ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ο ρόλος της Ελληνίδας Μάνας στον πόλεμο 1940-41

ΠΗΓΗ
Διαβάστε περισσότερα...

Ομιλία της Χαράς Νικοπούλου για την 28η Οκτωβρίου 1940

''ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ'' σε τρία γράμματα: "ΟΧΙ"

Ημέρες σαν τη σημερινή αναρωτιέμαι πάντα:

Πως να δείξεις σε έναν τυφλό το μεγαλείο του Παρθενώνα για να νιώσει την Ελληνική περηφάνια??..

Πως να βάλεις σε έναν κωφό να ακούσει την ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν και να ονειρευτεί??..

Πως να μιλήσεις σε έναν ξένο για το Ελληνικό έπος του 1940 για να αντιληφθεί τον ηρωισμό των Ελλήνων??..

Γι αυτό και εγώ σήμερα δε θα απευθυνθώ σε κανέναν άλλο παρά μόνο σε αυτούς που η καρδιά τους χτυπά ακόμη Ελληνικά και κυρίως σε εσάς σύγχρονα Ελληνόπουλα , σε εσάς που όλη η Ελλάδα στηρίζει το μέλλον της...


Σαν σήμερα λοιπόν πριν από 70 χρόνια ακριβώς ο Έλληνας για μια ακόμη φορά ξύπνησε μέσα του τον Λεωνίδα , μα τότε πιο λακωνικός από ποτέ άλλοτε, έκλεισε το ''ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ'' σε τρία γράμματα : "Ο Χ Ι"

Μια άρνηση που ξεκινούσε από την Ελληνική ψυχή του πιο απλού Έλληνα και έφτανε μέχρι τα χείλη του τότε εθνάρχη Ιωάννη Μεταξά.

Πριν από 70 χρόνια δεν υπήρχε κανένας Έλληνας , μεγάλος ή μικρός, νέος ή γέρος, άνδρας ή γυναίκα, που να σκεφτεί αν έπρεπε να κάνει το καθήκον του... Όλοι μαζί ξεκίνησαν για την εθνική αντίσταση:

το ξυπόλυτο τάγμα, αποτελούμενο από μικρά παιδιά στην πρώτη γραμμή του αντιπερισπασμού,

οι γυναίκες της Πίνδου , αυτές που έκαναν τον στιχουργό να απορήσει και να τις υμνήσει λέγοντας,

''γυναίκες ηπειρώτισσες , ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ γιατί δε ρώτησες ποιον πας να

πολεμήσεις''

οι υπερήφανοι Έλληνες φαντάροι , αυτοί που μόνοι στην πρώτη γραμμή, μα γεμάτοι σθένος πολεμούσαν για εσένα ,

αυτοί που δάκρυζαν, που πονούσαν , που ακρωτηριάστηκαν, που έχαναν τη ζωή τους , αυτοί που μέχρι και σήμερα τα οστά τους παραμένουν άταφα στα βουνά της σκλαβωμένης Βορείου Ηπείρου..



Τα ιστορικά γεγονότα λίγο πολύ γνωστά :

Προάγγελος του πολέμου η βύθιση του Ελληνικού αντιτορπιλικού ''Έλλη'' στις 15 Αυγούστου του 1940..

Δυο μήνες μετά στις τρεις τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Οκτωβρίου 1940 , για τους Ιταλούς η 18η επέτειος από τη φασιστική ''πορεία προς τη Ρώμη'' που έφερε το 1922 τον Μουσολίνι στην εξουσία , ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι επισκέπτεται στην οικία του τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο ζητούσε , εντός τριών ωρών , τη διέλευση και στάθμευση των Ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα.

Με τη γαλλική φράση:'' alors, c'est la guerre'' , που σημαίνει ''πόλεμος λοιπόν'' ο Μεταξάς απορρίπτει το Ιταλικό τελεσίγραφο και απευθύνει διάγγελμα-κατάθεσης και μαρτυρίας Ελληνικής αφοσίωσης προς τον Ελληνικό λαό.

Αρχίζει έτσι η Ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας στο Αλβανικό μέτωπο, την ώρα που ο λαός διαδηλώνοντας στους δρόμους της Αθήνας κατά της Ιταλίας τρέχει με ενθουσιασμό να καταταγεί και να πολεμήσει στο μέτωπο..

Τα γεγονότα που σχετίζονται με αυτόν τον πόλεμο είναι γεγονότα που χτίστηκαν με τον ηρωισμό και την αυτοθυσία όλων των Ελλήνων.



Ενδεικτικό του ηρωικού πνεύματος της εποχής είναι και το διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά προς τους Έλληνες..

Μίλησε με ανδρισμό και άγγιξε κάθε Ελληνική ψυχή .. Μέχρι και σήμερα μας κάνει να νοιώθουμε πόσο φτωχή είναι η Ελλάδα από κυβερνήτες που ποτέ δε θα διαπραγματεύονταν την τιμή και την αξιοπρέπεια της και δε θα άφηναν κανέναν αέρα να πάρει καμιά Ελληνική σημαία, γιατί στην προκειμένη περίπτωση ο Έλληνας γίνηκε η ιαχή "ΑΕΡΑΣ'' στο σύνθημα που ακόμη αντιλαλεί στα αυτιά μας από το στόμα των στρατιωτών του 1940..

Α Ε Ρ Α ! ! ! ! ! ! !

Ο Ιωάννης Μεταξάς λοιπόν στο διάγγελμα του στις 28 Οκτωβρίου του 1940 αναφέρει:

''Η στιγμή έφτασε που θα αγωνισθούμε για την ανεξαρτησία της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμή της.

Μολονότι τηρήσαμε την πλέον αυστηρή ουδετερότητα και ίση προς όλους , η Ιταλία , χωρίς να αναγνωρίζει σε εμάς το δικαίωμα να ζούμε ως ελεύθεροι Έλληνες , μου ζήτησε σήμερα στις τρεις το πρωί την παράδοση τμημάτων του εθνικού εδάφους, κατά τη δική της βούληση και με σκοπό να καταλάβουν αυτές τις περιοχές. Η κίνηση των στρατευμάτων τους θα άρχιζε στις 6 το πρωί.

Απάντησα στον Ιταλό πρέσβη ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθαυτό και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται τούτο ως κήρυξη πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδας.

Τώρα θα αποδείξουμε εάν πράγματι είμαστε άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποία μας εξασφάλισαν οι προπάτορες μας. Όλο το έθνος ας ξεσηκωθεί σύσσωμο..

Αγωνισθήτε για την πατρίδα , τις γυναίκες, τα παιδιά σας και τις ιερές παραδόσεις σας.

Ν υ ν υ π ε ρ π ά ν τ ω ν ο α γ ώ ν" ! ! !



