Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς: Παύση λειτουργίας

Ανακοινώθηκε η οριστική παύση της λειτουργίας της συλλογικότητας Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς - ΚΕΑ

Πηγή: http://epanastatikiaristera.blogspot.com

Εκτιμήσεις της 2ης Πανελλαδικής Ολομέλειας της ΚΕΑ

Πηγή: http://epanastatikiaristera.blogspot.com/

ΚΙΝΗΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ -ΚΕΑ

Εκτιμήσεις της 2^ης Πανελλαδικής Ολομέλειας

Πραγματοποιήθηκε το διήμερο 30 – 31 Ιουλίου η 2^η πανελλαδική ολομέλεια της Κίνησης Επαναστατικής Αριστεράς – ΚΕΑ η οποία και κατέληξε στις παρακάτω εκτιμήσεις που παρατίθενται συνοπτικά.

Α. Η πολιτική συγκυρία

Δεν χωρά αμφιβολία ότι την περίοδο που διανύουμε είναι σε εξέλιξη  η μεγαλύτερη σε βάθος και έκταση επίθεση σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας και της νεολαίας μεταπολιτευτικά.

Ήδη το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής στρατηγικής» αποτελεί νόμο του αστικού κράτους. Ένας νέος γύρος λεηλασίας των κατακτήσεων των εργαζομένων βρίσκεται σε εξέλιξη που περιλαμβάνει: ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις στο δημόσιο τομέα,  φορολογική αφαίμαξη των εργαζομένων. 

Δεν χωρά αμφιβολία ότι αποτελεί το αναγκαίο συμπλήρωμα του μνημονίου και των αναθεωρήσεών του, των αντεργατικών νόμων και διαταγμάτων (νόμοι Λοβέρδου - Κατσέλη) που σήμαναν την περικοπή σε ευρεία κλίμακα μισθών και συντάξεων, τον περιορισμό των κοινωνικών δαπανών (υγεία, παιδεία), την περεταίρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την προσπάθεια καθήλωσης και διάλυσης του εργατικού κινήματος.

Ωστόσο, η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου δεν αποτελεί παρά μια πρόσκαιρη νίκη της κυβέρνησης καθώς δεν λύνει το πρόβλημα της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού. Εκτιμούμε πως το επόμενο διάστημα θα γίνει προσπάθεια να επιβληθούν νέα μνημόνια.

Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, παρ’ όλα αυτά, πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες ευρείας αμφισβήτησης όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και του αστικού πολιτικού συστήματος και του προσωπικού του συνολικά. Οι τάσεις αμφισβήτησης εκφράστηκαν στους μεμονωμένους εργατικούς αγώνες (απεργίες κλάδων) αλλά και στο «κίνημα των πλατειών» με αντιφατικά χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερα σε σχέση με το κίνημα των πλατειών, χρειάζεται να κάνουμε την εκτίμηση ότι αυτό ηγεμονεύτηκε σε μεγάλο βαθμό από διαταξικές – εθνοκεντρικές και σε μεγάλο βαθμό μικροαστικές αντιλήψεις, ενώ πολλές φορές υπήρξε εχθρικό προς το εργατικό κίνημα. Σε αυτή την κατεύθυνση συνέβαλε και η στάση δυνάμεων της αριστεράς.

Σε σχέση με τους εργατικούς αγώνες που αναπτύχθηκαν την προηγούμενη περίοδο, είναι προφανές πως αυτοί δεν ήταν αντίστοιχοι του βάθους και της έκτασης της αντεργατικής επίθεσης του κεφαλαίου. Οι πανεργατικές απεργίες προκηρύχθηκαν υπό την πίεση της λαϊκής κατακραυγής και σε μια προσπάθεια να σωθεί η «τιμή» τα συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Είναι χρήσιμο, επίσης, να αναφέρουμε πως όσο θα βαθαίνει η αντεργατική επίθεση, θα βαθαίνει και η ολοκληρωτικού τύπου αναμόρφωση του αστικού κράτους καθώς και η θωράκισή του απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας.   Χωρίς αμφιβολία το επόμενο διάστημα θα πρέπει να αναμένουμε και περαιτέρω αντιδραστική αναμόρφωση του νομικού πλαισίου που διέπει τα δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες. Η αντιμετώπιση από την πλευρά του κράτους με όργιο καταστολής της τελευταίας πανεργατικής απεργίας (28 – 29 Ιουνίου), η εφαρμογή του τρομονόμου και οι εξοντωτικές ποινές στην υπόθεση της «κατσαρόλας», η συζήτηση για χρήση νέων κατασταλτικών μέσων (πλαστικές σφαίρες, απαγόρευση διαδηλώσεων κλπ), αποτελούν ενδείξεις μόνο της αυταρχικής σκλήρυνσή του κράτους.

