποιο είναι το πιο βαρύ πράγμα που μπορεί να σηκώσει ένας άνθρωπος, τους ρωτώ.

-      Ο εαυτός μας...

-      Όταν πονάμε, τι μπορούμε να κάνουμε;

-      Να περιμένουμε λίγο μέχρι να καταλαγιάσει ο πόνος…

-      Ακόμη και μια μικρή στεναχώρια να έχουμε, τους λέω, αν ασχολούμαστε διαρκώς μαζί της, φτάνει να μεγεθυνθεί πάρα πολύ στο τέλος.

 

-      Το αντίθετο μπορεί να συμβεί; Να έχουμε κάτι πολύ σοβαρό και να μειωθεί η βαρύτητά του;

 

-      Μα όταν μοιραζόμαστε αυτό που μας απασχολεί δεν ελαφραίνει το βάρος του;

 

-      Εμένα μου έχει τύχει να εκμυστηρευτώ αυτό που με στεναχωρεί και μετά να νιώσω πολύ χειρότερα.

 

-      Άρα μήπως πρέπει να επιλέγουμε προσεκτικά σε ποιον ανοίγουμε την καρδιά μας;

 

…..

-      Κυρία, γιατί η συνάντηση με τον Γεράσιμο διαρκεί τόσο λίγο;

-      Τι θα ήθελες, εσύ;

-      Να μιλούν περισσότερο, με ενδιέφερε να μάθω κι άλλα απ’ αυτόν τον άνθρωπο…

(Ο Γεράσιμος είναι ο ασκητής που συναντά ο πρωταγωνιστής στο βιβλίο και οι αποκρίσεις του στα προβλήματά του δεν είναι αποτέλεσμα της φαντασίας μου αλλά ανάλογης εμπειρίας μου με φωτισμένους ανθρώπους).

Ευχαριστώ θερμά το σχολείο, τον διευθυντή, τους εκπαιδευτικούς του και όλα του τα παιδιά για τη χαρά της επικοινωνίας και του μοιράσματος. Ευχαριστώ και τον Εκδοτικό Οργανισμό Λιβάνη για τη διοργάνωση και υποστήριξη της εκδήλωσης. 

 

 

Thursday, June 2, 2022

Παρουσίαση του βιβλίου "Ο μικρός μονομάχος" στην Ελληνογαλλική Σχολή


Με τους μαθητές της Δευτέρας Γυμνασίου της Ελληνογαλλικής Σχολής πριν λίγες μέρες στην Αθήνα συζητήσαμε πάνω στο βιβλίο μου "Ο μικρός μονομάχος" που είχαν να το διαβάσουν μέσα στις διακοπές του Πάσχα. Μου φάνηκαν μεγάλα αυτά τα παιδιά, μεγαλύτερα από την ηλικία τους. Σοβαρά, σκεπτόμενα, προβληματισμένα και πολύ ευαίσθητα. Έχω την εντύπωση πως τα δυο τελευταία δύσκολα χρόνια που τους βρήκαν με την είσοδό τους στο γυμνάσιο στάθηκαν ένα γεγονός που τα τραυμάτισε ή τουλάχιστον τα δυσκόλεψε πολύ κι ίσως να ήταν κι αυτός ο λόγος που τα ένιωσα και μεγαλύτερα... Εύχομαι ολόψυχα οι μικροί μας μονομάχοι να νικήσουν και αυτή τη φορά -και να νικούν πάντα- τις αντιξοότητες της ζωής και να μας χαρίζουν το φως που κατά φύση κουβαλούν!

Ευχαριστώ το υπέροχο αυτό σχολειό και τους ανθρώπους του!




 

Thursday, May 30, 2019

Ο Μικρός Μονομάχος της Βασιλικής Νευροκοπλή - της Ευτυχίας Αλεξάνδρας Λουκίδου στο diastixo.gr


