Αντιποντιακό παραλήρημα αποτυχόντος πολιτευτού!

Μία δυσάρεστη έκπληξη περίμενε όσους Πόντιους έτυχε να διαβάσουν το βιβλίο του πρώην υφυπουργού κ. Νίκου Μπίστη «Προχωρώντας και αναθεωρώντας», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Πόλις». Περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προσπάθειά του να προσεγγίσει τις διάφορες εθνοτοπικές ομάδες της Β΄ Αθήνας, στην οποία ήταν υποψήφιος κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, ο γνωστός από τη συμμετοχή του σε πάσης φύσεως τηλεοπτικά παράθυρα πολιτικός του κυβερνώντος κόμματος φτάνει στην ανοιχτή αμφισβήτηση -για πρώτη φορά από Έλληνα πολιτικό- της ίδιας της ύπαρξης της γενοκτονίας ως ιστορικού γεγονότος!

Ο κ. Μπίστης αφιερώνει δύο ολόκληρες σελίδες του ενδιαφέροντος κατά τα άλλα πονήματός του σε ένα προκλητικής εμπάθειας αντιποντιακό παραλήρημα, με το οποίο κατηγορεί ανοιχτά το χώρο των ποντιακών οργανώσεων για φασισμό και υποστηρίζει ότι το αίτημα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας χρησιμοποιείται σκόπιμα από διάφορους «επαγγελματίες ποντιοπατέρες» ως εμπόδιο για τη βελτίωση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και του Κυπριακού!
Δεν αρκείται όμως μόνο στην έκφραση των «πολιτικών» του θέσεων επί του θέματος ο κ. Μπίστης, αλλά υπεισέρχεται -και μάλιστα με αυτοπεποίθηση ιστορικού ολκής- στην ουσία, υποστηρίζοντας ότι «στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους κατά των Τούρκων, δεν τους πείραξαν». Ακριβώς δηλαδή αυτό που έλεγε και το επίσημο κείμενο του τουρκικού ΥΠΕΞ για τη Γενοκτονία των Ποντίων, που μεταφράσαμε και δημοσιεύσαμε σε παλαιότερο τεύχος μας. Και βέβαια μη σπεύσετε να αναρωτηθείτε από αντλεί ο κ. Μπίστης τόση βεβαιότητα για το ατράνταχτο ιστορικό επιχείρημα που επικαλείται, διότι στις επόμενες σελίδες του βιβλίου του παρουσιάζει επαρκείς αποδείξεις του σεβασμού που τρέφει προς την επιστήμη της ιστορίας, αναφερόμενος επανειλημμένως στη εκτίμηση που τρέφει προς το πρόσωπο της κυρίας Ρεπούση (της γνωστής «μοντέρνας» ιστορικού, που έγραψε και τύπωσε με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων τα γνωστά φληναφήματα περί «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης), αλλά και στον αποτροπιασμό του για την άδικη επίθεση που αυτή δέχθηκε από διάφορους αγράμματους υπερπατριώτες!
Κι αφού λοιπόν δικαιολογημένα οι Τούρκοι έκαναν όσα έκαναν «στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους», ο βαθύς γνώστης των διεθνών σχέσεων (και επί σειράν ετών εκπρόσωπος για θέματα εξωτερικής πολιτικής κόμματος του Ελληνικού Κοινοβουλίου) κ. Μπίστης αποδίδει εύσημα στον ΟΗΕ, διότι «έχει πολύ αυστηρά κριτήρια για την αναγνώριση γενοκτονιών -διαφορετικά, η ούτως ή άλλως ταλαιπωρημένη από πολέμους, σφαγές, βιασμούς και εθνοκαθάρσεις ανθρωπότητα θα έμπαινε σε νέες περιπέτειες, και μάλιστα αναδρομικά, για το χατίρι προέδρων και ενώσεων αποστράτων» (ενώ η μη αναγνώριση παρόμοιων γενοκτονιών προφανώς είναι κατά τον κ. Μπίστη άσχετη με τα διεθνή συμφέροντα και τους διεθνοπολιτικούς συσχετισμούς!).
Βέβαια κάθε άποψη έχει τη σημασία και την αξιοπιστία της αναλόγως του προσώπου που την εκφράζει. Και ο κ. Μπίστης κάθε άλλο παρά τυχαίο πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί. Υπήρξε μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου -αλήθεια, αυτή η έρμη η συμμετοχή στο Πολυτεχνείο για πόσες ακόμη ατυχείς επιλογές και για πόσα ακόμη μεταπολιτευτικά πολιτικά αμαρτήματα των νεαρών τότε πρωταγωνιστών του θα χρησιμεύει ως άλλοθι;- ενώ κατανάλωσε τα υπόλοιπα τριάντα χρόνια της πολιτικής του διαδρομής σε μία πρωτοφανή για την ελληνική πολιτική ιστορία προσπάθεια περάσματος απ’ όσο το δυνατόν περισσότερα κόμματα του αριστερού τμήματος του πολιτικού φάσματος. Αρχίστε λοιπόν να κρατάτε λογαριασμό: μεταπολιτευτικά εντάχθηκε στο ΚΚΕ, από το οποίο διαγράφτηκε το 1983. Εν συνεχεία προσχώρησε στο ΚΚΕ εσωτερικού. Το 1986 με τη διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού ακολούθησε το Γιάννη Μπανιά στο ΚΚΕ εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά. Το 1989 προσχώρησε στον ενιαίο Συνασπισμό και με τη διάσπαση του τελευταίου το 1993 εντάχθηκε στο νέο Συνασπισμό της κας Δαμανάκη. Αφού παρέμεινε σε αυτόν για μερικά χρόνια, τασσόμενος πάντα στην πλευρά των ανεξαρτήτως προέδρου «προεδρικών», αποχώρησε από το Συνασπισμό και ηγήθηκε της αλήστου μνήμης ΑΕΚΑ (Κίνησης Ανανεωτικής και Εκσυγχρονιστικής Αριστεράς), την οποία διέλυσε λίγο αργότερα, όταν αποφάσισε να ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ και να αναλάβει υφυπουργός Εσωτερικών στη βραχύβια τελευταία κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Σημίτη. Ζητάμε ειλικρινά συγνώμη αν λησμονήσαμε να αναφέρουμε κάποιον σημαντικό σταθμό της πολυκύμαντης πολιτικής του διαδρομής, αλλά δυστυχώς η παρακολούθησή της μάλλον υπερβαίνει τις δυνατότητές μας!
Από όλη πάντως αυτή την ιστορία των ανοησιών που έγραψε ο κ. Μπίστης (χολωμένος πιθανότατα και από τη μόνιμη εκλογική του αποτυχία, αφού μέχρι σήμερα εξελέγη βουλευτής μόνο μία φορά κι αυτή με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας), βγαίνουν αβίαστα τρία συμπεράσματα. Το πρώτο, το θετικό, είναι ότι παρά την πολυετή περιηγητική του δραστηριότητα, ο κ. Μπίστης βρήκε το χρόνο να ασχοληθεί με εμάς τους Πόντιους και την άγνοιά μας περί της ιστορίας μας, που τείνει κατά τη γνώμη του να χαλιναγωγεί επικίνδυνα την Ελληνική εξωτερική πολιτική! Το δεύτερο, το αρνητικό, είναι ότι απόψεις σαν του κ. Μπίστη εξακολουθούν απ’ ότι φαίνεται να συγκινούν ένα κομμάτι του πολιτικού μας προσωπικού, που συνεχίζει να εμπνέεται ακόμη από τις «υγιείς» αντεθνικιστικές ιδεοληψίες του πάλαι ποτέ διαλάμψαντος «εκσυγχρονιστικού» εγχειρήματος. Συμπέρασμα τρίτον, και ίσως ουσιαστικότερο από τα τρία: η ανθρώπινη βλακεία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της εκάστοτε ακροδεξιάς, αλλά δυνητικά ανήκει εξ ίσου σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Επίλογος: έχουν περάσει ήδη αρκετές εβδομάδες, αν όχι μήνες, από την κυκλοφορία του βιβλίου του κ. Μπίστη, χωρίς ωστόσο να σημειωθεί η παραμικρή δημόσια αντίδραση εκ μέρους του οργανωμένου ποντιακού χώρου. Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε οι Πόντιοι δεν είναι τελικά τόσο φασίστες, όσο υποστηρίζει ο κ. Μπίστης, είτε οι εκπρόσωποι των οργανώσεών τους θα πρέπει να επισκέπτονται λίγο συχνότερα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία….

… Διάφοροι πρόεδροι Ποντιακών Ομοσπονδιών, που έφτασαν στα χέρια και τα δικαστήρια για το παγκάρι της Παναγίας Σουμελά, είχαν στόχο ζωής να αναγνωριστεί η «γενοκτονία των Ποντίων». Από κοντά, σύσσωμη η Δεξιά, το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, με την Αριστερά να σφυρίζει αδιάφορα, σαν να μην ήθελε να καταλάβει τι κρυβόταν πίσω από το «αθώο» αίτημα. Επειδή όμως ο ΟΗΕ έχει πολύ αυστηρά κριτήρια για την αναγνώριση γενοκτονιών -διαφορετικά, η ούτως ή άλλως ταλαιπωρημένη από πολέμους, σφαγές, βιασμούς και εθνοκαθάρσεις ανθρωπότητα θα έμπαινε σε νέες περιπέτειες, και μάλιστα αναδρομικά, για το χατίρι προέδρων και ενώσεων αποστράτων-, περιόρισαν, τελικά, τις φιλοδοξίες τους στην αναγνώριση της «γενοκτονίας» από τη Βουλή των Ελλήνων και το ελληνικό κράτος. Κατά σατανική σύμπτωση, κάθε φορά που γινόταν -ή φοβούνταν ότι θα γίνει- μισό βήμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, οι επαγγελματίες ποντιοπατέρες, συνεπικουρούμενοι από ιστορικούς πέμπτης διαλογής και βουλευτές της Β΄ Αθήνας και της Βόρειας Ελλάδας όπου αφθονεί το ποντιακό στοιχείο, έριχναν λάδι στη φωτιά της αμάθειας και του φόβου. Τέτοια ήταν η πίεση, που την τελευταία στιγμή ο Σημίτης μετέτρεψε την «ημέρα της γενοκτονίας» σε «ημέρα μνήμης». Αλλά αυτό δεν τους πτόησε. Άρχισαν να γιορτάζουν την «ημέρα μνήμης» για τη γενοκτονία των Ποντίων, όπως συμπλήρωναν. Μια ομάδα κανονικών ιστορικών, και η μικρή ΑΕΚΑ από όλο το πολιτικό προσωπικό, στάθηκαν όρθιοι απέναντι στο κύμα της εθνοπρεπούς παραπληροφόρησης. Ως επικεφαλής της ΑΕΚΑ έπρεπε, μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο του τηλεοπτικού χρόνου, να αναδείξω λεπτές αποχρώσεις, έχοντας απέναντί μου, κατά κανόνα, τον τηλεπαρουσιαστή που είναι πάντα με τους πολλούς για να εξασφαλίσει το παντεσπάνι του, έναν αγανακτισμένο Πόντιο, έναν κατά δήλωσή του ιστορικό, και ενίοτε τον ηθοποιό-ταγό της εθνικοφροσύνης και ίνδαλμα του Τζέημς Πάρις, τον Κώστα Πρέκα. «Πείτε το σφαγή», τους έλεγα, «πείτε το ξεριζωμό, έγκλημα, αλλά όχι γενοκτονία, γιατί στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους κατά των Τούρκων, δεν τους πείραξαν. Δεν είναι λοιπόν καθολική, συστηματική εξόντωση, βάση σχεδίου, που απαιτείται για τη γενοκτονία». Ψύλλοι στ’ άχυρα. Ο ιστορικός επιτρέπεται, ίσως, να τα λέει αυτά. Ο πολιτικός όμως, που θέλει μάλιστα σταυρό στη Β΄ Αθήνας, πρέπει να συμπεριφέρεται όπως οι παλιοί μου σύντροφοι στην Αριστερά και οι μελλοντικοί μου στο ΠΑΣΟΚ: σιωπή και νηστεία από τις κακοτοπιές. Τι κι αν μ’ αυτό τον τρόπο στραβώνονται γενιές ολόκληρες και γίνονται βοά ενός φαιού εθνικισμού. Αυτοί θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα; (Σε αυτό το φίδι θα επανέλθω). Κοιτώντας σήμερα πίσω, επιμένω ότι, παρά το πολιτικό κόστος, πολύ καλά κάναμε και πήγαμε κόντρα στο ρεύμα, και σε εκείνη και σε παρόμοιες περιπτώσεις. Αλλιώς δεν έχει νόημα -και οπωσδήποτε δεν έχει γούστο- να ασχολείσαι με την πολιτική. Οι καλοπροαίρετοι κάποτε θα καταλάβουν. Για τους άλλους δεν έχει σημασία, μια χαρά περνάνε παρέα με το φίδι μέσα στην τρύπα. Δεν ήταν, λοιπόν, μόνο τα ξινισμένα μούτρα μου από το μαρτύριο της λύρας που αποθάρρυναν τους Πόντιους δυνητικούς ψηφοφόρους μου. Είχαν και καλύτερους λόγους. Ο φίλος μου ο Γιώργος Καρυπίδης, φυσιολογικός Πόντιος αριστερός που ζει στη Θεσσαλονίκη, ισχυρίζεται ότι η πλειοψηφία των Ποντίων δεν τα πιστεύει αυτά. Μακάρι, παρότι οι πλειοψηφίες αρέσκονται στα στερεότυπα. Αν πάντως έχει δίκιο, καλό είναι αυτή η σιωπηλή πλειοψηφία να βρει τη λαλιά της, γιατί μόνο η μειοψηφία ακούγεται.
http://amastris-piperdim.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Αυτή, κ. Μπουτάρη, είναι η αλήθεια της Γενοκτονίας

