(Αντιπαραγωγικό;) Ρωσικό άγημα πεζοναυτών , τίμησε την 28η Οκτωβρίου και την Μπουμπουλίνα , στις Σπέτσες !

Αφού λόγω περικοπών δεν δεν ήταν δυνατόν να παρευρεθεί Ελληνικό άγημα των Ενόπλων μας Δυνάμεων!

Αφού δεν δεν ήταν δυνατόν να παρευρεθεί Ελληνικό άγημα των Ενόπλων μας Δυνάμεων (λόγω περικοπών ;;;;; !!!!) στις εορταστικές εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου στο νησί των Σπετσών, το Ρωσσικό Ναυτικό και οι Πεζοναύτες τους, μας ετίμησαν δεόντως.
Η σημαία του αγήματος δεν είναι η σημαία του έθνους της Ρωσσίας αλλα η σημαία του.... Πολεμικού της Ναυτικού

e-rodios.blogspot.
Διαβάστε περισσότερα...

Άποψη για το "Ντροπή!Δεν παρέλασε ο Στρατός στην Καβάλα γιατί έβρεχε

Φαντάζεσαι να έκανε το ίδιο και ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος την 28η Οκτ 1940;

Αγαπητό army alert,
Το αν θα παρελάσει ένα τμήμα σε μία πόλη δεν είναι θέμα του στρατιωτικού διοικητή της περιοχής, αλλά του Νομάρχη (της πολιτικής ηγεσίας δηλαδή). Γιατί κάθε φορά πρέπει να τα βάζουμε με τους στρατιωτικούς; Γιατί πρέπει αυτοί να είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι και οι φέροντες πραγματικά την ευθύνη να μην εμφανίζονται καθόλου;
Τώρα αν ο Στρατηγός έπρεπε να υπακούσει ή όχι την εντολή, νομίζω ότι πάει αλλού το θέμα. Εκτιμώ ότι η κοινή λογική λέει ότι σε μία δημοκρατική χώρα, ο Στρατός εκτελεί τις εντολές της πολιτικής ηγεσίας εκτός και αν έχουμε περίπτωση προδοσίας. Στην προκειμένη περίπτωση εκτιμώ ότι δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Με σεβασμό.

Διαβάστε περισσότερα...

Το "ΟΧΙ" των ΜΜΕ στην επέτειο του ιστορικού "ΟΧΙ"!

28η Οκτωβρίου 2010 και στην Ελληνική (!) τηλεοπτική ζώνη επικρατούσε η καθημερινότητα των πρωϊνάδικων, μεσημεριανάδικων και τηλεμαγειρεμάτων!

Προημερών παρακολουθήσαμε επί 2 ώρες την φαρσοκομωδία-συνέντευξη σε διακαναλικό επίπεδο. Μια συνέντευξη που μετά την πρώτη ερώτηση δεν είχε να πεί τίποτα άλλο. Σήμερα τα κανάλια μας προσφέρουν συνταγές μαγειρικής και το ποιός τραγουδιστής έχει πρόβλημα με την δισκογραφιή του εταιρεία. Έτσι τιμούμε την Εθνική Επέτειο και ανεβάζουμε το φρόνημα των ελλήνων για να παραμένουν φυγόστρατοι στην Ευρώπη και Αμερική. Ευτυχώς καταργηθήκαν οι Κοινότητες και έτσι εξασφαλίσαμε ότι του χρόνου το λιγότερο Δήμαρχος θα παρίσταται στις γιορτές αποκλειομένης της περίπτωσης Κοινοτάρχου
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Διαβάστε περισσότερα...

Συγχαρητήρια στη ΛΕΦΕΔ Θεσσαλονίκης

Η ΛΕΦΕΔ στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην παραλιακή λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου της Θεσσαλονικης

Διαβάστε περισσότερα...

Σκληρό μήνυμα του Α/ΓΕΣ προς τους Τούρκους

Από τον ΜΑΡΑΘΩΝΑ στις ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Μέσα από το αφιέρωμα "Η ΕΠΟΠΟΙΪΑ" για την 28η Οκτωβρίου 1940 το Γενικό Επιτελείο Στρατού στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα προς την γείτονα χώρα

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ!

Διαβάστε περισσότερα...