Καταρχήν, ας δούμε αν υπάρχουν Κύκλωπες. Και αν υπάρχουν, πώς ζουν και πού κατοικούνε; Σε σπηλιές προφανώς. Και πώς διατρέφονται; Με σάρκες συνήθως. Τι γίνεται όμως όταν για κάποιο λόγο οι Κύκλωπες αυτοί αλλάζουν γευστικές προτιμήσεις και τότε αντί για σάρκες τρώνε ρεύμα; Τι ρεύμα; Ρεύμα ηλεκτρικό από αυτό που μας φέγγει και μας φωτίζει, που μας ζεσταίνει στις παγωνιές και μας δροσίζει το καλοκαίρι, που μας εξασφαλίζει φαγητό μαγειρευτό και μας μετακινεί από το ασανσέρ μέχρι το διαμέρισμά μας κι από την πόλη ως το χωριό μας. Και τότε, εκεί που είχες όλες τις ανέσεις, παύεις να έχεις ηλεκτρισμό. Υπάρχει δηλαδή περίπτωση μια ωραία πρωία το ρεύμα να εξαφανιστεί σαν κάποιους ηλικιωμένους που φεύγουν απ’ το σπίτι τους και κανένας δεν ξέρει πώς να τους ξαναφέρει πίσω;
αι τι γίνεται όταν εξαιτίας αυτής της εξαφάνισης αδυνατείς να φορτίσεις το κινητό σου και τότε, όσο κι αν το παρακαλάς, όλες οι κλήσεις προς τον Θεό του ρεύματος μένουν πεισματικά αναπάντητες; Μιλήσαμε στην αρχή για Κύκλωπες που διαμένουν σε σπήλαια. Άραγε μόνον οι Κύκλωπες κατοικούν σε σπηλιές ή μήπως καμιά φορά κι εμείς, μόνο που εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε; Και πόσων ειδών σπηλιές υπάρχουν;
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Υπάρχουν οι καλές, αλλά υπάρχουν και οι κακές σπηλιές. Αναφορικά με τις πρώτες, μιλούμε για εκείνο το ξεχωριστό προσωπικό καταφύγιο που όλοι έχουμε ανάγκη, ένα σπήλαιο ιδιωτικό, σπήλαιο πριβέ όπου κάποιοι ξεκουράζονται, ονειρεύονται, απομονώνονται, κρύβονται από τα αδιάκριτα βλέμματα ή κάποτε ακόμη κι απ’ τις κακοτοπιές της οικογένειάς τους, τότε που ο κόσμος μοιάζει να καταρρέει. Αυτό συμβαίνει, όταν για παράδειγμα ένα διαζύγιο των γονιών μετατρέπει τα παιδιά σε φορητούς υπολογιστές που μεταφέρονται από το ένα σπίτι στο άλλο θυμίζοντας έπιπλα που τα αλλάζεις θέση όταν δεν σε βολεύουν. Μια ιδιότυπη τελετή παράδοσης-παραλαβής, που σε αναγκάζει να περιορίζεσαι στο καταφύγιό σου για ανασύνταξη δυνάμεων, σκέψεων και περισυλλογή. Υπάρχουν όμως και τα κακά σπήλαια. Εκείνα που σε καταπίνουν και σε απορροφούν σε έναν εικονικό κόσμο ψεύτικων φίλων, άγνωστων θαυμαστών και πολλαπλών likes. Αναφέρομαι στο σπήλαιο του κινητού ή γενικότερα του διαδικτύου, που μας εμποδίζει να συνομιλήσουμε πραγματικά οδηγώντας μας σε μια πρωτοφανή σίγαση της γλώσσας και σε μια απομάκρυνση από το πρόσωπο και την ψυχή του άλλου. Όταν για λόγους αδιευκρίνιστους, λοιπόν, διακόπτεται σε μια περιοχή το ρεύμα τελείως αιφνιδιαστικά, το αναποδογύρισμα που επέρχεται στις καθημερινές συνήθειες μας συστήνει μια σειρά πρωτόγνωρων πραγμάτων.
Η αλληλεγγύη δηλαδή, από λέξη που ίσως κάποιοι να τη συναντούσαν μόνο σε εκθέσεις ιδεών ή στο μάθημα των Νέων Ελληνικών, αρχίζει να γίνεται πλέον μια νέα πραγματικότητα. Στον Μικρό μονομάχο βλέπουμε τον νεαρό ήρωα της ιστορίας να κινητοποιείται και, βγαίνοντας από τη σπηλιά του αυτιστικού εγώ, με φυσικότητα να σπεύδει αρωγός στις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.
Ως εκ τούτου, όταν η νέα πραγματικότητα του γενικευμένου σκοταδιού ακινητοποιεί σταδιακά όλες τις υπηρεσίες και τα πάντα δυσλειτουργούν, υπολειτουργούν και τέλος νεκρώνονται, παρατηρούμε να συμβαίνει το εξής αντιφατικό και απροσδόκητο.
Αντί το σκοτάδι να φέρει σκοτάδι, ένα νέο φως ανατέλλει, με αποτέλεσμα τα μάτια να σηκώνουν το βλέμμα τους, να κοιτάζουν τον κόσμο αλλιώς και επιτέλους να βλέπουν. Και τότε, τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπουν; Αν μιλάμε για τον Αργύρη, τον ήρωα του βιβλίου, τότε αυτό που βλέπει είναι τον πλησίον, τους γονείς, τους φίλους του και φυσικά και τον ίδιο τον εαυτό του. Έτσι, λοιπόν, σβήνοντας το φως του ηλεκτρισμού αναβοσβήνουν και φέγγουν οι πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Παρατηρεί ο Αργύρης για πρώτη φορά το μονίμως χαμογελαστό πρόσωπο της γειτόνισσας κυρίας Ροζαλίας που, αν και έχει να φροντίσει τον άρρωστο άντρα της και λείπουν τα φάρμακα και οι ενέσεις, ανοίγει ανελλιπώς τα παράθυρα να μπει η ευλογία του Θεού στα δωμάτια κι όταν τη ρωτά πώς χωράνε σε ένα τόσο μικρό σπίτι δυο άνθρωποι εκείνη το συγκρίνει με τη φάτνη που χώρεσε τον Χριστό και του εξηγεί πως, αν δεν τα συγκρίνει όλα με τον Θεό, τότε ή θα περηφανευτεί ή θα ζηλέψει.
Στη συνέχεια, παρατηρεί μια ισχνή ηλιαχτίδα να διαπερνά τα σύννεφα και να φωτίζει το μισό πρόσωπο της μητέρας του, μια ηλιαχτίδα που τον κάνει να αναλογιστεί πως τόσον καιρό δεν νοιάστηκε για τις ανάγκες τις δικές της αλλά ούτε και του πατέρα του. Και μια και δεν έχει κινητό να βυθιστεί στο φωτεινό σκοτάδι του, κατευθύνεται ανόρεχτα στο δωμάτιό του και διαβάζει μια σελίδα βιβλίου που στην αρχή απέρριψε. Σιγά μη διαβάσει ανθολογία ελληνικής ποίησης, σκέφτηκε, όταν το πήρε στα χέρια του. Όμως την ώρα που το πετούσε απογοητευμένος στο πάτωμα, το βιβλίο άνοιξε στη σελίδα με το ποίημα της Ζωής Καρέλλη:
Τόσο είναι το πάθος μου της ζωής/ που θα μπορούσα να πεθάνω./ Τόσο ζω που καταλαβαίνω/ πόσο πεθαίνω./ Τόση είναι η ζωή μου/ που με πεθαίνει./ Τόσο μπορώ να ζήσω/ που μπορώ ν’ αδιαφορήσω αν ζω./ Τόσο ζητώ να ζήσω/ που δεν αντέχω να ζω.