Σσσσσσ.. μαζεύουμε τα σκουπίδια τώρα κα Βούλτεψη, μην ενοχλείτε τον κο Μπουτάρη

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον την συνέντευξη του νέου δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη στην «Ελευθεροτυπία» και στον Άρη Χατζηγεωργίου. Πρόκειται αναμφίβολα για μεγάλη επιτυχία του συναδέλφου.
Παραβλέπω την υποτιμητική και αλαζονική χρήση των ονομάτων συνανθρώπων του (Ψωμιάδηδες, Παπαγεωργόπουλοι).
Παραβλέπω την μαγκιά του τύπου «παπά, ξύρισε τα γένια και κάνε κόμμα αγόρι μου», όταν μιλά για τον Μητροπολίτη Άνθιμο, ο οποίος έχει δικαίωμα ως Έλλην πολίτης να λέει την γνώμη του.
Παραβλέπω την άγνοιά του σε θέματα ορκωμοσίας, καθώς αυτά είναι λυμένα – οι χριστιανοί δίνουν τον χριστιανικό όρκο, οι μουσουλμάνοι τον μουσουλμανικό, οι εβραίοι τον εβραϊκό – από το ίδιο το Σύνταγμα, που κατοχυρώνει τις αναγνωρισμένες θρησκείες.
Παραβλέπω τις αγοραίες εκφράσεις του τύπου «χώνουμε τα ωραία μας λεφτά» και «φάε τον Παπαγεωργόπουλο στην μάπα».
Αυτά αφορούν τον ίδιο, την αγωγή του και τους ψηφοφόρους του.
Δεν μπορώ, όμως, να …… παραβλέψω την σαφή πρόθεσή του να διαγράψει την Ιστορία και να προσβάλει την μνήμη των νεκρών της γενοκτονίας. Στη συνέντευξή του ο κ. Μπουτάρης υποστηρίζει ότι σκοπεύει να τοποθετήσει μνημείο για την «Επανάσταση των Νεοτούρκων» στην Πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης!
Κατηγορεί μάλιστα όλους τους υπολοίπους ότι δεν διαβάζουν Ιστορία! Μάλλον ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Ο ίδιος δεν έχει την παραμικρή σχέση με την Ιστορία. Ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι Νεότουρκοί του υπήρξαν οι σφαγείς του ποντιακού και μικρασιατικού ελληνισμού.
Καμία σχέση δεν έχει το γεγονός ότι «αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν εδώ» και καλό είναι «να έρχονται να προσκυνάνε τα πατρογονικά τους και να μας τα χώνουν».
Δεν πρόκειται – να το βάλει καλά στο μυαλό του ο κ. Μπουτάρης – να δεχθούμε ξεπούλημα του αίματος των προγόνων μας. Να βρει άλλους τρόπους «να του τα χώνουν».
Πριν από δύο χρόνια, με αφορμή την υπόθεση του βιβλίου της έκτης Δημοτικού, είχα γράψει το ακόλουθο άρθρο. Το αφιερώνω σε όσους με ελαφρότητα αντιμετωπίζουν όσα λέει σήμερα ο κ. Μπουτάρης – και σε όσους τον βοήθησαν και τον έφεραν στη θέση να τα λέει:
Η ιστορία της γιαγιάς από τον Πόντο
Αν είναι να στοιχειώσει το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, καλύτερα να στοιχειώσουν οι – αληθινές – ιστορίες της γιαγιάς μου. Ήταν κάποτε μια αρχοντοπούλα του Πόντου. Σαν έβγαινε βόλτα στα παρχάρια πάνω στο άσπρο της άλογο, το κεφάλι της βάραινε από τα χρυσά φλουριά που φορούσε στεφάνι. Παντρεύτηκε, γέννησε τέσσερα παιδιά, έζησε λίγα ευτυχισμένα χρόνια. Μετά ήλθε η καταστροφή. Ο πρώτος της άντρας σκοτώθηκε στο μέτωπο. Πέταξε τα φλουριά από το κεφάλι, μπήκε μπροστά για να σώσει ό,τι της απέμεινε.
Δεν τα κατάφερε. Είδε να εκτελούνται μπροστά στα μάτια της τα τρία της αδέλφια. Σπάραξε, αλλά προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της. Και πάλι δεν τα κατάφερε. Τα έχανε ένα- ένα στην μακριά πορεία ως το λιμάνι του «συνωστισμού» – ελάτε τώρα μια λέξη είναι, τόσο πολύ σας πείραξε; Το πιο μικρό δάγκωσε το βυζί της και άφησε την τελευταία του πνοή. Το πιο μεγάλο, ένα κοριτσάκι δώδεκα χρονών, κατόρθωσε να μπει μαζί της στο καράβι της σωτηρίας. Το τύλιξε με το πανωφόρι της σε μια γωνιά του πλοίου και πήγε να βρει λίγη σούπα από το συσσίτιο. Όταν γύρισε, ούρλιαξε. Ψέκαζαν για πανούκλα, δεν το είδαν το παιδί έτσι όπως ήταν κουκουλωμένο και ζαρωμένο. Το κοριτσάκι πέθανε από ασφυξία. Η θάλασσα έγινε ο υγρός του τάφος.
ρέθηκε ολομόναχη στον Πειραιά. Ταξίδεψε ως την Κέρκυρα για να βρει την αδελφή της. Αργότερα ξαναπαντρεύτηκε – έναν πρόσφυγα, παλιό εργάτη στα κτήματά της. Έφερε στον κόσμο δυο κόρες, τις ανάστησε σε μια παράγκα στο Κερατσίνι. Δούλεψαν όλοι μαζί σκληρά, άντεξαν στις κακουχίες της Κατοχής, αποταμίευσαν, απέκτησαν ένα οικόπεδο και έχτισαν ένα σπίτι στα σύνορα Ν. Σμύρνης και Π. Φαλήρου.
Άντεξαν, γιατί έμειναν ενωμένοι. Άντεξαν επειδή δεν ξέχασαν. Η οικογένεια μεγάλωσε με τις ιστορίες του παππού και τις προσευχές της γιαγιάς. Είχε το δικό της δωμάτιο με τους τοίχους γεμάτους εικόνες. Δεν ξανάφαγε κρέας από το 1922. Ήταν το τάμα της, μια από τις πολλές δοκιμασίες που επέβαλε στο ταλαιπωρημένο σαρκίο της για να ξορκίσει την καταστροφή.
Αυτή ήταν η γιαγιά μου η Σοφία. Αυτήν την Ιστορία δίδαξε στις κόρες και στα εγγόνια της. Αυτήν διδάξαμε αργότερα κι’ εμείς στα δισέγγονά της. Προχωράμε μπροστά, αλλά δεν ξεχνάμε. Μας κρατά ενωμένους η αλήθεια της Γενοκτονίας.

Αναγνώστης είπε :

Αγαπητέ κ. Μπουτάρη, δήμαρχε των +329 παραπάνω ψηφοδελτίων και του 21% των ψηφοφόρων…
Αναφέρατε ότι θα κάνετε μνημείο για τον Κεμάλ, για να έρθουνε 300.000 τουρίστες να το δούνε.
-Λάθος!
Οι τουρίστες προσελκύονται από τα ΙΣΤΟΡΙΚΑ μνημεία, δεν επισκέπτονται σύγχρονα.
Οι Έλληνες επισκέπτονται το ναό Της Του Θεού Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη & "αφήνουνε τα ωραία τους λεφτά", όπως δηλώσατε, για να δούνε ένα όμως ΙΣΤΟΡΙΚΟ μνημείο, όπως και οι χιλιάδες άλλοι τουρίστες, διαφορετικής εθνικότητος.
…Βλέπεται οι τούρκοι δεν εχουνε κάτι αξιόλογο να δείξουνε πέραν των καταπατημένων μνημείων άλλων λαών.
Μιας & είστε τόσο Δημοκράτης και θέλετε να φτιάξετε μνημείο για τον Κεμάλ, τότε δεν θα έχετε πρόβλημα να δημιουργήσετε ένα ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ των Θεσσαλονικέων για το αν το επιθυμούν.
Για να μην κουράζω τους αναγνώστες, ορίστε και η πρότασή μου ως πολίτης για την ανάδειξη μνημείων στην Θεσσαλονίκη και την προσέλευση τουριστών:
AΠΑΙΤΗΣΤΕ ΑΜΕΣΑ ΤΙΣ ΜΑΓΕΜΕΝΕΣ ΤΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΠΟΥ ΑΡΠΑΞΑΝ ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΘΗΚΗ ΣΤΟ ΛΟΥΒΡΟ.
Δώστε τους για αντάλλαγμα τα καταπληκτικά κρασιά σας. Θα τα εκτιμήσουνε θεωρώ δεόντως.
-Αν το καταφέρετε εν τέλει να επιστραφούν, θα πίνει η Θεσσαλονίκη και η υπόλοιπη Ελλάδα στην υγειά σας για πολλά χρόνια…
Ευοί Ευάν
http://olympia.gr/2010/11/20/%CE%AE-%CE%AC-%CE%AF-%CE%AE-gam/

Διαβάστε περισσότερα...

Το ολοκαύτωμα του Ποντιακού Ελληνισμού

Τα Ποντιακά δρώμενα του 2010 σημαδεύτηκαν από δύο γεγονότα ιστορικής σημασίας: α. την ιστορική λειτουργία στην ιερά μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο και β. την αναγνώριση της Γενοκτονίας από το Σουηδικό κοινοβούλιο. Αμφότερα έχουν πολλές παραμέτρους, συναισθηματικούς, ιστορικούς και πρωτίστως πολιτικούς.

Σε πρώτο πρόσωπο.
Του Γιώργου Νικολαΐδη.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας στην Σουηδία, δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, αφού στηρίχθηκε στην μακρά ανθρωπιστική παράδοση της χώρας αυτής, στον οικονομικό, πολιτικό και αριθμητικό δυναμισμό των Ασσυρίων και Αρμενίων μεταναστών της, και στο μερακί και το πείσμα του προέδρου του Ποντιακού Συλλόγου Στοκχόλμης “Eύξεινος Πόντος”, Κώστα Φραγκίδη, και του επιτελείου του. Είναι τουλάχιστον ιλαροτραγικό το γεγονός πώς η αναγνώριση δεν χαιρετίσθηκε, επισήμως, από την Ελληνική βουλή, την ίδια Βουλή, που το 1994 αναγνώρισε την Ποντιακή γενοκτονία. Το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ελλήνων και των υπολοίπων χριστιανών της Ανατολής είναι θέμα ανθρώπινο που περνά αποκλειστικά μέσα από πολιτικές ατζέντες. Πικρή αλήθεια, που δυστυχώς πρέπει να την παραδεχτούμε.

Ανήκω σε αυτούς που μπορούν να θεωρούν τον Κώστα Φραγκίδη, αδερφικό τους φίλο, και γνωρίζω τον μοναχικό, πεισματικό του αγώνα που τελικά δικαιώθηκε, από πρώτο χέρι. Ως φίλος του αισθάνομαι περηφάνια, ως Πόντιος χρέος να τον μιμηθώ.

Άξιοι συγχαρητηρίων είναι και οι διοργανωτές, με προεξέχοντα τον Δρ. Αντώνη Παυλίδη, του συνεδρίου “Τρεις γενοκτονίες, μία στρατηγική” (δείτε την αφίσα επάνω), όπου σημαίνοντες επιστήμονες έθεσαν στο ίδιο πλαίσιο τα όσα υπέστησαν οι λαοί της Ανατολής, Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι στις αρχές του 20ού αιώνα.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του Τάσσου Αμανατίδη στα πλαίσια της φετινής εκδήλωσης Ένωσης Ποντίών Ελβετίας για την ημέρα μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας.
Το ολοκαύτωμα του Ποντιακού Ελληνισμού

Του Τάσσου Αμανατίδη, ιατρού – π. Δημάρχου & π. Αντινομάρχου Κιλκίς.

Ο κ. Τάσσος Αμανατίδης στην Ζυρίχη, Μαϊος 2010

Συγκεντρωθήκαμε εδώ σήμερα για να μιλήσουμε για το ολοκαύτωμα του Ποντιακού Ελληνισμού, στα χρόνια της μεγάλης καταστροφής του Γένους των Ελλήνων, μεγαλύτερης της άλωσης του 1453 και 1461 και αναφέρομαι στην συρρίκνωση του Ελληνισμού με τον επίλογο της Μικρασιατικής καταστροφής. Τότε που οι πανάρχαιες πατρίδες μας έγιναν τόποι δακρύων και αίματος. Τότε, που με την ανταλλαγή, για πολλούς ξερίζωμα, ολοκληρώθηκε μια πραγματική νεοελληνική τραγωδία, με το εύρος και τη δομή της αρχαίας, που δεν έχει βρει ακόμη την κάθαρσή της, ανάμεσα στους δράστες, τους φανερούς και τους κρυφούς. Για αυτήν την τραγωδία του Ποντιακού Ελληνισμού, που δεν είχε θεατές παρά μόνον θύματα. Θα μιλήσω στους απογόνους των θυμάτων, αλλά και στους σύγχρονους Έλληνες, για να ανοίξει μία πτυχή της αυλαίας του δράματος και να συνειδητοποιήσουν οι αμερόληπτοι παρατηρητές το μέγεθός του. Πρέπει να σας πω ότι δεν βλέπουμε παντού εχθρούς, και ότι παρ’ όλες τις αδυναμίες της ανθρωποκεντρικής ανθρώπινης σκέψης μας, το πνεύμα μας θα προσπαθήσω να είναι συμφιλιωτικό. Θα αρχίσω με τα λόγια του Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, σε μία από τις δύο ομιλίες που έδωσε στο Κιλκίς, πριν μερικά χρόνια, όταν τον κάλεσα επί τούτο από την Βιέννη. “…Θα επιθυμούσα μεταξύ των ακροατών μου να υπήρχαν και Τούρκοι, πολλοί Τούρκοι, που να εκπροσωπούν διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές απόψεις. Εκείνο που δεν θα ήθελα μόνον να μην είναι φανατισμένοι. Διότι ο φανατισμός μισεί την λογική, αλλά και η κοινή λογική τον φανατισμό.”

Πρέπει να κατατεθεί εδώ εξ αρχής η άποψη του ομιλούντος, πως από τα στοιχεία που διαθέτουμε, στοιχειοθετείται η διάπραξη της γενοκτονίας και το λέγω αυτό γιατί υπάρχουν αρκετοί, που δυσκολεύονται να το παραδεχθούν, ακόμη και μερικοί από τον Ποντιακό χώρο.

Για να καταλάβει κανείς το θέμα της Ποντιακής γενοκτονίας, θα πρέπει να ξέρει, ή να φέρει στη μνήμη του, πως διαμορφώθηκε η κοινωνία στην Οθωμανική Τουρκία, επί πέντε αιώνες πιο μπροστά και να επικεντρωθεί στον Πόντο ειδικότερα.

Σκεφθείτε, πως επέζησαν οι πρόγονοί μας και πως διατήρησαν την πίστη, τα έθιμα τον πολιτισμό και προ πάντων την μοναδική γλώσσα μας, αυτόν τον αδιαμφισβήτητο θησαυρό, που οδηγεί κατ’ ευθεία στην μακρινή καταγωγή μας, για την οποία εμείς δικαίως καυχόμαστε, αλλά ίσως κάποιους να ενοχλεί. Παράλληλα θα πρέπει να αναμνησθείτε, πως μπορεί να μιλούμε για πεντακόσια χρόνια σκλαβιάς, χωρίς να πούμε πως η ζωή δεν ήταν η ίδια, ή κάτω από το ίδιο καθεστώς όλα αυτά τα χρόνια.

Οι πρώτοι δύο αιώνες, 16ο και 17ος αιώνας, ήταν οι χειρότεροι. Εκεί να δει γενοκτονία και εκτουρκισμό κανείς.

Αργότερα, όταν η Οθωμανική κατακτητική λαίλαπα κατασίγασε προ της Βιέννης, και οι Σουλτάνοι υποχρεώθηκαν να γίνουν ημερότεροι, τότε οι ραγιάδες χριστιανοί άρχισαν να παίρνουν κάποια ανάσα. Αυτά είναι γνωστά γενικά χωρίς πολλές ειδικότερες ιστορικές μαρτυρίες.

Σχεδιάγραμμα της Τράπεζας Καπαγιαννίδη στην Τραπεζούντα και φωτογραφία ανώτερων υ-παλλήλων με τον Άλκη Καπαγιαννίδη στο κέντρο.

Μετά την Γαλλική επανάσταση και κυρίως μετά την Ελληνική, αναπροσαρμόσθηκε η οθωμανική πολιτική υπό την επίδραση των ξένων δυνάμεων, από τις διαθέσεις και τα συμφέροντα των οποίων εξαρτιόταν η πολιτική και η ακεραιότητα της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας.

Η σημαντικότερη όμως μεταβολή στην πολιτική των Oθωμανών υπέρ των υποδούλων, έγινε με τα Τανζιματ (μεταρρυθμίσεις) του 1839 (σουλτάνος Aμ. Μετζίτ) και 1856, με την πίεση των μεγάλων δυνάμεων, όταν ψηφίσθηκαν οι εθνικοί κανονισμοί, που καθόριζαν τον τρόπο αυτοδιοίκησης των μειονοτήτων, του χαώδους και ιδιότυπου φεουδαρχικού τουρκικού κράτους.