Στο μέτωπο της παιδείας, η κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη και την καθήλωση του φοιτητικού κινήματος την προηγούμενη περίοδο, προχωρά εν μέσω καλοκαιριού στην ψήφιση του νομοσχεδίου για την ανώτατη εκπαίδευση. Αιχμές του νομοσχεδίου αποτελούν: ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας διοίκησης των ιδρυμάτων και η κατάργηση του αυτοδιοίκητου, η κατάργηση του δωρεάν και δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η διάλυση του πανεπιστημιακού χαρακτήρα των σπουδών και η υπαγωγή τους στις τρέχουσες ανάγκες του κεφαλαίου, η ρευστοποίηση των εργασιακών σχέσεων των πανεπιστημιακών, η διεύρυνση της ελαστικής απασχόλησης, οι διαγραφές φοιτητών, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Στόχος είναι η συνολική μετατροπή του πανεπιστημίου σε ίδρυμα παροχής υπηρεσιών, που θα συνδέεται άμεσα με την επιχειρηματική δραστηριότητα και θα λειτουργεί με κριτήρια ανταγωνιστικότητας – ανταποδοτικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο ευθυγραμμίζονται και τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά που έχει το πανεπιστήμιο και συνεπώς επιτείνεται ο ρόλος του ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, δηλαδή ως μηχανισμός ενσωμάτωσης-υποταγής στην αστική ιδεολογία.

 

Β. Οι πολιτικές δυνάμεις

Σε σχέση με τις πολιτικές δυνάμεις, χρειάζεται να αναφέρουμε πως αν και φαινομενικά η ενότητα ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ στην ψήφιση του μεσοπρόθεσμου δεν υπήρξε, στην πραγματικότητα επί των σημείων του νόμου ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ βάδισαν από κοινού.

Το ΚΚΕ εμμένοντας στη γραμμή της λαϊκής οικονομίας – εξουσίας (χωρίς ανατροπή) δεν κατάφερε (γιατί δεν θέλησε) να συμβάλλει στην ανάπτυξη μαχητικών εργατικών αγώνων. Σε ότι αφορά τις δυνάμεις που σε διάφορες εκδοχές προβάλλουν ένα αριστερό σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα (άσχετα αν βαφτίζεται η όχι «αντικαπιταλιστικό») εντός του καπιταλισμού, είτε σαν αυτοσκοπό είτε σαν «βήμα», χωρίς να θέτουν στο σήμερα θέμα εργατικής εξουσίας: Ο ΣΥΝ/Συριζα, σε μεγάλο βαθμό ενεπλάκη με το κίνημα των πλατειών, ακροβατώντας ανάμεσα στον ευρωπαϊσμό και στην αυτοδύναμη (καπιταλιστική) εθνική ανάπτυξη της επιστροφής στη δραχμή.

Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το προηγούμενο διάστημα συμμετείχαν στο κίνημα των πλατειών επιλέγοντας την σιωπή απέναντι στις πιο αντιδραστικές του πλευρές, όπως οι αποφάσεις της Λαϊκής Συνέλευσης του Συντάγματος για κατάργηση των κομμάτων και η άρνηση συντονισμού με σωματεία βάσης. Η ένταξή τους στον ευρύτερο χώρο της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας επιβεβαιώνεται από την σταθερή στήριξη της διαπλεκόμενης με τις διαφημίσεις και τις επιχορηγήσεις της Ε.Ε Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) και τις μετωπικές προσπάθειες με τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό κίνημα που δεν διαφοροποιούνται ουσιαστικά από τη ΓΣΕΕ ή προτείνουν ένα μίνιμουμ πρόγραμμα «αντίστασης» χωρίς πολιτική  πρόταση (Δεν πουλάμε, Δεν χρωστάμε, Δεν πληρώνουμε). Ταυτόχρονα συγκροτήθηκε  πρόσφατα και «Πρωτοβουλία κατά της Ε.Ε», με δυνάμεις που πρωτοστάτησαν στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ όπως η ΚΟΕ. Η πρωτοβουλία αυτή, παρά την αριστερή φρασεολογία προτείνει σαν άμεσο στόχο την «έξοδο από το Ευρώ» και την «ρήξη με την Ε.Ε» χωρίς εργατική εξουσία, δηλαδή από μια αστική κυβέρνηση.