Και τότε, ως διά μαγείας αποφασίζει να κερδίσει τον χαμένο χρόνο και να ζήσει πραγματικά, να βγει από την εξορία του κινητού και του δωματίου του και να σταματήσει να παριστάνει πως ζει. Συναντά τους συμμαθητές του με τους οποίους, αφού δεν μπορούν να προσκολληθούν στις αναρτήσεις των φίλων και να παίξουν παιχνίδια στο κινητό, ξανασκέφτονται την μπάλα. Έχει προηγηθεί βέβαια η ακόλουθη στιχομυθία, που περιγράφει τον πανικό και το αδιέξοδο όπου τους είχε οδηγήσει η απουσία ρεύματος:
«Εγώ θα βγω στους δρόμους και θα ζητιανέψω, δώστε μου λίγο ίντερνετ, θα λέω, ελάτε καλέ κύριε, αν έχετε μπαταρία στο κινητό σας, ελεήστε με κι εμένα τον φτωχό», είπε ο Κωστής που δεν έχανε το χιούμορ του. 
«Εγώ θα πάω πρόσφυγας σε χώρα με ίντερνετ», είπε ο Μανόλης. 
«Εγώ δε θα κάνω τίποτα, γιατί θα με προλάβει το εγκεφαλικό που θα πάθω και δε θα υπάρχει τρόπος να σας ειδοποιήσουν», είπε ο Δημήτρης […]»
Ο Αργύρης μας, όμως, που ένιωσε ξαφνικά «ότι ο κόσμος του ίντερνετ είναι ένα λιλιπούτειο κάστρο που κάποιος κατάφερε να μας φυλακίσει μέσα του», αλλάζει πορεία και στρέφεται στο όνειρο, στην παρατήρηση και στον συνάνθρωπο. Αντιλαμβάνεται πως η χαρά να βοηθάς τον άλλον μικραίνει τις αποστάσεις, πως η αγάπη στους ανθρώπους, αφού δεν είναι ρεύμα να σβήνει, αφού δεν είναι ρεύμα που διακόπτεται, κανονικά πρέπει να μένει άσβηστη.
Αντί το σκοτάδι να φέρει σκοτάδι, ένα νέο φως ανατέλλει, με αποτέλεσμα τα μάτια να σηκώνουν το βλέμμα τους, να κοιτάζουν τον κόσμο αλλιώς και επιτέλους να βλέπουν.
Όταν όμως συμβεί ανθρώπους που παλιά αγαπιόντουσαν να τους τυλίγει το σκοτάδι και να αποφασίζουν να χωρίσουν, τότε η μόνη πολεμική εναντίον του για όσους το υφίστανται είναι να παλέψουν όπως τολμούσαν παλιά οι μονομάχοι, προκειμένου ν’ απελευθερωθούν απ’ τη σκλαβιά των Ρωμαίων κατακτητών.
Όσο διάβαζα τον Μικρό μονομάχο, δεν έφευγε από το μυαλό μου η αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα. Ο μύθος διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά. Έτσι, οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντί τους τοίχο. Κι επειδή οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα. Εάν όμως κάποιος από τους αλυσοδεμένους του σπηλαίου κατορθώσει να ελευθερωθεί, να βγει από τη σπηλιά και να ανέβει πάνω στη γη και, πλέον, δει τα πράγματα κάτω από το φως του ήλιου, θα καταλάβει την πλάνη στην οποία ζούσε. Θα αντιληφθεί τότε ότι οι σύντροφοί του, που εξακολουθούν να βρίσκονται αλυσοδεμένοι στο σπήλαιο, ζουν βυθισμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις τους. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την καταβύθιση στο σπήλαιο του διαδικτύου, το οποίο ο Αργύρης αντιλήφθηκε και αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή του. Σήκωσε τα μάτια του από την οθόνη και είδε ότι για πέντε χρόνια τού έλειπε ο πατέρας του. Όταν στα εννιά του λόγω του διαζυγίου των γονιών του καλείται να γίνει ο άνδρας της οικογένειας, η μητέρα του του αγοράζει ένα πανάκριβο κινητό. Από εκεί άρχισαν όλα. Μας εξομολογείται:
«Η τεχνολογία λειτούργησε μια χαρά σαν ναρκωτικό. Βούτηξα στις οθόνες όπως ένα ψάρι που, βγάζοντάς το κάποιος απ’ τη θάλασσα, για να μην του ξεψυχήσει, γεμίζει μια γυάλα με νερό και το βουτάει μέσα. […] Διάβαζα όσο για να περνώ τις τάξεις. Όλες τις άλλες ώρες ήμουν στο ίντερνετ.»
Στη γραφή της Νευροκοπλή που αγαπώ και θαυμάζω βρίσκει κανείς χίλια νήματα που, από όποιο κι αν πιαστεί, βγαίνει με ασφάλεια στην περιοχή του ηθικού και του ελεύθερου, του ανθρώπινου και του πραγματικού, στην αλήθεια που μας διαφεύγει και η οποία ωστόσο βρίσκεται πάντα στο δίπολο Θεός και άνθρωπος. Μας συνδέει με τους ανθρώπους που έφυγαν και με τους άλλους που, αν και είναι ακόμα εδώ και ως εκ τούτου ορατοί, κάποτε γίνονται πιο αόρατοι κι από τους πεθαμένους.
Σε ένα ταξίδι που επιχειρεί με τα πόδια λόγω έλλειψης μεταφορικών μέσων προς το χωριό του πατέρα του, για να τον συναντήσει, ουσιαστικά απολαμβάνουμε την αντίστροφη μέτρηση, κάτι σαν βηματισμούς προς τα πίσω για να ξανάβρει τις ρίζες του αλλά και την αλήθεια, την αγάπη και τη θαλπωρή. Μόνο που η ζωή τον ανταμείβει και συναντά εκτός απ’ όλα αυτά και τον αληθινό έρωτα. Έναν έρωτα με σάρκα και οστά, με βλέμμα και χαμόγελο, νιφάδες χιονιού που κολλούν στο στόμα του κοριτσιού με πρόσωπο αληθινό και όχι εικονικό από εκείνο των πειραγμένων φωτογραφιών του instagram.
Και τότε όλα μαγικά αναλαμβάνουν να αποκαταστήσουν τα λάθη του παρελθόντος και να δοθεί η πολυπόθητη δεύτερη ευκαιρία που όλοι αναζητούμε. Υπάρχει ελπίδα, λοιπόν. 
Ένας σκούφος του πατέρα του στο κεφάλι του Αργύρη, το σφίξιμο του χεριού σε άγνωστο ασθενή μέσα σε ασθενοφόρο, ένα κορίτσι στο καφενείο που κερνάει κονιάκ και το λένε Μαρία αλλά μπορεί και Αριάδνη, αφού είναι το μόνο που βαστά στα χέρια του τον μίτο για να τον βγάλει από τον λαβύρινθο, μια ευτυχής, απρόσμενη συνάντηση στο κοιμητήριο, γιατί τα βλέμματα των νεκρών είναι τα πλέον εχέμυθα, ένας κοσμοκαλόγερος που ξεστομίζει μια άλλη εκδοχή για τα παιδιά των διαζευγμένων γονιών, καθώς τα ονομάζει τυχερά, αφού τα αναλαμβάνει προσωπικά ο Θεός, και μια σημαντική πληροφορία από αυτόν πως η μελαγχολία και η κατάθλιψη δεν είναι παρά αξόδευτη αγάπη.
nevr
Το ρεύμα αργά ή γρήγορα επιστρέφει και η αυλαία των περιπετειών μοιάζει να κλείνει, μόνο που τώρα πια τίποτα δεν είναι ίδιο. Όλα φωτίστηκαν πλέον από τη σωστή γωνία και αναδείχτηκε το αληθινό φως των πάντων, αυτό που παραμένει άσβεστο όσα blackout κι αν συμβούν, όσες βλάβες κι αν προκύψουν.
Κι αυτό δεν είναι άλλο από το φως της αγάπης.