Πρέπει να ξέρουμε ότι από τότε, πριν ογδόντα χρόνια, δηλαδή πριν την ανταλλαγή, άρχισαν να λέγονται οι Οθωμανοί, Τούρκοι και οι μνήμες και οι ιστορίες των πατέρων μας, αναφέρονται από την εποχή αυτή και μετά.

Για να γίνω πιο κατανοητός, ομιλούμε για την εποχή που ο υπόδουλος Ελληνισμός και σε ότι μας αφορά ο Ποντιακός Ελληνισμός, ζούσε κάτω από δύο ιδεολογικές κατευθύνσεις, που εκπορεύονταν από δύο κέντρα. Από τη μια το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που μέσω των επιχωρίων Μητροπολιτών συνιστούσε εκκλησιαστική κατεύθυνση και από την άλλη το νεαρό ελληνικό κράτος, που προπαγάνδιζε εκτός από την θρησκεία των πατέρων μας, για την γλώσσα και την ελληνική καταγωγή μας. Τότε επιχειρήθηκε από τους ελληνοδιδάσκαλους του Πανεπιστημίου της Αθήνας, Ποντίους αλλά και μη Ποντίους που στέλνονταν στον Πόντο, ο εξελληνισμός των τουρκικής προελεύσεως ονομάτων, όπως το Παπάζογλου σε Παπαδόπουλο, το Σαρόγλου σε Ξανθόπουλο, το Τσιτσεκλής σε Ανθόπουλο κοκ. Τότε επιχειρήθηκε η αντικατάσταση της τουρκογενούς κατάληξης – ογλού με την αρχαιοελληνοπρεπή – ίδης, – άδης, – όπουλος, όπως Αμανάτoγλου σε Αμανατίδης, πλάι στα καθαυτό σε – άς ποντιακά, όπως Φωκάς, Σακκάς, Μολυβδάς, Μαλεζάς κλπ.

Ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ, ο οποίος αναγκάστηκε να προκηρύξει Σύνταγμα στις 23 Δεκ. 1876.

Ιδιαίτερα επί Αμπντούλ Χαμίτ, όλοι έχουν ακούσει αυτό το όνομα, δόθηκαν πολλές ελευθερίες, σε βαθμό που μπορούμε να πούμε, τηρουμένων των αναλογιών και παρά την σατραπική του διοίκηση, πως υπήρξε η τριακονταετία τής όασης για τον Ποντιακό Ελληνισμό. Τότε λειτούργησαν οι δημογεροντίες, που καθόριζαν τους φόρους ανάμεσα στους δυνάμενους να πληρώσουν και στους μη δυνάμενους, εκλέχτηκαν οι Μουχτάρηδες, ιδρύθηκαν σχολεία, πληρώνονταν δάσκαλοι με υπεύθυνους τους κατά τόπους επισκόπους, με εκτελεστικά όργανα τις κατά ενορία εκκλησιαστικές και σχολικές επιτροπές.

Στον ημέτερο Πόντο, οι εκκλησίες και τα σχολεία που ιδρύθηκαν την εποχή αυτή, οι κληρικοί, οι δάσκαλοι και οι μαθητές, ήταν περισσότεροι του πενήντα τοις εκατό των αντιστοίχων όλου του τότε υπόδουλου Ελληνισμού.

Η οικονομική άνθιση των Ελλήνων ήταν ορατή ενώ η εμπορική κίνηση ήταν στα χέρια κυρίως των Ελλήνων. Ήδη δημιουργήθηκε αστική τάξη στον Πόντο και οι τέσσερις τράπεζες στην Τραπεζούντα από τις πέντε ήταν σε ελληνικά χέρια!

Ο Δυτικός Πόντος κατεκλύσθη ιδιαίτερα η Σαμψούντα, από κύμα Καισάριων από την Καπαδοκκία, ενώ ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της περιοχής της Χαλδίας μετακινήθηκε στον από το 1878 ρωσοκρατούμενο Καύκασο (περιοχή Καρς).

Περί τα τέλη του 19ου αιώνα δημιουργήθηκαν αντιπολιτευτικές δυνάμεις ενάντια στο απολυταρχικό καθεστώς Σουλτάνου, με κυρίαρχη ιδεολογία την δημιουργία ενιαίας εθνικής συνείδησης, την κατάργηση του Οθωμανισμού και την εγκατάσταση του Τουρκισμού, και το Οθωμανός να αντικατασταθεί με το Τούρκος!

Έτσι προέκυψε η νεοτουρκική επανάσταση, δεκαπέντε χρόνια πριν την ανταλλαγή, εποχή που η κοινή γνώμη σε μεγάλο βαθμό έκλινε υπέρ μιας ελληνοοθωμανικής συνύπαρξης, έστω δύο ταχυτήτων, αλλά με πρώτη ταχύτητα αυτήν των Ελλήνων, που σταδιακά θα υποκαθιστούσε τους Οθωμανούς που μετεξελίχθηκαν οριστικά σε Τούρκους και μέσα σε λίγα χρόνια βοηθούντων και των ιστορικών γεγονότων, Βαλκανικοί πόλεμοι, Α´ παγκόσμιος πόλεμος και ανατράπηκαν τα πάντα.

Οι Νεότουρκοι του 1908, έβγαζαν προς τα έξω έναν εθνικισμό, τον παντουρκισμό, που εκφραζόταν με το σύνθημα, η Τουρκία στους Τούρκους, κάτι που προδιέγραφε την τύχη των υποδούλων μη Τούρκων.

Προπαγανδιστική λιθογραφία των Νεοτούρκων με σύνθυμα “Ενωμένοι για την πατρίδα” που απεικoνίζει τις διάφορες φυλές της Οθωμ. αυτοκρατορίας.

Τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση, σε ότι μας αφορά, για το γένος, τους πατέρες και τους προγόνους μας γενικά.

Στα λίγα κατοπινά χρόνια, οι διεθνείς πολιτικές εξελίξεις και οι πολεμικές συγκρούσεις, απλώς επιτάχυναν τα γεγονότα και επέφεραν το μοιραίο. Θα έλεγα, ότι δημιούργησαν για τους θύτες Τούρκους, ένα άλλοθι, που αδιάντροπα επικαλούνται.

Αξίζει να τα δει κανείς από πολιτικής απόψεως, γιατί έτσι μόνον μπορεί να εξηγήσει, πως ένας λαός φιλήσυχος, φιλόξενος, αμαθής, ράθυμος, προληπτικός και δεισιδαίμων, μετατράπηκε σε ληστή, βιαστή, κακούργο, δολοφόνο και γενοκτόνο.

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι έχουν πληγώσει το εθνικό τους γόητρο, η συρρίκνωση των Ευρωπαϊκών τους εδαφών άλλο τόσο, οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες από την Βαλκανική, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, υποδαύλιζαν το μίσος κατά των χριστιανών. Τότε άρχισε το οικονομικό μποϋκοτάζ εις βάρος των χριστιανών και οι πρώτες ανεξιχνίαστες δολοφονίες. Την ίδια εποχή έχουμε και γραπτές μαρτυρίες για την αλλαγή πολιτικής, όπως την διακήρυξη του μυστικού συμβουλίου του 1911 στη Θεσσαλονίκη, ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα με τους μισητούς χριστιανούς της αυτοκρατορίας.

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έδωσε την ευκαιρία προς τούτο, με τη δικαιολογία, ότι Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν σε αντίπαλα εμπόλεμα στρατόπεδα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να δει κανείς τον αγώνα που δίνανε τα κράτη και οι ηγέτες τους, με ποιο συνασπισμό θα συμμαχήσουν.

Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά αυτή την κρίσιμη επιλογή, αλλ’ ήταν βέβαιο, ότι δεν θα ήταν με εκείνους που θα ήταν η Τουρκία. Διότι ήδη μπήκε σε λειτουργία ο μηχανισμός διαμελισμού της Τουρκίας, από την στιγμή που η τελευταία άρχισε να αλληθωρίζει προς την ανερχόμενη, ενοχλητική και επικίνδυνη Γερμανία, που μπήκε δραστικά στην ανοικοδόμηση της Τουρκίας. Από αυτήν προέρχονταν οι συμβουλές και υποδείξεις, μέχρι και οι αποστολές τεχνικών και στρατιωτικών, για εφαρμογή των σχεδίων εθνοκάθαρσης της Τουρκίας, που θα την εγκαθιστούσα ως εθνικό κράτος με την ένταξη, απομάκρυνση, ή εξόντωση των αντιφρονούντων χριστιανών.

Πάντα ταύτα δεν θα συνέβαιναν, και η απόβαση στην Σμύρνη, η κατάληψη της Ανατολικής Θράκης και η δημοκρατία του Πόντου θα ολοκλήρωναν την μεγάλη ιδέα του Έθνους, εάν ως προείπαμε τα συμφέροντα των συμμάχων μας φανερά ή κρυφά και η Οκτωβριανή επανάσταση που επήλθε κατ’ εκείνα τα χρόνια, δεν άλλαζαν άρδην το πολιτικό σκηνικό. Ειδικά για τους χριστιανούς Πόντιους πατέρες μας η τύχη τους είχε προγραφεί.

Αλλά ας ανατρέξουμε στην εξέλιξη των ιστορικών δεδομένων. Ήδη από το 1915-16, εποχή των επιχειρήσεων του Τσανάκ-Καλέ, γνωστές από το ομώνυμο τραγούδι, επιχειρήθηκε μαζική εξόντωση των ελληνικών παραλιακών πληθυσμών, που όπως είναι γνωστό ήταν πολυπληθείς και συμπαγείς εκεί. Εφευρέθηκε το επιχείρημα ότι συνιστούν πολεμικό κίνδυνο υπέρ των αντιπάλων Αγγλογάλλων και για τον ημέτερο Πόντο υπέρ του αιωνίου εχθρού τους, των Ρώσων και προέβησαν σε γενοκτονία, με την ακριβή τού όρου έννοια, υπό μορφή απάνθρωπων εκτοπίσεων.

Υπολογίζεται ότι η περίοδος αυτή των διώξεων στοίχισε στον Πόντο 250.000 ανθρώπινες υπάρξεις και αφορούσαν κυρίως την πέραν της Τρίπολης και Κερασούντας περιοχή, δηλαδή τον Δυτικό Πόντο, μιας και η Τραπεζούντα, η Ματσούκα, η Κρώμνη και η Σάντα, βρέθηκαν υπό Ρωσική κυριαρχία. Ανεξήγητη ή τουλάχιστον δεν έχει διευκρινιστεί, γιατί οι Ρώσοι σταμάτησαν στον Χαρσιώτη ποταμό και δεν προχώρησαν δυτικότερα όπως θερμοπαρακαλούσαν οι Πόντιοι.

Εν πάση περιπτώσει αυτές ήταν οι βουλές των μεγάλων και οι τύχες των προγόνων μας ήταν άθυρμα στα χέρια τους. Και δεν ήταν μόνον αυτό. Ενώ η Τουρκία βγήκε ηττημένη από τον πόλεμο και η διάλυσή της παιζόταν στα τραπέζια των συνδιασκέψεων και η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου φούντωνε στις καρδιές των Ποντίων, τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τον Ελληνισμό. Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και διεθνώς με την επικράτηση των μπολσεβίκων στη Ρωσία, δημιούργησαν νέα τάξη πραγμάτων στο στρατόπεδο των νικητών που θεωρητικά βρέθηκε και η Ελλάδα.

Σφαγές χριστιανών της Ανατολής.

Όπως έλεγε ο Νεοκλης Σαρρής, στο Γ’ Παγκόσμιο Συνέδριο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κινδύνεψε δύο φορές να διαμελισθεί, αλλά σώθηκε χάρις σε δύο κοσμοϊστορικές επαναστάσεις. Την μία με την Γαλλική Επανάσταση τότε που την διαφύλαξε η ιερή συμμαχία των Ευρωπαίων ηγεμόνων για ίδιο όφελος και δεύτερον η Οκτωβριανή, όχι τόσο με την υλική και ηθική βοήθεια του Λένιν προς τον Κεμάλ, όσο εξ αιτίας της σύγχυσης και του πανικού που προκάλεσε στους συμμάχους η εδραίωση των Μπολσεβίκων. Προ της διασφάλισης των συμφερόντων τους οι σύμμαχοι, δεν δίστασαν να θυσιάσουν τα προαιώνια δίκαια του Ελληνισμού και ιδιαίτερα των Ποντίων, γιατί έκριναν, ή μάλλον δεν έκριναν την Ελλάδα ικανή να ελέγχει τα στενά και την δίοδο του Καυκάσου.

Έτσι εξέθρεψαν τον Μουσταφά Κεμάλ, με τον έναν ή άλλο τρόπο, οι μεν Ιταλοί και Γάλλοι σχεδόν φανερά, οι Ρώσοι με προκλητική συνθήκη φιλίας και βοηθείας, (Συνθήκη Μπρεστ – Λιτόφσκ, που οδήγησε στην προσφυγιά τους Καυκασίους Πόντιους, με την απόδοση του Καυκάσου στην Τουρκία), οι Αμερικανοί πήραν πίσω τα υπέρ της ανεξαρτησίας των λαών δόγματά τους, ενώ οι Άγγλοι ακόμη ελέγχονται για την διφορούμενη πολιτική τους.

Σε ότι αφορά τον ημέτερο Πόντο των πατέρων μας, αυτός αφέθηκε απ’ όλους στο έλεος των τσετών του διαβόητου Τοπάλ Οσμάν, αλλά και του τακτικού στρατού, για να αποδεκατισθεί πλήρως. Οι πόλεις είδαν να σφάζονται οι άνδρες τους εν μέση οδό και εν πλήρη ημέρα, τα δε χωριά με τον πληθυσμό τους παραδόθηκαν εις το πυρ και τον όλεθρο. Τα όρη, τα βουνά, οι χαράδρες και οι κοιλάδες του Πόντου και του εσωτερικού της χώρας έχουν ποτισθεί με αίμα και έχουν σπαρθεί με τα κόκαλα του ημίσεως της Ελληνικής φυλής και μάλιστα αφορούσε το ακμαιότερο και θαλερότερο κομμάτι από άποψη ηλικίας, πλούτου και πνεύματος.

Πολλοί διέφυγαν στη Ρωσία και μέσω των λιμανιών της έφθασαν, στην Ελλάδα, ενώ όσοι απέμειναν ανταλλάχθηκαν ως εμπόρευμα με την συνθήκη της Λωζάνης με τους μουσουλμάνους της Ελλάδας.

Αυτά μεν είναι σε συντομία η γενική ιστορική εικόνα της εποχής εκείνης. Δεν μπορεί όμως ένας που επιχειρεί μια τέτοια αναφορά, να μην σταθεί σε κάποια τραγικά και χαρακτηριστικά γεγονότα, που σηματοδοτούν την έννοια του όρου της γενοκτονίας. Διότι δε μπορεί οι σφαγές που έγιναν στις άλλοτε ανθούσες πόλεις του Πόντου, συστηματικά από το 1914 και ύστερα, οι σκοτωμοί αθώων ανδρών ή γυναικών, αλλά και παιδιών, γέρων και αρρώστων, να ήσαν αποτελέσματα στρατιωτικών μέτρων, μέτρων ενός αμυνόμενου κράτους εναντίον ανατρεπτικών στοιχείων, όπως πιστεύουν οι εκτελεστές τους και αργότερα και άλλοι. Ή μέτρων εναντίον λιποτακτών, τρομοκρατών, συμμοριτών, ληστοσυμμοριτών, προδοτών, οι οποίοι έπρεπε να θανατωθούν συν γυναιξί και τέκνοις. Αλλά και οι διωγμοί, οι κακουργίες και κακουχίες σε βάρος εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων των πόλεων και των χωριών, που οδηγήθηκαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στο εσωτερικό της Ανατολίας για να χαθούν ή να πεθάνουν εκεί, ή και συνήθως πολλοί πριν φθάσουν εκεί, ήταν θύματα αδήριτων στρατιωτικών νόμων. Ή μήπως υπήρχε πρόθεση να εξοντωθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο?