Πόσο μικρός τελικά αποδείχτηκε ο Ιταλός και ο Γερμανός αργότερα μπροστά στον Έλληνα φαντάρο... Πόσο ανατριχιαστικά επικό ακούγεται στα αυτιά μας το τραγούδι της Σοφίας Βέμπο ''παιδιά της Ελλάδος παιδιά'', που έδινε κουράγιο στον Έλληνα φαντάρο μα και στην Ελληνίδα μάνα του 1940, την οποια προέτρεπε να δείξει ανδρειοσύνη λέγοντας:

''η πίκρα και η τρεμούλα σε μια γνήσια Ελληνοπούλα δεν ταιριάζουνε Ελληνίδες του Ζαλόγγου και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες, όσο κι αν πικρά πονούμε υπερήφανα ας το πούμε σαν Σουλιώτισσες..''


Κανείς δεν έλειπε από τη μάχη!! Κανείς δε δείλιασε στον πόνο!! Κανείς δεν καταδέχτηκε να παραδοθεί!!

Γιατί όλοι ήσαν γνήσιοι απόγονοι του Λεωνίδα , του Κολοκοτρώνη, του Κωσταντίνου Παλαιολόγου, και καθε Έλληνα πολεμιστή που άφησε την ψυχή του και έγραψε το όνομα του με αίμα στις σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας!


Σήμερα λοιπόν παιδιά μετά από 70 χρόνια καλούμαστε να θυμηθούμε το Έπος του 1940, όχι γιατί το έχουν τόσο ανάγκη οι ψυχές των ηρώων του τότε.. Αυτοί είναι πλέον αθάνατοι ! ! !

Μα κυρίως γιατί εμείς νοιώθουμε την ανάγκη να πιαστούμε από μεγάλες ιδέες και ιδανικά και ίσως πιο πολύ από ποτέ άλλοτε να υψώσουμε το ανάστημα μας σε κάθε ξένο ή εγχώριο που επιβουλεύεται την εθνική υπόσταση της Ελλάδος και να βροντοφωνάξουμε το Ο Χ Ι. Γιατί μπορεί να μένουμε προς το παρόν βουβοί στην άνευ όρων παράδοση της χώρας μας στους ξενόφερτους κατακτητές , μα ας θυμηθούμε όλοι τα λόγια δύο Ελλήνων ποιητών αρχικά του Γιάννη Ρίτσου που μας ψυχογραφεί τονίζοντας:

''τούτος ο λαός αφέντη μου δεν ξέρει πολλά λόγια, σωπαίνει, ακούει και όσα του λες τα δένει κομπολόγια.... Κι από τους τάφους ξεκινάν όλοι οι νεκροί του αγώνα και μπαίνουν πάλι στη σειρά με σιδερένιο γόνα.. Και τούτο το περήφανο, το άμετρο ψυχομέτρι, μόνη σημαία το φως κρατεί, μόνο σπαθί τ' αλέτρι!!''


Μα ακόμη πιο χαρακτηριστικά ας μας συντροφεύουν στη σημερινή εθνική επέτειο του 1940 τα λόγια του Κωστή Παλαμά:

''παιδιά μου , ο πόλεμος για εσάς περνάει θριαμβευτής των αδίκων ο πόλεμος δεν είναι εκδικητής. Είναι ο θυμός της άνοιξης και της δημιουργίας. Η Ελλάδα είναι αβασίλευτη , με δάφνες και με κρίνα της νίκης! Παντοδύναμος την έπλασε τεχνίτης. Η δόξα το καμάρι της. Η αλήθεια είναι δική της.. Κι αν είναι και στον πόλεμο μέσα , η ζωή θυσία, ο τάφος είναι πέρασμα προς την αθανασία!!!''

Ε Λ Λ Α Δ Α : Χ ρ ό ν ι α Π ο λ λ ά !

Ομιλία Χαράς Νικοπούλου, Οκτώβριος 2010

Επιμέλεια παρουσίασης κειμένου -Εικόνες: Ιστολόγιο Αντιπαρακμή

http://antiparakmi.blogspot.com/
Διαβάστε περισσότερα...

Δηλώσεις ΥΕΘΑ κ. Ευ. Βενιζέλου μετά την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη

Μετά το πέρας της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε τα εξής:

«Σήμερα τιμούμε και γιορτάζουμε την Ελλάδα που δικαιούται να είναι υπερήφανη, την Ελλάδα που έχει αποδείξει ιστορικά πως γνωρίζει τι σημαίνει εθνική κυριαρχία και εθνική αξιοπρέπεια. Αυτές οι επέτειοι διδάσκουν κάτι σε εμάς, τους σημερινούς Έλληνες. Μας επιβάλλουν να είμαστε ενωμένοι, υπεύθυνοι και διορατικοί. Γιατί εμείς είμαστε κύριοι του μέλλοντός μας και του μέλλοντος των παιδιών μας και η συνείδηση της Ιστορίας, η γνώση του παρελθόντος μας επιβάλλει να διαμορφώσουμε με τον καλύτερο τρόπο το αύριο της χώρας μας. Η κρίση είναι μια ευκαιρία και μέσα από την πολιτική σταθερότητα, την κοινωνική συνοχή και την εθνική ενότητα θα πετύχουμε και θα κερδίσουμε το στοίχημα».

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν

σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά.

.............................

Νέα δύναμη το ΕΘΝΟΣ θα πάρει

........................

Μια ΠΑΤΡΙΔΑ πολύ ποιό μεγάλη

Μια ΠΑΤΡΙΔΑ πολύ ποιό τρανή!

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν
σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά.
Με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν,
μας ανάψαν φωτιές στα χωριά.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει,
δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά.
Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει
και ξανά προς τη δόξα τραβά.
Μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν
και ξανάρθε σε μας λευτεριά.
Για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν,
ας κοιτάξουμε τώρα μπροστά.
Διαβάστε περισσότερα...

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΟΧΙ 2010

ΤΟΤΕ και ΣΗΜΕΡΑ

Ποιόν κοροϊδεύεται κύριοι..;

150 μερίδες φαγητό και 1000 λίτρα καύσιμο για να σωθεί η οικονομία!