https://diastixo.gr/kritikes/efivika/12235-mikros-monomaxos?utm_source=MailingList&utm_medium=email&utm_content=animus10%40gmail.com&utm_campaign=Newsletter_29_4_2019_15_51






Friday, May 24, 2019

Ο Μικρός Μονομάχος στη Δημ. Βιβλιοθήκη Χαριλάου με το 4ο Δημ. Σχ. Πυλαίας - 20/05/19



 Δευτέρα 20 του Μάη στην αγαπημένη ιδιάιτερα πλέον βιβλιοθήκη της Χαριλάου με τον Μικρό Μονομάο και τους μαθητές του 4ου Δημ. Σχ. Πυλαίας. Τι να πω; Αυτά ήταν παιδιά ζάχαρη!Τόσο ευγενικά, τόσο γλυκά, τόσο προσηλωμένα σαν να βρίσκονταν σε εκκλησία. Δεν είναι σύνηθες σε αυτόν τον βαθμό και μάλιστα όταν η συντριππτική πλειοψηφία είναι αγόρια. Θέλω να συγχαρώ και τους γονείς τους και την υπέροχη δασκάλα τους απ‘ την καρδιά μου και βέβαια την βιβλιοθήκη! 
Το μόνο πρόβλημα που έχω πλέον με αυτό το βιβλίο είναι πως όλα τα παιδιά μου ζητούν το επόμενο, κάτι σαν δεύτερο μέρος του, που θα είναι η απάντηση του κοριστιού στον ήρωα μας, τον Μικρό Μονομάχο... αυτά είναι τα δύσκολα....











Ο Μικρός μονομάχος στο 25ο Δημ. Σχ. Ευόσμου (ένα σχολείο φάντασμα) - 21/05/19


Τρίτη 21 του Μάη έχω στο πρόγραμμα να επισκεφτώ το 25ο Δημ. Σχ. Ευόσμου. Από βραδύς αναζητώ τη διεύθυνση του σχολείου και βρίσκω την εξής: Άνωθεν περιφερεακού. Μα τι διεύθυνση είναι αυτή, σκέφτομαι, κάτι δεν κάνω καλά. Όσο κι αν ψάχνω όμως, δεν βρίσκω τίποτα διαφορετικό. Το πρωί μπαίνω στο ταξί και λέω στον ταξιτζή το και το. Τι διεύθυνση είναι αυτή, μου λέει. Έλα μου ντε. Και αρχίζει η αναζήτησή...
Όταν κάποτε εντοπίζουμε το σχολείο, βρίσκομαι έκπληκτη μπροστά σε μαι παράταξη λυώμενων κουτιών δίπλα σε ένα μικρό κτίριο που ήταν το μόνο χτιστό κτίριο. Με υποδέχεται η ευγενέστατη και χαμογελαστή διευθύντρια στην είσοδο της αυλής. Σημειωτέον πως έχει τα ωραιότερα μάτια που έχω δει ποτέ, καθαρό ατόφιο ακηλίδωτο μελί!
- Μα πείτε μου, σας παρακαλώ, ποια είναι η διεύθυνση του σχολείου; Τη ρωτώ.
- Δεν υπάρχει διεύθυνση, μου απαντά.
- Και πώς σας βρίσκει ο ταχυδρόμος; Τα γράμματα, τα έγγραφα, πού έρχονται;
- Δεν υπάρχει ταχυδρόμος, δεν υπάρχει γραμματοκιβώτιο, δεν έρχονται ποτέ έγγραφα. Αν δεν είχαμε υπολογιστή δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με κανένα και με τίποτα.
- Και όλες αυτές οι οικοδομές που υπάρχουν γύρω από το σχολείο και σε όλη την περιοχή;
- Πουθενά δεν υπάρχει οδός και αριθμός. Κάποιοι κάτοικοι έχουν κάποιες θυρίδες κάπου στα χωράφια.
- Τι δύναμη έχει το σχολείο σας;
- Έχουμε 380 παιδιά. Είμαστε 17θέσιο. Είμαι 12 χρόνια εδώ, από τότε που ήρθα ρωτώ τι γίνεται με το κτίριο που μας έχουν υποσχεθεί, γίνεται μελέτη και γίνεται μελέτη ακούω χρόνια. Το 2017 μας ανακοίνωσαν πως τελείωσε η μελέτη και τα λεφτά μπήκαν στον λογαριασμό. Από τόσε μέχρι σήμερα ούτε τούβλο δεν είδαμε...
Σοκάρομαι, θυμώνω, αηδιάζω με τις πολιτικές.των δημοτικοών  συμβούλων και των δημάρχων που βρίσκονται πού; Σε μια περιοχή της Θεσσαλονίκης, τον Εύοσμο, απλώς από την πάνω μεριά του περιφερειακού, όχι από την κάτω. Αλλά πρέπει να συγκρατηθώ, να αυτοκυριαρχθώ, τα παιδιά περιμένουν την παρουσίαση του Μικρού Μονομάχου στοιβαγμένα σε ένα κουτί που πυρώνει το καλοκαίρι και παγώνει το χειμώνα...
Εννοείται πως δεν υπάρχει αίθουσα πολλαπλών χρήσεων ή γυμναστήριο. Αστεία πράγματα. Να μιλήσουμε για μικρόφωνο είναι περιττό, ποιος ο λόγος;
Δε θα μιλήσω για την παρουσίαση, για τα παιδιά  τους καλούς τους δασκάλους. Αγωνίζονται όλοι ηρωϊκά και εύγε τους! Απλώς ντρέπομαι αφάνταστα ως πολίτης αυτής της χώρας και αυτής της πόλης που αποδέχονται να υπάρχουν συνοικισμοί και σχολεία φαντάσματα...






