ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΚΙΝΗΤΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ : Ανοικτή επιστολή στον Πρωθυπουργό

Ανοικτή επιστολή στον Πρωθυπουργό

Αθήνα, 8 Δεκεμβρίου 2009

ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟ ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ

Ανεξάρτητα από το τι θα ισχύει από τώρα και μετά για τα νεώτερα της δεκαπενταετίας αυτοκίνητα, η επιβολή αυξημένων τελών κυκλοφορίας στα δεκαπέντε και πλέον ετών, απαξιωμένα, ενεργειοβόρα και ρυπογόνα αυτοκίνητα με το εύλογο αιτιολογικό ότι καταναλώνουν και ρυπαίνουν υπέρμετρα αλλά με την ταυτόχρονη δήλωση ότι το ποσό που θα προκύψει θα διατεθεί ….για την παιδεία, είναι χειρότερο από λάθος, είναι άδικο κύριε Πρωθυπουργέ και περιμένουμε όλοι την προσωπική σας διορθωτική παρέμβαση, με την ευκαιρία μάλιστα που ηγείσθε της Ελληνικής αντιπροσωπείας στη Κοπεγχάγη.
Για ένα και μοναδικό λόγο θα μπορούσε κανείς να ζητήσει από τους, κατά τεκμήριο χαμηλού εισοδήματος, ιδιοκτήτες τέτοιων αυτοκινήτων να επιβαρυνθούν με αυξημένα τέλη κυκλοφορίας. Εάν από το έσοδο που θα προέκυπτε στηριζόταν οικονομικά - και αποκλειστικά - ένα πρόγραμμα  απόσυρσης αυτών των αυτοκινήτων σε συνδυασμό με την αγορά, από τον ιδιοκτήτη τους, καινούργιου αυτοκινήτου προδιαγραφών Euro 5 και εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά μέγιστο 120 γραμμαρίων ανά χιλιόμετρο.
Γνωρίζουμε βέβαια ότι χρειάζεται κουράγιο για να εξαγγείλει η κυβέρνηση ένα τέτοιο πρόγραμμα, εις το έπακρο περιβαλλοντικού και ενεργειακού χαρακτήρα, αδιαφορώντας για τις όποιες αντιδράσεις προκληθούν και χαρίζοντας την ελπίδα στους κατόχους αυτών των παλαιών αυτοκινήτων ότι κάποτε, αλληλοβοηθούμενοι, θα μπορέσουν να αποκτήσουν ένα σύγχρονο, μικρό, ασφαλές, φιλικό προς το περιβάλλον και οικονομικό στη λειτουργία του αυτοκίνητο για τις ανάγκες τους. Χρειάζεται επίσης κουράγιο για να εξαγγείλει κάτι τόσο πρωτοποριακό, για τη χώρα μας,  όσο είναι το ότι η διαχείριση του ποσού που θα συγκεντρώνεται θα εκτίθεται σε δημόσιο απολογισμό.
Όμως εμείς πιστεύουμε ότι  η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το διαθέτει αυτό το κουράγιο και θα είναι κρίμα για τη χώρα να μην επωφεληθεί.
Με τιμή
Το Δ.Σ. του ΕΛ.ΙΝ.Η.Ο Διαβάστε περισσότερα...

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ "ΠΡΑΣΙΝΟΣ" ΦΟΡΟΣ ΚΑΥΣΑΕΡΙΩΝ ΚΑΙ Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΛΙΓΟΤΕΡΩΝ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!

 

Διαβάστε περισσότερα...

