Σαν να μην έφυγες ποτέ...

Το παρόν άρθρο δημοσιευθέν στο φύλλο του Σαββάτου 29/1/2011 της εφημερίδας "Ελεύθερη Ώρα" χάριν μνημοσύνου από τα εβδομήντα χρόνια του Θανάτου του μοναδικού εκ των πραγμάτων εθνάρχου, Ιωάννη Μεταξά.

Το πρωινό της 29ης Ιανουαρίου του 1941 το λιτό ιατρικό ανακοινωθέν ενημερώνει όλους, πώς ο πραγματικός εθνάρχης που οδήγησε το έθνος στο έπος του Αλβανικού μετώπου μέσα απο τόσες δυσκολίες μα με στιβαρά χέρια στο τιμόνι και γέμισε με υπερηφάνια τις ψυχές του απανταχού ελληνισμού κάνοντας την πατρίδα μας σεβαστή και εκτιμητέα απο εχθρούς και συμμάχους, ο άνθρωπος του οποίου όραμα υπήρξε ο τρίτος ελληνικός πολιτισμός μέσω του συγκερασμού των θετικών στοιχείων του αρχαίου ελληνικού πνέυματος, της βυζαντινής κληρονομιάς και της ορθοδοξίας, ο στρατιωτικός, ο ηγέτης, ο άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών, ο οραματιστής και ο πολιτικός απο μια άλλη πάστα, αυτή του ανθρώπου που βάζει μπροστά απο όλους τους άλλους τον εαυτό του οχι για να αυτοπροβάλεται στα κανάλια και στα περιοδικά "ποκίλης ύλης" αλλά γιατί πραγματικά συμπονά και συμπάσχει με τον κάθε έναν έλληνα, τον έλληνα του μόχθου και της εργατιάς, πέρασε για πάντα στην αιωνιότητα πηγαίνοντας να συναντήσει όλους όσους προσέφεραν και πόνεσαν για τούτο εδώ τον τόπο.

Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός έν αιθρία πάνω σε όλους, από τον τελευταίο έλληνα,γυναίκες και άνδρες ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, μέχρι τους ήρωες της Αλβανίας και τα ένδοξα τμήματα του ελληνικού στρατού, τα οποία πολεμούσαν με ορμή τον εχθρό της πατρίδας ο οποίος τα 'φερε η μοίρα να έρχεται από δυσμάς τούτη την φορά και ήρθε αναπάντεχα για να σημάνει την απαρχή της κατάρευσης του μετώπου λίγους μήνες αργότερα με την είσοδο στον πόλεμο και της παντοδύναμης Γερμανίας, κάτι όμως το οποίο δεν θα ήταν δυνατόν να σβήσει ποτέ απο τα αυλάκια του μυαλού και του συλλογικού ασυνείδητου, τις μεγάλες εθνικές επιτυχίες και την στάση που κράτησε οταν το βράδυ ξημερώματα της δευτέρας 28 Οκτωβρίου, δέχτηκε απο την σκάλα υπηρεσίας (ίσως κάτι να σήμαινε αυτο για όποιον μπορούσε να διαβάσει την γλώσσα του σώματος), τον ιταλό πρεσβευτή Γκράτσι, ο οποίος του επέδωσε και το τελεσίγραφο παράδοσης της χώρας το οποίο και απέριψε χωρίς δέυτερη σκέψη, μά με ιδιαίτερη συγκίνηση, διότι ήξερε να ξεχωρίζει το κάλεσμα της ιστορίας και πώς στο σαλόνι εκείνο γράφονταν εκείνη την στιγμή η πρώτη λέξη σε μία ακόμη σελίδα της παγκοσμίου ιστορίας η οποία έμελλε να γραφτεί με χρυσά γράμματα.

Ο λαός συγκλονισμένος, τον συνόδεψε απο το σπίτι της οδού Δαγκλή στην κηφισιά στην τελευταία του βόλτα κάτω απο τον αττικό ουρανό εώς και το Α' νεκροταφείο, όπου και αναπαύεται έκτοτε στον οικογενειακό τάφο του, σε μία εθνική πανστρατιά, κλαίγοντας απαρηγόρητος, διότι ένιωθε πώς έχασε κάποιον δικό του άνθρωπο, κάποιον που πραγματικά νοιάστηκε για το μέλλον τούτου εδώ του τόπου και φρόντισε όσο ήταν δυνατόν σε σχέση με τις δυνάμεις της χώρας, πρός αποκατάσταση των αδικιών και την βελτίωση του βιοτικού του επιππέδου.

Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς, υπήρξε άνθρωπος απλός, ο οποίος σχεδόν κάθε πρωί παίρνοντας το μπαστουνάκι του πήγαινε μέχρι τον κοντινότερο φούρνο για να πάρει το καθημερινό ψωμί για την οικογένεια του και όταν κάποτε κάποτε έκανε την βόλτα του μέχρι το κοντινό σχολείο, για να δεί πώς και τί διδάσκονται οι μαθητές και επανηλειμένως είδε πώς κάποιος μαθητής απουσιάζει συνεχώς και ρωτώντας να μάθει γιατί αυτό, έμαθε πώς το παιδί δεν μπορούσε να παρακολουθεί τα μαθήματα του, γιατί ήταν αναγκασμένο να δουλέυει απο πολύ μικρή ηλικία για να συντηρήσει την οικογένεια του, ανέλαβε αυτός τα έξοδα, προκειμένου να μην χάνει το παιδί τα μαθήματα.

Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς, ήταν αυτός που με συγκίνηση και γνωρίζοντας ώς μάχιμος αξιωματικός, πώς ο χειρότερος εχθρός του φαντάρου, είναι οι κακουχίες, η κούραση και ο άσχημος καιρός, έγραφε με πόνο στο ημερολόγιο του πώς "απόψε κάνει κρύο, πόσο θα κρυώνουν τα παιδιά μου εκεί πάνω", υπήρξε ο άνθρωπος για τον οποίο όλοι σχεδόν αισθάνονταν πώς έχασαν πρώτα απο όλα έναν πραγματικό άνθρωπο και έπειτα έναν ακόμη πολιτικό, ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με το κατάντημα του πολιτικού κόσμου των ημερών μας.

Στις σημερινές δέ, δύσκολες συνθήκες για όλους, οπού η ελλάς βρίσκεται όχι μόνο περικυκλωμένη απο εχθρούς αλλά έχει να αντιμετωπίσει και εν δυνάμει εσωτερικούς θύλακες αντίστασης σε μία ενδεχόμενη έκτακτη ανάγκη, όπου η ασυδοσία βαφτίζεται με την μεγαλύτερη ευκολία ώς δημοκρατία, όπου η σαπίλα σε όλα τα επίππεδα επικρατεί και επικροτείται ώς το μοναδικό μέσο "επιτυχίας" και προσωπικής ανάδειξης, όπου ο κακώς εννοούμενος εγωισμός υπερτερεί του συνόλου, το όραμα του Ιωάννη Μεταξά, το έργο και οι σκέψεις του περί αναγέννησης του τόπου, το οποίο απαξιώνουν επίτηδες με σκοπό την λησμόνηση του απο όλους η ακόμη καλύτερα την μνημόνευση του ώς κατι το απεχθές, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο νόημα και σημασία.

Λέγεται τέλος, πώς ο Μεταξάς εδολοφονήθη υπό των Άγγλων αν και το ιατρικό ανακοινωθέν μιλά για φυσιολογικά αίτια θανάτου κατόπιν λοιμόξεως και αμυδαλίτιδος, μά πραγματικά δεν έχει σημασία ή αν θέλετε έχει μόνο πρόσκαιρη σημασία κάτι τέτοιο, διότι ακόμη και αν βόλευε η δολοφονία Μεταξά εκείνη την εποχή και υπό εκείνες τίς συνθήκες είτε ακόμη και αν έγιναν τα πράγματα έτσι, αυτό που δεν θα μπορέσουν ποτέ να δολοφονήσουν ούτε οι φυσικοί αυτουργοί, ούτε και οι μετέπειτα ηθίκοι, οι θάπτωντες σκοπίμως το έργο του, είναι οι ιδέες του και η πραγματική αγάπη που έτρεφε πρός την πατρίδα...

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...

Χάριν Μνημοσύνου
Νικηφόρος Βυζαντινός
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης (Ποίηση)
http://gianniotis.blogspot.com/2011/01/blog-post_7807.html

Διαβάστε περισσότερα...

Αν τολμούν να κάνουν αυτό που έκανε και ο Ιωάννης Μεταξάς!

Επειδή κάποιοι θα βιαστούν να με πουν φασίστα, εθνικιστή και άλλα τέτοια μπουρδολογήματα, σας προλαβαίνω και σας λέω ότι το άρθρο είναι από το ΠΟΝΤΙΚΙ. Διαβάστε το και θα καταλάβετε γιατί κάποιοι είναι επικίνδυνοι εχθροί του λαού και του έθνους των Ελλήνων. Τα συμπεράσματα και τασχόλια δικά σας.

«Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο» («Yearbook of the International Law Commission», 1980, ν.l, σελ. 25)...).

«Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;»

Τα παραπάνω δεν τα είπε κανείς σύγχρονος έλληνας πρωθυπουργός ή κάποιος από τους τσάρους της οικονομίας που είχαμε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Τα είπε ο «φασίστας» Ι. Μεταξάς το 1936, όταν πάλι η χώρα μας βρέθηκε σε μια παρόμοια με τη σημερινή οικονομική κατάσταση και δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει κάποιο δάνειο στη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Τότε η Βελγική Κυβέρνηση για τη διαφύλαξη των συμφερόντων της βελγικής τράπεζας, προσέφυγε κατά της Ελλάδος στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.

Η Ελλάδα, που τότε βρισκόταν υπό το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, απάντησε ότι βρίσκεται σε αδυναμία να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις διότι δεν μπορεί να διαθέσει πόρους χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του λαού και της χώρας. Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διαρκές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνιζε τα αυτονόητα: «Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό; Η θεωρία αναγνωρίζει σ' αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας Κυβέρνησης να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή συνολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους».

Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχτηκε το σκεπτικό αυτό και δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες τα κατοπινά χρόνια. Μια από αυτές ήταν και η Αργεντινή το 2003, όταν η κυβέρνηση του Νέστορ Κίχνερ επέλεξε, έναντι της εξαθλίωσης του λαού που επέβαλλαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.

Αυτό που τόλμησε να διεκδικήσει η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά λίγο πριν από τον πόλεμο, αρνείται ακόμη και να το συζητήσει η «δημοκρατική» Ελλάδα του κ. Παπανδρέου. Και μάλιστα υπάρχουν δικαστές που όλα αυτά τα βρίσκουν καλά καμωμένα.
ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ
Πρωτότυπος τίτλος: Μας έχουν για βλάκες
Του Δημήτρη Καζάκη
οικονομολόγου – αναλυτή
(από το «Ποντίκι» της 25/11/2010: http://www.topontiki.gr/article/11797
Διαβάστε περισσότερα...

Αθάνατοι Γίγαντες (Ιωάννης Μεταξάς) και Σύγχρονοι Νάνοι...

Το ΟΧΙ είπε ο Μεταξάς όταν ο Ελληνικός λαός εκοιματο τον ύπνο του δικαίου…

Βεβαίως είναι πανθομολογούμενο τοις πάσι...
Μολονότι το όνομα του Εθνικού κυβερνήτου, Ιωάννου Μεταξά, δέν αναφέρεται ούτε από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία μας, αλλα ούτε και απο τα Μεσα Ενημερωσεως Αριστερων Αποψεων- που κάθε επετειο της 28ης Οκτωβρίου, το αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι - στη συνείδησι του Ελληνικού Λαού αλλά και στις επίκαιρες σηζητήσεις, ο Μεταξάς, κατα γενική παραδοχή, πέρασε το κατώφλι της Ιστορίας περισσότερο για την απάντησι που έδωσε στον ιταλό πρέσβυ, Εμμανουέλε Γκράτσι.
Οταν δέκα λεπτά πρίν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, εκείνος κτύπησε το κουδούνι της φτωχικής οικίας του πρωθυπουργού , με την εντολή να παραδώση το τελεσίγραφον στις 3 π.μ. ακριβώς, της 28/10/1940.
''Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει'' αφηγείται ο Γκράτσι. «Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο, και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε: "Alors c'est la guerre." (Λοιπόν έχουμε πόλεμο).»

Είναι τόσο περιττό να πούμε ότι εκείνη την ώρα και οι πιό ξενύχτηδες Αθηναίοι, θα ήσαν ήδη στον πρώτο τους ύπνο. Την συνάντησι, τον χρονο και τον λόγο προώρισε, για καλή μας τύχη, η Ιστορία, εκείνη την στιγμή, στον Ιωάννη Μεταξά. Ουδείς δύναται να το αρνηθεί. Μόνο να το αποσιωπά με την γενναιότητα των δειλών...

Βέβαια σήμερα πολλοί αν όχι οι περισσότεροι Νέο-Έλληνες αγνοούν, ότι το Όχι του Μεταξά δεν γέμισε απλώς την σύγχρονη Ελλάδα με δόξα ανάλογη του ιστορικού παρελθόντος και του αθάνατου μεγαλείου της. Αλλά ουσιαστικώς το μέγα ΟΧΙ του Μεταξά, συνετέλεσε καθοριστικώς στην ήττα του άξονος.

Ενώ αν ο ύποπτος θάνατος του, την 29ην Ιανουαρίου 1941 δεν τον απομάκρυνε από το προσκήνιο της Ιστορίας, πολλά μπορούσαν να έχουν συμβεί, έως και την πλήρη ανατροπή... Διότι μολονότι αποσιωπουμενο από τους «ιστορικούς και εκπαιδευτικούς» των Μέσων Ενημερώσεως Αριστερών Απόψεων, είναι ιστορικως διαπιστωμένο, ότι ο Χίτλερ, μετά την παταγώδη αποτυχία του Μουσολίνι να καταλάβει την Ελλάδα αλλά και τις δυσμενέστατες επιπτώσεις συνέπεια της δημιουργηθεισης καταστάσεως στην προετοιμασία της Γερμανικής εκστρατείας κατά της Ρωσσιας, επεχείρησε να δελεάσει την Ελλάδα με λιαν επωφελείς την πατρίδα μας προτάσεις Ειρήνης προς την Ιταλία, εξασφαλίζοντας την δυνατότητα να διατηρήσει η Ελλάδα τα εδάφη στην Β. Ήπειρο , τα οποία ο Ελληνικός Στρατός είχε καταλάβει καταδιώκοντας τους Ιταλούς.