Wednesday, May 22, 2019

Ο Λαμπερός πολεμιστής και ο Μικρός μονομάχος στο 4ο Δημ. Σχ. Συκεών - 22/05/19



Φτάνοντας πλέον στο τέλος των παρουσιάσεων, ας αρχίσω να τις παίρνω χρονικά αντίστροφα, μιας και ήταν τόσο πυκνές που δεν έβρισκα τον χρόνο να γράψω δυο λόγια για την κάθε μια και να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες. 
Στο 40 Δημ. Σχ. Συκεών σήμερα, πρώτη ομάδα με παιδιά από την πρώτη μέχρι και την τετάρτη τάξη και «Λαμπερός πλεμισστής» και δεύτερη ομάδα οι μεγάλες τάξεις με τον «Μικρό Μονομάχο» που καίει καρδιές...  
Ωραία παιδιά, αν και τα περισσότερα δεν είχαν μελετήσει τα αντίστοιχα βιβλία, -πράγμα που όπως και να έχει βοηθάει τη συζήτηση- αλλά άκουσαν πολύ συγκεντρωμένα και την αφήγηση του παραμυθιού και την περίληψη του εφηβικού μυθιστορήματος και συζητήσαμε ωραία στη συνέχεια τις απορίες και τις εντυπώσεις τους. 
Αυτό που καταγράφω σε όλες τις απρουσιάσεις είναι το ερώτημα που πάντα τίθεται από τα παιδιά: σε πόσο χρόνο γράφεται ένα βιβλίο. Πίσω από αυτό κρύβεται η πραγματική τους ερώτηση που είναι: πόσο γρήγορα γράφεται ένα βιβλίο. Είναι σαφές ότι στην εποχή της ιλιγγιώδους ταχύτητας, τα παιδιά δεν έχουν καμιά πρόθεση και διάθεση να δαπανήσουν πολύ χρόνο για κάτι. Αυτό είναι μάλλον ένα ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει. Προσωπικά δεν ξεχνώ ποτέ, για να μην πω πως την έχω ως οδηγό, την περίφημη αράβικη παροιμία: ο Διάβολος βιάζεται, ο Θεός ποτέ!
Θα κλείσω ευχαριστώντας το σχολείο και για την φιλοξενία του και για την πρόσκληση που μου έκανε, τους ευγενέστατους εκπαιδευτικούς και την Διευθύντρια για τα θαυμάσια χειροποίητα δώρα τους. Να είναι όλοι καλά, δάσκαλοι και παιδιά και να ξεκουραστούν το καλοκαίρι που πλησιάζει!




Tuesday, May 14, 2019

Ο μικρός μονομάχος στην 16η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης με το Πειραματικό Λύκειο Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Πρώτα μια επίσκεψη στην τάξη των Μικρών Μονομάχων της πρώτης τάξης του Πειραματικού Λυκείου του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για να γνωριστούμε, να κουβεντιάσουμε, να αναρωτηθούμε και να παραδοθούμε στο τέλος στη ζεστασιά της νεογέννητης αγάπης που δε θέλει και πολύ να τυλίξει τους ανθρώπους. 
Και μετά, συνεπικουρία της φιλολόγου Ελένης Χειμαριού και του μαθηματικού - μουσικού Νίκου Τερψιάδη στην 16η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου μια μοναδική παρουσίαση του Μικρού Μονομάχου δραματοποιημένη σε κινηματογραφικά - θεατρικά στιγμιότυπα από την Δανάη, μας έφεραν δάκρυα συγκίνησης, μαζί με το βίντεο που έφτιαξαν τα ίδια τα παιδιά όπως και μουσικές που έπαιξαν αριστοτεχνικά δίνοντας κυριολεκτικά ένα τέλειο ρεσιτάλ, συν τους χειροποίητους σελιδοδείκτες που μοίρασαν στον κόσμο με αποσπάσματα από το βιβλίο!
Μερκά πράγματα δεν τα περιγράφεις, τα ζεις... και αν τα ζήσεις μένουν ανεξίτηλα χνάρια στην καρδιά γράφοντας με χρυσά γράμματα: υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ!
Σας ευχαριστώ ολοψυχα Ελένη, Νίκο και λατρεμένοι μου Μικροί Μονομάχοι!