Το «ΟΧΙ» του 1940

Η άρνηση ως ιστορική κατάφαση!…

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αύριο οι Θεσσαλονικείς γιορτάζουμε την απελευθέρωσή μας και τον Άγιο Δημήτριο και την ερχόμενη Πέμπτη, 28η Οκτωβρίου 2010 ο Ελληνισμός θα γιορτάσει στην εποχή του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ και της τρόικας το βροντερό ΟΧΙ του Μεταξά και των Ελλήνων στην επέλαση του Φασιστικού άξονα.
Εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ, ήταν έμπρακτη απόδειξη ότι η συγκεκριμένη άρνηση συνιστούσε κατάφαση για την ανάληψη ιστορικού καθήκοντος και ότι οι Λαοί πρόθυμα πάντοτε ακολουθούν τον ηγέτη που θα χαράξει με χρυσά γράμματα την σελίδα του μεγαλείου τους στο διαχρονικό βιβλίο της ιστορίας!...
«Τι είναι ένας επαναστάτης;» αναρωτιέται σε μια μεστή νοημάτων παράγραφο ο Albert Camus και συνεχίζει «εκείνος που λέει ΟΧΙ αλλά με την άρνησή του ΔΕΝ εννοεί αποποίηση. Γιατί είναι ταυτόχρονα το ίδιο άτομο που λέει ΝΑΙ στη συνέχιση του αγώνα του έχοντας ήδη κάνει συνειδητά την πρώτη κίνηση, αυτήν της άρνησης…»
Στους δικούς μου κύκλους, των επιστημόνων της συμπεριφοράς αλλά προφανώς και σε κύκλους όπου ασκείται η σύγχρονη πολιτική υπάρχουν οι συνάδελφοι που διατείνονται ότι ένα άτομο δεν μπορεί, δεν είναι σωστό να προσπαθήσει να είναι ταυτόχρονα και λογικό και συναισθηματικό. Αν όμως σταθούμε για λίγο επικεντρώνοντας σε υποκειμενικό ο καθένας και η καθεμιά μας επίπεδο αξιολόγησης αυτή τη θέση μπορούμε να διαπιστώσουμε καλόπιστα ότι εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε την ικανότητα να αισθανθούμε αυτό που σκεφτόμαστε και να επεξεργασθούμε γνωστικά αυτό που αισθανόμαστε.
Με λόγια απλά το συναίσθημα ποτέ ΔΕΝ απέκλειε αναγκαστικά τη συνύπαρξη του με τη λογική και αντίστροφα θα δυσκολευθεί πολύ κανείς να εντοπίσει αξιόπιστη επιστημολογική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι λογική αποκλείει το συναίσθημα.
Ο κίνδυνος που υπάρχει για τον καθένα μας είναι συνυφασμένος με μια ανθρώπινη υποσυνείδητη τάση να παρουσιάσουμε κάποιες συναισθηματικές μας αντιδράσεις ως παράγωγα λογικής σκέψης γιατί τότε το αποτέλεσμα που θα προκύψει αποτελεί προπαγάνδα και ο αποδέκτης του μηνύματος που εκπέμπουμε οδηγείται να δεχθεί ως λογικό παράγωγο μια καθαρά συναισθηματική μας θέση.
Στην περίπτωση του Ιωάννη Μεταξά το ΟΧΙ που βροντοφώναξε στον Ιταλό Πρέσβη και κατέθεσε με ειλικρίνεια, σαφήνεια και λογικά επιχειρήματα ήταν διανθισμένο και με εμφανή στοιχεία συναισθηματικής φόρτισης (και, χωρίς να παρεξηγηθεί η θέση μου, και φυσικά, χωρίς να θεωρώ τα δύο ΟΧΙ ισότιμα, το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του Τάσσου Παπαδόπουλου Προέδρου τότε της Κυπριακής Δημοκρατίας με το ΟΧΙ του 2004) οπότε περίτεχνα έγιναν αντικείμενα από πρόσωπα και ΜΜΕ, μιας ανίερης εκμετάλλευσης προπαγανδιστικού επιπέδου όπου οι επιτήδειοι αδυνατώντας να κατανοήσουν τη δύναμη της ιερής, θεραπευτικής, ελπιδοφόρας ΑΡΝΗΣΗΣ (δηλαδή του ΟΧΙ) τείνουν να παρουσιάσουν τις όποιες συναισθηματικές αντιδράσεις των δύο ανδρών ως στοιχεία αναίρεσης της εντυπωσιακά παραγωγικής, ελληνοπρεπέστατης αναλυτικό-συνθετικής τους σκέψης!…
Ακριβώς επειδή είμαστε, όχι μόνο οι εντός Ελλάδος αλλά οι απανταχού της γης Έλληνες και μαζί μας οι αμέτρητοι φιλέλληνες άνθρωποι που μας χαρακτηρίζουν (όπως συμβαίνει και με άλλους λαούς για να μην αποβούμε καταστροφικά εθνοκεντρικοί) κάποια σημαντικά συναισθηματικά δεδομένα και τρόποι λογικής ανάλυσης και αξιολόγησης των ιστορικών μας καταβολών θα είναι χρήσιμο ο καθένας και η καθεμιά μας χωρίς την περίτεχνη, έστω και αν όχι πάντοτε ενδοτική η εκμεταλλευτική επίδραση των Κομματικών μας ταγών, να δούμε με νηφαλιότητα το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (και γιατί όχι και του εκλιπόντος Ελληνοκύπριου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που κατατέθηκε το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης 7ης Απριλίου του 2004).