Η «Πράσινη επίθεση» της Εθνικής Αμυνας

Του Παναγιωτη Μπεγλιτη*
Ουδείς αμφισβητεί πλέον ότι η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια εξελισσόμενη απειλή: την αλλαγή του κλίματος. Είναι ακριβώς αυτές οι «κλιματικές - περιβαλλοντικές κρίσεις» που συντελούν στην ανάδειξη περιφερειακών εντάσεων, αλλά και στην εμφάνιση μια έντονης ανασφάλειας στις ανεπτυγμένες κοινωνίες.
Είναι αναμφισβήτητο ότι η προστασία του περιβάλλοντος αποτελεί κομβικό στοιχείο, άμεσα και διαλεκτικά συνδεόμενο με τους τομείς άμυνας και ασφάλειας. Η μόλυνση της ατμόσφαιρας, των υδάτινων πόρων (θαλασσών, υδροφόρων οριζόντων), η καταστροφή δασών (πυρκαγιές), οι φυσικές καταστροφές που προέρχονται από ακραία φυσικά φαινόμενα, συντελούν καθοριστικά: (α) στη μετακίνηση πληθυσμών, στην περιφερειακή οικονομική αποδυνάμωση και στη δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου της κοινωνίας, (β) στην επιβάρυνση της σωματικής και της ψυχικής υγείας των κατοίκων των επηρεαζόμενων περιοχών, καθώς και στην καταρράκωση του ηθικού της κοινωνίας, (γ) στην αύξηση των δημοσίων δαπανών, ως αποτέλεσμα της υποβάθμισης των περιοχών που έχουν πληγεί, αλλά και στην οικονομική επιβάρυνση των ασφαλιστικών ταμείων υγείας, (δ) στην εξάντληση των φυσικών πόρων, εξέλιξη που αναμένεται να αποτελέσει αιτία πολέμων τον 21ο αιώνα (π.χ. πόλεμος για το νερό), (ε) στην αύξηση των παράνομων μεταναστευτικών κυμάτων.
Οι μεγάλες πυρκαγιές στη Δυτική Πελοπόννησο (2007) και στην Αττική (2009) κρίνονται ως καταστρεπτικές τόσο για τις άμεσες συνέπειες που προκάλεσαν όσο και για τις μακροχρόνιες επιπτώσεις τους, οι οποίες επηρέασαν, μέσα από την οικολογική καταστροφή, την ίδια τη δομή ισχύος της χώρας μας (οικονομία, επιβάρυνση υγείας, καταστροφή υποδομών). Συνεπώς, υπό το πρίσμα των προαναφερόμενων διαπιστώσεων, θα μπορούσαν να σκιαγραφηθούν, σε αδρές γραμμές, οι άξονες μιας πράσινης, αμυντικής στρατηγικής.
(ι) Κατανομή των δράσεων στο χρόνο. Ορισμένες από τις πράσινες επιλογές μπορούν να υλοποιηθούν άμεσα, έτσι ώστε να υπάρξουν βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα. Μεταξύ αυτών αναφέρονται: ενημέρωση και εκπαίδευση των στρατευσίμων, διαχείριση - ανακύκλωση απορριμμάτων της καθημερινής δράσης, επαναπροσδιορισμός της δομής των προμηθειών, προώθηση της σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας (π.χ. η διαχείριση χημικών αποβλήτων όπως προβλέπεται από τον Κανονισμό REACH), έλεγχος των ρύπων των αυτοκινήτων, εξοικονόμηση ενέργειας μέσω της χρήσης και διαχείρισης σχετικών τεχνολογιών (λαμπτήρες), κ.ά.
Μεσοπρόθεσμα, η υλοποίηση του προγράμματος θα περιλάβει πρόσθετα μέτρα: αλλαγή στη διαρρύθμιση των κτιρίων και των στρατοπέδων, χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, μέριμνα για την καταστροφή προϊόντων αμιάντου, κ.ά.
Τέλος, σε μακροχρόνιο επίπεδο οι αλλαγές θα αφορούν τις επενδύσεις που θα στρέφονται πλέον σε «πράσινες» τεχνολογίες και στην προμήθεια «πράσινων» οπλικών συστημάτων. Ας σημειωθεί ότι, σήμερα, η συζήτηση επικεντρώνεται σε «πράσινα» οπλικά συστήματα, τα οποία τείνουν να χρησιμοποιούν μικρότερες ποσότητες ορυκτών καυσίμων, έτσι ώστε να επιβαρύνουν λιγότερο το περιβάλλον αλλά και να περιορίζουν εξαρτήσεις και κόστη. Ακόμα, η πολιτική «εκμετάλλευσης» των αντισταθμιστικών ωφελημάτων μπορεί να συνδεθεί με την «πράσινη» γνώση ή και με την προμήθεια μηχανημάτων εξοικονόμηση ενέργειας (λ.χ. υποχρέωση του προμηθευτή να εγκαταστήσει θερμοσυσσωρευτές σε στρατόπεδα).
(ιι) Η εφαρμογή της προηγούμενης πολιτικής προϋποθέτει μια δομική αναδιάρθρωση των δομών του στρατού όπου, μεταξύ των άλλων, θα δημιουργηθούν και νέες διευθύνσεις με στόχο την οργάνωση, την προώθηση, τον έλεγχο αλλά και την αποδοτικότερη προσαρμογή της πράσινης αμυντικής πολιτικής.
(ιιι) Εκπόνηση μιας στρατιωτικής στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψη της τα νέα δεδομένα, τις νέες απαιτήσεις αλλά και τις νέες προοπτικές ισχύος.
Η ανάδειξη νέων κινδύνων και απειλών που, σε μεγάλο βαθμό, προέρχονται από την κατασπατάληση φυσικών πόρων και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, επιβάλλουν την υιοθέτηση ανατρεπτικών επιλογών και καινοτόμων στρατηγικών, με στόχο την αναβάθμιση της εθνικής μας ισχύος.
Στο πλαίσιο αυτό μπορεί να υποστηριχθεί ότι η πράσινη επίθεση αποτελεί την καλύτερη άμυνα.
*Ο κ. Παναγιώτης Μπεγλίτης είναι αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Διαβάστε περισσότερα...