Σημαντικές λεπτομέρειες για τις Γερμανικές προτάσεις Ειρήνης προς τερματισμό του Ελληνο-ιταλικου πόλεμου παρέχονται στο βιβλίο του Α.Π.ΖΟΛΩΤΑ, «Γερμανικαι προτάσεις Ειρήνης" Η προσπάθεια της Γερμανίας προς τερματισμό του ΕλληνοΙταλικου Πολέμου» εκδόσεις Ερωδιός 2005. Οι προτάσεις αυτές κατέστησαν γνωστές στη συνάντηση της 17ην Δεκεμβρίου 1940, του Έλληνος Πρεσβεως Π. Αργυροπουλου, στην Ισπανία με τον Ούγγρο στρατηγό Αντορκα ( Πρεσβεως της Ουγγαρίας στην Ισπανία και προσωπικού φίλου του Φον Κανάρη, απεσταλμένου του Χίτλερ στον Αντορκα δια την διαμεσολάβηση μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδος) και διεβιβάσθησαν αμέσως προς τον Μεταξά. Αυτές περιελάμβαναν τα ακόλουθα:

«Η Ελλάς αδύνατο να διατηρήσει τας θέσεις τας οποίας κατέλαβε ο στρατός της εν Αλβανία και να συναφθη Ειρήνη προς την Ιταλία. Προς αποφυγή επισοδείων μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών θα εδημιουργειτο νεκρά Ζώνη, εντος της οποίας θα παρεμβαλλοντο μεταξύ των δυο αντιπάλων στρατών γερμανικαι δυνάμεις ως παρατητρηται. Η Γερμανική Κυβερνησις ,εάν εδεχετο η ελληνική, θα ανελάμβανε τη υποχρεωσι να μεριμνήσει όπως αποχωρήσουν αι επί του εδάφους της ευρισκόμενοι κατά την στιγμήν της ανακωχής Βρεταννικαι δυνάμεις..»

Η εισηγησις του πρεσβεως μας μεταξύ άλλων έλεγε και τα εξής:

«..έπρεπε να δεχθωμεν τας προτάσεις , για να αποφυγωμε πάσα μελλοντικην επεμβασιν της Γερμανίας εις τον Ελληνο-ιταλικον πόλεμο, η οποία θα ητο καταστρεπτική δι ημάς..»

Οι ΑΓΓΛΟΙ εν τω μεταξύ, πολύ πιθανόν ενήμεροι των τεκταινομένων, προσπαθούν ποικιλοτρόπως να πείσουν εγκαίρως τον Μέταξα (συναντήσεις του Στρατηγού Ουέϊβελ στην Αθήνα την 17η Ιανουαρίου 1941) να δηχθεί συμβολικές δυνάμεις στην Θεσσαλονίκη, βέβαιοι όντες ότι κατ αυτόν τον τρόπο θα προκαλούσαν και θα εξαναναγκαζον τον Χίτλερ να επιτεθεί άμεσα κατά της Ελλάδος, δηλαδή να εμπλακεί και στα Βαλκάνια, επ ωφέλεια των ιδίων.
Και καλώς δια τα συμφέροντα της πατρίδος των, όχι όμως και δια τα ιδικά μας. Δεν είναι παράδοξο που το τελευταίο κείμενο-διακοίνωσης του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά προς την, Αγγλική Κυβέρνηση συνταχθέν την 17η Ιανουαρίου 1941, προσπαθούσε να αποφύγει την πρόκληση του Ελληνο-Γερμανικού πόλεμου που θα πυροδοτούσε η παρουσία-προφασις στην Ελλάδα έστω και μικρού αγήματος Άγγλων ή της RAF στην Βόρειο Ελλάδα. «Είμεθα αποφασισμένοι να αντιμετωπισωμεν καθ οιονδήποτε τρόπο και με οιασδήποτε θυσίας ενδεχόμενη Γερμανική επίθεση. ,ΑΛΛΑ ΟΥΔΟΛΩΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΩΜΕ....» έγραφε ο Μεταξάς στο τελευταίο γραπτό μήνυμα του, διακοίνωση προς την Αγγλική Κυβέρνηση...

Συμπτωματικώς, την ιδία ημέρα αισθάνεται ελαφρά αδιαθεσία , εγχειρίζεται δια «παραμυγδαλικο απόστημα» μετά από δυο ημέρες, την 19ην Ιανουαρίου 1941, και τελικως αποθνήσκει την 29ην Ιανουαρίου 1941...

Αξίζει όμως να γνωρίσουμε περισσότερο τον Ιωάννη Μεταξά και το έργο του.

Α) Γνωρίζοντας τον Ιωάννη Μεταξά από δηλώσεις των πολεμιών του..

1. Παναγιωτης Κανελλόπουλος
“ Πρέπει να είμεθα χωρίς άλλο ευγνώμονες εις τον Ι. Μεταξά, διότι είπε ολομόναχος , εις το σκοτάδι της Νύχτας το μέγα ΟΧΙ. Λέγουν, όσοι αντικρίζουν με εμπάθεια και αυτά τα γεγονότα της ιστορίας, ότι το ΟΧΙ δεν το είπε ο Μεταξάς αλλά ο ελληνικός λαός. Ναι το είπε ο Ελληνικός Λαός ,αλλά αφού το ειχεν πη ο Μεταξάς. Εάν ο Μεταξάς έλεγε ΝΑΙ , πως θα έλεγε το ΟΧΙ ο Ελληνικός λαός, αφού θα ξυπνούσε αργότερα; Θα το έλεγε βέβαια μέσα του, θα το εξεδηλωνε έμπρακτα όταν θα οργάνωνε μυστικά τη αντίσταση αλλά η Αλβανική εποποιία δεν θα εγραφετο ποτέ.
Ας είμεθα τίμιοι απέναντι της Ιστορίας .
Το μέγα ΟΧΙ είναι πραξις του Ι. Μεταξά.» Από το βιβλίο «Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου» του Π. Κανελλόπουλου