Την ώρα που ο Ιωάννης Μεταξάς (και επιμένω να συνδέω το δικό του ΟΧΙ προς τον ΕΧΘΡΟ που εκπροσωπούσε ο Άξονας με το ΜΟΝΑΔΙΚΟ άλλο ΟΧΙ στους «δήθεν» φίλους στην πρόσφατη ιστορία του Ελληνισμού που είπε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος) μιλώντας στον δικό του λαό, αλλά φρονώ κατά επέκταση στους απανταχού της γης Έλληνες και φιλέλληνες αιτιολογούσε με δάκρυα την αδιάσειστα λογική θέση της ΑΡΝΗΣΗΣ, του ΟΧΙ, την ίδια ώρα αυτή η εντυπωσιακή πράξη της «άρνησης» γεννούσε, δημιουργούσε τη θέση της «κατάφασης» δίνοντας ζωντανό παράδειγμα ελπίδας σε ΟΛΟΥΣ τους λαούς της γης, σε οργανικά ανθρώπινα σύνολα και μεμονωμένους άνδρες, γυναίκες και παιδιά που δεν μπορούν να δεχθούν το άλογο και παράλογο ως λογικό, το κατάφωρα άδικο και ανήθικο ως ευλογία της Θέμιδας, την εισβολή και κατοχή μιας ελεύθερης χώρας ως πράξη ειρηνικών και φιλικών διαθέσεων!
Η άρνηση που εκφράζει το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (όπως και το ΟΧΙ του Ελληνοκύπριου ηγέτη που το ζήτησε από του Κυπρίους και ΕΠΙΚΥΡΩΣΕ με ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ επιπέδου 76% στις 24 Απριλίου 2004 ο Κυπριακός λαός παρά τις “α-φιλότιμες” συστηματικές προσπάθειες πολλών) θα μείνουν στην ιστορία του Έθνους των Ελλήνων αντάξια κάποιων προοδευτικά και μεθοδευμένα οδηγημένων στην υποβάθμιση παρόμοιων ΟΧΙ σε Πέρσες και Ιταλούς και τον μπροστάρη παγκόσμιων κέντρων εξουσίας τότε Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Kofi Annan.
Ίσως είναι χρήσιμη η αναφορά μου στον Carl Sandburg (1878-1967) που με νόημα είχε δηλώσει «…φανταστείτε την ημέρα που κάποιοι θα κήρυτταν και πάλι έναν πόλεμο και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα ερχόταν να συμμετάσχει!…»
Ως Έλληνας Ποντιακής και συνάμα Μικρασιατικής καταγωγής (αχ, εκείνες οι αλησμόνητες πατρίδες των γονιών μου) εκφράζω ένα βουβό αλλά γιγάντιο κύμα αγανάκτησης των απανταχού της γης Ελλήνων που λένε ΟΧΙ και θυμίζουν εις εαυτούς και αλλήλους ότι εμείς δεν συνηθίζουμε να κηρύσσουμε άδικους πολέμους, να επιβουλευόμαστε τη γη άλλων…
Όμως εμείς οι Έλληνες, αδιάφοροι στα κελεύσματα των εκάστοτε πολιτικών ηγετών μυωπικής θεώρησης της ιστορίας του χθες και του επερχόμενου αύριο ΔΕΝ θα διστάσουμε όποιοι και αν συμβεί να είναι εκείνοι που θα μας ζητήσουν να τους παραδώσουμε έστω και μια σπιθαμή ελληνικής γης να βροντοφωνάξουμε ένα κοφτό, συναισθηματικά φορτισμένο, λογικά εδραιωμένο ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΕΣΤΑΤΟ…ΟΧΙ!
Ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το μεγάλο ΟΧΙ του ελληνισμού το 1940, ο Τάσσος Παπαδόπουλος της Κύπρου 64 χρόνια αργότερα, το 2004…
Εγώ παραμένω ρομαντικά αθεράπευτος στην πίστη και την βεβαιότητά μου ότι κάποιος άλλος Έλληνας Ηγέτης εφόσον και όταν χρειαστεί, θα γράψει ιστορία, με το δικό του σύγχρονο ΟΧΙ και με την συναίνεση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ διαβεβαιώνοντας ξανά την οικουμένη ότι όσο συνεχίζουν να υπάρχουν ΕΛΛΗΝΕΣ θα μπορεί η ανθρωπότητα να ελπίζει σε ένα ακόμη ΟΧΙ, από εκείνα που έχουν την επαναστατική ιδιομορφία να μετουσιώνουν την άρνηση σε κατάφαση προσήλωσης σε αναλλοίωτες διαχρονικά ανθρώπινες αξίες!…