Στη Κοπεγχάγη δεν πήγαν για τη σωτηρία της ζωής στον πλανήτη, αλλά για να κάνουν δουλειές δισεκατομμυρίων!

 


Λίγες μέρες πριν αρχίσει η σύνοδος της Κοπεγχάγης, ο κορυφαίος Αμερικανός περιβαλλοντολόγος Τζαίημς Χάνσεν (διευθυντής ερευνών ινστιτούτου NASA, περιβαλλοντικός γκουρού του Αμερικάνικου Κογκρέσου) δήλωσε αφοπλιστικά πως θα ήταν προτιμότερο η σύνοδος να μην γίνει, αν ήταν αυτό να κάνει τον κόσμο να πιστέψει ότι κινούμαστε προς μια θετική κατεύθυνση, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Και αυτό είναι η πικρή αλήθεια. Γιατί αυτή τη στιγμή στη Δανία κάποιοι δεν πήγαν για τη σωτηρία της ζωής στον πλανήτη, αλλά για να κάνουν δουλειές δισεκατομμυρίων!
Για να καταλάβουμε το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Κοπεγχάγη πρέπει να πάμε λίγο πίσω.
Από το 2005 είναι γνωστό πως... τέθηκε σε εφαρμογή το πρωτόκολλο του Κυότο. Η συμφωνία δηλ. για μείωση των εκπομπών ρύπων κατά ............5%. Είναι επίσης γνωστό ότι οι 2 κύριοι ρυπαντές ΗΠΑ (4% του παγκόσμιου πληθυσμού, 25% της ρύπανσης!!) και Κίνα δεν το υπέγραψαν καν. Αυτό όμως που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό είναι ο τρόπος που αποφασίστηκε τότε για να προχωρήσει πρακτικά και να λειτουργήσει η συμφωνία δίνοντας αποτελέσματα. Και ο τρόπος αυτός ήταν η δημιουργία αγοράς δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων. Η "Αγορά των τρελών" κατα την Le monde. Μην τα παρατάτε επειδή ακούγεται πολύπλοκο, γιατί έχει τρομερό ενδιαφέρον. Γιατί στόχος της "ρύθμισης" αυτής δεν ήταν η μείωση των ρύπων, αλλά αντίθετα η διατήρησή τους τουλάχιστον στα σημερινά επίπεδα!!!Η αγορά αυτή λειτουργεί κάπως έτσι με απλά λόγια.

1. Αποφασίζονται ανώτατα όρια εκπομπών ρύπων για επιχειρήσεις και κράτη.
2. Εκδίδονται δικαιώματα εκπομπών ρύπων που αγοράζονται και πουλιούνται μεταξύ των εμπλεκομένων (και όχι μόνο). Όποιοι βρίσκονται κάτω από το όριο πουλάνε τα περισσευούμενα δικαιώματα, ενώ όσοι ξεπερνούν το όριο, αγοράζουν δικαιώματα και έτσι αποφεύγουν το πρόστιμο το οποίο είναι περίπου 3-4 φορές μεγαλύτερο.
3. Τα κέρδη της αγοράς αυτής τροφοδοτούν την πράσινη ανάπτυξη.
Είναι ένας τρόπος που μοιάζει με την δική μας μεταφορά συντελεστή.
Από την πρώτη στιγμή έγινε φανερό πως υπήρχαν μεγάλα προβλήματα. Π.χ. Επιχειρήσεις μείωσαν τη δραστηριότητά τους και στήριξαν την ύπαρξή τους στην πώληση δικαιωμάτων (τίποτα το πράσινο δηλαδή). Η ο τρόπος που δόθηκαν τα δικαιώματα σε επιχειρήσεις και κράτη και η ρύθμιση των ορίων για τον καθένα ήταν ένα τοπίο πολύ θολό. Η τι νόημα έχει στην τελική, να μειώνει κάποιος τους ρύπους του, για να δίνει το δικαίωμα σε κάποιον άλλο να ρυπαίνει και να κερδίζει κιόλας;
Έχει και παραέχει όμως και θα δούμε γιατί. Είναι φανερό οτι σε ένα σύστημα σαν αυτό που βιώνουμε όπου η διαφθορά δίνει και παίρνει, ο έλεγχος των ρύπων μόνο ειλικρινής δεν μπορεί να είναι, ιδιαίτερα όταν το κίνητρο όλων, πράσινων η μη είναι το χρήμα από την αγοραπωλησία δικαιωμάτων. Πέρα από αυτό όμως οι ίδιοι οι νόμοι της αγοράς, το μόνο που καταφέρνουν, είναι να επαναφέρουν το όριο των ρύπων διαρκώς στα ψηλά του, αντί να το μειώνουν (αυτός άλλωστε είναι ο πραγματικός στόχος!). Κι αυτό γιατί αν υποθέσουμε πως το σύστημα λειτουργεί και οι ρύποι μειώνονται, μπαίνουν προς πώληση στο σύστημα περισσότερα δικαιώματα και άρα η τιμή τους πέφτει (ακολουθούν την πτώση της τιμής των προϊόντων άνθρακα σύμφωνα με το νόμο της προσφοράς και ζήτησης). Όποιος λοιπόν είναι πωλητής κερδίζει λιγότερα χρήματα για πράσινες επενδύσεις, και όποιος αγοράζει ξοδεύει λιγότερα και άρα μπορεί να ρυπαίνει περισσότερο με τα ίδια λεφτά. Άρα άνθρακες ο θησαυρός κυριολεκτικά.