Sunday, March 31, 2019

Ο μικρός μονομάχος - Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού βιβλίου 2019


Στην προκειμένη περίπσωση μάλλον δεν ισχύει η παροιμία «άλλος έχει το όνομα κι άλλος τη χάρη»... 
«Ο μικρός μονομάχος» τίμησε και το όνομα και τη χάρη του στη μονομαχία των βραβείων, παίρνοντας χθες βράδυ το βραβείο του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου 2019 στην κατηγορία του εφηβικού - νεανικού μυθιστορήματος.
Δεν ήταν δυνατόν να παρευβρίσκομαι στην τελετή, αφού είχα παρουσίαση στον Ιανό της Θεσσαλονίκης το μεσημέρι και αφού ήταν προγραμματισμένο να κατέβω σήμερα στην πρωτεύουσα για παρουσιάσεις που θα ακόλουθήσουν.
Οπότε, όταν με πήραν τηλεφωνο να μου το ανακοινώσουν, ήμουν στην κουζίνα μου και εκείνη τη στιγμή έκλαιγα από τα κρεμμύδια που καθάριζα για το σπανακόρυζο που ετοίμαζα...
Φαίνεται πως αθέλητα τηρώ την Παπαδιαμαντική παράδοση να απουσιάζω από τις βραβεύσεις μου...
Άρχισαν να πεέφτουν βροχή τα μηνύματα, απαντούσα, ανακάτευα το σπανακόρυζο μη μου αρπάξει και συνέχιζα... ωραία πράματα...
Ευχαριστώ θερμά την επιτροπή των βραβείων του Κύκλου και συγχαίρω όλους τους υποψήφιους, βραβευμένους και μη.
Ευχαριστώ θερμά τις εκδόσεις Λιβάνη Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη και όλους τους άξιους συνεργάτες μου που συνέβαλαν στην έκδοση και διακίνηση αυτού του βιβλίου.
Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την Γιώτα Λιβάνη που διέβλεψε πως μπορώ να γράψω ένα τέτοιο βιβλίο και μου το ζήτησε με εμπιστούνη που αμοίφθηκε.
Και βέβαια ευχαριστώ όλους τους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες του.




Saturday, March 30, 2019

Ο μικρός μονομάχος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ξηροκρήνης - 27/03/19


Και ενώ ο μπακλαβάς ψήνεται -της νύχτας τη δουλειά τη βλέπει η μέρα και γελά, λέει πάντα η μαμά μου- και η οθόνη του τάμπλετ είναι αρκούντως λαδωμένη, μπορώ να γράψω δυο λόγια για τη χθεσινή παρουσσίαση του Μικρού Μονομάχου στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ξηροκρήνης με την Στ ΄ τάξη του 66ου Δημ. Σχολείου Θεσσαλονίκης.
- Κυρία, πώς σκεφτήκατε αυτόν τον τίτλο; με ρωτούν τα παιδιά.
Σκέφτομαι, αντί να τους απαντήσω αμέσως, ας τσεκάρω πρώτα τα πιο βασικά...
- Τον μουσκό Μάνο Χατζιδάκι τον ξέρετε;
- Είναι youtuber;
Σοκ! (Δικό μου)
(Αντίδραση) - Δεν είναι, επειδή δε ζει, αλλά αν ζούσε, σίγουρα θα ήταν. Ας πάμε στον επόμενο. Υποθέτω πως το όνομα Διονύσης Σαββόπουλος δε σας λέει επίσης τίποτα, αφού δε σας λέει ο Χατζιδδάκις.
- Τίποτα, κυρία.
- Μάλιστα... Θα του το πω γιατί είμαστε φίλοι. Διονύση, θα του πω, τελειώσαν τα ψωμιά σου, ως εδώ ήσουνα. Ο τίτλος, λοιπόν, είναι τίτλος τραγουδιού του Διονύση.
(Πετάγεται ο δάσκαλος) - Παιδιά, τραγούδια του Χατζιδάκι σίγουρα έχετε ακούσει σε παλιές ελληνικές ταινίες.
- Μισό λεπτό (πετάγομαι τώρα εγώ), άλλο ένα όνομα. Παιδιά, το όνομα Αλίκη Βουγιουκλάκη, σας λέει κάτι;
- Ναι, και μας αρέσει πάρα πολύ! φωνάζουν ενθουσιασμένα όλα μαζί.
- Ε, είναι αθάνατη! Αυτή θα ζει στους αιώνες και θα μαγεύει αιωνίως! Τους έφαγε όλους!
Μετά από αυτήν την ευτράπελη, αλλά και δηλωτική της εποχής της νέας γενιάς αναφορά, πάμε παρακάτω. Γιατί τα παιδιά αυτά μπορεί να μην είχαν ιδέα για τους μεγάλους μουσικούς μας, αλλά και δίψα είχαν, και αναζητήσεις είχαν και γεμάτα τρυφερότητα ήταν. Αφήνω το έλλειμα της παιδείας που όφειλαν να τους έχουν δώσει τα σχολειά μας, στην άκρη. Μιάμιση ώρα συζητήσαμε για όλα τα ζητήματα που θίγει το βιβλίο και είχαν γραμμένες δέκα ερωτήσεις που ήταν μία και μία. Και ο καλός δάσκαλος έμπαινε σαν παιδί στην κουβέντα και ήταν μαζί μας και η ευγενέστατη βιβλιοθηκονόμος και στο τέλος αγαπηθήκαμε τόσο που δεν μπορούσαμε να αποχωριστούμε. Δυο κορίτσια μόνο δεν είπαν τίποτα. Τους λέω πριν φύγουν, πείτε μου τουλάχιστον τα ονόματά σας να ακούσω τη φωνούλα σας. Και μου το είπαν. Κι ένα μελαχροινό αγόρι που επίσης δεν είχε πει λέξη, μίλησε μόνο όταν ανέφερα πως ο σύζυγός μου είναι μουσικός. 
- Εγώ, κατά κάποιο τρόπο, είμαι συνάδελφος του άντρα σας.
- Τι όργανο παίζεις;
- Έχω πέντε κανάλια στο you tube και παίζω τουμπελέκι, λίγο κλαρίνο και θελω να μάθω κι άλλα.
Τον ρωτώ το όνομά του και μου λέει το ψευδώνυμο με το οποίο είναι στα κανάλια του. Γελάμε όλοι. Είναι μεγάλο μούτρο, πανγλυκύτατος.
Επιστρέφονας στο σπίτι, διηγούμαι όλα αυτά στη μικρή θυγατέερα. Δεν είναι θέμα καλλιτεχνικό, μου λέει. Τη Βουγιουκλάκη την ξέρουν επειδή τη δείχνει η τηλεόραση. Και τους άλλους τους δείχνει, της απαντώ. Άλλες ώρες, μου λέει, και με πείθει... 
Τώρα που κατάφερα να λαδώσω αρκούντως και το πληκτολόγιο, μπορώ να σας καληνυχτίσω, εκφράζοντας τη μεγάλη μου ευγνωμοσσύνη για τις στιγμές που ζω το ξεδόπλωμα της καρδιάς τόσων παιδιών και την εμπιστοσσύνη τους.