Γ. Το πολιτικό μέτωπο της επαναστατικής αριστεράς

Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου εκτός από μια πρόσκαιρη νίκη της κυβέρνησης – όπως ήδη αναφέρθηκε – αντανακλά και την στρατηγική ήττα της αριστεράς, είτε στην παραδοσιακή είτε στην νεοκεϋνσιανή εκδοχή, να προτάξει μια επαναστατική – εργατική απάντηση στην κρίση.

Σε αυτές τις συνθήκες είναι κρίσιμη η εμφάνιση με μαζικούς όρους μιας επαναστατικής γραμμής αλλά και του πολιτικού μετώπου της επαναστατικής αριστεράς. Σε αυτή την κατεύθυνση θα εργαστούμε το επόμενο διάστημα για να υπάρξει το συντομότερο δυνατό ο καθοριστικός για την έκβαση της ταξικής πάλης παράγοντας του πολιτικού επαναστατικού μετώπου. Είναι σαφές για εμάς πως για την συγκρότηση του μετώπου δεν προσδοκούμε σε ένα μίνιμουμ πολιτική συμφωνία ως  αποτέλεσμα συνεννοήσεων – ποσοστώσεων – ή κάθε είδους οργανωτικών μέτρων πέρα και έξω από διαδικασίες του ίδιου του μετώπου. Αυτή η μεθοδολογία,  κατά τη γνώμη μας, έχει δοκιμαστεί και έχει αποτύχει. Δεν προσδοκούμε σε ένα πολιτικό μέτωπο – άθροισμα συλλογικοτήτων. Κυρίως, προσδοκούμε, στο πολιτικό μέτωπο των μελών του και στην αναγκαία ανάπτυξη μέσα από αυτό του επαναστατικού προγράμματος.

Η διαδικασία συγκρότησης του πολιτικού μετώπου, με την σχετική της αυτοτέλεια, μπορεί να αναπτυχθεί παράλληλα, να τροφοδοτήσει και να τροφοδοτηθεί από την συγκρότηση και ανάπτυξη ανεξάρτητου κέντρου αγώνα στο επίπεδο του κινήματος. Στην παρούσα φάση μπορεί να εκφραστεί από την κοινή πάλη πολιτικών και εργατικών συλλογικοτήτων για να πέσει η κυβέρνηση του κεφαλαίου και των μνημονίων, για έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ από τη σκοπιά της εργατικής εξουσίας. Μια τέτοια προσπάθεια δεν μπορεί παρά να οριοθετείται από λογικές «κατοχής» ή «εθνικών λύσεων» - οι οποίες και παραπέμπουν στη συμμαχία με την «ενδογενή»-«εθνική» αστική τάξη.  

Σε αυτή την κατεύθυνση θα πάρουμε και ανάλογες πρωτοβουλίες το επόμενο διάστημα.          

Δ. Άμεσα καθήκοντα  

Πρώτη σημαντική μάχη το επόμενο διάστημα αποτελεί η διαδήλωση στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ). Κινούμαστε στην κατεύθυνση ανεξάρτητης συγκέντρωσης και ανεξάρτητης πορείας στην διαδήλωση της ΔΕΘ. Ούτε με το ΠΑΜΕ της καθήλωσης των αγώνων, ούτε με την ΓΣΕΕ του ξεπουλήματος, της «παγωμένης εθνικής συλλογικής σύμβασης», του μνημονίου και της συνδιαλλαγής. Τόσο μέσα από το ήδη συγκροτημένο ανεξάρτητο κέντρο αγώνα εργατών όσο και μέσα από την δράση στα σωματεία, στις συλλογικότητες και τους χώρους δουλειάς, θα εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Επιπλέον, συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην πάλη ενάντια στην αντιδραστική αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, για την ανάπτυξη του εκπαιδευτικού κινήματος και για την σύνδεση του γενικότερα με τους εργατικούς αγώνες, για την ανατροπή της κυβέρνησης του κεφαλαίου και του μνημονίου. 

Αθήνα, 3 Αυγούστου 2011

Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς: Ανακοίνωση για την 48ωρη απεργία

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 & 29 ΙΟΥΝΗ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 28 ΙΟΥΝΗ 10 :30 ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Σε ένα τοπίο κοινοβουλευτικής χούντας, με την κοινωνικά έκπτωτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, την ΕΕ και το  ΔΝΤ  να καταργούν κάθε δικαίωμα στην εργασία και σε μια αξιοπρεπή ζωή γίνεται όλο και πιο φανερό πως  ο μόνος δρόμος η μόνη ρεαλιστική επιλογή για τον κόσμο της δουλειάς και την νεολαία είναι  η ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ η συντριβή του παλιού πολιτικού συστήματος με τα κόμματά του, τους έμμισθους συνδικαλιστές του, και την άγρια κοινωνική εκμετάλλευση.