Σφαγές έξω από την Κερασούντα

Η συναισθηματική φόρτιση, κάτω από την οποία ομιλούμε μας υποχρεώνει να τονίσουμε ότι αυτά που συνέβησαν τότε, συνιστούν γενοκτονία, κατά το γράμμα και το πνεύμα που δίνει σήμερα το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς συμβάσεις. Επί πλέον, όπως λέγει ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, ήταν μια γενοκτονία αλλά τούρκα, πονηρή, ανατολίτικη, πλιατσικολογική. Διότι οι καλούμενες εκτοπίσεις αμάχων και γυναικοπαίδων με τις εξοντωτικές οδοιπορίες, ήταν ένα διαβολικό σύστημα πονηρά οργανωμένο, που επέφερε τον εξευτελισμό του ανθρώπου, ή τον θάνατο από το ψύχος ή την πείνα. Παράλληλα θα πρέπει να αναδείξουμε το μέγεθος της θυσίας εκείνων, αλλά και αυτών που πρόβαλλαν την αδάμαστη θέληση τους να προασπίσουν την τιμή, περιουσία και αξιοπρέπεια της οικογένειας και να διεκδικήσουν την ελευθερία και αυτονομία τους, όταν το επέτρεψε η νίκη των συμμάχων, στο στρατόπεδο των οποίων βρέθηκε η Ελλάδα, και τον διαφαινόμενο διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ιδίως με τις εξαγγελίες του Αμερικανού προέδρου W. Wilson και μάλιστα, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Διότι ήταν ο Πόντος τόσο μακριά, τόσο αβοήθητος και τόσο μόνος! Γιατί και εκεί ρίγησαν καρδιές, σκίρτησαν ψυχές, και άστραψε το βλέμμα. Αλλ’ ήταν ο Πόντος τόσο μακριά, τόσο αβοήθητος και τόσο μόνος …

Βλέπουμε λοιπόν πως ενώ κατ’ αρχήν βγήκαν στα βουνά και οργάνωσαν ομάδες αυτοάμυνας από έσχατη ανάγκη, ή για να αποφύγουν τα εφιαλτικά αμελέ ταμπουρού, χαρακτηρίσθηκαν τότε, αλλά και μέχρι τώρα η σύγχρονη τουρκική ιστοριογραφία και πολιτική επιμένει να τους θεωρεί ως ληστές και τρομοκράτες. Και ανερυθρίαστα ομιλούν πως αυτοί, δηλαδή οι αντάρτες μας προέβησαν σε γενοκτονία εις βάρος τους. Οποίος παραλογισμός!

Περιμένοντας τα πλοία που δεν έρχοταν...

Ενώ λοιπόν αυτή είναι η φρικαλέα εικόνα εξόντωσης ενός τμήματος του Ελληνικού λαού, αριθμητικά σεβαστού, παρατηρούμε σχετική αποσιώπηση από τα βιβλία της Ιστορίας. Ακόμη και η Μικρασιατική καταστροφή, μέσα στην οποία εντάσσεται το δεύτερο και αγριότερο μέρος της γενοκτονίας, δεν έτυχε της δέουσας προβολής, στις διάφορες εθνικές αναφορές. Η πιο πειστική αιτιολογία είναι προκύψασα ελληνοτουρκική προσέγγιση και η υπογραφή φιλίας. Έφθανε να μη ξυθούν πληγές, να μη δημιουργηθούν εντάσεις, να μη φουντώσουν εθνικισμοί και προκληθούν ρήγματα στις ισορροπίες. Βολεύτηκαν βέβαια οι Τούρκοι με την λήθη της γενοκτονίας. Η Ελλάδα όμως έχασε μία από τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας της, που αναφερόταν στον Πόντο. Διότι υπερίσχυσε η Ελληνοτουρκική φιλία. Όσο υπάρχουν σκοπιμότητες, που θέλουν την Τουρκία ηθικά ακέραια, φοβούμαι πως δύσκολα θα πετύχουμε την πιο ανώδυνη διεκδίκηση. Την έκφραση μιας απλής συγγνώμης από μέρους της. Η ομόφωνη αναγνώριση από την Βουλή των Ελλήνων της 19ης Μαΐου, ως ημέρας μνήμης, θα έπρεπε να μην αφεθεί στους ισχνούς ώμους των ποντιακών σωματείων. Έπρεπε η ίδια η Βουλή και οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, πιεζόμενη από το λόμπι των Ποντίων βουλευτών, δεν ξέρω αν υπάρχει, αλλά θα ήθελα να υπάρχει, να το προωθήσει στον ΟΗΕ και στους άλλους διεθνείς Οργανισμούς και Ευρωπαϊκά φόρα, για διεθνή αναγνώριση. Μόνον τότε πιστεύουμε, πως θα αναπαυθούν οι ψυχές των θυμάτων των εθνικιστών της Τουρκίας.

Κυρίες και κύριοι.

Έχει νόημα για μας η ιστορική μνήμη. Όχι για να καλλιεργήσουμε την μισαλλοδοξία, την ξενοφοβία και τον όποιας μορφής ρατσισμό. Θέλουμε την ιστορική μνήμη για να κρατήσουμε τον δεσμό μας, την φωνή μας, την κραυγή του αίματός μας. Για να βάλουμε σημάδια στο δρόμο μας, να μη χαθούμε στην ατέλειωτη οδύσσεια της πορείας μας.

Σήμερα η Ευρώπη δοκιμάζει τα πρώτα της βήματα για την παγκόσμια κοινότητα των λαών. Και τώρα πολλοί είναι αυτοί που φοβούνται πως μπορεί να χαθούμε σε αυτήν την ειρηνική πνευματική μάχη. Αλλά δεν θα χαθούμε. Γιατί έχουμε την πανοπλία μας! Ας μη γελιόμαστε! Δεν είναι για γεράματα η Ποντιακή ψυχή! Είναι η ψυχή που έστησε Μαραθώνες στην Σάντα, στην Μπάφρα και σ’ όλο τον ιστορικό Πόντο. Γιατί κατά τον Παλαμά, όταν η ψυχή στήνει Μαραθώνες, τότε γεννιούνται Παρθενώνες! Γιατί βλέπουμε διπλάσιες και πολλαπλάσιες ποντιακές λύρες σήμερα. Αιωνόβιο το δένδρο μας, ανθεί και φέρει κι άλλο!

Ο Πόντος ζει και προχωρεί νικώντας. Είναι μια νίκη ζωντανή και ολοφώτεινη, που λαμποκοπά στα μάτια των παιδιών μας, που φέρνει την ατμόσφαιρα αδελφικά και ποντιακά και σε αυτή την εκδήλωσή στην καρδιά της Ελβετίας και της Ευρώπης την ιστορική Ζυρίχη. Φίλοι μου, αδελφοί μου, νασάν εμάς.
http://www.elliniki-gnomi.eu/archives/10654
Διαβάστε περισσότερα...

Τουρκική Γενοκτονία Χριστιανών 1912-1924

Διάβασε και σχετικό άρθρο Απαίτηση η αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ελληνισμού.


Διαβάστε περισσότερα...

Κόκκινη κάρτα στο ΓΕΕΘΑ

Από που σας απαγορεύουν κε Α/ΓΕΕΘΑ να τιμήσετε τους Σφαγιασθέντες Έλληνες του ΠΌΝΤΟΥ;

Θα μπορούσε να έχει κάνει ένα αφιέρωμα στη γενοκτονία των Ποντίων επ'ευκαιρία της ημέρας μνήμης χθες της γενοκτονίας των Ποντίων. Ποιοί σας το απαγορεύουν κε Α/ΓΕΕΘΑ; Το αφιέρωμα στη Μάχη της Κρήτης πάντως ,όπως και όλα τα υπόλοιπα είναι πολύ καλά και ορθώς τα δημοσιεύεται.
Διαβάστε περισσότερα...

΄Ημέρα ἐθνικοῦ πένθους.

Ποίημα αφιερωμένο στην ημέρα μνήμης για την γενοκτονία των Ποντίων

Σήμερα εἶναι ἡμέρα ἐθνικοῦ πένθους.
Σωπᾶστε νὰ ἀκούσουμε τὰ ὃσα φέρνουν οἱ ψίθυροι τοῦ ἀνέμου.

Σήμερα ὃλοι, ὂσοι νοοῦν τὰ στοιχειώδη, θρηνοῦν.
Πονάει τὸ εἶναι μας καὶ πονάει πολύ.
Σὰν τὸ μαχαίρι ποὺ στρίβει μέσα στὴν πληγὴ γιὰ νὰ θερίση ὃτι δὲν ἒκοψε στὸ διάβα του.
Σὰν σήμερα, ἡ μάνα σου, ἡ θειὰ μου, ὁ παπποὺς του, κάποιος πολύ κοντινός ὃλων τῶν Ἑλλήνων ἐσφάγη σὲ κομματάκια ἀπὸ τὰ βέβηλα χέρια τοῦ ὑβριδικοῦ μογγολικοῦ κτήνους. Ἐσφάγη, ἐκόπη διὰ παντὸς, σὰν νὰ μὴν ἦταν ἂνθρωπος ἀλλὰ μία ταπεινή μαργαρίτα, ἓνα τυχαῖο ἀγριολούλουδο, ἓνα κάτι τὶς, τὀσο μικρὸ κι ἀσήμαντο, τόσο χαμερπές, ποὺ δὲν ἂξιζε τὸν κόπο ἀπὸ τὰ κτήνη οὖτε γιὰ μία ματιὰ. Οὖτε γιὰ ἓνα ἀλλαξοδρόμι…..
Κι ἀκόμη καὶ τούτην τὴν ὣρα, οἱ φωνὲς, τὰ δάκρυα, οἱ κραυγὲς, ἡ ἂδικη πολτοποίησις, γεμίζουν μὲ ἀπόγνωσι τὰ αὐτιὰ μας.
Πῶς θὰ τοὺς ἁρπάξουμε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ κτήνους; Πῶς θὰ τοὺς σώσουμε ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ τέρατος; Τὶ ἐφιάλτης εἶναι αὐτὸς; Πῶς θὰ ξεφύγουμε; Πῶς θὰ ἀπαλύνουμε τὶς πληγὲς. Πῶς θὰ κολλήσουμε τὰ κεφάλια; Πῶς θὰ χαϊδέψουμε τὰ ξεριζωμένα μαλλιὰ τῶν κοριτσιῶν; Πῶς θὰ σκουπίσουμε τὸ δάκρυ τῶν γερόντων; Πῶς; Πῶς νὰ γυρίσουμε πίσω τὸν χρόνο γιὰ νὰ ἀγγίξουμε μὲ κάθε στοργὴ καὶ συναίσθησι ὃποια πληγὴ γἐμισε τὰ σώματα καὶ τὰ μυαλὰ τὸ ἂσκεφτο χέρι τοῦ κτήνους; Πῶς θὰ γεμίσουμε κάθε ἀνθρώπινο κενὸ; Πῶς νὰ τὸ καλύψουμε; Πῶς;

Δὲν θὰ ξεφύγουμε. Δὲν πρέπει νὰ ξεφύγουμε ΠΟΤΕ ὃσο τὸ κάθε ὑβριδικὸ μογγολικὸ κτῆνος ἀναπνέει. Τὰ δάκρυα δὲν θὰ γιάνουν τὴν πληγὴ ποὺ κακοφόρμισε καὶ σαπίζει. Ζέχνει πιὰ καὶ τρώει τὰ σωθικὰ τὰ δικὰ μας καὶ τῶν παιδιῶν μας. Αἷμα ἀθώων, αἷμα γενναίων, αἷμα ἡρώων ποὺ ἒσβησαν μὲ ἓνα μεγάλο γιατί χαραγμένο στὰ χείλη. Δὲν θὰ ξεφύγουμε ΠΟΤΕ. Δὲν πρέπει νὰ ξεφύγουμε ΠΟΤΕ. ΠΟΤΕ. Ἀκοῦτε Ἓλληνες; ΠΟΤΕ!!!!
Δὲν ἒχουμε κανένα δικαίωμα νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν μνήμη καὶ τὴν εὐθύνη….
Πρέπει νὰ ξαναγίνουμε ὃλο αὐτὸ ποὺ πράγματι εἲμαστε. Ἂνθρωποι κι Ἓλληνες.
Ἓλληνες Ἂνθρωποι…..

Δὲν θὰ πάρουμε τὴν Πόλη. Θὰ πάρουμε πίσω ὃμως τὴν ζωὴ ποὺ μᾶς ἒκλεψαν. Δὲν θὰ πάρουμε τὰ ἃγια χώματα. Θὰ πάρουμε ὃμως πίσω τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὁσια τῆς φυλῆς. Θὰ τὰ στήσουμε στοὺς τόπους τους καὶ θὰ τὰ ἐνεργοποιήσουμε. Ἀκοῦτε Ἓλληνες; Δὲν θὰ ἁρπάξουμε τίποτα. Θὰ μᾶς δοθοῦν ΟΛΑ. Ἒτσι ἐπιτάσσει τὸ συμπαντικὸν δίκαιον. Ἒτσι ὁρίζει ἡ θεία φύσις. Ἒτσι ὀφείλουμε νὰ πράξουμε ὃσοι ἀκόμη νοοῦν. Πρέπει νὰ ἀντιστρέψουμε τὰ πάντα γιὰ ΠΑΝΤΑ. Πρέπει νὰ σηκωθοῦμε γιὰ ΠΑΝΤΑ καὶ νὰ σηκώσουμε κι ἂλλους, πολλοὺς, ὃλους.
Ξυπνῆστε γρήγορα. Ξεμουδιᾶστε τάχιστα ἀπὸ ὓπνο βαθὺ, αἰώνων. Σηκωθεῖτε. Πιᾶστε τὰ Ἑλληνικὰ σας ὃπλα τὰ ἱερὰ στὰ δυνατὰ σας χέρια καὶ κινεῖστε τὰ γρήγορα καὶ δυνατὰ. Ἡ Ἱστορία μας καλεῖ. Ἡ Ἱστορία μᾶς δεικνύει κάθε βῆμα. Εἶναι πανίερο χρέος αὐτὸ ποὺ θὰ πράξουμε. Εἶναι ἐλαχίστη τιμὴ στὰ ὃσα οὐδεὶς ὡς τῶρα δὲν ἐτίμησε. Τμὴ μας καὶ χρέος μας. Ὀφειλὴ αἰώνων.


Πατρίδα μου. Λεηλατημένη. Αἱματοβαμμένη. Σὲ ῥούφηξαν καὶ σὲ ῥουφοῦν. Ἒφθασε ἡ στιγμὴ νὰ σὲ κερδίσουμε πίσω, νὰ σὲ ξαναστήσουμε στὰ πόδια σου γιὰ νὰ ξαναφωτίσης τὸν ἂνθρωπο καὶ νὰ τὸν σώσης ἀπὸ τὰ νύχια τῶν βεβήλων καὶ τῶν ὑβριστῶν.
Ξεκινᾶμε Ἓλληνες κι ἒχουμε πολύ δουλειὰ καὶ μεγάλο δρόμο. Ξεκινᾶμε τῶρα. Μὲ κάθε μέσον, μὲ κάθε τρόπο. Κανένα κτῆνος δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ σταθῆ ἐμπρὸς μας. Τὸ ἱερὸν καὶ δίκαιον τῆς φύσεως ὁρίζει τὰ βήματά μας. Ὁρίζει τὸν στόχο μας. Ξεκινᾶμε πάνοπλοι, πανέτοιμοι γιὰ ὃλα.
Ὃπλα μας ἡ Γνώσις, ἡ Πίστις, ἡ Ἐπίγνωσις τοῦ ποιοὶ εἲμαστε καὶ ποιὸς ὁ ῥόλος μας. Ἱερὰ ὃπλα. Ἀνίκητα.
Ἡ ὓβρις κακῶς ἐκράτησε στὴν γῆ τόσους αἰῶνες. Ἒφθασε ἡ ὧρα τῆς Νεμέσεως. Κι ἐμεὶς ὡς Ἓλληνες εἲμαστε τὸ χέρι τῆς Νεμέσεως καὶ τὸ μέσον. Ὁ πλανήτης κι ὁ ἂνθρωπος μᾶς καλοῦν.
Ἒμπρὸς…….. Μόνον ἐμπρὸς……….

ΕΛΛΗΝΙΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Άρχισαν να υλοποιούν τις προδοτικές συμφωνίες με τους Τούρκους

Η Διαμαντοπούλου τιμά την γενοκτονία επιλέγοντας Κεμάλ!

Προσβολή του Ποντιακού Ελληνισμού την ημέρα μνήμης της σφαγής των από τον δολοφόνο Κεμάλ.

Το αστείρευτο συμπλεγματισμό όσων το λυμαίνονται βγάζει στις Πανελλαδικές Εξετάσεις το Υπουργείο (μη εθνικής) Παιδείας. Οι εξεταζόμενοι στο μάθημα της Λογοτεχνίας για την εισαγωγή τους στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, είδαν σήμερα, 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας όπυ χιλιάδες Πόντιοι σφαγιάστηκαν μετά από διαταγή του ίδιου του Κεμάλ, ένα θέμα που μύριζε Διαμαντοπούλου, Δραγώνα και Ρεπούση από χιλιόμετρο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες εξεταζομένων, το κείμενο, στο οποίο εκλήθησαν να εξετασθούν, λέγεται «Στου Κεμάλ το σπίτι», ανήκει στην συλλογή «Η μόνη κληρονομιά» και γράφτηκε το 1974 από τον Γιώργο Ιωάννου (1927-1985), πρόσφυγα από την Ανατολική Θράκη! Πραγματεύεται τις διαδοχικές επισκέψεις μίας τουρκάλας που είχε εγκαταλείψει την Θεσσαλονίκη με την ανταλλαγή των πληθυσμών, στο σπίτι που κατοικούσε, δίπλα ακριβώς σε αυτό που γεννήθηκε Κεμάλ, που σήμερα φιλοξενεί το τουρκικό προξενείο.
Είναι το ίδιο σπίτι που το 1955 οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες τοποθέτησαν μιας μικρής ισχύος βόμβα και στην συνέχεια διέδωσαν πως ανατινάχθηκε από τους Έλληνες, με αποτέλεσμα την καταστροφή του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης με τα γνωστά «Σεπτεμβριανά».
Η απόλυτη σύμπνοια της «Παιδείας» με την συμφωνία «εκλειάνσεως» των ιστορικών παθών της χώρας μας από τον Κεμάλ, τους προγόνους και τους απογόνους του δεν μας εκπλήσσει. Είναι γνωστό ποια «σχολή» κάνει κουμάντο μέσα στο υπουργείο και ποιοι επιλέγουν την διδακτική ύλη. Εκείνο που μας ενοχλεί και το φωνάζουμε είναι ότι επέλεξαν τη μέρα της εξόντωσης των συμπατριωτών μας από τον αρχισφαγέα Κεμάλ για να προπαγανδίσουν στην νεολαία και τους επίδοξους επιστήμονές της, ότι υπήρξαν και Τούρκοι πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να «συνωστισθούν» και να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Πρόκειται για άνευ προηγουμένου έμφαση του ραγιαδισμού, της ηττοπάθειας και του αφελληνισμού που καλλιεργούν στην νεολαία τα πιόνια της Νέας Τάξεως.
Σύντομα βέβαια, οι απόγονοι της Τουρκάλας θα μπορούν να βλέπουν το σπίτι της γιαγιάς τους από ψηλά, αφού τα τουρκικά F-16 θα κάνουν σε λίγο παραβιάσεις στο σύνολο του ελληνικού εναερίου χώρου... Να δούμε τότε πώς θα «εκλειάνουμε» τα πάθη...
ΕΛ.ΚΟΣΜΟΣ
Διαβάστε περισσότερα...

Απαίτηση η αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ελληνισμού.

Άρθρο του Σπύρου Σταματόπουλου στο περιοδικό RATRIA,τεύχος Σεπ-Οκτ 2009.

Με τη λέξη "γενοκτονία" περιγράφεται σήμερα μια σωρεία εγκλημάτων με θύματα λαούς.
Η Γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κατ’ αρχή στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945. Σημαίνει, δε, τη μεθοδική εξολόθρευση (συνολική ή μερική) μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για πρωτογενές έγκλημα που δεν έχει σχέση, με πολεμικές συγκρούσεις. Δεν εξοντώνεται μια ομάδα για κάτι που έκανε αλλά για κάτι που είναι. Με μία τέτοια εννοιολογική αναδρομή στο παρελθόν μπορούμε να προσδιορίσουμε κυρίως δύο βασικές γενοκτονίες στις αρχές του προηγούμενου αιώνα: τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου. Και οι δύο από τους Τούρκους οι οποίες μέχρι πρότινος παρέμειναν σε αφάνεια και κυρίως η των Ελλήνων του Πόντου.
Η Σύμβαση της Γενεύης του 1949, η Διακήρυξη του ΟΗΕ, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί της ενωμένης Ευρώπης καθορίζουν με σαφήνεια και τους όρους και τις έννοιες των ιστορικών πολεμικών εγκλημάτων. Οι σφαγές, οι λεηλασίες, οι εξοντώσεις, οι ξεριζωμοί, συνιστούν γενοκτονίες.
Κατά τον George Horton ( «Η Μάστιγα της Ασίας» ) : "...Η εξόντωση των Χριστιανών της Τουρκίας ήταν μια οργανωμένη σφαγή, η οποία έγινε σε μεγάλη κλίμακα και διαπράχθηκε πολύ πριν από την αποβίβαση Ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη. Την είχαμε δεί να διενεργείται την εποχή του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ , του «σφαγέα», την έχομε παρακολουθήσει καλύτερα οργανωμένη και πλέον ανεπτυγμένη από τους Νεότουρκους Ταλάατ και Εμβέρ, τους πολιτικούς του «Συντάγματος» (το οποίο καθιέρωσαν οι νεότουρκοι επαναστάτες, οι οποίοι ανέτρεψαν τον Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ). Θα την ξανασυναντήσουμε συντελούμενη μέχρι την φρικτή της ολοκλήρωση από τον Μουσταφά Κεμάλ, το γνωστό σφαγέα Ελλήνων, στου οποίου το μαυσωλείο δυστυχώς για την Ελλάδα δίδουν τα διαπιστευτήριά τους στην παγκοσμιοποίηση οι σημερινοί πρωθυπουργοί, αρχηγοί κομμάτων της Ελλάδος και το τραγικότερο, αρχηγοί ΓΕΕΘΑ!
Λαοί οι οποίοι υπέφεραν στα πλαίσια της πολιτικής «Η Τουρκία για τους Τούρκους» είναι οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, οι Έλληνες απλά υπήρξαν τα πρώτα θύματα αυτής της εθνικιστικής ιδέας.
Η γενοκτονία αυτών των Χριστιανικών πληθυσμών περιελάμβανε οργανωμένες πράξεις βίας τις οποίες επί σειρά ετών παρακινούνταν από τις Οθωμανικές ή τις Τουρκικές κεντρικές αρχές. Αυτές οι σκόπιμες και προμελετημένες πράξεις βίας, περιλάμβαναν σκοτωμούς, σοβαρές σωματικές και πνευματικές βλάβες, υλικές καταστροφές και υποχρεωτικές μεταναστεύσεις των Ελλήνων που ζούσαν κυρίως στον Πόντο, στην Ανατολία, στην Ίμβρο, στην Τένεδο στη Θράκη στην Κωνσταντινούπολη, στην Κύπρο και στην Αρμενία.
Σήμερα γενοκτονίες με συνεχή και επαναλαμβανόμενα εγκλήματα επί τριακονταπενταετία, συναντάμε στην κατεχόμενη Κύπρο!
Τα τεκμήρια είναι συγκλονιστικά, . Η γενοκτονία είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο! Οι σφαγές της εισβολής του '74, οι δολοφονίες των εγκλωβισμένων στην Καρπασία, οι 200 χιλιάδες των Ελλήνων ξεριζωμένων, στοιχειοθετούν έγκλημα εθνικής κάθαρσης. Παρατεινόμενη γενοκτονία σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπως στον Πόντο, στην Ιωνία, τη Θράκη, στην ευρύτερη Μικρασία, με θύματα Έλληνες και Αρμενίους. Και το ερώτημα εγείρεται:
Η αλήθεια και το αίμα βοούν. Οι Αρμένιοι αγωνίζονται για τη γενοκτονία από το 1915 μέχρι το 1923. Οι πολιτικοί ταγοί της διχοτομημένης Κύπρου, οι ηγέτες του των Αθηνών γιατί δεν αγωνίζονται διεθνώς για τις τραγωδίες του Πόντου, της Ιωνίας, της Κωνσταντινουπόλεως, της Κύπρου από το 1974, αδιάκοπτων γενοκτονιών; Πρωταγωνιστές στις ζεμπεκιές και στις κουμπαριές. Στις εθνικές απαιτήσεις όμως πάντα μειοδότες.
Η Ελληνική Γενοκτονία ξεκίνησε το 1908, όταν οι Νεότουρκοι διακήρυξαν πως «η Τουρκία ανήκει στους Τούρκους» και «τελείωσαν» με την ανταλλαγή πληθυσμών βάσει της Συνθήκης της Λοζάννης το 1923. Παρά ταύτα, η Ελληνική Γενοκτονία συνεχίστηκε απρόσκοπτα μέχρι τις μέρες μας με τις πολιτικές γενοκτονίας του Τουρκικού Κράτους κατά των Ελλήνων της Τουρκίας. Ειδικά μέτρα και νόμοι του επίσημου τουρκικού κράτους που στόχευαν την Ελληνική (και άλλες) μειονότητες, η επιστράτευση για υποχρεωτική εργασία που συμπεριλάμβανε κυρίως Έλληνες στα μέσα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, (το 1942, και ενώ εκείνο το διάστημα η Ελλάδα πάλευε να απελευθερωθεί από την Ναζιστική κατοχή), οι οργανωμένες λεηλασίες, οι βιασμοί, οι σκοτωμοί και οι καταστροφές που έλαβαν χώρα στην Κωνσταντινούπολη το 1955 και το 1964, η εισβολή στην Κύπρο το 1974, οι βίαιες και ατιμώρητες δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού στην Κύπρο και πολλά άλλα γεγονότα, είναι όλα μέρος μιας συνεχιζόμενης Ελληνικής Γενοκτονίας.
Όταν αναφερόμαστε στην Ελληνική Γενοκτονία εννοούμε τον συστηματικό και μεθοδικό βασανισμό, σφαγιασμό και την εθνοκάθαρση, στην οποία υπέβαλλαν οι Τούρκοι εκατομμύρια Ελλήνων.
Η πλειοψηφία των θυμάτων σφαγιάστηκε μεταξύ του 1895 (αρκετά πριν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο) και του 1955 (αρκετά μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο). Επί του παρόντος, εκτιμάται ότι γύρω στα 2.000.000 παιδιά, άντρες και γυναίκες Ελληνικής καταγωγής θανατώθηκαν εκείνη την περίοδο.
Την ίδια χρονική περίοδο και στις ίδιες περιοχές, οι Τούρκοι βασάνισαν και σφάγιασαν εκατομμύρια Αρμένιους και Ασσύριους όλων των ηλικιών. Το γεγονός ότι, τρία Έθνη ήταν θύματα της ίδιας εκαθαριστικής πολιτικής, αποτελεί μία ακόμη απόδειξη ύπαρξης για κάθε μία εκ των τριών Γενοκτονιών. Δεν ήταν «πόλεμος», δεν ήταν «ανταρσία». Ήταν μία σχεδιασμένη προσπάθεια εκαθάρισης. Ήταν μία προσπάθεια των Τούρκων να απαλλαγούν από τους πρώην σκλάβους τους, καθώς δεν τους ήταν χρήσιμοι πια. Ήταν μία προσπάθεια για τη δημιουργία «μιάς Τουρκίας για τους Τούρκους», όπως οι Τούρκοι ηγέτες διατυμπάνιζαν, στα εδάφη των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων, που βρίσκονταν ακόμα κάτω από Τουρκική κατοχή. Οι Τούρκοι είχαν εισβάλλει στα εδάφη των Αρμενίων, των Ασσυριών και των Ελλήνων. Καθώς πια δεν μπορούσαν να τους χρησιμοποιούν ως σκλάβους, αποφάσισαν να τους εξαφανίσουν. Και το κατάφεραν.

Επίσης, δεν ήταν ένας «θρησκευτικός πόλεμος». Οι διώξεις των Κούρδων ξεκίνησαν αμέσως μόλις οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων, που είναι όλοι τους Χριστιανοί, εξαλείφθηκαν. Οι Κούρδοι, που είναι Μουσουλμάνοι όπως οι Τούρκοι, παραπλανήθηκαν και πίστεψαν ότι βοηθώντας τους Τούρκους να εξολοθρεύσουν τους «άπιστους», θα αποκτήσουν μία δική τους γη. Οι Κούρδοι, όντως βοήθησαν τους Τούρκους με μοναδικό αντάλλαγμα να γίνουν τα επόμενα θύματα του σχεδίου δημιουργίας «μιας Τουρκίας για τους Τούρκους». Οι διώξεις των Κούρδων ήταν μία φυσική συνέπεια. Άλλωστε, στόχος των Τούρκων ηγετών δεν ήταν «μια Τουρκία για τους Μουσουλμάνους» αλλά «μια Τουρκία για τους Τούρκους».
Η Ελληνική Γενοκτονία όμως δεν έχει τελειώσει, συνεχίζεται υπό την ανοχή των Ελληνικών Κυβερνήσεων. Οι λιγοστοί Έλληνες οι οποίοι έχουν παραμείνει διώκονται αυτή τη στιγμή από όπου βρίσκονται ιδίως στην Κωνσταντινούπολη την Ίμβρο και την Τένεδο. Το Ορθόδοξο Πατριαρχείο που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη δέχεται συχνές επιθέσεις. Η συνθήκη της Λοζάννης παραβιάζεται κατάφορα και ουδείς διαμαρτύρεται, τουλάχιστον ουσιαστικά. Οι καθημερινές παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου μας καταδεικνύουν τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς της συνεχιζόμενης πολιτικής της Τουρκίας για εθνοκάθαρση.