Wednesday, March 27, 2019

Περιοδεία στα σχολεία της Ξάνθης με το βιβλιοπωλείο «Δήμητρα Πυργελή»


Κυριακή 17 Μαρτίου το απόγευμα στις 7.00 μπαίνω στο λεωφορείο των ΚΤΕΛ με τελικό προορισμό την Ξάνθη όπου και θα παρουσιάσω τα βιβλία μου στα σχολεία της πόλης τις τρεις επόμενες μέρες, ακολουθώντας το πρόγραμμα που έχει ετοιμάσει η αγαπημένη συγγραφέας και βιβλιοπώλης, Δήμητρα Πυργελή. Έχω αποφασίσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού να διαβάσω και έτσι έχω πάρει μαζί μου το βιβλίο του μοναχού Παϊσιου «α εωράκαμεν και ακηκόαμεν - οι αναμνήσεις μου από τον άγιο Παϊσιο», εκδ. Ιερά Μονή Ιλαρίωνος Προμάχοι Αριδαίας, δώρο του πλέον αγαπημένου μου φίλου. Έχει ήδη νυχτώσει, δεν βλέπω τίποτα έξω από το παράθυρο και ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα το καλογραμμένο αυτό βιβλίο ακολουθώντας νοερώς, τη ζωή του αγίου. Λίγο πριν φτάσω στην Καβάλα βρίσκομαι στο κεφάλαιο όπου ο άγιος εισέρχεται στην έρημο του Σινά. Χτυπάει το κινητό μου και ακούω τη φίλη μου να μου ανακοινώνει: είσαι υποψήφια. Σε τι πράγμα; την ρωτώ, στα βραβεία του Κύκλου, φωνάζει περιχαρής, α, καλά, της λέω. Ακολουθεί παύση. Δε χαίρεσαι; χαίρομαι, εντάξει, καλό είναι, αλλά εγώ ξέρεις πού είμαι τώρα; Πού είσαι; Στην έρημο του Σινά... Δεν καταλαβαίνει ακριβώς την αντίδρασή μου, αλλά και πώς να της το εξηγήσω στο τηλέφωνο; Κάθε τι που μας βρίσκει, ευχάριστο ή δυσάρεστο, έχει σημασία σε ποια στιγμή μας πετυχαίνει και έτσι αποκτά άλλοτε μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που πράγματι έχει, άλλοτε αυτές που όντως του αναλογούν. Και η αλήθεια είναι πως εγώ πιο πολύ χαίρομαι που το καλό νέο με βρήκε στην έρημο παρέα με τον άγιο. Η έρημος αιώνες τώρα είναι εκεί, ενώ τα βραβεία έρχονται και παρέρχονται.

Στο ευλογημένο τιήμερο που θα ακολουθήσει, θα ζήσω μοναδικές και δυνατές εμπειρίες. Το πρόγραμμα είναι βαρύ, αλλά με τη βοήθεια του Θεού βγαίνει πέρα. Τη Δευτέρα πηγαίνουμε στο 4ο και 6ο Γυμνάσιο Ξάνθης, μετά στον βρεφονηπιακό σταθμό του ΟΑΕΔ και στη συνέχεια στο 1ο Γυμνάσιο. Με τα παιδιά του γυμνασίου συζητούμε πάνω στον Μικρό Μονομάχο, με τα μικρά, κυρίως τον Αχτιδούφαντή, τον Λαμπερό πολεμιστή και τον Τρελό του χωριού. Το απόγευμα δίνω μια συνέντευξη στην Μαρία Κώστογλου στο Κανάλι 6 του τηλεοπτικού σταθμού Ξάνθης. Την Τρίτη συναντιόμαστε μα τα μεγάλα παιδιά του 4ου Δημ. Σχ. για τον Μικρό Μονομάχο και συνεχίζουμε στην Παιδική Πολιτεία που έχει βρεφικό - παιδικό σταθμό και νηπιαγωγείο όπου απολαμβάνω και μια παράσταση του Αχτιδοϋφαντή από τα παιδιά, και το απόγευμα στα ΚΔΑΠ ΑΜΕΑ με νεαρούς και νεαρές όπου τους αφηγούμαι τον Αχτιδοϋφαντή, για να καταλήξουμε λίγο αργότερα στο πανέμορφο βιβλιοπωλείο της Δήμητρας για υπογραφές βιβλίων. Η προσέλευση είναι απροσδόκητα μεγάλη για μένα. Έρχονται πολλά παιδιά από αυτά που επισκέφτηκα στα σχολεία, ενώ άλλα στέλνουν τους γονείς τους να τους αγοράσουν ένα από τα βιβλία μου. Την Τετάρτη θα πάμε στο ιδιωτικό σχολείο «Άξιον» όπου τα νήπια και τα παιδιά των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού έχουν μελετήσει τον Αχτιδοϋφαντή -που θα παρουσιασουν δραματοποιημένο- και τον Τρελό του χωριού, ενώ οι τρεις μεγάλες τάξεις τον Μικρό Μονομάχο. Τον παρουσιάζουν διάβαζοντας τα αγαημένα τους αποσπάσματα και ακολουθεί συζήτηση.