Ούτε τα ψευδοδημοκρατικά δημοψηφίσματα που εξαγγέλλει η κυβέρνηση, ούτε η αλλαγή «μείγματος πολιτικής» που προτείνει η ΝΔ μπορούν να βγάλουν από το αδιέξοδο τους εργαζόμενους . Όλα αυτά δεν αποτελούν παρά προσπάθειες του καθεστωτικού πολιτικού συστήματος να κερδίσει χρόνο και να βρει τρόπους επιβίωσης τόσο για  το ίδιο όσο και για τα οικονομικά συμφέροντα του κεφαλαίου που υπηρετεί. Το ενδεχόμενο της συνολικής ανατροπής τους είναι που τους τρομάζει , η πιθανότητα να τους πετάξει στα αζήτητα της ιστορίας ένα ανατρεπτικό  εργατικό κίνημα είναι που φοβούνται και αυτό θέλουν να αποφύγουν πάση θυσία.

Την ίδια στιγμή η αριστερά είτε ζητάει εκλογές για να μετατρέψει την κοινωνική αγανάκτηση σε ψήφους και βουλευτικές έδρες είτε τα μέλη της μεταμφιέζονται σε “ανένταχτους αγανακτισμένους “προσπαθώντας να ψαρέψουν ψήφους στα θολά νερά της κοινωνική οργής. Ταυτόχρονα  τρομάζουν ακόμη και στο ενδεχόμενο να ζητήσουν τώρα έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ (παρά τα διάφορα λεκτικά σχήματα)  , επιμένοντας σε μια λογική λογιστικού ελέγχου του χρέους και επιστροφής σε μια προηγούμενη φάση του καπιταλισμού. Είναι μια αριστερά που στην πράξη  ψάχνει τρόπους ομαλής επιστροφής σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο της δεκαετίας του 80.

Η λύση για την κοινωνική πλειοψηφία, δεν βρίσκεται  σε ένα «αναμορφωμένο» ή ανασχηματισμένο αστικό πολιτικό σύστημα που θα βγάλουν οι κάλπες, ούτε στις καρέκλες των «αριστερών κυβερνήσεων» παρά μόνο στον αγώνα για να φύγουν όλοι και να κυβερνήσουν οι εργαζόμενοι με τα δικά τους όργανα πάλης, τις συνελεύσεις και τις επιτροπές τους  στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές

Η διέξοδος βρίσκεται στα χέρια των ίδιων των εργαζόμενων, στην δύναμη ενός εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος που είναι ανάγκη να συναντηθεί με την κοινωνική αγανάκτηση και να απαιτήσει την ανατροπή της  χούντας ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ θέτοντας τις βάσεις για την συνολική επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος.  

Αυτή η ανάγκη προκύπτει μέσα και από την εμφάνιση του κινήματος των πλατειών, ένα πολύμορφο κίνημα που ηγεμονεύεται  σε ένα μεγάλο μέρος του από αντιλήψεις εθνοκεντρικές - διαταξικές , δήθεν «ακομμάτιστες», και εκτόνωσης της κοινωνικής οργής στα πλυντήρια της «διαφθορολογίας» τα οποία  θα επιχειρηθεί να αξιοποιηθούν για αντιδραστικές λύσεις  .  Ωστόσο, η εμφάνιση αυτού του κινήματος, παρά τις αντιφάσεις του, υποδεικνύει με σαφήνεια την κρίση νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος.

Η πραγματική συμβολή του εργατικού κινήματος δεν βρίσκεται  στην απαξίωση της κοινωνικής οργής ούτε στην καιροσκοπική «παραίτηση» από την πολιτική και ταξική ταυτότητα που επιλέγουν ρεύματα για να «επικοινωνήσουν» με το ευρύτερο ρεύμα αμφισβήτησης που αναπτύσσεται, φτάνοντας στο σημείο ακόμα και να καταργήσουν την εργατική πορεία σε μέρα Γενικής Απεργίας. Βρίσκεται στην ενίσχυση των αυτοτελών πρωτοβουλιών του εργατικού κινήματος στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς  για να γίνει η αγανάκτηση πραγματική δύναμη ανατροπής και όχι καύσιμη ύλη για τις εκλογές και τα δημοψηφίσματα που έρχονται.