Οι τουρκικές σφαγές πάντοτε γίνονται με διαταγή από ανώτερες Αρχές. Αυτή είναι πολύ καλά γνωστή αρχή και ο τρόπος με τον οποίο διάφορες ιστορικές σφαγές έχουν διεξαχθεί το αποδεικνύουν αναντίρρητα (με πολλά παραδείγματα). Τέτοια ήταν η περίπτωση στη Σμύρνη, και η δήλωση του Μουσταφά Κεμάλ πώς δεν μπορούσε να ελέγξει το στράτευμά του είναι ψευδής. Είναι ένα περίεργο γεγονός πώς ο Τούρκος είναι ακόμα ικανός να απατά τους Ευρωπαίους, παρά την πολύχρονη διαπίστωση της τακτικής του. Είναι πιθανόν ότι μια αυστηρή γλώσσα στον Τούρκο διοικητή από το Γάλλο ναύαρχο θα μπορούσε να είχε σταματήσει τη σφαγή και όλους τους τρόμους που ακολούθησαν. Πρέπει να γίνει ευρύτερα σαφές και ιδίως στη χριστιανική Ευρώπη, πως υπήρξε για κάποιο χρονικό διάστημα πολιτική των Τούρκων εθνικιστών να εξoντώσουν το χριστιανικό στοιχείο στην Τουρκία.
O πολιτικός κόσμος θα πρέπει να πειστεί και να πιεστεί προκειμένου να ενεργήσει προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης των γενοκτονιών που έχουν διαπραχθεί εκ μέρους των Τούρκων εις βάρος του Ελληνισμού και να χρησιμοποιήσουν αυτές προκειμένου η Τουρκία να υποχωρήσει σε διεκδικήσεις στοχεύοντας στην επιθυμία της να γίνει μέλος της Ε.Ε.
Ποια κυβέρνηση ποιοι βουλευτές και ποια κόμματα έχουν τα κότσια να αντισταθούν; Οι αστράτευτοι της βουλής ή οι απόγονοι των αρνητών υπεράσπισης της πατρίδος το 1940; Ο ένας στο Αμερικανικό ναυτικό και ο άλλος απαλλαγή λόγω βαρηκοΐας!
Είναι απαράδεκτο, ανθελληνικό, αδικαιολόγητο και βαρύνει όλους το γεγονός ότι δεν έχει τεθεί θέμα αναγνωρίσεως των γενοκτονιών αυτών μέχρι σήμερα στην Ελληνική Βουλή.
"Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων` νυν υπέρ πάντων αγών" - Αισχύλος
Σπύρος Σταματόπουλος
Συνταγματάρχης ( ΠΖ ) ε.α.

Διαβάστε περισσότερα...

19η Μαΐου , ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Την 19η Μαΐου οι Έλληνες του κόσμου αποτίνουν φόρο τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Στις 353.000 ψυχές, θύματα ενός εκ των μεγαλύτερων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Μνήμες βαθιά ριζωμένες στο νου των Ποντίων αδελφών μας, οι πρόγονοι των οποίων βίωσαν την τραγωδία, αλλά και όλων εμάς που σήμερα έχουμε χρέος να μην ξεχνούμε.

Η πορεία σε αυτά τα 91 χρόνια, οδήγησε τον Ποντιακό Ελληνισμό σε νέες πατρίδες, όπου ρίζωσαν και δημιούργησαν το παρόν τους ακουμπώντας στο αγωνιστικό τους πνεύμα, στις αξίες και τα ιδανικά του λαμπρού τους πολιτισμού. Δημιούργησαν και δημιουργούν ένα μέλλον όπου οι παλαιότεροι προσφέρουν την πολύτιμη γνώση και οι νεότεροι χτίζουν σε γερά θεμέλια την συνέχεια του Ποντιακού Ελληνισμού.

Σήμερα, ο Ποντιακός Ελληνισμός ανά τον κόσμο, έχει επιτύχει να διεθνοποιήσει το αίτημα για την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας, να το καταστήσει ζήτημα δημοκρατίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ήδη, πολύ πρόσφατα το Σουηδικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε την Ποντιακή Γενοκτονία και λίγο καιρό πριν η Βουλή της Ν. Αυστραλίας. Θα ακολουθήσουν και άλλοι, διότι η ιστορία δεν παραγράφεται.

Στην διεθνή αυτή προσπάθεια, η Ομογένεια έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η συντονισμένη προσπάθεια, η μεθοδικότητα, η παράθεση των ιστορικών στοιχείων και η ενημέρωση της κοινής γνώμης, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την αναγνώριση και της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Ζητούμε την αναγνώριση ως προϋπόθεση για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της αποφυγής των ίδιων λαθών και στο μέλλον. Η γείτονα χώρα που διεκδικεί την θέση της στην ευρωπαϊκή οικογένεια, οφείλει να αποδεχθεί το παρελθόν της για να εξασφαλίσει το μέλλον της, στον δρόμο για τον εκδημοκρατισμό της. Ο Ελληνισμός του Πόντου δεν επιζητεί εκδίκηση, επιζητεί δικαίωση.

Εμείς οι Απανταχού Έλληνες στηρίζουμε τους Πόντιους αδελφούς μας στο αίτημά τους για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας. Ζητούμε την διδασκαλία της Ιστορίας του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού στα βιβλία της Ελληνικής Ιστορίας, αλλά και την ίδρυση Πανεπιστημιακής έδρας Ποντιακού Ελληνισμού.

Την σημερινή ημέρα ανανεώνουμε την υπόσχεσή μας να μην ξεχάσουμε. Την παρακαταθήκη αυτή έχουμε το χρέος να την παραδώσουμε στην ανθρωπότητα, καταδικάζοντας ταυτόχρονα όλες τις σύγχρονες γενοκτονίες.
ΜΗΝΥΜΑ Dr. ΟΛΓΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΑΕ
Διαβάστε περισσότερα...

ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκε μια επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και είχε ως πρωτεργάτες ανθρώπους που προέρχονταν από δύο πολιτικές τάσεις διαφορετικές και αντιμαχόμενες μέχρι σήμερα: την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς» του Πασόκ.

Το κίνημα αυτό είχε μεγάλη επιτυχία εφόσον υιοθετήθηκε από το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου, δηλαδή πάνω από 400 οργανώσεις στην Ελλάδα -που εκπροσωπούν περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας- και άλλες 200 στην Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ-Καναδά, Αυστραλία, Αφρική. Βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η αυτονομία, η δημοκρατική έκφραση της βάσης και η αυθύπαρκτη επιλογή μιας κοινωνικής ομάδας να ορίσει μόνη της τις αξίες της και τις προτεραιότητές της χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεολογικών και πολιτικών «προστατών».

Αναγνώριση: Από το Κοινοβούλιο έως τη «17 Νοέμβρη»

Το μεγάλο κίνημα των πολιτών, που εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι ιστορικές συνθήκες το επέτρεπαν, κατάφερε να πετύχει την πρώτη σημαντική νίκη των πληθυσμών που προήλθαν από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, είχαν μέχρι τότε υποστεί μια πολιτική απόλυτης ιδεολογικής αφομοίωσης στο παλαιοελλαδικό μοντέλο και καταστροφής της ιστορικής τους μνήμης. Μιας πολιτικής που προωθούσαν όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές της εξουσίας -όπως και της όποιας αντιπολίτευσης- εφόσον οι πρόσφυγες του ‘22 βρέθηκαν για δεκαετίες εκτός συστήματος, μακριά από τη χαμένη πια πατρίδα τους, σ’ ένα άξενο τόπο, που για πολύ καιρό τους αντιμετώπιζε ως «εσωτερικό εχθρό». Η κατάσταση αυτή θα πάψει σχετικά να ισχύει μόνο όταν θα βρεθεί ο νέος «εσωτερικός εχθρός», οι κομμουνιστές.
Έτσι λοιπόν για πρώτη φορά, το 1994 όλες οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, μέχρι και τη «17 Νοέμβρη», αποδέχονται και αναγνωρίζουν το γεγονός ότι στο χώρο της Ανατολής ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού κατά την πρώτη εικοσιπενταετία του 20ου αιώνα. Δεν θα είχε καμιά σημασία η ανακήρυξη μιας νέας επετείου εάν αυτό δεν σήμαινε επί της ουσίας πλήρη ανατροπή των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του συστήματος -τόσο του κράτους όσο και της αντιπολίτευσής του- όπως αυτές παγιώθηκαν μετά το 1922. Μπορεί οι υπεύθυνοι των κομμάτων που ψήφισαν τη νέα επέτειο να μην κατανοούσαν τη συμβολική σημασία της ψήφου τους, όμως για μας τους ιστορικούς που ασχολούμαστε με τη συγκεκριμένη περίοδο, η εξέλιξη αυτή είχε μεγάλη αξία. Βέβαια, η συνέχεια απέδειξε ότι οι ερμηνείες και τα κυρίαρχα στερεότυπα της ελλαδικής εξουσίας -και όχι μόνο- ήταν πανίσχυρα. Έτσι ερμηνεύεται η αδυναμία κατανόησης της ιδεολογικής ανατροπής που επέφερε η αναγνώριση της 19ης του Μάη ως Ημέρας Μνήμης, η αμηχανία των μηχανισμών να ερμηνεύσουν τη σημασία των κατακτήσεων αυτών, η αντιμετώπισή τους ως ιδιότυπου λαογραφικού γεγονότος με ένα μάλλον εθνικιστικό περιεχόμενο, που καλλιεργείται από επικίνδυνα κέντρα και η προσπάθεια δαιμονοποίησης του ποντιακού κινήματος.

Τουρκικός εθνικισμός, γενοκτονίες και Ρόζα Λούξεμπουργκ

Ας δούμε όμως πολύ σύντομα πώς διαμορφώθηκαν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στις γενοκτονίες.

Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910.

Η ιστορική εποχή χαρακτηρίζεται από τη διαδικασία αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού και υπέρβασης των αυτοκρατορικών οθωμανικών φεουδαρχικών δομών. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα ήταν οι μουσουλμάνοι και κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά ήταν η θρησκευτική απαξίωση των χριστιανών και των εβραίων, οι περιφρονημένοι τομείς της αναδυόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομίας θα αποτελέσουν διέξοδο για τους περιφρονημένους λαούς της Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι, μετά τη σχετική απόδοση δικαιωμάτων με το Χάτι Χουμαγιούν (1856) θα συγκροτήσουν το κύριο τμήμα της νεοδημιουργημένης οθωμανικής αστικής τάξης. Έτσι, τα αστικά στρώματα των υπόδουλων λαών θα αποτελέσουν την αντικειμενική κοινωνική δύναμη που θα κληθεί να οδηγήσει την φεουδαρχική κοινωνία στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό.
Για τους υπόδουλους Έλληνες και Αρμένιους η μόνη ανεκτή προοπτική θα μπορούσε να είναι η απόδοση ισονομίας και ισοπολιτείας από την οθωμανική διοίκηση. Όμως η Ιστορία θα επιβάλλει την αντίθετη πορεία.

Η μοιραία πολιτική δύναμη που θα αναλάβει βίαια την πολιτική διαχείριση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα είναι οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα καταλάβουν με πραξικόπημα την εξουσία το 1908. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο ο θωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Στην περίπτωση αυτή, μια ομάδα φανατικών στρατιωτικών θα επιχειρήσει να εξοντώσει τα εκατομμύρια των χριστιανών με μια επίσημη απόφαση που θα λάβει το κόμμα τους τον Οκτώβριο του 1911. Την κατάσταση αυτή, τις αντιθέσεις αλλά και τις υποχρεώσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα επεξεργαστεί η Ρόζα Λούξεμπουργκ σε κάποια εκπληκτικά για τη διορατικότητά τους κείμενα. Στη μπροσούρα της με τίτλο “Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία” γράφει: “Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση“.
Σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών. Γνωρίζει πολύ καλά η Λούξεμπουργκ τη ταξική αυτή διαφοροποίηση, όταν καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας. Γι΄ αυτό θα γράψει: «…Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.»

Η χρυσή ευκαιρία για τον τουρκικό εθνικισμό θα δοθεί την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε συνεργασία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό θα προσπαθήσει να υλοποιήσει της ειλημμένες του αποφάσεις. Από το 1914 θα αρχίσουν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας αρχικά και θα συνεχιστούν κατά των Αρμενίων με τη γενοκτονία -που είναι και η μόνη ευρύτερα γνωστή πράξη του γενικευμένου παντουρκιστικού σεναρίου. Από το 1916 η γενοκτονία θα συμπεριλάβει και τους ελληνικούς πληθυσμούς στη βόρεια Μικρά Ασία, τον Πόντο. Οι Πόντιοι παράλληλα, θα εκφράσουν την αντίστασή τους με τη συγκρότηση ενός αυθόρμητου και ελάχιστα κεντρικά καθοδηγημένου ένοπλου επαναστατικού κινήματος, του ποντιακού αντάρτικου. Αργότερα ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ θα το χαρακτηρίσει ως «επαναστατικό αγροτικό κίνημα». Να σημειωθεί ότι η επαναστατική παράδοση θα χαρακτηρίσει και τους αγροτικούς πληθυσμούς στο βόρειο Εύξεινο Πόντο, όπου οι Έλληνες της Μαριούπολης θα πλαισιώσουν και θα αγωνιστούν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού αγροτικού
Γενικά ο τουρκικός εθνικισμός θα φανεί ιδιαίτερα επιτυχημένος στις επιλογές του, καταφέρνοντας με μια φρενήρη ρατσιστική πορεία να εξοντώσει τις κοινότητες που θεωρούσε εν δυνάμει επικίνδυνες. Η τελική πράξη του δράματος θα «παιχθεί» στη «γκιαούρ Ιζμίρ», την «άπιστη Σμύρνη» το Σεπτέμβριο του ‘22, όταν τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά -που οι Τούρκοι εθνικιστές θα του προσδώσουν το χαρακτηρισμό Ατατούρκ, δηλαδή «γεννήτορα των Τούρκων»- θα εξοντώσουν με έναν απίστευτο τρόπο για τη σύγχρονη Ιστορία το χριστιανικό πληθυσμό (Έλληνες και Αρμενίους). Πρέπει να σημειωθεί ότι τους προς εξόντωση πληθυσμούς, συνειδητά εγκατέλειψαν στο έλεος των κεμαλικών οι ελληνικές αρχές κατοχής μετά από εντολή της φιλομοναρχικής ελληνικής κυβέρνησης «για να μη δημιουργηθεί προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα»

Λένιν, Κεμάλ και παλαιοελλαδική Αριστερά

Η μόνη σοβαρή παραγωγή της Αριστεράς για τις ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -εκτός από τις θέσεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ- είναι τα κείμενα των Γεωργίου Σκληρού («Το ζήτημα της Ανατολής») και Δημήτρη Γληνού («Η τουρκική μεταπολίτευσις»). Το εντυπωσιακό με την παλαιοελλαδική Αριστερά (1) είναι ότι συγκρότησε άποψη, και πάνω απ’ όλα πολιτική παρέμβαση, αγνοώντας αυτές τις βασικές αναλύσεις. Αυτό την οδήγησε στην κρίσιμη ιστορική καμπή του μετασχηματισμού της πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε έθνη-κράτη, σε συμπαράταξη και συμμαχία με το κεμαλικό τουρκικό εθνικιστικό κίνημα.

Βέβαια, το ιστορικό πλαίσιο της εποχής ευνοούσε την προσέγγιση αυτή. Η γραμμή του Λένιν είχε επιβληθεί βιαίως επί της Αριστεράς των μπολσεβίκων και του υπόλοιπου επαναστατικού κινήματος. Χαρακτηριστική είναι η πρώιμη πραξικοπηματική επιβολή του Λένιν επί της αριστεράς της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του -καθώς και όλης της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών που υποστήριζαν τη συνέχιση και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό- που θα οδηγήσει στη μειοδοτική Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Λίγο καιρό μετά θα κατασταλεί βιαίως το αυθεντικό κίνημα των ναυτών της Κροστάνδης και θα επιβληθεί το μονοκομματικό καθεστώς. Εκεί θα τελειώσει η δημοκρατία των Σοβιέτ. Εγκαίρως η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέγνωσε «τον υπερσυγκεντρωτισμό», που μοιάζει με το «στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα» και διαπίστωσε: «…Υπάρχει στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια… η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.»