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου του 1940!

Ζήτω το ΟΧΙ ενός αριθμητικά μικρού, και αδιαμφισβήτητα ιστορικά μεγάλου λαού!..

Ζήτω το απανταχού της γης Έθνος των Ελλήνων!

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/10/1940.html#ixzz13UWQ5PBv
Διαβάστε περισσότερα...

ΤΙ (ΔΕΝ) ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΩ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ?

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Θα γιορτάσω το όχι στην παιδεία που ήξερα.

Θα γιορτάσω το όχι στο σύστημα υγείας που πίστευα.

Θα γιορτάσω το όχι στο κώδικα οδικής κυκλοφορίας που έμαθα.

Θα γιορτάσω το όχι στο χέρι που ζητά βοήθεια και εγώ χάιδευα.

Θα γιορτάσω το όχι στα όνειρα που έκανα.

Θα γιορτάσω το όχι στα σύνορα που παρέλαβα.

Θα γιορτάσω το όχι στην ιστορία που διδάχτηκα.

Θα γιορτάσω το όχι στα τέλη κυκλοφορίας που έρχονται

Θα γιορτάσω το όχι στο δώρο των Χριστουγέννων που έπαιρνε ο σύζυγος.

Θα γιορτάσω το όχι στη αγοραστική δύναμη που κάποτε είχα.

Θα γιορτάσω το όχι δεν έκλεψα αλλά πρέπει να πληρώσω.

Θα γιορτάσω το όχι στην αξιοπρέπεια που με χαρακτήριζε.

Θα γιορτάσω το όχι στην ευγένεια που κληρονόμησα.

Θα γιορτάσω το όχι στη δουλειά που δεν δούλεψα.

Θα γιορτάσω το όχι δεν κλείνω την τηλεόραση, δεν σηκώνομαι από τον καναπέ ,δεν θέλω να νιώθω, να σκέφτομαι.

Θα γιορτάσω το όχι δεν μπορώ να κάνω τίποτα ,είμαι πολύ «μικρή» για να μπορώ να κάνω κάτι.

Θα «γιορτάσω» το δικό μου «όχι» γιατί αυτό των προγονών μου δεν μου λέει τίποτα.

Ποιοι ήταν αυτοί που είπαν ΟΧΙ στα μεγαθήρια ? Ποιοι ήταν αυτοί που πολέμησαν? που φώναζαν αέρα ?που θυσιαστήκαν για μια πατρίδα ελεύθερη?

ΟΧΙ φώναξαν και ακόμα αντηχεί η φωνή τους. Μας χάραξαν το δρόμο, μας έδειξαν πως πρέπει να ΖΟΥΜΕ……… αλλά εμείς προτιμούμε …..