Με λύπη παρακολουθούμε τις εκδηλώσεις του ΟΧΙ στα πλαίσια της λιτότητας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δηλώνει κατά περιόδους αδύναμος από το Σύνταγμα για να κάνει τις δέουσες πολιτικές παρεμβάσεις αλλά και αδύναμος από δεκαημέρου για λόγους υγείας να παραστεί στις εκδηλώσεις. Πρωθυπουργός και αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης παραμένουν στην πρωτεύουσα μας (Βρυξέλλες) και αδυνατούν να παραστούν. Τα μηχανοκίνητα δεν θα παρελάσουν για λόγους οικονομίας, το επίσημο δείπνο στην Λέσχη Αξιωματικών Θεσσαλονίκης δεν έγινε για λόγους λιτότητας. Την εθνική τόνωση πόσο την αξιολογούν χρηματικά οι "ηγήτορες" και πόσο θα κόστιζαν τα υπόλοιπα ώστε η πλάστιγγα γέρνει στο να μην ξοδευτούν 150 μερίδες φαγητό, 1000 λίτρα καύσιμο ενώ να έχουμε εξασφαλίσει ένα Πρόεδρο Δημοκρατίας που να μπορεί να ανταπεξέλθει στα στοιχειώδη καθήκοντα του και όχι να βολεύει στο να μην διαλυθεί η βουλή και χάσουν μερικοί "βολευτές" την θέση τους από νέεσ εκλογές. Πόσο εμφανή είναι τα δείγματα του κατήφορου μας!!!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.
Διαβάστε περισσότερα...

Το ΟΧΙ της Ελλάδας - 28η Οκτωβρίου 1940

Το βίντεο αφιερώνεται σε όλους εκείνους που θυσιάστηκαν πάνω εκεί στης Πίνδου μας τις κορφές, για να μπορούμε εμείς σήμερα το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας. Ο Ελληνοιταλικός πόλεμος αποτελεί μία από τις πιο χρυσές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας.

Διαβάστε περισσότερα...

Η ιστορία της ιαχής «Αέρα»

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Σήμερα όλες οι αναρτήσεις μας θα είναι αφιερωμένες στην Εθνική μας Εορτή

24grammata.com/ από τη ζωή των λέξεων

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός (πρώτη δημοσίευση στο περ. Discovery and science, εκδ. ΔΟΛ, Οκτ. 2006)

Λίγες λέξεις της Νεοελληνικής γλώσσας κρύβουν τη μαγεία της ιαχής αέρα! Μεγάλωσαν και μεγαλώνουν ελληνόπουλα που συγκινήθηκαν, δάκρυσαν, θαύμαζαν τον ηρωισμό των παλικαριών στα ελληνοαλβανικά σύνορα, το 1940. Ο παλμός αυτής της συγκίνησης δονούσε στην ιαχή αέρα και σε ό,τι αυτή αντιπροσώπευε στη μεταπολεμική Ελλάδα. Καμία λέξη δε συγκέντρωσε την ορμή και το δυναμισμό της νιότης, όσο η ιαχή αέρας.
Ελάχιστοι, όμως, γνωρίζουν ότι πρωτοακούστηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης 30 χρόνια πρίν από το έπος του ΄40. Συγκεκριμένα, πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1908 από το 2ο τάγμα της Κρητικής πολιτοφυλακής του πρώτου τακτικού στρατού της Κρήτης, που τελούσε υπό την προστασία του ευρωπαϊκού στρατού. Χρησιμοποιήθηκε σε εκπαιδευτική πορεία, από κάποιον στρατιώτη, κατά τη διάρκεια ανεμοστρόβιλου και το επανέλαβαν, χάριν ευθυμίας, οι υπόλοιποι. Από τότε, το επαναλάμβαναν συχνά, κάθε φορά που διαλυόταν ή συντασσόταν το Τάγμα (αρχικά, ήταν, δηλαδή, μία ζητωκραυγή, ένα “πείραγμα”, και όχι πολεμική ιαχή). Στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912, 1913, Ήπειρο και Μακεδονία) η ιαχή διαδόθηκε από τους Κρήτες σε ολόκληρο το ελληνικό στράτευμα.
Στην αρχή, όμως, η καινοτομία αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, γιατί ο τακτικός στρατός χρησιμοποιούσε τις αρχαίες ιαχές: αλαλά ή αλαλαί ή ελελεύ ή το εξευρωπαϊσμένο : χιπ, χιπ, ουρρά (hip, hip, hurrah), άλλωστε οι περισσότεροι αξιωματικοί του στρατού μας είχαν εκπαιδευτεί στα στρατόπεδα της Γερμανίας, Γαλλίας, Αγγλίας.
Η αρχαία ιαχή αλαλά προήλθε από τη μυθική κόρη του Πολέμου, την Αλαλά (Πίνδαρος, απ. 225: Κλυθ΄ Αλαλά Πολέμου θυγατέρα). Απ εδώ προήλθαν οι λέξεις αλαλαγή, αλάλαγμα (Κ.Παλαμάς, Ασαλ. Ζωή: της νίκης σου το αλάλαγμα…) και το ρ. αλαλάζω (Ψαλμ.99, αλαλάξατε τω Κυρίω…, ή Κ.Δ. Κορινθ. 1,13,1 : …γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον).
Η πολεμική ιαχή «αέρα» επισημοποιήθηκε κατά τον ελληνοιταλικό πόλεμο και γι΄ αυτό συνέβαλαν, άθελα τους, οι Ιταλοί. Ο Ιταλικός φασιστικός στρατός χρησιμοποιούσε την ιαχή : «eja (προφ. : εγιά), eja, eja, alala». Ήταν μία ιαχή που είχε καθιερώσει ο ποιητής Gabriele d Annunzio (1863 – 1938) στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (Αύγουστος του 1917). Ο ίδιος, ο ποιητής, αναφέρει ότι την επέβαλε στους αεροπόρους του (ήταν διοικητής αεροπορικού σμήνους) λέγοντας: «είναι καιρός να καταργήσουμε αυτό τον βαρβαρικό ήχο (εννοούσε το: Hip! Hip! Hip! hurrah) και στη θέση του θα βάλουμε το alala με το οποίο ο Αχιλλέας παρακινούσε τα άλογα του και το Λατινικό επιφώνημα eja».
Εικοσιτρία χρόνια αργότερα οι Ιταλοί εισβολείς θα χρησιμοποιήσουν στα βουνά της Πίνδου την ιαχή eja! eja! alala (ειρωνεία: να ήξεραν, άραγε, οι αγράμματοι Ιταλοί στρατιώτες ότι χρησιμοποιούσαν μία αρχαία ελληνική ιαχή για να σκοτώσουν τους σύγχρονους Ελληνες). Πάντως, η ηχητική ομοιότητα με την επανάληψη των φωνηέντων -α- και –ε- (στη λ.eja: προφ. εγιά) έφερε στο μυαλό των Ελλήνων την Κρητική ζητωκραυγή αέρα και ανταπέδωσαν καθιερώνοντας την λ. αέρα, ως την πιο ηρωική ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας. Η ιαχή αέρα έχει τον ίδιο αριθμό συλλαβών με το αλαλά (δεν αλλάζει ο ρυθμός) και περιλάμβανει το –α- και το –ε-, που προφέρονται εύκολα, όταν τρέχουν οι στρατιώτες (περιλαμβάνονται, αλλωστε, και στο αλαλά και στο ελελευ, αλλά και στο eja)
Ας δούμε, όμως, και τη μη ηρωική πλευρά της ιαχής
- Φαντάζομαι το δρόμο του γυρισμού: τα ηρωικά παλληκάρια να επιστρέφουν έχοντας παραδώσει τα όπλα σε αυτούς που μέχρι χθες νικούσαν, να περπατούν με το κεφάλι κατεβασμένο στην άκρη του δρόμου και να τους κοροϊδεύουν οι θρασύδειλοι Ιταλοί επαναλαμβάνοντας ειρωνικά την ιαχή αέρα (πραγματικό περιστατικό).
- Οι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών (τα αλεξίποινα Τάγματα Ασφαλείας) χρησιμοποιούσαν την ιαχή αέρα, όταν έκαναν έφοδο για να συλλάβουν Έλληνες πατριώτες και να τους παραδώσουν στους Γερμανούς κατακτητές.
- Στο Γράμμο και ο τακτικός και ο δημοκρατικός στρατός φωναζαν αέρα, όταν εξαπέλυαν επίθεση κατά των αδελφών. Αέρα σε ποιόν, βρε παλληκάρια; Ποιος είναι ο εχθρός; Γιατί να φύγει; Που να πάει;
Μέσα σε λίγα χρόνια φτήνυναν οι άνθρωποι και οι λέξεις
Πάντως, προτιμώ να κρατήσω τη συγκίνηση που μου έδινε στα πρώτα μαθητικά χρόνια η ιαχή αέρα και να μη σκέφτομαι την ξεδιάντροπη χρήση της στην Κατοχή και τον Εμφύλιο. Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι (Καβάφης) να θυμάμαι τη χαρά και τη ντροπή συνάμα.
Διαβάστε περισσότερα...