Η λύση βρίσκεται στην εμφάνιση ενός πλειοψηφικού κοινωνικού κινήματος εργατών που σε  διαχωρισμό με τον εργοδοτικό, ξεπουλημένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και σε σύγκρουση με το καθεστωτικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα θα επιλέξει να ζήσει χωρίς εκμετάλλευση σε μια κοινωνία απελευθερωμένη από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου.

Μια τέτοια προοπτική περνά μέσα από την ανεξάρτητη από την αστική πολική και τον καθεστωτικό συνδικαλισμό οργάνωση του κόσμου της εργασίας, μέσα από ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα των εργατών που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και η νεολαία θα παράγουν πολιτική, ιδεολογία, πολιτισμό στην βάση της εργατικής δημοκρατίας και της ισότιμης έκφρασης όλων των απόψεων και θέσεων.

Γιατί η εργατική δημοκρατία διαχωρίζεται με όσους   βρίσκονται στο πλευρό του κεφαλαίου και του κράτους, με όσους  καπηλεύονται την κοινωνική δυστυχία και οργή καπελώνοντάς τις με φασισμό και εθνικισμό, με όσους πίσω από τις ακομμάτιστες διακηρύξεις θέλουν να καταργήσουν το δικαίωμα των εργατών να οργανώνονται για να μείνει άθικτο το μεγάλο κόμμα του κεφαλαίου, το κράτος και οι μηχανισμοί του. 

Για όλους αυτούς λόγους συμπορευόμαστε και καλούμε εργαζόμενους, νεολαία , σωματεία , επιτροπές αγώνα και συλλογικότητες να συμβάλλουν στην προσπάθεια που έχει ξεκινήσει από την Πρωτοβουλία για την  δημιουργία Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα των εργατών που στοχεύει να αποτελέσει ελάχιστη συμβολή στην ανάγκη να υπάρξει ένα εργατικό κίνημα που θα παλέψει μέχρι την τελική ανατροπή.

Η 48ωρη απεργία που έχουμε μπροστά μας μπορεί να κάνει πράξη την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος ως  βασική και αναγκαία προϋπόθεση για να γυρίσουμε σελίδα, να αλλάξουμε ολοκληρωτικά τον τρόπο που δρούμε, ζούμε και δουλεύουμε.  Για να γίνει  η 48ωρη απεργία  ένα αποφασιστικό βήμα, για  να νικήσουν οι ανάγκες και τα δικαιώματα μας, πετώντας την κυβέρνηση του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΔΝΤ στο περιθώριο της κοινωνικής ιστορίας.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΠΙΔΟΞΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΤΗΝ ΟΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ -ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ-

ΚΙΝΗΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (ΚΕΑ)

http://epanastatikiaristera.blogspot.com/

http://wwwpraxisred.blogspot.com/

Ανακοίνωση της Κίνησης Επαναστατικής Αριστεράς

ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΙΑΣ





Η χουντική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που διαλύει τις ζωές νεολαίας και
εργαζομένων, που έχει εξωθήσει εκατομμύρια ανθρώπους στην φτώχεια και
στην εξαθλίωση δεν διστάζει να εξαπολύει τις ορδές των κατασταλτικών
μηχανισμών της, στο κόσμο του αγώνα, μεταχειριζόμενη ωμή, φασιστική
βία.





Αποτέλεσμα αυτής της φασιστικής πρακτικής, ήταν δολοφονικά χτυπήματα σε
διαδηλωτές της χθεσινής απεργίας όπου πάνω από 100 αγωνιστές
τραυματίστηκαν, εκ των όποιων δύο βρίσκονται σε πολύ σοβαρή κατάσταση
στα νοσοκομεία Νίκαιας και Ευαγγελισμού. Η χούντα του ΠΑΣΟΚ και του
κεφαλαίου, και το κράτος της δολοφονικής βίας και καταστολής δεν θα
σταματήσουν τους εργαζόμενους και την νεολαία, δεν θα τρομοκρατήσουν την
εργατική τάξη, δεν θα καταφέρουν να τιθασεύουν την οργή των
εργαζόμενων.





Η απάντηση θα δοθεί στους δρόμους με τον πιο ξεκάθαρο και μαχητικό
τρόπο. Η ανάγκη της αυτοοργάνωσης του εργατικού κινήματος και του
κινήματος της νεολαίας και της ρήξης με τον κυβερνητικό-εργοδοτικό
συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, η ανάγκη να φύγει τώρα η χούντα του ΠΑΣΟΚ
και του κεφαλαίου είναι πιο έντονη από ποτέ. Έχει έρθει η ώρα να
εμφανιστεί στους δρόμους και τις κινητοποιήσεις, στους χώρους δουλειάς
και της εκπαίδευσης , ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα σωματείων, επιτροπών
αγώνα, ανέργων και μεταναστών που θα παλέψει μέχρι την τελική νίκη ,
μέχρι να διώξουμε την χούντα κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, μέχρι να ανατρέψουμε την
φασιστική δολοφονική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.





ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ !





ΟΛΟΙ ΣΤΗΥΝ ΠΟΡΕΙΑ 6 :00 ΜΜ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ








ΚΙΝΗΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (ΚΕΑ)





http://epanastatikiaristera.blogspot.com/


http://wwwpraxisred.blogspot.com/

Εκδήλωση της ΚΕΑ στην Πάτρα

Πηγή: ΚΙΝΗΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Εκδήλωση - Συζήτηση: Τετάρτη 25/5, ΝΟΜΙΚΗ

Πηγή: http://epanastatikiaristera.blogspot.com/

Ανακοίνωση της Κίνησης Επαναστατικής Αριστεράς (ΚΕΑ) για την ΑΠΕΡΓΙΑ της 11ης Μαΐου 2011

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΕ-ΔΝΤ

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

Tην ώρα που φουντώνουν οι διαμάχες και τα παζάρια στις μυστικές συνόδους για το μερίδιο στην χρεοκοπία των εργαζομένων, Ευρωπαϊκή Ένωση και ελληνική αστική τάξη, με τη βοήθεια του ΔΝΤ, τσακίζουν ότι εργατικό δικαίωμα είχε απομείνει. Μεγαλώνει η ανάγκη για μαχητικούς και νικηφόρους εργατικούς αγώνες που θα δώσουν προοπτική και ελπίδα στον κόσμο της δουλειάς.

Η απεργία στις 11 Μαΐου, διεξάγεται, για ακόμα μια φορά, κάτω από την σημαία της ΓΣΕΕ. Όμως η ΓΣΕΕ δεν είναι πια τίποτα άλλο από μια σφραγίδα που μέσα από απεργίες «τουφεκιές» επιδιώκει να εκτονώσει τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων και να ανακόψει την όποια αγωνιστική προοπτική του εργατικού κινήματος. Η πρόσφατη Πρωτομαγιά με την ανύπαρκτη συγκέντρωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην Κλαυθμώνος, απέδειξε ότι οι μόνοι που νομιμοποιούν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που ξεπούλησε τους εργάτες είναι αυτοί που επιλέγουν το «αριστερό πεζοδρόμιο» των κοινών συγκεντρώσεων και προσυγκεντρώσεων δίπλα στους εργατοπατέρες που δήθεν καταγγέλλουν. Για το εργατικό κίνημα δεν είναι επίσης λύση ο κομματικός συνδικαλισμός τύπου ΠΑΜΕ, που φοβάται τη λαϊκή δυναμική και την αυτοοργάνωση της εργατικής τάξης.

Ήρθε η ώρα να υπάρξουν πρωτοβουλίες για ένα κέντρο αγώνα των εργαζομένων, ανεξάρτητο στην πράξη και όχι στα λόγια από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που θα συντονίσει και θα δώσει λόγο στις διαδικασίες βάσης των σωματείων, στις εργατικές επιτροπές αγώνα, στα κινήματα ανυπακοής. Για να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου και να ανατραπεί η πολιτική του μνημονίου, για να ανοίξει ο δρόμος για την άμεση αποχώρηση της Ελλάδας από την ΕΕ.

Ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα είναι δυνατόν να συμβάλλει στη δημιουργία νέων σωματείων ανεξάρτητα από τις κρατικές επιχορηγήσεις, τα συνδικαλιστικά προνόμια, τα σωματεία σφραγίδες που αναπαράγουν τις καρέκλες στις ομοσπονδίες, τα γενικά συμβούλια και τα εργατικά κέντρα, τους συνδικαλιστές-βουλευτές-υπουργούς, τους προέδρους των 100.000 ευρώ τον χρόνο. Για μια νέα ενότητα, σε διακλαδικό και πανελλαδικό επίπεδο, του κόσμου της εργασίας και των αγώνων του, για μια νέα εργατική συνομοσπονδία. Για να υπερβούμε τη σημερινή κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα που διασπά και οδηγεί τους αγώνες και τις ελπίδες μας στην ήττα.  Μπροστά στις μάχες που έρχονται ο αγώνας μέχρι τη νίκη είναι μονόδρομος για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και τη ζωή.