Στο πλαίσιο αυτό και με οδηγό τη ρέαλ πολιτίκ ο Λένιν θα επιλέξει τη συμμαχία με το κεμαλικό εθνικιστικό κίνημα. Σημαντική παράμετρος που θα συμβάλλει στη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή θα είναι και η συμμαχία με τους παντουρκιστές της Κεντρικής Ασίας, για τους οποίους η υπεράσπιση της νεοτουρκικής Αυτοκρατορίας υπήρξε βασική απαίτηση.
Η τραγωδία για την παλαιοελλαδική Αριστερά θα είναι ότι η κυνική εξωτερική πολιτική του σοβιετικού κράτους θα μετατραπεί σε ιδεολόγημα και κατ’ επέκταση σε πολιτική πράξη, τη στιγμή του κοσμοϊστορικού μετασχηματισμού. Δηλαδή, όταν οι εργάτες και οι αγρότες από τον Πόντο θα υποχρεώνονται από τα κεμαλικά άτακτα στρατεύματα να βαδίσουν τις πορείες θανάτου, κάποιοι -στο όνομα της διεθνιστικής αλληλεγγύης- θα κάνουν «απεργία πολέμου» ή θα βοηθούν έμπρακτα τα τουρκικά στρατεύματα στο μέτωπο. Θα συμπαραστέκονται έτσι συνειδητά στην πιο αντιδραστική πολιτική δύναμη που είχε εμφανιστεί στο χώρο, τους Τούρκους εθνικιστές και τις ομάδες θανάτου των νεοτούρκων. Γιατί, δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό, αυτοί που εκτέλεσαν τη σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα αποτελέσουν τον πυρήνα του κεμαλικού στρατού. Οι παρακρατικές ομάδες της Teskilat-I Mahsusa του νεοτουρκικού κομιτάτου, που βαρύνονταν για την πρώτη φάση της γενοκτονίας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, θα πλαισιώσουν τον Μουσταφά Κεμάλ και θα ολοκληρώσουν το έργο τους με αποκορύφωμα τη δολοφονία του χριστιανικού πληθυσμού της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του ‘22 και την πυρπόληση της πόλης.

Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς εκείνης της εποχής εξέφρασε, με ένα ιδεοληπτικό τρόπο, τα συμφέροντα των παλαιοελλαδικών πληθυσμών -όχι κατ’ ανάγκην προλεταριακών- τα οποία βρίσκονταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατικών και αγροτικών χριστιανικών μαζών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων). Σε συμβολικό επίπεδο, αυτή η έκφραση θα κωδικοποιηθεί στην αντιμικρασιατική, αντιπολεμική βασιλοκομμουνιστική συμμαχία του 1919-1920. Η γνώμη μου είναι ότι ακριβώς αυτή η παράδοση ευθύνεται για τη σύγχρονη αμηχανία μπροστά στο ποντιακό κίνημα.

Η σημασία για μια αληθινή Αριστερά

Οι προσπάθειες των Ποντίων για καταξίωση της ιστορικής τους εμπειρίας είναι μια απόπειρα ενός μικρασιατικού πληθυσμού να παρέμβει στη διαδικασία διαμόρφωσης της συλλογικής μας μνήμης και να τη διευρύνει. Εκφράζουν την αντίσταση απέναντι στη συνομωσία σιωπής που καλλιέργησε η εξουσία και ανοίγουν το διάλογο για συζήτηση επί των συνθηκών που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Επί πλέον η συζήτηση για τη γενοκτονία συναντά τις ευρύτερες ευαισθησίες για τα δικαιώματα των κοινοτήτων που καταπατώνται από σκληρές εξουσίες. Η γενοκτονία των Ποντίων, όπως και των υπόλοιπων Μικρασιατών, των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων στην Τουρκία, βρίσκονται στην ίδια κατηγορία με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, των ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία από τους Αγγλοσάξωνες, των Λατινοαμερικανικών λαών από τους Ισπανούς, των μουσουλμάνων του Καυκάσου από τους Ρώσους.

Όσον αφορά την Αριστερά, ανοίγουν το διάλογο για να συζητηθούν επιτέλους οι γενέθλιες συνθήκες που οδήγησαν το παλαιοελλαδικό κομμάτι της να απορρίψει τις εκτιμήσεις της Λουξεμπουργκ, του Γληνού και του Σκληρού και να πορευτεί εν τέλει, με ένα τρόπο απίστευτης αλλοτρίωσης, στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» σε ένα -ακατανόητο για τα σημερινά δεδομένα- βασιλοκομμουνιστικό αντιμικρασιατικό και αντιπολεμικό μέτωπο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και η «αριστερή» φράξια του υπό τον Παντελή Πουλιόπουλο να οργανώσει στο μικρασιατικό μέτωπο τους Αντιπολεμικούς Πυρήνες, οι οποίοι θα συνεργαστούν με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό και τη σοβιετική αποστολή που βοηθούσε τους κεμαλικούς.

Παράλληλα, η σημερινή Αριστερά καλείται να κατανοήσει ότι οι προσπάθειες των Ποντίων συμβαδίζουν με τις ουμανιστικές θεωρήσεις, εφόσον θέτουν τέλος σε μια περίοδο συγκάλυψης μιας μεγάλης γενοκτονίας ενός λαού μόνο και μόνο γιατί δεν «χωρούσε» στην πολιτική και κοινωνική αντίληψη του ακραίου εθνικισμού των Τούρκων στρατιωτικών. Ο προοδευτικός χαρακτήρας του ποντιακού κινήματος φαίνεται και από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, είκοσι χρόνια αφότου ξεκίνησε, οι μόνες ιδεολογικές αναλύσεις και σφοδρότατες πολιτικές συγκρούσεις παραμένουν μεταξύ αυτών που προέρχονται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς».

Θα ήταν τραγικό εάν με απίστευτη ελαφρότητα διαμόρφωνε σχέσεις αντιπαλότητας και ανταγωνισμού μ’ ένα αγωνιστικό κίνημα, αντί να το αξιοποιήσει θετικά και να αναπτύξει μαζί του έναν ιδεολογικό και κινηματικό διάλογο. Και η τραγωδία θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη, εάν η σημερινή Αριστερά, που επιθυμεί να εκφράσει το σύνολο των κατοίκων της Ελλάδας, δε λάβει υπόψη ότι η παλαιοελλαδική εκτίμηση δεν είναι πλέον παραγωγική. Ότι ο ιδεολογικός αταβισμός, με την παλινδρόμηση στην παλιά φιλοκεμαλική αντίληψη και στην επιφανειακή προσέγγιση λειτουργεί σήμερα ως απόρριψη ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, το οποίο δεν έχει καμιά διάθεση να συμβιβαστεί με την ελλαδική εκδοχή του τουρκικού εθνικισμού, ούτε φυσικά και με τους φορείς του. Ότι θα πρέπει να ενσωματώσει -τουλάχιστον να ανεχτεί- και τις παράλληλες ερμηνείες.

Εν κατακλείδι

Η εμφάνιση του διεκδικητικού, αγωνιστικού ποντιακού κινήματος, ίσως υποχρεώσει τη σημερινή Αριστερά να διευρύνει τους γνωστικούς της ορίζοντες ανακαλύπτοντας την κρυμμένη γνώση της Λούξεμπουργκ και των άλλων μαρξιστών για το Ανατολικό Ζήτημα και αξιοποιώντας τη σύγχρονη επιστημονική παραγωγή Τούρκων αριστερών, αλλά αντικεμαλικών, ιστορικών όπως ο Taner Aksam, ο Hamit Bozarslan κ.ά.

Παράλληλα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που αναφύονται σήμερα, όπως η ύπαρξη ελληνόφωνων Αριστερών αγωνιστών στη βόρεια Τουρκία, που επιδιώκουν να συνδεθούν με το ελλαδικό αριστερό κίνημα και η επανεμφάνιση του νέου προσφυγικού προβλήματος των δεκάδων χιλιάδων ομογενών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (2).

Καλείται επίσης η σύγχρονη Αριστερά να αντιληφθεί τη σημασία και να υιοθετήσει προσπάθειες πολιτιστικές, όπως η ανάπτυξη μιας λογοτεχνίας στην ποντιακή διάλεκτο που επιχειρείται τελευταία. Γιατί οι προσπάθειες αυτές, εκτός από την ένταξή τους σε ένα νέο ρομαντικό κίνημα, όπως αυτό της αντι-παγκοσμιοποίησης, σημαίνουν και ουσιαστική κριτική στο πολιτιστικό εθνικιστικό μοντέλο, το οποίο στο όνομα της ομογενοποίησης εξόντωσε συνειδητά τους τοπικούς πολιτισμούς.
Βλάσης Αγτζίδης
papaleonidasdimitris.wordpress
Διαβάστε περισσότερα...

Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ

Η γενοκτονία των Ελλήνων στον μικρασιατικό Πόντο και η αναγνώρισή της από την ελληνική πολιτεία το 1994 -όπως και η αντίστοιχη αναγνώριση για το σύνολο της Μικράς Ασίας το 1998- αποτέλεσε μια πράξη ηθικής αποκατάστασης των αδικιών που διεπράχθησαν κατά των προσφύγων του 1922 στην ελλαδική «μητέρα πατρίδα».

Παρ' όλη όμως την επίσημη αναγνώριση, η ενσωμάτωση των τραγικών εκείνων ιστορικών στιγμών στη νεοελληνική αντίληψη για την πρόσφατη ιστορία είναι εξαιρετικά μερική. Και αυτό αποτελεί ένα παράδοξο που σχετίζεται αφενός με το παραδοσιακό αντιμικρασιατικό και αντιπροσφυγικό πνεύμα που διέκρινε τη Δεξιά και αφετέρου με τον τρόπο συγκρότησης της νεοελληνικής ιδεολογίας μετά το 1922 και την υπόγεια διαπλοκή ιστοριογραφίας και κρατικών συμφερόντων. Μόνον έτσι μπορεί να ερμηνευτεί η ιδεολογική παραμόρφωση της ερευνητικής ματιάς για ζητήματα όπως η πολιτική εθνοκάθαρσης των Νεότουρκων ή η ολοκλήρωσή της από τον κεμαλισμό.

Οι Νεότουρκοι, από το 1911, είχαν αποφασίσει τη γενοκτονία των χριστιανών. Σε μια ανταπόκριση των «The Times of London» στις 3 Οκτωβρίου του 1911 με τίτλο «Οι Νεότουρκοι και το πρόγραμμά τους», παρακολουθούμε την επικράτηση των ακραίων σοβινιστικών επιλογών στο συνέδριο του κομιτάτου «Ενωση και Πρόοδος» που βρισκόταν ήδη στην εξουσία. Ο εκτουρκισμός διά της βίας όλων των κατοίκων αποφασίζεται τελεσίδικα με μέσο τους εξοπλισμένους μουσουλμάνους.

Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη εκδήλωση της απόφασης του τουρκικού εθνικισμού για την καταστροφή της πολυπολιτισμικής και πολυεθνοτικής οθωμανικής κοινωνίας. Το ιδεολογικό πλαίσιο είχε χαραχθεί από τον Ziya Gokalp, ιδεολογικό πατέρα του τουρκικού εθνικισμού, ο οποίος καλούσε για τον τερματισμό της «ψευδαίσθησης περί ισότητας μουσουλμάνων και χριστιανών». Ο ίδιος περιέγραφε το 1911 στο περιοδικό «Yeni Hayat» και τον νέο άνθρωπο: «οι Τούρκοι ήταν οι "υπεράνθρωποι" που είχε φανταστεί ο Γερμανός φιλόσοφος Νίτσε... Από την τουρκότητα θα γεννηθεί η νέα ζωή...». Ο Τούρκος ιστορικός Taner Aksam στο βιβλίο του «Α Shameful Act» (Μια επαίσχυντη πράξη), υποστηρίζει ότι ο Gokalp, επηρεασμένος από τον γερμανικό εθνικισμό, διαμόρφωσε ένα θεωρητικό πλαίσιο το οποίο παρείχε την ιδεολογική βάση για την εκπόνηση της συγκεκριμένης βίαιας πολιτικής συμπεριφοράς. Στόχος του Gokalp ήταν η διαμόρφωση «εθνικής οικονομίας», η οποία θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο με την «εθνική ομοιογένεια».

Η απόφαση των Νεότουρκων του 1911 σηματοδοτεί την εμφάνιση μιας νέας μεθοδολογίας στη σύγχρονη ιστορία. Ενα κόμμα εξουσίας αποφασίζει ανοιχτά και επισήμως να ασκήσει βία κατά όσων υπηκόων της δεν πληρούν ορισμένες από τις πολιτισμικές προϋποθέσεις που αυτό αυθαιρέτως θέτει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι διώξεις και οι σφαγές στην προνεωτερική εποχή οφείλονταν σε μια ενστικτώδη, αυθόρμητη εκδήλωση του θρησκευτικού -κυρίως- συναισθήματος υπεροχής. Η πολιτική των Νεότουρκων εκφράζει τη νέα μεθοδολογία του εθνικισμού, ο οποίος ψυχρά και υπολογισμένα επιλέγει το θύμα και εκπονεί συγκεκριμένες στρατηγικές με στόχο την εξόντωσή του. Αυτό το άγνωστο πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο εντάσσει την πολιτική των Νεότουρκων στην κατηγορία εκείνη που θα γίνει γνωστή στον σύγχρονο κόσμο με τους ναζί και τη μελετημένη εξόντωση των Εβραίων. Αυτή ακριβώς η μέθοδος των ναζί -που θα γίνει γνωστή με τον ελληνικό όρο «Ολοκαύτωμα»- δηλώνει την ψυχρή και αποφασισμένη πολιτική «...για να καθαρίσουν την κοινωνία από ό,τι θεωρούσαν βρώμικο και άρρωστο, να την κάνουν τελεία, καθαρή και υγιή. Το ολοκαύτωμα ήταν ένα πείραμα καθαριότητας. Ηθελαν την αγνή άσπιλη, αμόλυντη τελεία κοινωνία, ένα όνειρο καθαρότητας...». Στη νεοτουρκική περίπτωση, στη θέση των Εβραίων βρέθηκαν οι χριστιανικές ομάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι, οι Ελληνες της Ανατολής, οι Ασσύριοι, οι Αραμαίοι...

Η ελληνική ιστοριογραφία ελάχιστα μελέτησε αυτά τα γεγονότα, συμβάλλοντας με τον τρόπο της στην καλλιέργεια μύθων που αιτιολογούσαν εν τέλει την πολιτική γενοκτονιών που αποφάσισε και υλοποίησε ο τουρκικός εθνικισμός. Επρεπε να ωριμάσει η κοινωνία μας και να εξελιχθούν οι δομές της, ώστε να επιτρέπουν πλέον την έκφραση των ίδιων των πολιτών και των οργανώσεών τους. Σ' αυτό το πλαίσιο διεκδικήθηκε κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90 η αποστερημένη μνήμη.
ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ
Διαβάστε περισσότερα...

Η 91η Ημέρα Μνήμης της Ελληνικής Ποντιακής Γενοκτονίας στην Νέα Υόρκη

Νέα Υόρκη – 19 Μαίου, η διεθνής ημέρα Μνήμης της Ελληνικής Ποντιακής Γενοκτονίας θα τιμηθεί στην πόλη της Νέας Υόρκη με δημόσια εκδήλωση..