28η Οκτωβρίου 1940

Εξαιρετική είναι η συγκίνηση που αισθάνονται όλοι οι Έλληνες, όταν καλούν στην μνήμη τους αναμνήσεις από τα ένδοξα γεγονότα του 1940. Πράγματι τα μεγάλα και φωτεινά αυτά γεγονότα, επισφράγισαν με ανεξίτηλη δόξα την ιστορική πορεία του έθνους μας.

Το ελληνικό Έθνος αισθάνεται ιδιαίτερη υπερηφάνεια, για το μεγάλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του 1940, το οποίο αντέταξε ο Ελληνικός λαός κατά τον βαθύ όρθρο της ιστορικής εκείνης ημέρας. Ήταν η αρχή μιας εκστρατείας που όλοι τη λένε "Έπος" που κάλυψε ένα ένδοξο μέρος της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας μας, που περιέχει εν αφθονία τα δύο στοιχεία που συνθέτουν γενικά την ιστορία, τα γεγονότα και το άρωμα της εποχής. Τα μεν γεγονότα έχουν καταγραφεί από ιστορικούς, ώστε να δύνανται οι ενδιαφερόμενοι να ανατρέξουν σε συγγράμματα προς γνώση και εξαγωγή συμπερασμάτων και ακόμη μεταγενέστεροι ιστορικοί να μπορούν να τα αποκαταστήσουν έστω και αν έχουν παρέλθει αιώνες.

Ήταν η αρχή μιας εκστρατείας που όλοι τη λένε "Έπος" που κάλυψε ένα ένδοξο μέρος της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας μας, που περιέχει εν αφθονία τα δύο στοιχεία που συνθέτουν γενικά την ιστορία, τα γεγονότα και το άρωμα της εποχής. Τα μεν γεγονότα έχουν καταγραφεί από ιστορικούς, ώστε να δύνανται οι ενδιαφερόμενοι να ανατρέξουν σε συγγράμματα προς γνώση και εξαγωγή συμπερασμάτων και ακόμη μεταγενέστεροι ιστορικοί να μπορούν να τα αποκαταστήσουν έστω και αν έχουν παρέλθει αιώνες.

Το άρωμα όμως, όπως και όσο το αισθάνθηκαν οι πρωταγωνιστές και στη συγκεκριμένη περίπτωση ολόκληρος ο ελληνικός λαός, την εποχή των γεγονότων, χάνεται από τον άνεμο του χρόνου, ακόμη και για αυτούς που τα έζησαν.

Το "Έπος του 40", φαινόμενο ψυχολογικό και ιστορικά απροσδόκητο για όλο το κόσμο, αδικήθηκε κατάφωρα από τα μετέπειτα γεγονότα, την κατοχή, την αντίσταση, τις εκτελέσεις, το κίνημα του Δεκέμβρη, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, το ξύπνημα της πυρηνικής εποχής, γεγονότα τα οποία τα σκέπασαν και έτσι αυτό το κεφάλαιο σφραγίστηκε βιαστικά και κλείστηκε στο αρχείο προτού μνημειωθεί, για να ανοίξει μετά την απελευθέρωση της χώρας από τη γερμανική μπότα.

Η Κοινωνία των Εθνών (ΚΤΕ), στην οποία τα Έθνη στήριζαν τις ελπίδες τους για διαρκή ειρήνη, έχασε κάθε ουσιαστικό κύρος με την αποχώρηση των ΗΠΑ, που επέλεξαν πολιτική απομονωτικών τάσεων, της Γερμανίας το 1939, της Ιταλίας το 1935, αλλά και του συναγωνισμού επιδείξεως "αρχών ειρηνοφιλίας" από τα λοιπά Δημοκρατικά κράτη της Δύσεως και κυρίως την Αγγλία και Γαλλία, που δεν μπόρεσαν έγκαιρα να προβλέψουν τον επερχόμενο κίνδυνο.

Η γενιά του '40 απέδειξε για μια ακόμη φορά, ότι το ιερό πάθος για την ελευθερία της Πατρίδας είναι υπέρτατο καθήκον όλων των Ελλήνων, που επανειλημμένα το έχουν αποδείξει κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ύπαρξής τους και δεν θα σταματήσουν να το αποδεικνύουν, όσο υπάρχουν, σε αυτή την όμορφη χώρα.
ΓΕΣ
Διαβάστε περισσότερα...

Αθάνατοι Γίγαντες (Ιωάννης Μεταξάς) και Σύγχρονοι Νάνοι...