2. Μίκης Θεοδωράκης

Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά..
«.....Ο θάνατος του Μεταξά ήταν ένα μεγάλο σοκ. Ο Μεταξάς ήταν πολύ τυχερός διότι συνέδεσε το όνομά του με το “ΟΧΙ”, συνέδεσε το όνομά του με τη νίκη και πέθανε σε μια κορύφωση νίκης. Στην Τρίπολη, πρέπει να σου πω ότι έγιναν μνημόσυνα σε διάφορες εκκλησίες. Κι εμείς πήγαμε σε μια εκκλησία, όχι στη μητρόπολη, σε μια άλλη, πιο μικρή. Την ώρα λοιπόν του μνημοσύνου, ο κόσμος έκλαιγε τόσο γοερά, ώστε από τη μία εκκλησία στην άλλη άκουγες τα κλάματα. Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά. Τόσο τυχερός ήταν δηλαδή, έτυχε η κατάλληλη στιγμή να πει το “ΟΧΙ” και μετά να πεθάνει... Και πίσω από το “ΟΧΙ” αυτό, δείχνει ότι ήταν ίσως ο μοναδικός πολιτικός στην Ευρώπη που δεν πίστευε στη νίκη του Χίτλερ. Πίστευε δηλαδή ότι θα νικήσουν οι Εγγλέζοι, κάτι που εκείνη τη στιγμή έμοιαζε παράλογο. Και, βεβαίως, ταίριαζε πολύ και με τη νοοτροπία του θρόνου, που ήταν αγγλόφιλος...».

3. Γρηγόρης Φαράκος*

Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα Ήμουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος..
«...Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου το περίμενα γιατί θα είχα το πρώτο μου μάθημα στο πρώτο έτος του Πολυτεχνείου... Εκείνο που αισθάνομαι μέχρι τώρα –και πιστεύω το αισθάνεται και ο περισσότερος κόσμος από τότε– ήταν ότι η ζωή, γενικά η ζωή και της χώρας και του κάθε ατόμου, χωρίστηκε στα δύο. Στο πριν και το μετά. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου καθόρισε και την εξέλιξη όλης της χώρας στα κατοπινά.
...Η στάση της Σοβιετικής Ένωσης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ήταν διφορούμενη. Επιπλέον, το σοβιετογερμανικό Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπερντοφ δημιούργησε προβλήματα σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που είχαν ταχθεί κατά του Αξονα...
......Ο,τι και να πεις για τον Μεταξά, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα. Και βεβαίως, επειδή και το ΚΚΕ αυτή είχε ως μοναδική κατεύθυνση, με αυτή την έννοια ταυτίζονται... Βεβαίως, αρνιέμαι τους διθυράμβους που συνήθως ακούγονται υπέρ του Μεταξά που είπε το “ΟΧΙ”, αλλά και από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να δεχθώ αυτή τη συνεχή κριτική των αριστερών, οι οποίοι δεν είπαν ΠΟΤΕ ότι εν πάση περιπτώσει ο Μεταξάς εκείνο το πρωί είπε αυτό που αισθανόταν όλος ο ελληνικός λαός. Και θα πω και κάτι ακόμα: Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα. Ήμουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος...».
* Ο κ. Γρηγόρης Φαράκος υπήρξε γ.γ. του ΚΚΕ.

Β) Ο Μεταξάς αντιμέτωπος με την Ιστορία

«..Πολλοί δεν μπορούν να του συγχωρήσουν ότι υπήρξε πιο αποτελεσματικός ως αγωνιστής για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη για τον λαό, για τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις του μόχθου των αγροτών και των εργατών. Ίσως το πιό προσβλητικό για εμας τους Έλληνες » γράφει ο αείμνηστος Παναγιώτης Γ. Βατικιώτης(1928-1998), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου – διεθνώς ανεγνωρισμένος ως ένας από τους μεγάλους ειδήμονες στην πολιτική Ιστορία της εγγύς και μέσης ανατολής- στο βιβλίο του ''Μια πολιτική βιογραφία του Ιωάννη Μεταξά'' « ήταν , ότι ο Μεταξάς κατόρθωσε να κυβερνήσει την χώρα για τεσσεράμισι χρόνια με ένα ουσιαστικά προσωπικό καθεστώς φωτισμένης δεσποτείας χωρίς καμία υποστήριξι από κάποιο πολιτικό κόμμα.. Ένα καθεστώς που στηριζόταν απόλυτα σε μιά αμοιβαία συμφωνία με τον βασιλιά... σε ένα σώμα αξιωματικών που τον σεβόταν ως τον κάποτε λαμπρό επιτελικό απόστρατο στρατηγό ..και στη δική του εντυπωσιακή ηθική αυθεντία…»