Να λέμε ΟΧΙ στα δύσκολα , στα ιδανικά , στα όσια.
Ντρέπομαι για την γιορτή που έρχεται, ντρέπομαι γιατί το όχι είναι κουβέντα μικρή αλλά με τόσο μεγάλη σημασία.
Γιατί να ντρέπομαι ?

μπορώ και εγώ να φωνάξω

και φωνάζω

ΟΧΙ δεν ξεχνώ όσους πολέμησαν για μένα και τα παιδιά μου .

ΟΧΙ δεν ξεχνώ γιατί είμαι περήφανη που είμαι ΕΛΛΗΝΙΔΑ.

ΟΧΙ δεν ξεχνώ τα όσια και ιερά.

ΟΧΙ δεν χαρίζω ούτε ένα κομματάκι γης ελληνικής.

ΟΧΙ δεν χαρίζω όνομα, ιστορία.

ΟΧΙ δεν φοβάμαι να ΑΓΩΝΙΣΤΩ .

ΟΧΙ δεν θα πάψω να ονειρεύομαι , να ελπίζω, να πιστεύω.
Δεν μου το επιτρέπει η ιδιότητα της μάνας. Της πολύτεκνης μάνας.


Ελένη Στόγια
Διαβάστε περισσότερα...

Ολοι την Ελληνική σημαία στα μπαλκόνια μας!

ΕΛΛΗΝΕΣ, Μην ξεχνάτε τη σημαία!

Τιμή και Δόξα για τους προγόνους μας.
Αντισταθείτε και στείλτε μήνυμα ότι δεν θα περάσει η παγκοσμιοποίηση!
Διαβάστε περισσότερα...

Ελληνοιταλικός πόλεμος του '40

Εξαιρετική είναι η συγκίνηση που αισθάνονται όλοι οι Έλληνες, όταν καλούν στην μνήμη τους αναμνήσεις από τα ένδοξα γεγονότα του 1940. Πράγματι τα μεγάλα και φωτεινά αυτά γεγονότα, επισφράγισαν με ανεξίτηλη δόξα την ιστορική πορεία του έθνους μας. Το ελληνικό Έθνος αισθάνεται ιδιαίτερη υπερηφάνεια, για το μεγάλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του 1940, το οποίο αντέταξε ο Ελληνικός λαός κατά τον βαθύ όρθρο της ιστορικής εκείνης ημέρας. Ήταν η αρχή μιας εκστρατείας που όλοι τη λένε "Έπος" που κάλυψε ένα ένδοξο μέρος της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας μας, που περιέχει εν αφθονία τα δύο στοιχεία που συνθέτουν γενικά την ιστορία, τα γεγονότα και το άρωμα της εποχής. Τα μεν γεγονότα έχουν καταγραφεί από ιστορικούς, ώστε να δύνανται οι ενδιαφερόμενοι να ανατρέξουν σε συγγράμματα προς γνώση και εξαγωγή συμπερασμάτων και ακόμη μεταγενέστεροι ιστορικοί να μπορούν να τα αποκαταστήσουν έστω και αν έχουν παρέλθει αιώνες.
Ήταν η αρχή μιας εκστρατείας που όλοι τη λένε "Έπος" που κάλυψε ένα ένδοξο μέρος της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας μας, που περιέχει εν αφθονία τα δύο στοιχεία που συνθέτουν γενικά την ιστορία, τα γεγονότα και το άρωμα της εποχής. Τα μεν γεγονότα έχουν καταγραφεί από ιστορικούς, ώστε να δύνανται οι ενδιαφερόμενοι να ανατρέξουν σε συγγράμματα προς γνώση και εξαγωγή συμπερασμάτων και ακόμη μεταγενέστεροι ιστορικοί να μπορούν να τα αποκαταστήσουν έστω και αν έχουν παρέλθει αιώνες.
Το άρωμα όμως, όπως και όσο το αισθάνθηκαν οι πρωταγωνιστές και στη συγκεκριμένη περίπτωση ολόκληρος ο ελληνικός λαός, την εποχή των γεγονότων, χάνεται από τον άνεμο του χρόνου, ακόμη και για αυτούς που τα έζησαν.
Το "Έπος του 40", φαινόμενο ψυχολογικό και ιστορικά απροσδόκητο για όλο το κόσμο, αδικήθηκε κατάφωρα από τα μετέπειτα γεγονότα, την κατοχή, την αντίσταση, τις εκτελέσεις, το κίνημα του Δεκέμβρη, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, το ξύπνημα της πυρηνικής εποχής, γεγονότα τα οποία τα σκέπασαν και έτσι αυτό το κεφάλαιο σφραγίστηκε βιαστικά και κλείστηκε στο αρχείο προτού μνημειωθεί, για να ανοίξει μετά την απελευθέρωση της χώρας από τη γερμανική μπότα.
Η Κοινωνία των Εθνών (ΚΤΕ), στην οποία τα Έθνη στήριζαν τις ελπίδες τους για διαρκή ειρήνη, έχασε κάθε ουσιαστικό κύρος με την αποχώρηση των ΗΠΑ, που επέλεξαν πολιτική απομονωτικών τάσεων, της Γερμανίας το 1939, της Ιταλίας το 1935, αλλά και του συναγωνισμού επιδείξεως "αρχών ειρηνοφιλίας" από τα λοιπά Δημοκρατικά κράτη της Δύσεως και κυρίως την Αγγλία και Γαλλία, που δεν μπόρεσαν έγκαιρα να προβλέψουν τον επερχόμενο κίνδυνο.
Η γενιά του '40 απέδειξε για μια ακόμη φορά, ότι το ιερό πάθος για την ελευθερία της Πατρίδας είναι υπέρτατο καθήκον όλων των Ελλήνων, που επανειλημμένα το έχουν αποδείξει κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ύπαρξής τους και δεν θα σταματήσουν να το αποδεικνύουν, όσο υπάρχουν, σε αυτή την όμορφη χώρα.
Πηγή: ΓΕΕΘΑ Διαβάστε περισσότερα...