Το ΟΧΙ είπε ο Μεταξάς όταν ο Ελληνικός λαός εκοιματο τον ύπνο του δικαίου…

Βεβαίως είναι πανθομολογούμενο τοις πάσι...
Μολονότι το όνομα του Εθνικού κυβερνήτου, Ιωάννου Μεταξά, δέν αναφέρεται ούτε από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία μας, αλλα ούτε και απο τα Μεσα Ενημερωσεως Αριστερων Αποψεων- που κάθε επετειο της 28ης Οκτωβρίου, το αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι - στη συνείδησι του Ελληνικού Λαού αλλά και στις επίκαιρες σηζητήσεις, ο Μεταξάς, κατα γενική παραδοχή, πέρασε το κατώφλι της Ιστορίας περισσότερο για την απάντησι που έδωσε στον ιταλό πρέσβυ, Εμμανουέλε Γκράτσι.
Οταν δέκα λεπτά πρίν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, εκείνος κτύπησε το κουδούνι της φτωχικής οικίας του πρωθυπουργού , με την εντολή να παραδώση το τελεσίγραφον στις 3 π.μ. ακριβώς, της 28/10/1940.
''Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει'' αφηγείται ο Γκράτσι. «Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο, και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε: "Alors c'est la guerre." (Λοιπόν έχουμε πόλεμο).»

Είναι τόσο περιττό να πούμε ότι εκείνη την ώρα και οι πιό ξενύχτηδες Αθηναίοι, θα ήσαν ήδη στον πρώτο τους ύπνο. Την συνάντησι, τον χρονο και τον λόγο προώρισε, για καλή μας τύχη, η Ιστορία, εκείνη την στιγμή, στον Ιωάννη Μεταξά. Ουδείς δύναται να το αρνηθεί. Μόνο να το αποσιωπά με την γενναιότητα των δειλών...

Βέβαια σήμερα πολλοί αν όχι οι περισσότεροι Νέο-Έλληνες αγνοούν, ότι το Όχι του Μεταξά δεν γέμισε απλώς την σύγχρονη Ελλάδα με δόξα ανάλογη του ιστορικού παρελθόντος και του αθάνατου μεγαλείου της. Αλλά ουσιαστικώς το μέγα ΟΧΙ του Μεταξά, συνετέλεσε καθοριστικώς στην ήττα του άξονος.

Ενώ αν ο ύποπτος θάνατος του, την 29ην Ιανουαρίου 1941 δεν τον απομάκρυνε από το προσκήνιο της Ιστορίας, πολλά μπορούσαν να έχουν συμβεί, έως και την πλήρη ανατροπή... Διότι μολονότι αποσιωπουμενο από τους «ιστορικούς και εκπαιδευτικούς» των Μέσων Ενημερώσεως Αριστερών Απόψεων, είναι ιστορικως διαπιστωμένο, ότι ο Χίτλερ, μετά την παταγώδη αποτυχία του Μουσολίνι να καταλάβει την Ελλάδα αλλά και τις δυσμενέστατες επιπτώσεις συνέπεια της δημιουργηθεισης καταστάσεως στην προετοιμασία της Γερμανικής εκστρατείας κατά της Ρωσσιας, επεχείρησε να δελεάσει την Ελλάδα με λιαν επωφελείς την πατρίδα μας προτάσεις Ειρήνης προς την Ιταλία, εξασφαλίζοντας την δυνατότητα να διατηρήσει η Ελλάδα τα εδάφη στην Β. Ήπειρο , τα οποία ο Ελληνικός Στρατός είχε καταλάβει καταδιώκοντας τους Ιταλούς.

Σημαντικές λεπτομέρειες για τις Γερμανικές προτάσεις Ειρήνης προς τερματισμό του Ελληνο-ιταλικου πόλεμου παρέχονται στο βιβλίο του Α.Π.ΖΟΛΩΤΑ, «Γερμανικαι προτάσεις Ειρήνης" Η προσπάθεια της Γερμανίας προς τερματισμό του ΕλληνοΙταλικου Πολέμου» εκδόσεις Ερωδιός 2005. Οι προτάσεις αυτές κατέστησαν γνωστές στη συνάντηση της 17ην Δεκεμβρίου 1940, του Έλληνος Πρεσβεως Π. Αργυροπουλου, στην Ισπανία με τον Ούγγρο στρατηγό Αντορκα ( Πρεσβεως της Ουγγαρίας στην Ισπανία και προσωπικού φίλου του Φον Κανάρη, απεσταλμένου του Χίτλερ στον Αντορκα δια την διαμεσολάβηση μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδος) και διεβιβάσθησαν αμέσως προς τον Μεταξά. Αυτές περιελάμβαναν τα ακόλουθα:

«Η Ελλάς αδύνατο να διατηρήσει τας θέσεις τας οποίας κατέλαβε ο στρατός της εν Αλβανία και να συναφθη Ειρήνη προς την Ιταλία. Προς αποφυγή επισοδείων μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών θα εδημιουργειτο νεκρά Ζώνη, εντος της οποίας θα παρεμβαλλοντο μεταξύ των δυο αντιπάλων στρατών γερμανικαι δυνάμεις ως παρατητρηται. Η Γερμανική Κυβερνησις ,εάν εδεχετο η ελληνική, θα ανελάμβανε τη υποχρεωσι να μεριμνήσει όπως αποχωρήσουν αι επί του εδάφους της ευρισκόμενοι κατά την στιγμήν της ανακωχής Βρεταννικαι δυνάμεις..»

Η εισηγησις του πρεσβεως μας μεταξύ άλλων έλεγε και τα εξής:

«..έπρεπε να δεχθωμεν τας προτάσεις , για να αποφυγωμε πάσα μελλοντικην επεμβασιν της Γερμανίας εις τον Ελληνο-ιταλικον πόλεμο, η οποία θα ητο καταστρεπτική δι ημάς..»

Οι ΑΓΓΛΟΙ εν τω μεταξύ, πολύ πιθανόν ενήμεροι των τεκταινομένων, προσπαθούν ποικιλοτρόπως να πείσουν εγκαίρως τον Μέταξα (συναντήσεις του Στρατηγού Ουέϊβελ στην Αθήνα την 17η Ιανουαρίου 1941) να δηχθεί συμβολικές δυνάμεις στην Θεσσαλονίκη, βέβαιοι όντες ότι κατ αυτόν τον τρόπο θα προκαλούσαν και θα εξαναναγκαζον τον Χίτλερ να επιτεθεί άμεσα κατά της Ελλάδος, δηλαδή να εμπλακεί και στα Βαλκάνια, επ ωφέλεια των ιδίων.
Και καλώς δια τα συμφέροντα της πατρίδος των, όχι όμως και δια τα ιδικά μας. Δεν είναι παράδοξο που το τελευταίο κείμενο-διακοίνωσης του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά προς την, Αγγλική Κυβέρνηση συνταχθέν την 17η Ιανουαρίου 1941, προσπαθούσε να αποφύγει την πρόκληση του Ελληνο-Γερμανικού πόλεμου που θα πυροδοτούσε η παρουσία-προφασις στην Ελλάδα έστω και μικρού αγήματος Άγγλων ή της RAF στην Βόρειο Ελλάδα. «Είμεθα αποφασισμένοι να αντιμετωπισωμεν καθ οιονδήποτε τρόπο και με οιασδήποτε θυσίας ενδεχόμενη Γερμανική επίθεση. ,ΑΛΛΑ ΟΥΔΟΛΩΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΩΜΕ....» έγραφε ο Μεταξάς στο τελευταίο γραπτό μήνυμα του, διακοίνωση προς την Αγγλική Κυβέρνηση...