γ) Η Ιστορία μετά το ΟΧΙ…

Η θανατηφόρος «ασθένεια «του Ιωάννη Μεταξά..
Στο βιβλίο του David Irving «Ο Πόλεμος του Χίτλερ» εκδόσεις Γκοβοστη, Δεύτερος Τόμος σελίς 774 αναφέρεται ότι ο καθηγητής Hans Eppinger, ο πιο σπουδαίος γιατρός του Γ' Ράϊχ, εξετάζοντας τον θανόντα Βασιλιά Βορι, της Βουλγαρίας, παρατήρησε ότι τα κάτω άκρα του Βασιλιά είχαν μαυρίσει, κάτι που είχε δη μόνον μια φορά πριν , όταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Ιωάννης Μεταξάς είχε δηλητηριαστή, τον Ιανουάριο του 1941..» Ενώ στο ίδιο βιβλίο σον πρώτο Τόμο σελίς 454, για το ενδεχόμενο επιθέσεως κατά της Ελλάδος ανάφερε τα εξής:
«..Έτσι διαμορφώθηκε το στρατηγικό χρονοδιάγραμμα του Χίτλερ. Θα πραγματοποιούσε , νωρίς τον Μάρτιο 1941, την επίθεση κατά της ΕΛΛΑΔΟΣ , με την κωδικη ονομασία ΜΑΡΙΤΑ, από το όνομα της μιας κόρης του Αρχιστρατήγου Γιοντλ. Φυσικά αν οι Έλληνες αποφάσιζαν να απομακρύνουν τους άγγλους καλεσμένους τους θα ανακαλούσε οριστικά την ΜΑΡΙΤΑ. Δεν είχε το παραμικρό ενδιαφέρον να καταλάβει την Ελλάδα...»

δ) Τα έργα του Ιωάννη Μεταξά.. Ο,τι το αριστεροκρατουμενο δουλόφρον της Ελλαδικής Σοβιετιας κατεστημένο υποκρύπτει

Όμως ο Ιωάννης Μεταξάς και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 είχε ήδη αφήσει έργο πρίν την ηρωική αυγή της 28ης/10/1940.

* Η δημιουργία του ΙΚΑ, η θέσπισις ιατρικής περιθάλψεως και δώρου εργασίας.
* Η καθιέρωσις του οκταώρου και των υπερωριών.
* Η πρωτομαγιά ως αργία και εορτή των εργατών.
* Τα κατώτατα όρια μισθών,η ρύθμισις των αγροτικών χρεών, η θέσπισις υποχρεωτικής αδείας μετ' αποδοχών, ο εκσυγχρονισμός των Γεωργικών Συνεταιρισμών και της ποινικής δικονομίας.
* Η θέσπισις της υποχρεωτικής παιδείας,
* ο Νόμος περί υποχρεωτικής διαιτησίας και επίλυσεως των εργατικών διαφορών.
* Ακόμη η πρώτη συστηματική προσπάθεια για την καθιέρωσι της Δημοτικής.
* Αλλά και ο εκσυγχρονισμός του Στρατού και του Ναυτικού.
* Η αθόρυβη και αποτελεσματική προετοιμασία των συνόρων σε μήκος πέραν των 200 χιλιομέτρων με οχυρωματικά έργα.
* Η «γραμμή Μεταξά», που αναφέρεται σε όλα τα στρατιωτικά συγγράμματα του κόσμου, στρατηγικό και κατασκευαστικό επίτευγμα αξιοθαύμαστο έως σήμερα για την τεχνική αρτιότητα αλλα και το σύντομο χρονικό διάστημα που πραγματοποιήθηκε με τα ασήμαντα μέσα της εποχής εκείνης υπο άκρα μυστικότητα.

Είναι όλα μέρος από το τεράστιο έργο που φέρει φαρδιά πλατειά την υπογραφή του Ιωάννου Μεταξά. Είναι λοιπόν ευθύνη μάλλον της αδέκαστης ιστορίας παρά της μικροψυχίας των πολιτικών και της κακεντρέχειας των Μέσων Ενημερώσεως Αριστερών Απόψεων να κρίνουν τον Ιωάννη Μεταξά, το Έργο του και την αναγκαιότητα ή μη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936, την Εθνική συνεισφορά του Ιωάννη Μεταξά. Στην υλική προπαρασκευή, στον Εθνικό φρονηματισμό. Στην δόξα του ΟΧΙ.

Ε) Ο Μεταξάς για το τι σημαίνει Ελλάδα, Έλλην, Ελληνισμός..