Κάθε σχολείο αποτελεί μια ξεχωριστή πραγματικότητα, όπως κάθε εκπαιδευτικός και κάθε παιδί. Κάθε στιγμή που ζω κοντά τους είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Οπωσδήποτε το πολύ διαφορετικό για μένα που είμαι μαθημένη να ανταμώνω χρόνια τώρα με μικρά παιδιά, είναι η είσοδός μου στα γυμνάσια και μάλιστα με ένα βιβλίο που ακουμπά ευαίσθητα σημεία όπως αυτό του διαζυγίου. Συνειδητοποιώ γιατί έγραψα αυτό το βιβλίο. Το μεταβατικό στάδιο της εφηβείας ίσως είναι το δυσκολότερο στη ζωή του ανθρώπου. Είναι τόσο μεταβατικό που δεν ξέρεις ποιος είσαι, ποιος θέλεις να γίνεις. Χάνεις τον αυθορμητισμό σου, συνειδητοποιείς σιγά σιγά την πραγματικότητα, μπερδεύεσαι και ταλανίζεσαι μπροστά σε πλήθος πρότυπα που δέχεσαι καταιγιστικά από τα Μέσα, το σώμα σου αλλάζει με ρυθμούς απότομους και απροσδόκητους. Και χάνεις τη φωνή σου. Ο μικρός μονομάχος αυτό είναι. Η φωνή ενός εφήβου που δεν μιλά. Θα ευχόμουν, επισκεπτόμενη παιδιά γυμνασίου να μένω μαζί τους μόνη και όχι επειδή δεν είναι καλοί οι εκπαιδευτικοί που θα έλεγα πως είναι εντυπωσιακά εξαίρετοι -τουλάχιστον αυτοί που εγώ συνάντησα σε αυτό το ταξίδι. Ένιωθα όμως διαρκώς πως τα παιδιά θέλουν να μιλήσουν, αλλά όχι μπροστά σε οικείους ενήλικες που μάλιστα είναι και οι καθηγητές τους, κρίνονται απ’ αυτούς, εξετάζονται απ’ αυτούς, γνωρίζουν τα δεδομένα τους. Πάντα απέναντι σε έναν ξένο που για κάποιον λόγο μας έχει συγκινήσει, εκφραζόμαστε πιο ελεύθερα και μπορεί να του εκμυστηρευθούμε πράγματα που δε θα λέγαμε ποτέ στους οικείους μας. Ο ξένος σε λίγο θα φύγει και μαζί του θα πάρει και τα μυστικά μας. Ωστόσο έγιναν βαθιές συζητήσεις με τα μεγάλα παιδιά, αλλά διαρκώς αισθανόμουν πως ήθελαν να πουν και άλλα πράγματα που ομως δεν τα έλεγαν. Πίσω από πολύ απλές ερωτήσεις υπονοούνταν εμπειρίες επώδυνες. Αυτό ήταν για μένα λίγο βαρύ, αλλά επειδή έτσι κι αλλιώς εγώ και το βιβλίο μου δεν αποτελούμε τίποτα περισσότερο από μια αφορμή, φεύγοντας από τα γυμνάσια το μόνο που μπορούσα να κάνω, και μάλλον το καλύτερο, ήταν να προσευχηθώ στον Θεό να φροντίζει αυτά τα παιδιά και να τα οδηγεί, αλλά και να διορθώνει τα δικά μου λανθασμένα λόγια στις καρδιές τους. 
Μεγάλη ήταν και η συγκίνηση που έζησα με τους εφήβους και ενήλικες στο ΚΔΑΠ-ΑΜΕΑ. Αυτή ήταν μια παρέα αγγέλων. Πιο λαχταριστή και από τα πεντάχρονα, πιο φωτεινή και από τα βρέφη. Κάποιοι δεν μπορούσαν ούτε να μιλήσουν, αλλά τα πρόσωπά τους έλαμπαν. Όταν τους ρώτησα πού θα έδιναν οι ίδιοι τις ηλιαχτίδες τους, όσοι μπορούσαν να εκφραστούν είπαν πως θα τις έδιναν ή στην οικογένειά τους ή στις δασκάλες τους... Ένα παλικαράκι είπε πως θα την έδινε σε όσους τον φροντίζουν για να έχουν δύναμη...  
Για τα μικρά παιδιά έχω γράψει πολλές φορές. Έχουν πάντα τη χάρη του αυθορμητισμού και σε ξεκλειδώνουν αμέσως αν είσαι έστω και λίγο κλειδωμένος.
Πολλές φορές πριν αποχωρήσω από κάποιο σχολείο τα παιδιά με πλησίαζαν ζητώντας μια αγκαλιά. Ακόμα και τα μεγάλα. Τι να τα κάνεις τα λόγια, λοιπόν; Μια αγκαλιά γυρεύει ο άνθρωπος σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται. Ίσως αυτή να ειναι και η μόνη υποχρέωση του ενήλικα απέναντι στις τρυφερές ηλικίες.

Τα πρωινά της Ξάνθης μένουν ανεξίτηλα τρυφερά χνάρια στην καρδιά μου, αλλά και τα βράδια είχαν την ξεχωριστή χάρη, παρέα πάντα με την Δήμητρα, να ανταμώνουμε και με παλιούς φίλους που ζουν πλέον εκεί και αποτελούν αδέρφια μου. Για τη φιλοξενία της Δήμητρας δεν έχω λόγια. Ούτε η μαμά μου δε θα με φρόντιζε έτσι. Με καλόμαθε και μου λείπει τώρα που επέστρεψα στο σπίτι μου... Το παραμυθένιο βιβλιοπωλείο της είναι ένα καταφύγιο διψασμένων για αγάπη και πεινασμένων για πνευματική τροφή ανθρώπων. Σπάνια συναντά κανείς τόσο διαβασμένους βιβλιοπώλες που έχουν την διάκριση να ξέρουν τι αναζητά κάθε αναγνώστης και του το δίνουν απλόχερα. Κλείνοντας αυτό το κείμενο θα πω πως η Ξάνθη είναι ένας πολύ ευλογημένος τόπος με χαρισματικούς και ευλαβείς ανθρώπους. Την αγάπησα πολύ περισσότερο γνωρίζοντάς τους καλύτερα και ευχαριστώ τον Θεό που μου χάρισε αυτό το μέγα δώρο!