Συμπτωματικώς, την ιδία ημέρα αισθάνεται ελαφρά αδιαθεσία , εγχειρίζεται δια «παραμυγδαλικο απόστημα» μετά από δυο ημέρες, την 19ην Ιανουαρίου 1941, και τελικως αποθνήσκει την 29ην Ιανουαρίου 1941...

Αξίζει όμως να γνωρίσουμε περισσότερο τον Ιωάννη Μεταξά και το έργο του.

Α) Γνωρίζοντας τον Ιωάννη Μεταξά από δηλώσεις των πολεμιών του..

1. Παναγιωτης Κανελλόπουλος
“ Πρέπει να είμεθα χωρίς άλλο ευγνώμονες εις τον Ι. Μεταξά, διότι είπε ολομόναχος , εις το σκοτάδι της Νύχτας το μέγα ΟΧΙ. Λέγουν, όσοι αντικρίζουν με εμπάθεια και αυτά τα γεγονότα της ιστορίας, ότι το ΟΧΙ δεν το είπε ο Μεταξάς αλλά ο ελληνικός λαός. Ναι το είπε ο Ελληνικός Λαός ,αλλά αφού το ειχεν πη ο Μεταξάς. Εάν ο Μεταξάς έλεγε ΝΑΙ , πως θα έλεγε το ΟΧΙ ο Ελληνικός λαός, αφού θα ξυπνούσε αργότερα; Θα το έλεγε βέβαια μέσα του, θα το εξεδηλωνε έμπρακτα όταν θα οργάνωνε μυστικά τη αντίσταση αλλά η Αλβανική εποποιία δεν θα εγραφετο ποτέ.
Ας είμεθα τίμιοι απέναντι της Ιστορίας .
Το μέγα ΟΧΙ είναι πραξις του Ι. Μεταξά.» Από το βιβλίο «Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου» του Π. Κανελλόπουλου

2. Μίκης Θεοδωράκης

Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά..
«.....Ο θάνατος του Μεταξά ήταν ένα μεγάλο σοκ. Ο Μεταξάς ήταν πολύ τυχερός διότι συνέδεσε το όνομά του με το “ΟΧΙ”, συνέδεσε το όνομά του με τη νίκη και πέθανε σε μια κορύφωση νίκης. Στην Τρίπολη, πρέπει να σου πω ότι έγιναν μνημόσυνα σε διάφορες εκκλησίες. Κι εμείς πήγαμε σε μια εκκλησία, όχι στη μητρόπολη, σε μια άλλη, πιο μικρή. Την ώρα λοιπόν του μνημοσύνου, ο κόσμος έκλαιγε τόσο γοερά, ώστε από τη μία εκκλησία στην άλλη άκουγες τα κλάματα. Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά. Τόσο τυχερός ήταν δηλαδή, έτυχε η κατάλληλη στιγμή να πει το “ΟΧΙ” και μετά να πεθάνει... Και πίσω από το “ΟΧΙ” αυτό, δείχνει ότι ήταν ίσως ο μοναδικός πολιτικός στην Ευρώπη που δεν πίστευε στη νίκη του Χίτλερ. Πίστευε δηλαδή ότι θα νικήσουν οι Εγγλέζοι, κάτι που εκείνη τη στιγμή έμοιαζε παράλογο. Και, βεβαίως, ταίριαζε πολύ και με τη νοοτροπία του θρόνου, που ήταν αγγλόφιλος...».

3. Γρηγόρης Φαράκος*

Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα Ήμουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος..
«...Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου το περίμενα γιατί θα είχα το πρώτο μου μάθημα στο πρώτο έτος του Πολυτεχνείου... Εκείνο που αισθάνομαι μέχρι τώρα –και πιστεύω το αισθάνεται και ο περισσότερος κόσμος από τότε– ήταν ότι η ζωή, γενικά η ζωή και της χώρας και του κάθε ατόμου, χωρίστηκε στα δύο. Στο πριν και το μετά. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου καθόρισε και την εξέλιξη όλης της χώρας στα κατοπινά.
...Η στάση της Σοβιετικής Ένωσης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ήταν διφορούμενη. Επιπλέον, το σοβιετογερμανικό Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπερντοφ δημιούργησε προβλήματα σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που είχαν ταχθεί κατά του Αξονα...
......Ο,τι και να πεις για τον Μεταξά, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα. Και βεβαίως, επειδή και το ΚΚΕ αυτή είχε ως μοναδική κατεύθυνση, με αυτή την έννοια ταυτίζονται... Βεβαίως, αρνιέμαι τους διθυράμβους που συνήθως ακούγονται υπέρ του Μεταξά που είπε το “ΟΧΙ”, αλλά και από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να δεχθώ αυτή τη συνεχή κριτική των αριστερών, οι οποίοι δεν είπαν ΠΟΤΕ ότι εν πάση περιπτώσει ο Μεταξάς εκείνο το πρωί είπε αυτό που αισθανόταν όλος ο ελληνικός λαός. Και θα πω και κάτι ακόμα: Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα. Ήμουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος...».
* Ο κ. Γρηγόρης Φαράκος υπήρξε γ.γ. του ΚΚΕ.