και την ανάρτηση της Ελληνικής Ποντιακής Σημαίας και της Σημαίας της Ελλάδας στο Bowling Green Park στο Μανχάτταν (γωνία του State Street και Broadway), και η εκδήλωση Μνήμης διοργανώνεται από την Παν-Ποντιακή Ομοσπονδία Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και Καναδά και την Ομοσπονδία των Hellenic Societies of Greater New York. Η εκδήλωση Μνήμης θα περιλαμβάνει ομιλίες από ΄Ελληνες και Ελληνο-Αμερικανούς επίσημους και ηγέτες. Επίσης θα παρευρεθούν Αμερικανοί επίσημοι, συγγραφείς, διανοούμενοι, ακτιβιστές εναντίον των γενοκτονιών και εκπρόσωποι των Αμερικανικών κοινοτήτων των Αρμενίων και Ασσυρίων.

Ημερομηνία – 19 Μαίου, 2010 - ώρα 12 μ.μ. – 1 μ.μ.

Τόπος – Bowling Green Park ( corner of Broadway and State Street in Lower Manhattan) NEW YORK CITY

Θέμα – Να τιμήσουμε την Ημέρα Μνήμης της Ελληνικής Ποντιακής Γενοκτονίας, 19η Μαίου.

Εφέτος, κατά την διάρκεια της εκδήλωσης Μνήμης της Ελληνικής Ποντιακής Γενοκτονίας θα τιμηθεί επίσης και ο Πρέσβης της Σουηδίας για την πρόσφατη αναγνώριση από το Σουηδικό Κοινοβούλιο της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων Ποντίων.

Η Ελληνική Ποντιακή Γενοκτονία έχει αναγνωριστεί από την Ελλάδα, την Κύπρο και πρόσφατα από την Σουηδία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες αριθμός πολιτειών και πόλεων, περιλαμβανομένης και της Νέας Υόρκης, έχουν αναγνωρίσει την Ελληνική Ποντιακή Γενοκτονία με διάφορα ψηφίσματα και διακηρύξεις. Η διεθνώς αναγνωρισμένη ακαδημαική ομάδα για την μελέτη των Γενοκτονιών IAGS (International Association of Genocide Scholars) έχει επίσης αναγνωρίσει την Ελληνική Ποντιακή Γενοκτονία. Σειρά εκδηλώσεων ανα τον κόσμο τιμούν την 19η Μαίου, ως η διεθνής ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας που εκτελέστηκε από την τουρκική Οθωμανική κυβέρνηση, τους Νεότουρκους, και την Κεμαλιστική Τουρκία απευθείας υπό τας εντολάς του Μουσταφά Κεμάλ. Η γενοκτονική εκστρατεία της Τουρκίας των συστηματικών εκτελέσεων, σφαγών, εξοριών, βιασμών και πυρπολισμών χωριών με αποτέλεσμα την δολοφονία του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού του Πόντου στις νοτιοανατολικές ακτές της Μαύρης θάλασσα – ξεκίνησε από την Οθωμανική τουρκική κυβέρνηση κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και συνεχίστηκε στην εποχή της κεμαλικής Τουρκίας. Εκτελέστηκε υπό τας διαταγάς διαφόρων ηγετών της τουρκικής κυβέρνησης – όπως του Ταλάτ Πασιά προς τιμή του οποίου δόθηκε τ΄ονομα του σε μια διάβαση, ο Μουσταφά Κεμάλ τιμάται ως ο «πατέρας των Τούρκων» και ο Τοπάλ Οσμάν (αρχηγός ομάδας ονόματι Chetes η ειδική αποστολή των οποίων ήσαν οι βιασμοί γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων) - σήμερα όλοι αυτοί τιμούνται από την Τουρκία με αγάλματα στην πατρίδα μας, τον Πόντο. Η Τουρκία σήμερα αρνείται την ευθύνη για αυτά τα εγκλήματα.

Στον Καναδά η Παν-Ποντιακή Ομοσπονδία ΗΠΑ και Καναδά διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων σε συνεργασία με οργανώσεις κατά την διάρκεια του Μαίου. Για περισσότερες πληροφορίες αποταθείτε στην ιστοσελίδα www.unitedwerockconcert.com.

Παρακαλούμε για αντίγραφο της πρόσκλησης για την εκδήλωση της Νέας Υόρκης ανοίξτε το PDF της Παν-Ποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ και Καναδά στον πιο κάτω σύνδεσμο (link) : http://cyprusactionnetwork.org/yahoo_site_admin/assets/docs/invitation_may_19_2010_english1.12555555.pdf

Παρακαλούμε τοποθετείστε την πρόσκληση σε καλή θέση και προωθείστε την σε συγγενείς και φίλους.

Την Τετάρτη 19 Μαίου, στις 7.30 μ.μ. στο Κέντρο Stathakion 22-51 Street, Astoria, NY 11105 θα μιλήσει η κα Φανούλα Αργυρού, Ελληνοκύπρια ερευνήτρια, δημοσιογράφος και συγγραφέας η οποία θα έλθει από το Λονδίνο. Τίτλος της ομιλίας της « Από την Ελληνική Ποντιακή Γενοκτονία στην Τουρκική εισβολής της Κύπρου», στα ελληνικά.

Η κα Φ. Αργυρού έχει ειδικότητα στην μελέτη των βρετανικών επίσημων αποδεσμευθέντων εγγράφων του Βρετ. Υπ. Εξωτερικών σε σχέση με την Κύπρο με πείρα πάνω από 20 χρόνια στο θέμα αυτό. ΄Εχει γράψει 8 βιβλια, αρκετές μελέτες, ομιλίες σε συνέδρια, εκατοντάδες άρθρα στον Ελληνο-κυπριακό Τύπο στην Κύπρο και συνεργάζεται με τις ομογενειακές εφημερίδες του Λονδίνου «Τα Νέα» και «Ελευθερία», και την «Σημερινή» της Κύπρου καθώς και με άλλες ως επίσης και το Ράδιο Πρώτο στην Κύπρο.

Διαβάστε περισσότερα...

Σοκαρισμένη η Τουρκία από την σουηδική αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και των ποντίων

Άγκυρα- Η Τουρκία ανακάλεσε τον πρεσβευτή της στη Σουηδία και ακύρωσε την προγραμματισμένη σύνοδο κορυφής μεταξύ των δύο χωρών, με αφορμή την απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου να αναγνωρίσει ως γενοκτονία τη σφαγή των Αρμενίων, των Ποντίων και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων από τους Οθωμανούς. Η απόφαση ελήφθη μόλις μία εβδομάδα αφότου η Άγκυρα ανακάλεσε τον πρεσβευτή της στις ΗΠΑ, όταν επιτροπή του αμερικανικού κογκρέσου έλαβε ανάλογη απόφαση.
Η Σουηδία είναι ένας από τους ισχυρότερους υποστηρικτές των προσπαθειών της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. «Καταδικάζουμε αυτή την απόφαση, που ελήφθη για πολιτικές σκοπιμότητες», δήλωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, αναφερόμενος στην απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου.

«Δεν ανταποκρίνεται στη στενή φιλία των δύο εθνών. Ανακαλούμε τον πρεσβευτή μας για διαβουλεύσεις», ανακοίνωσε ο Ερντογάν, προσθέτοντας ότι δεν θα πραγματοποιηθεί και η σύνοδος κορυφής Τουρκίας-Σουηδίας, που ήταν προγραμματισμένη για τις 17 Μαρτίου. Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιούλ χαρακτήρισε το ψήφισμα «αναξιόπιστο». «Όλοι γνωρίζουμε πώς λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις. Δεν έχει (το ψήφισμα) καμία αξιοπιστία για εμάς», δήλωσε ο Τούρκος Πρόεδρος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων «Anadolu». «Αυτοί που έλαβαν αυτή την απόφαση και που ψήφισαν υπέρ του ψηφίσματος δεν ήταν ιστορικοί», τόνισε ο κ. Γκιούλ. Σε ανακοίνωσή της, η τουρκική κυβέρνηση «εκφράζει την απογοήτευσή της και καταδικάζει με τον πλέον σθεναρό τρόπο την έγκριση του ψηφίσματος του σουηδικού κοινοβουλίου, το οποίο υπαινίσσεται ότι ορισμένοι λαοί έπεσαν θύματα γενοκτονίας κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ακόμη ότι η απόφαση αυτή του σουηδικού κοινοβουλίου «δεν έχει βάση» και σημειώνεται πως «είναι προφανές ότι, αυτή η απόφαση ελήφθη με γνώμονα ορισμένα πολιτικά συμφέροντα ενόψει των εκλογών που θα λάβουν χώρα στη Σουηδία, τον Σεπτέμβριο του 2010». Την έκπληξη αλλά και την απογοήτευση της Άγκυρας από αυτή την εξέλιξη, εξέφρασε και ο επικεφαλής διαπραγματευτής στις διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση Εγκεμέν Μπαγκίς. «Είμαστε έκπληκτοι και απογοητευμένοι από το ψήφισμα αυτό. Το σουηδικό κοινοβούλιο υποκλίθηκε σε διαστρεβλωμένα ιστορικά επιχειρήματα, που είναι μακριά από την αλήθεια. Οι πολιτικοί θα πρέπει να κοιτούν προς το μέλλον και όχι το παρελθόν», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Μπαγκίς, απαντώντας σε σχετική ερώτηση.

«Η Τουρκία είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει το παρελθόν της και δεν χρειάζεται δικαστήρια που στήνουν ξένα κοινοβούλια για να το κάνει αυτό», τόνισε ο κ. Μπαγκίς, υπενθυμίζοντας ότι η Άγκυρα πρότεινε τη συγκρότηση μιας ομάδας ιστορικών, τόσο από την Τουρκία όσο και από την Αρμενία κι άλλες χώρες, για τη διερεύνηση του όλου θέματος. «Είναι ατυχές το γεγονός ότι το κράτος της Αρμενίας και η αρμενική Διασπορά παραμέρισαν αυτή την πρότασή μας, μία καλών προθέσεων πρωτοβουλία, η οποία αγνοήθηκε ακόμη και από τη διεθνή κοινότητα», κατέληξε ο Τούρκος αξιωματούχος. Η απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Παντίων και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων από τους Οθωμανούς ελήφθη με οριακή πλειοψηφία- 131 βουλευτές υπερψήφισαν τη σχετική πρόταση και 130 την καταψήφισαν. Η πρόταση βρήκε αντίθετα τα κόμματα της κεντροδεξιάς κυβέρνησης, αλλά τρεις κυβερνητικοί βουλευτές την υπερψήφισαν.
Ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών, Καρλ Μπιλντ εκτίμησε ότι η ψήφος αυτή θα περιπλέξει τις προσπάθειες για εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας. «Η απόφαση δεν βοηθάει επίσης τη συζήτηση στην Τουρκία, που γίνεται ολοένα και πιο ανοικτή και ανεκτική, καθώς πλησιάζει προς την Ευρωπαϊκή Ένωση», εκτίμησε ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών.

Ο Ζεργκούν Κορουτουρκ, πρεσβευτής της Τουρκίας στη Σουηδία εξέφρασε την απογοήτευσή του για την απόφαση αυτή και εκτίμησε ότι θα έχει «δραστικές συνέπειες» στις διμερείς σχέσεις. Πάντως τουρκική κυβερνητική πηγή ανέφερε στο Ρόιτερ ότι ο Τούρκος διπλωμάτης θα επιστρέψει σύντομα στη Σουηδία.
Εικόνες

*


Ο παράδεισος της Κερκίνης
*

Στην Πύλη Πρεσπών

Δείτε ολο το αρχείο με τις εικόνες
Κοινή Γνώμη
Προσοχή! Αλλάζουμε …

Αθήνα- Αλλάζουν όλα στην σημερινή Ελλάδα! Αλλάζουμε και εμείς! Από την πρώτη στιγμή του σχεδιασμού του Portal μας για τους Έλληνες της Διασποράς, του www.greekinsight.com & gr και στη συνέχεια της λειτουργίας του, τον Ιούλιο του 2007, όλοι οι άνθρωποι του, τεθήκαμε στην υπηρεσία της εξυπηρέτησης και στήριξης των θεμάτων και προβλημάτων των Αποδήμων Αδελφών μας, όπου Γης! Η αγάπη τους που αποδεικνύεται με 130 χιλιάδες, κατά μέσο όρο, νέους επισκέπτες στο... (περισσότερα στο άρθρο)
Διαβάστε όλα τα άρθρα της Κοινής Γνώμης
Ο Καιρός
Αθήνα
12°
8° - 14°
Θεσ/κη
8°
5° - 12°
Πάτρα
11°
8° - 14°
Κρήτη
15°
13° - 19°
Μηνύματα
Χρήστος Ζώης : Το πόρταλ σας δυναμώνει την φωνή της Ομογένειας.
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β: «Η προσπάθειά σας λίαν σημαντική δια τους αδελφούς μας Έλληνες της Διασποράς»
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος για το Greek Insight: «Σας συγχαίρω, προσφέρετε σημαντική υπηρεσία στους συμπατριώτες μας εκτός Ελλάδος»
Δημήτρης Σιούφας: «Το Portal και η ανάπτυξη της Ελλάδας σημαντικός κρίκος της μητέρας πατρίδας με τους απανταχού Έλληνες»
Ο Γιώργος Βουλγαράκης για τους Έλληνες της Διασποράς
Γιώργος Αλογοσκούφης: «Χαρά των ομογενών η πρόοδος της Ελλάδος»
Προκόπης Παυλόπουλος: «Συγχαρητήρια για την αμφίδρομη επικοινωνία»
Θεόδωρος Κασσίμης: «Διατήρηση εθνικής ταυτότητας»
Ντόρα Μπακογιάννη: «Κόμβος επικοινωνίας αποδήμων με Ελλάδα»
Δημήτρης Αβραμόπουλος: «Σημαντικό βήμα έκφρασης, ενημέρωσης και επικοινωνίας των Ελλήνων της Διασποράς»
Μαριέττα Γιαννάκου: «Οικουμενική γέφυρα επικοινωνίας με τον Ελληνισμό»
Βύρων Πολύδωρας: «Η ελληνική ομογένεια είναι πράγματι Κιβωτός της πατρίδος»
Ο καθηγητής Γιάννης Ψαρουδάκης αποστέλλει τριπλό μήνυμα
Μητροπολίτης Τορόντο: «Οι 350.000 Έλληνορθόδοξοι του Καναδά πιστοί στην Ελλάδα και στην Ορθοδοξία»
Γιώργος Παπανδρέου: «Η ομογένεια μας αποτελεί τον καλύτερο πρεσβευτή»
Βαρθολομαίος: «Αυτοσυνειδησία Ελληνισμού-Ορθοδοξίας»
Παπούλιας: Ζήτημα Δημοκρατίας η προστασία του περιβάλλοντος
Ευάγγελος Μεϊμαράκης: Πιο στενή συνεργασία με την ομογένεια.
+ Χριστόδουλος: «Το Portal σταθερό σημείο προσέγγισης και διαλόγου»
Στέφανος Π. Ταμβάκης: «Το Portal φέρνει κοντά τους Έλληνες απανταχού της γης».
Κώστας Καραμανλής: Το Portal κόμβος με τον Ελληνισμό
Απόστολος Ανδρεουλάκος: «Περιούσιο κομμάτι του Έθνους ο Απόδημος Ελληνισμός»
Θεόδωρος Ρουσόπουλος: «Εύχομαι κάθε επιτυχία στο Portal σας»
Μ. Κ. Γκιόκας: «Συνεργασία και κινητοποίηση του ελληνισμού»
Ο τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Χρήστος Σαρτζετάκης για το Portal
Μιχάλης Αγγελόπουλος: «Νέα δυναμική και νέα προοπτική για την Ανατολική Μακεδονία - Θράκη»

greekinsight.com


Διαβάστε περισσότερα...