- Ανεξάρτητο κέντρο αγώνα-όλη η εξουσία στους εργαζόμενους

- Ολική διαγραφή-καμία αναγνώριση του χρέους  

- Δουλειά-Ασφάλιση-Υγεία-Παιδεία για όλους 

- Αγώνας μέχρι τη νίκη

ΚΙΝΗΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (Κ.Ε.Α.)

http://epanastatikiaristera.blogspot.com/

http://wwwpraxisred.blogspot.com/

Ανακοίνωση για την ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ - Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

H φετινή πρωτομαγιά έρχεται μετά από την χωρίς προηγούμενο επίθεση εδώ και ένα χρόνο στους εργαζόμενους. Με όχημα τα μνημόνια και το χρέος, Ευρωπαϊκή Ένωση και ελληνική αστική τάξη, με τη βοήθεια του ΔΝΤ, τσακίζουν τα μεροκάματα, τις συμβάσεις, τις συντάξεις, ότι είχε απομείνει σαν κοινωνικό κράτος στην παιδεία και την υγεία, δημιουργούν έναν απέραντο στρατό ανέργων, μέχρι τώρα ένα εκατομμύριο. Όμως αυτή η Πρωτομαγιά είναι και η επέτειος των εργατικών αγώνων και πρωτοβουλιών, των κινητοποιήσεων εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στις γενικές απεργίες, των κινημάτων ανυπακοής, της εξέγερσης της Κερατέας. Ένας ολόκληρος κόσμος με τον αγώνα και την στάση του αρνείται να αποδεχθεί το παρόν και το μέλλον που του υπόσχονται.
Μέσα από τη σημερινή χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού γεννιέται η ανάγκη για ένα νέο Σικάγο της εποχής μας. Που θα γράψει στις σημαίες του τα σύγχρονα εργατικά δικαιώματα για τη δουλειά και τη ζωή. Που θα κηρύξει διεφθαρμένη όχι τη μια ή την άλλη μίζα, τον έναν ή τον άλλον κλέφτη πολιτικό (λέγοντας πως «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»), αλλά την καθημερινή κλοπή και εκμετάλλευση των εργαζομένων για να κερδίζουν τα αφεντικά. Αυτή η «μίζα» παράγει όλες τις μίζες των επαγγελματιών πολιτικών, των προπαγανδιστών της «ενημέρωσης» και των διανοούμενων που στηρίζουν το σύστημα.

Σε αυτή τη μάχη ο συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ έχει από καιρό διαλέξει στρατόπεδο. Δεν είναι απλώς οι ηγεσίες τους η αιτία. Αυτές αντιστοιχούν στη δομή και το σύστημα που εκπροσωπούν. Αυτό το σύστημα γεννούσε και θα γεννάει πάντα τους συνδικαλιστές-βουλευτές-υπουργούς, τους προέδρους των 100.000 ευρώ τον χρόνο. Ας κοιτάξει κανείς όλες τις ηγεσίες και την πολιτική των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ των τελευταίων δεκαετιών.
• Είναι ο συνδικαλισμός της καθεστωτικής πολιτικής και των κομμάτων της, της εθνικής «ανάπτυξης» και της προπαγάνδας υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατέστρεψε τους εργαζόμενους.
• Είναι τα αμέτρητα σωματεία-σφραγίδες, χωρίς σχέση με τον κόσμο της εργασίας, που αναπαράγουν τις καρέκλες και τους συσχετισμούς στις ομοσπονδίες, τα γενικά συμβούλια και τα εργατικά κέντρα.

• Είναι η εξαγορασμένη από τις κρατικές επιχορηγήσεις και τα συνδικαλιστικά προνόμια γραφειοκρατία του κρατικού και ιδιωτικού τομέα που ένα χρόνο τώρα υπονόμευσε κάθε εργατικό αγώνα, αρνήθηκε να κηρύξει γενική απεργία, αποκλιμάκωσε την οργή των εργαζομένων με τις απεργίες τουφεκιές στον αέρα και μετά ξεπούλησε τους εργάτες με την υπογραφή της σύμβασης του Μνημονίου.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση δεν αρκεί ο κομματικός συνδικαλισμός τύπου ΠΑΜΕ, που φοβάται τη λαϊκή δυναμική και την αυτοοργάνωση της εργατικής τάξης. Ούτε αρκεί η καταγγελία του κατεστημένου συνδικαλισμού. Περισσότερο από ποτέ σήμερα είναι ανάγκη να υπάρξουν πρωτοβουλίες για ένα κέντρο αγώνα της εργατικής τάξης, ανεξάρτητο από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και την αστική πολιτική που θα συντονίσει και δώσει λόγο στις διαδικασίες βάσης των σωματείων, στις εργατικές επιτροπές αγώνα, στα κινήματα ανυπακοής. Που θα εκφράσει τον πολιτικό αγώνα της εργατικής τάξης, σήμερα που πίσω από κάθε αντεργατικό μέτρο ξεπροβάλλουν τα μνημόνια και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για να υπερβούμε τη σημερινή κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα που οδηγεί τους αγώνες μας στην ήττα απαιτείται μια νέα ενότητα σε διακλαδικό και πανελλαδικό επίπεδο του κόσμου της εργασίας και των αγώνων του, μια νέα εργατική συνομοσπονδία του κόσμου της δουλειάς. Με καρδιά σωματεία ανεξάρτητα από το κράτος και την εργοδοσία που θα στηρίζονται στους εργατικούς αγώνες και τις συνελεύσεις των εργαζομένων.