Β) Ο Μεταξάς αντιμέτωπος με την Ιστορία

«..Πολλοί δεν μπορούν να του συγχωρήσουν ότι υπήρξε πιο αποτελεσματικός ως αγωνιστής για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη για τον λαό, για τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις του μόχθου των αγροτών και των εργατών. Ίσως το πιό προσβλητικό για εμας τους Έλληνες » γράφει ο αείμνηστος Παναγιώτης Γ. Βατικιώτης(1928-1998), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου – διεθνώς ανεγνωρισμένος ως ένας από τους μεγάλους ειδήμονες στην πολιτική Ιστορία της εγγύς και μέσης ανατολής- στο βιβλίο του ''Μια πολιτική βιογραφία του Ιωάννη Μεταξά'' « ήταν , ότι ο Μεταξάς κατόρθωσε να κυβερνήσει την χώρα για τεσσεράμισι χρόνια με ένα ουσιαστικά προσωπικό καθεστώς φωτισμένης δεσποτείας χωρίς καμία υποστήριξι από κάποιο πολιτικό κόμμα.. Ένα καθεστώς που στηριζόταν απόλυτα σε μιά αμοιβαία συμφωνία με τον βασιλιά... σε ένα σώμα αξιωματικών που τον σεβόταν ως τον κάποτε λαμπρό επιτελικό απόστρατο στρατηγό ..και στη δική του εντυπωσιακή ηθική αυθεντία…»

γ) Η Ιστορία μετά το ΟΧΙ…

Η θανατηφόρος «ασθένεια «του Ιωάννη Μεταξά..
Στο βιβλίο του David Irving «Ο Πόλεμος του Χίτλερ» εκδόσεις Γκοβοστη, Δεύτερος Τόμος σελίς 774 αναφέρεται ότι ο καθηγητής Hans Eppinger, ο πιο σπουδαίος γιατρός του Γ' Ράϊχ, εξετάζοντας τον θανόντα Βασιλιά Βορι, της Βουλγαρίας, παρατήρησε ότι τα κάτω άκρα του Βασιλιά είχαν μαυρίσει, κάτι που είχε δη μόνον μια φορά πριν , όταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Ιωάννης Μεταξάς είχε δηλητηριαστή, τον Ιανουάριο του 1941..» Ενώ στο ίδιο βιβλίο σον πρώτο Τόμο σελίς 454, για το ενδεχόμενο επιθέσεως κατά της Ελλάδος ανάφερε τα εξής:
«..Έτσι διαμορφώθηκε το στρατηγικό χρονοδιάγραμμα του Χίτλερ. Θα πραγματοποιούσε , νωρίς τον Μάρτιο 1941, την επίθεση κατά της ΕΛΛΑΔΟΣ , με την κωδικη ονομασία ΜΑΡΙΤΑ, από το όνομα της μιας κόρης του Αρχιστρατήγου Γιοντλ. Φυσικά αν οι Έλληνες αποφάσιζαν να απομακρύνουν τους άγγλους καλεσμένους τους θα ανακαλούσε οριστικά την ΜΑΡΙΤΑ. Δεν είχε το παραμικρό ενδιαφέρον να καταλάβει την Ελλάδα...»

δ) Τα έργα του Ιωάννη Μεταξά.. Ο,τι το αριστεροκρατουμενο δουλόφρον της Ελλαδικής Σοβιετιας κατεστημένο υποκρύπτει

Όμως ο Ιωάννης Μεταξάς και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 είχε ήδη αφήσει έργο πρίν την ηρωική αυγή της 28ης/10/1940.

* Η δημιουργία του ΙΚΑ, η θέσπισις ιατρικής περιθάλψεως και δώρου εργασίας.
* Η καθιέρωσις του οκταώρου και των υπερωριών.
* Η πρωτομαγιά ως αργία και εορτή των εργατών.
* Τα κατώτατα όρια μισθών,η ρύθμισις των αγροτικών χρεών, η θέσπισις υποχρεωτικής αδείας μετ' αποδοχών, ο εκσυγχρονισμός των Γεωργικών Συνεταιρισμών και της ποινικής δικονομίας.
* Η θέσπισις της υποχρεωτικής παιδείας,
* ο Νόμος περί υποχρεωτικής διαιτησίας και επίλυσεως των εργατικών διαφορών.
* Ακόμη η πρώτη συστηματική προσπάθεια για την καθιέρωσι της Δημοτικής.
* Αλλά και ο εκσυγχρονισμός του Στρατού και του Ναυτικού.
* Η αθόρυβη και αποτελεσματική προετοιμασία των συνόρων σε μήκος πέραν των 200 χιλιομέτρων με οχυρωματικά έργα.
* Η «γραμμή Μεταξά», που αναφέρεται σε όλα τα στρατιωτικά συγγράμματα του κόσμου, στρατηγικό και κατασκευαστικό επίτευγμα αξιοθαύμαστο έως σήμερα για την τεχνική αρτιότητα αλλα και το σύντομο χρονικό διάστημα που πραγματοποιήθηκε με τα ασήμαντα μέσα της εποχής εκείνης υπο άκρα μυστικότητα.

Είναι όλα μέρος από το τεράστιο έργο που φέρει φαρδιά πλατειά την υπογραφή του Ιωάννου Μεταξά. Είναι λοιπόν ευθύνη μάλλον της αδέκαστης ιστορίας παρά της μικροψυχίας των πολιτικών και της κακεντρέχειας των Μέσων Ενημερώσεως Αριστερών Απόψεων να κρίνουν τον Ιωάννη Μεταξά, το Έργο του και την αναγκαιότητα ή μη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936, την Εθνική συνεισφορά του Ιωάννη Μεταξά. Στην υλική προπαρασκευή, στον Εθνικό φρονηματισμό. Στην δόξα του ΟΧΙ.

Ε) Ο Μεταξάς για το τι σημαίνει Ελλάδα, Έλλην, Ελληνισμός..

«Το σφάλμα είναι ότι ενομίσαμε ότι ημπορούμε κατ'αναλογίαν με άλλα έθνη να περιλάβωμεν εντός ορίων εδαφικών τον Ελληνισμόν. Ενώ ακριβώς η ιδιοφυία της φυλής μας είναι να μην έχει όρια. Εις όλην την ιστορίαν μας , πλήν του Βυζαντίου, οι Έλληνες αποτελούμεν ένα ή πλειότερα ισχυρά κρατικά κέντρα με όρια ακτινοβολούντα προς πάσας τα κατευθύνσεις.. ..Χάρις εις πολιτικήν εσφαλμένην , πολλοί από τους πλοκάμους αυτούς απεκόπησαν.Αλλά θα ξαναγίνουν πάλι. Διότι προς τα εκεί μας οδηγεί η φυλετική μας ιδιοφυία και η μοίρα μας. Ούτε θα πρέπει να επηρεαζόμεθα από τας αντιξόους περιστάσεις της στιγμής τας οποίας άλλωστε ημείς με τα σφάλματα μας προεκαλέσαμε και αι οποίαι αποτελούν παρωδικό φαινόμενο.Αυτη λοιπόν δύναται και κατ ανάγκην θα είναι η μεγάλη ιδέα μας, όχι με το βυζαντινό εδαφικό περιεχόμενο αλλά με το περιεχόμενο της αρχαίας δηλαδή κατ ουσίαν και πάλιν η επικράτησις της φυλής μας και εκτός των ορίων του ελληνικού κράτους ....»