  Πάμε τώρα στο σπουδαιότερο. Η εμπλοκή των μεγάλων χρηματιστηριακών οίκων στην αγορά αυτή μέσω έκδοσης συμβολαίων παραγώγων σχετικών με τους ρύπους είναι η ταφόπλακα του εγχειρήματος και να γιατί. Οι χρηματιστηριακές αγορές παραγώγων έχουν δικούς τους νόμους, και οι τιμές διαμορφώνονται πέρα κι έξω από λογικές πραγματικής οικονομίας, με πρώτο και βασικό μπούσουλα την κερδοσκοπία. Επίσης η αγορά αυτή ως περιορισμένη σε όγκο, είναι πανεύκολα καθοδηγούμενη. Και αν οι J.P.Morgan, S&P, BoA, Citygroup και τα λοιπά τίμια αποβράσματα είχαν σαν σκοπό τους το καλό της ανθρωπότητας δεν θα ανησυχούσαμε. Όταν όμως είναι κερδοσκόποι που έχουν χαρτοφυλάκια γεμάτα πετρελαϊκές εταιρίες (που κάποτε είναι και κύριοι μέτοχοί τους ), τότε ποιος πιστεύει πως θα αφήσουν να πέσουν τα όρια ρύπων; Πράγμα που θα σήμαινε και δραματική πτώση των τιμών του πετρελαίου, και από εκεί τεράστια πιθανότητα αποπληθωρισμού (σε μια οικονομία που βασίζεται στο πετρέλαιο) που σημαίνει και βαθιά ύφεση; Το λέει ο ίδιος ο έγκυρος Αμερικανός περιβαλλοντολόγος Χάνσεν. Πως το σύστημα της αγοράς ρύπων "απλά επιτρέπει στους υπεύθυνους της ρύπανσης και στους χρηματιστές της Wall Street να γδάρουν τον κόσμο κερδίζοντας δισεκατομμύρια"!
Με όλα αυτά το τελικό ερώτημα είναι ένα. Υπάρχει κάποιος εκ των μεγάλων που να θέλει πραγματικά την μείωση των ρύπων; Θέλουν οι οικονομίες να σταματήσουν την κλιματική αλλαγή, η είναι απλά κόντρα στα συμφέροντά τους και θα κάνουν τα πάντα για να μείνουν τα πράγματα ως έχουν με κόστος την ίδια τη ζωή στον πλανήτη; Το γεγονός ότι στην πράξη κανένα αποτέλεσμα δεν είχαμε μέχρι σήμερα στο θέμα της μείωσης των ρύπων κι έτσι Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ δίνει την απάντηση. Και δυστυχώς είτε μας αρέσει είτε όχι το δίλημμα μετά το "Σοσιαλισμός η βαρβαρότητα" γίνεται ολοφάνερα και δραματικά απλούστερο. Καπιταλισμός η Ζωή;
Υ.Γ. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο τα άρθρα που αναφέρονται στην Κοπεγχάγη, είδα ότι σχεδόν όλοι δίνουν το βάρος στο όριο της μείωσης των ρύπων και στο να είναι η οποιαδήποτε συμφωνία νομικά δεσμευτική και όχι μια απλή πολιτική δέσμευση. Αυτό είναι σωστό, αλλά αν ο εγγυητής της εφαρμογής είναι η αγορά και οι οίκοι, τότε ότι και να αποφασιστεί θα είναι εντελώς μάταιο.
από Γιώργος Σαρρής

apneagr

Διαβάστε περισσότερα...