«Το σφάλμα είναι ότι ενομίσαμε ότι ημπορούμε κατ'αναλογίαν με άλλα έθνη να περιλάβωμεν εντός ορίων εδαφικών τον Ελληνισμόν. Ενώ ακριβώς η ιδιοφυία της φυλής μας είναι να μην έχει όρια. Εις όλην την ιστορίαν μας , πλήν του Βυζαντίου, οι Έλληνες αποτελούμεν ένα ή πλειότερα ισχυρά κρατικά κέντρα με όρια ακτινοβολούντα προς πάσας τα κατευθύνσεις.. ..Χάρις εις πολιτικήν εσφαλμένην , πολλοί από τους πλοκάμους αυτούς απεκόπησαν.Αλλά θα ξαναγίνουν πάλι. Διότι προς τα εκεί μας οδηγεί η φυλετική μας ιδιοφυία και η μοίρα μας. Ούτε θα πρέπει να επηρεαζόμεθα από τας αντιξόους περιστάσεις της στιγμής τας οποίας άλλωστε ημείς με τα σφάλματα μας προεκαλέσαμε και αι οποίαι αποτελούν παρωδικό φαινόμενο.Αυτη λοιπόν δύναται και κατ ανάγκην θα είναι η μεγάλη ιδέα μας, όχι με το βυζαντινό εδαφικό περιεχόμενο αλλά με το περιεχόμενο της αρχαίας δηλαδή κατ ουσίαν και πάλιν η επικράτησις της φυλής μας και εκτός των ορίων του ελληνικού κράτους ....»

Από την αρθρογραφία του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Ιωάννου Μεταξά... (σελίς 526, Εκδοτικός οίκος Κυρομάνου , 70ον άρθρον του

***

Έτσι, μολονότι οι Έλληνες, φιμωμένοι από τον μεγάλο αδελφό των Μέσων Εξαπατήσεως θα παρακολουθήσουν ακόμη μια φορά την υβρι την αχαριστία την μικροπρέπεια, την αγνωμοσύνη στους λόγους της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας αλλά και στους λόγους και στα παράθυρα των νανοειδών «ιστορικών και «εκπαιδευτικών» των Μονοπωλητών της «αλήθειας» Γνωρίζουν... Και ευλαβικά τιμούν την μνήμη του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά.
www.thermopilai.org/
Διαβάστε περισσότερα...

Τα “ΟΧΙ” θέλουν ΜΕΤΑΞΑΔΕΣ.

ΤΟΤΕ ο Ιωάννης Μεταξάς είπε ΟΧΙ!
ΣΗΜΕΡΑ οι “δημοκράτες” πολιτικοί μας λένε ΝΑΙ!!
Τι θα έκαναν οι σημερινοί καθ’έξιν και κατά πλειοψηφία φυγόστρατοι πολιτικοί;
Κι όμως πλημμυρίζουν τη Βουλή οι Αστράτευτοι!