Από την αρθρογραφία του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Ιωάννου Μεταξά... (σελίς 526, Εκδοτικός οίκος Κυρομάνου , 70ον άρθρον του

***

Έτσι, μολονότι οι Έλληνες, φιμωμένοι από τον μεγάλο αδελφό των Μέσων Εξαπατήσεως θα παρακολουθήσουν ακόμη μια φορά την υβρι την αχαριστία την μικροπρέπεια, την αγνωμοσύνη στους λόγους της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας αλλά και στους λόγους και στα παράθυρα των νανοειδών «ιστορικών και «εκπαιδευτικών» των Μονοπωλητών της «αλήθειας» Γνωρίζουν... Και ευλαβικά τιμούν την μνήμη του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά.
www.thermopilai.org/
Διαβάστε περισσότερα...

Η ΕΠΟΠΟΙΪΑ

Αφιέρωμα του Γενικού Επιτελείου Στρατού για την 28η Οκτωβρίου 1940

Διαβάστε περισσότερα...

Περασμένα ΝΑΙ ξεχσμένα ΟΧΙ.

Αφιέρωμα στους "πολεμικούς ανταποκριτές" του '40.

ο Ενιαίος Δημοσιογραφικός Οργανισμός Ασφάλισης και Περίθαλψης, παρουσίασε το Βιβλίο που εξέδωσε για να τιμήσει την μνήμη των 41 Ελλήνων Δημοσιογράφων-Πολεμικών Ανταποκριτών, που παρακολούθησαν, έζησαν και κάλυψαν με εκατοντάδες ανταποκρίσεις τον ελληνοιταλικό Πόλεμο, του 1940 -41. Το Βιβλίο «Ήταν κάποτε ένας Πόλεμος», εκδίδεται ως συνεισφορά του ΕΔΟΕΑΠ στην συμπλήρωση 70 χρόνων από την 28η Οκτωβρίου του 1940. Τη δημοσιογραφική επιμέλεια είχε ο κ. Αγαμέμνων Φαράκος.

Διαβάστε περισσότερα...

Περικοπές δαπανών και για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου!

Συνεχίζονται οι περικοπές των παρελάσεων.. με πρόσχημα το κόστος!

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τους σιγοντάρει...

Η παρέλαση του υπουργικού συμβουλίου στην ΔΕΘ πόσο κόστισε κε πρόεδρε;

Η οικονομική κρίση «χτύπησε» και τις εορταστικές εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.

Για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια θα παρελάσουν μόνον πεζοπόρα τμήματα, ενώ δε θα υπάρχουν άρματα κι άλλα οχήματα του Στρατού. Επίσης δε θα πετάξουν μαχητικά αεροσκάφη και ελικόπτερα ούτε θα καταπλεύσουν στο Θερμαϊκό πλοία του στόλου.

Αποφασίστηκε ακόμη η επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας να μην είναι τριήμερη. Ο κ. Παπούλιας (η φωτογραφία από την περσινή παρέλαση) θα έρθει στη Θεσσαλονίκη το πρωί της 28ης Οκτωβρίου, χωρίς να του επιφυλαχθεί επίσημη υποδοχή, προκειμένου να παρακολουθήσει την παρέλαση και στη συνέχεια θα επιστρέψει στην Αθήνα. Τέλος, αποφασίστηκε και η ματαίωση του επίσημου δείπνου στη Λέσχη Αξιωματικών.
AGGELIOFOROS
Διαβάστε περισσότερα...

28 Οκτωβρίου 1940: Ο πρώτος νεκρός Έλληνας στρατιώτης

Βασίλειος Τσιαβαλιάρης
Ήταν 28 Οκτωβρίου 1940. Ελληνοαλβανικά σύνορα. Ώρα 5η πρωινή. Η ιταλική σφαίρα βρίσκει τον στόχο της: Ο στρατιώτης Βασίλειος Τσιαβαλιάρης ήταν ο πρώτος πεσών του Ελληνικού Έπους. Η σάλπιγγα έδινε το σύνθημα της μάχης ως ένα προσκλητήριο στον υπέρτατον αγώνα για την Ελευθερία. Πίσω από τά σκόπευτρα μέ τό δάκτυλο στήν σκανδάλη οι φρουροί τών προκεχωρημένων φυλακίων προσπαθούσαν νά διαπεράσουν τό σκοτάδι. Απέναντι σέ απόστασι λίγων μέτρων, ο εχθρός μόλις είχε αρχίσει τήν επίθεσί του. Προτού ακόμη εκπνεύσει τό τελεσίγραφό τους, οι Ιταλοί είχαν εξαπολύσει τίς ταξιαρχίες τους καί οι πρώτες σφαίρες έσκιζαν τήν νυκτερινή σιωπή πάνω στά βουνά τής Ηπείρου. Εκεί, στήν γραμμή τών συνόρων σέ ένα απομεμακρυσμένο φυλάκιο, έπεφτε νεκρός ο πρώτος Έλληνας στρατιώτης, ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης. Ένας φαντάρος πού έτυχε νά κάνη τήν πρωινή σκοπιά. Χωρίς ποτέ νά γίνει ήρωας, χωρίς ποτέ νά βγή από τήν ανωνυμία. Σύμφωνα μέ μαρτυρίες, οι τελευταίες λέξεις τού Έλληνος φαντάρου ήταν «τί θ’ απογίνουν τά παιδιά μου;».

Σήμερα στήν πατρίδα του Πιάλεια Τρικκάλων, κάθε χρόνο, γίνονται εκδηλώσεις μνήμης, καί βεβαίως τά παιδιά του δίδουν τό δικό τους «παρών»! Σέ ένα κεντρικό σημείο τής Πιαλείας δεσπόζει σήμερα, η προτομή τού Βασιλείου Τσιαβαλιάρη. Στήν σκιά τού ανδριάντα, γυρίζει τό ρολόϊ τού χρόνου γιά τόν ξεχασμένο στρατιώτη του μετώπου. «Ήταν ο πρώτος νεκρός τού πολέμου», λέγει ο στρατηγός Ιωάννης Κακουδάκης, ο επί κεφαλής τής Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού. «Υπηρετούσε στό 21ο φυλάκιο τής Πίνδου στό 51 Σύνταγμα τό οποίο είχε σχηματισθή από Θεσσαλούς. Τά ιταλικά στρατεύματα είχαν προχωρήσει σέ απόστασι αναπνοής από τά ελληνικά τμήματα προκαλύψεως. Στίς 5 τό πρωί ο Τσιαβαλιάρης είδε κάτι νά κινείται, φώναξε «άλτ, τίς εί» καί πυροβόλησε στόν αέρα».
Πηγή : Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ Διαβάστε περισσότερα...

28η Οκτωβρίου 1940

Διαβάστε περισσότερα...