Ένα χρέος που εκκρεμεί

Η επέτειος του ιστορικού «ΌΧΙ» πλησιάζει και είναι ανάγκη να τιμήσουμε τη μνήμη των ηρώων του «Ελληνικού Έπους». Το 1940 – 41 χιλιάδες νέοι θυσιάστηκαν στα βουνά της Ηπείρου, υπερασπιζόμενοι την Ελευθερία της Πατρίδας. Όλοι αυτοί χάρισαν στις Συμμαχικές Δυνάμεις την πρώτη νίκη του πολέμου. Σήμερα, οι περισσότεροι από τους νεκρούς βρίσκονται θαμμένοι σε άγνωστες τοποθεσίες ή «άγνωστοι» σε κάποιες οστεοθήκες. Ορισμένοι προσπαθούν να θάψουν την ιστορία, χτίζοντας κτίρια, κατασκευάζοντας γήπεδα, οργώνοντας ή ακόμα και εμπορευόμενοι οστά!
Η Ελληνική Πολιτεία δεν κατόρθωσε ποτέ, ούτε να τους περισυλλέξει, αλλά ούτε και να τους αναπαύσει σε Περικαλλή Στρατιωτικά Νεκροταφεία, κοντά στους τόπους όπου έπεσαν. Είναι απίστευτη η συμπεριφορά των σύγχρονων συμπατριωτών αλλά και κάποιων «συναδέλφων» τους. Η περσινή «νίκη» της Αθήνας, μετά από «σκληρές» διαπραγματεύσεις, με τους «συμμάχους» Αλβανούς, ήταν να λάβει άδεια για κάτι που ήδη είχε: το στρατιωτικό νεκροταφείο Βουλιαρατών το οποίο υπάρχει από την εποχή του πολέμου και αυτό της Κλεισούρας το οποίο κατασκευάστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία και βρίσκεται ακόμα με κενούς τους τάφους.
Το θέμα παραμένει ανοιχτό από τους ίδιους τους νεκρούς οι οποίοι με τον τρόπο τους μας υπενθυμίζουν το Καθήκον. Συχνά, εδώ και εκεί, τα άγια λείψανα των ηρώων μας έρχονται στην επιφάνεια. Αυτό συνέβη πρόσφατα στο ύψωμα 731 όπου σκοτώθηκαν εκατοντάδες στρατιώτες και από τις δύο πλευρές. Οι καιρικές συνθήκες φροντίζουν για αυτό, ας φροντίσουμε και εμείς να επιτελέσουμε το χρέος μας.
nenanews Διαβάστε περισσότερα...