Περί την 3ην πρωινήν ώραν της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο εν Αθήναις Πρεσβευτής της Ιταλίας Γκράτσι, επεσκέφθη εις την εν Κηφισσία οικίαν του τον Πρωθυπουργόν Ιωάννην Μεταξάν, όπως επιδώση εις τούτον το Ιταλικόν τελεσίγραφον.
Τα της επιδόσεως του τελεσιγράφου, ο Πρεσβευτής Γκράτσι, περιγράφει ως κάτωθι:
«Εν τω μεταξύ από κοινού μετά των γραμματέων και των στρατιωτικών ακολούθων ελήφθησαν όλα τα αναγκαία μέτρα δια την εκτέλεσιν του θλιβερού καθήκοντος που είχεν ανατεθή εις την πρεσβείαν, καθώς και δια την προστασίαν των συμφερόντων της ιταλικής παροικίας των Αθηνών και του Πειραιώς. Απεδώσαμεν ιδιαιτέραν προσοχήν εις το να ληφθούν όλαι αι προφυλάξεις.
Είναι πάντως εύκολον να φαντασθή τις, τι επερίμενε την πρεσβείαν αν παρείχεν έστω και την μικροτέραν λαβήν να κατηγορηθή ότι είχεν αφήσει να διαφύγη το μυστικόν.
Δεδομένου ότι ο στρατηγός Μεταξάς διέμενεν εις την Κηφισσίαν, εν προάστειον παραθερισμού εις απόστασιν δεκαπέντε περίπου χιλιομέτρων από του κέντρου των Αθηνών, απεφασίσαμεν, δια να αποφύγωμεν να κινήσωμεν την προσοχήν, πράγμα όπερ θα συνέβαινεν ίσως αν εθεάτο εις τοιαύτην ώραν το αυτοκίνητον της πρεσβείας, να επιχειρήσωμεν την διαδρομήν με το ολιγότερον θεαματικόν αυτοκίνητον του στρατιωτικού ακολούθου, ο οποίος μάλιστα θα το διηύθυνεν ο ίδιος. Συμπερελάβομεν μόνον τον διερμηνέα δια να συνεννοηθή με τον σκοπόν.
Την ωρισμένην ώραν, εις τας τρείς παρά δέκα, ευρισκόμεθα έξω από την είσοδον της μικράς επαύλεως εις την οποίαν διέμενεν ο Μεταξάς. Ο διερμηνεύς ανέφερεν εις τον σκοπόν ότι ο Πρεσβευτής της Ιταλίας ήθελε να κάμη εις τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως επείγουσαν ανακοίνωσιν. Ο χωροφύλαξ ήρχισε να κτυπά ένα ηλεκτρικό κουδούνι. Ουδείς όμως ήκουε. Επεριμέναμεν και οι τρείς μας ολίγα λεπτά της ώρας, άτινα μας εφαίνοντο ατελείωτα, με την καρδίαν σφιγμένην εις την σκέψιν, ότι το καθήκον μας καθίστα συνενόχους μιας τιαύτης ατιμίας.
Εις το τέλος ο ίδιος ο Μεταξάς ενεφανίσθη εις μίαν μικράν θύραν της υπηρεσίας, με αναγνώρισε και διάταξε να μου επιτραπή η είσοδος. Οι δύο συνοδοί μου παρέμειναν εις τον δρόμον.
Ο Μεταξάς ήτο ενδεδυμένος δια νυκτερινού επενδύτου μέσα από τον οποίον εφαίνετο το κολλάρο ενός βαμβακερού νυκτικού. Μου έσφιξε την χείρα και με ωδήγησεν εις μικράν αίθουσαν υποδοχής, ήτις θα ηδύνατο να υπάρχη εις την οικίαν οιασδήποτε οικογενείας μικροαστού. Μόλις εκαθήσαμεν του είπον ότι η κυβέρνησίς μου με είχεν επιφορτίσει να τω επιδώσω μίαν επείγουσαν ανακοίνωσιν, χωρίς να προσθέσω τίποτε άλλο, και του έδωσα το έγγραφον.
Ο Μεταξάς ήρχισε να το αναγιγνώσκη. Αι χείρες του κατά την ανάγνωσιν του κειμένου έτρεμον ελαφρά και δια μέσου των διοπτρών του είδα τους οφθαλμούς του δακρύζοντας, όπως συνέβαινεν όταν ευρίσκετο υπό το κράτος συγκινήσεως.
Ο Έλλην Πρωθυπουργός όταν ετελείωσε την ανάγνωσιν του κειμένου, με προσέβλεψε και με φωνήν συγκεκινημένην, αλλά σταθεράν μου είπεν:
- Ώστε έχομεν πόλεμον;
- Εδόθη η απάντησις ότι τούτο δεν ήτο απαραίτητον και ότι η Ιταλική Κυβέρνησις ήλπιζεν, ότι η Ελληνική θα εδέχετο την αξίωσίν της και θα άφηνε τα Ιταλικά στρατεύματα να διέλθουν δια να καταλάβουν τα στρατηγικά σημεία της χώρας.
- Και που είναι τα στρατηγικά σημεία, περί των οποίων ομιλεί η διακοίνωσις; Ηρώτησεν ο Έλλην Πρωθυπουργός.
- Δεν δύναμαι να σας είπω Εξοχώτατε. Η Κυβέρνησίς μου δεν με επληροφόρησε. Εκείνο το οποίον γνωρίζω είναι ότι το τελεσίγραφον εκπνέει την 6ην ώραν.
- Εν τοιαύτη περιπτώσει η διακοίνωσις αύτη αποτελεί κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
- Όχι Εξοχώτατε, είναι τελεσίγραφον.
- Είναι ισοδύναμον προς κήρυξιν πολέμου.
- Αλλά θα παράσχετε βέβαια τας ευκολίας τας οποίας ζητεί η κυβέρνησίς μου.
- «ΟΧΙ» απάντησεν ο Έλλην Πρωθυπουργός. Δεν δύναται ουδέ λόγος καν να γίνη περί ελευθέρας διελεύσεως. Ακόμη όμως, εξηκολούθησεν, και αν υπετίθετο ότι έδιδα μίαν τοιαύτην διαταγήν – διαταγήν την οποίαν δεν είμαι διατεθειμένος να δώσω, είναι τώρα τρείς το πρωί. Πρέπει να ετοιμασθώ να κατέβω εις τας Αθήνας, να εξυπνήσω τον βασιλέα, να καλέσω τον υπουργόν των Στρατιωτικών και τον Αρχηγόν του Γενικού Επιτελείου, να θέσω εις κίνησιν όλας τας στρατιωτικάς τηλεγραφικάς υπηρεσίας, ούτως ώστε μία τοιαύτη απόφασις να καταστή δυνατόν να γίνη γνωστή εις τα πλέον προκεχωρημένα τμήματά μας εις τα σύνορα. Όλα αυτά είναι πρακτικά αδύνατα. Η Ιταλία η οποία δεν μας παρέχει καν την δυνατότητα να εκλέξωμεν μεταξύ πολέμου και ειρήνης, κυρήσσει ουσιαστικώς τον πόλεμον εναντίον της Ελλάδος. Έπειτα, εγειρόμενος και υποδεικνύων εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι η συνομιλία των είχε τελειώσει, προσέθεσεν, «πολύ καλά λοιπόν έχομεν πόλεμον».
Την στιγμήν εκείνην εμίσησα το επάγγελμά μου, το οποίον μοι επέβαλε ένα τόσον θλιβερόν και ταπεινωτικόν καθήκον. Υπεκλίθην με βαθύτατον σεβασμόν πρό του υπερηφάνου γέροντος, ο οποίος δεν εδίστασεν ουδ’ επί στιγμήν να εκλέξη δια την Πατρίδα του την οδόν της θυσίας αντί της ατιμώσεως και απεχώρησα.
Ο Ελληνο-ιταλικός Πόλεμος 1940 – 41
Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού Διαβάστε περισσότερα...