• Για να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου και να ανατραπεί η πολιτική του μνημονίου.

• Για να ανοίξει ο δρόμος για την άμεση αποχώρηση της Ελλάδας από την ΕΕ, μέσα στην οποία δεν μπορεί να υπάρξει καμία δεξιά ή αριστερή λύση υπέρ του κόσμου της εργασίας. Για να δώσουμε, από τη δική μας μεριά, τη μάχη να διαλυθεί συνολικά αυτό το αντιδραστικό οικοδόμημα που τσακίζει τα εργατικά δικαιώματα σε όλη την Ευρώπη.

• Για το αποφασιστικό βήμα για μια νέα κοινωνική οργάνωση, την εργατική δημοκρατία, για μια κοινωνία που οι εργαζόμενοι θα είναι κύριοι του πλούτου που παράγουν.


Η φετινή Πρωτομαγιά και η ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία, μπορεί να γίνει η αφετηρία νέων μαχητικών αγώνων μπροστά στις αναμετρήσεις που έρχονται. Συμμετέχουμε-στηρίζουμε την ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία που διοργανώνεται στο Μουσείο από το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για να γίνει η ανεξάρτητη δράση του εργατικού κινήματος πράξη και στους αγώνες που έρχονται.

- Ανεξάρτητο κέντρο αγώνα-όλη η εξουσία στους εργαζόμενους
- Κάτω η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ
- Ολική διαγραφή-καμία αναγνώριση του χρέους
- Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ
- Δουλειά-Ασφάλιση-Υγεία-Παιδεία για όλους
- Αγώνας μέχρι τη νίκη

Αθήνα, 28 Απριλίου 2011

ΚΙΝΗΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (Κ.Ε.Α.)

http://epanastatikiaristera.blogspot.com/

http://wwwpraxisred.blogspot.com/

Νέα πολιτική συλλογικότητα: Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς

 Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς – K.E.A.

Ανακοίνωση

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 17 Απριλίου στο Πολυτεχνείο, η προγραμματισμένη σύσκεψη με θέμα τη συγκρότηση συλλογικότητας της επαναστατικής αριστεράς. Συζητήθηκαν αναλυτικά τα ζητήματα της καπιταλιστικής κρίσης, η κατάσταση στο εργατικό κίνημα και τα πολιτικά μέτωπα.

Ήταν κοινή πεποίθηση όλων πως μέσα από τις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις και τους αγώνες που ξέσπασαν τον τελευταίο χρόνο αναδείχτηκε η κοινωνική ανάγκη για μια πολιτική πρόταση και πρακτική υπέρβασης της σημερινού εκμεταλλευτικού συστήματος. Που θα φέρει στο προσκήνιο την ανάγκη όχι μόνο του «δεν πάει άλλο» αλλά του να πάει «αλλιώς». Όχι απλά του «αντί-καπιταλισμού» αλλά της προσπάθειας να προχωρήσει στη πράξη ο αγώνας για μια άλλη κοινωνική και πολιτική οργάνωση υπέρ του κόσμου της εργασίας.

Με τα μέτρα που πέρασαν τον τελευταίο χρόνο, η αστική τάξη στην Ελλάδα και η ΕΕ με τη συνδρομή του ΔΝΤ πραγματοποίησαν τη δική τους επανάσταση. Ανέτρεψαν δομές και κεκτημένα δεκαετιών, κατήργησαν τον μέχρι τώρα  τρόπο διαπραγμάτευσης της εργατικής δύναμης (συλλογικές συμβάσεις), τσάκισαν το δημόσιο τομέα, διέλυσαν τα ασφαλιστικά ταμεία, δημιούργησαν έναν απέραντο στρατό ανέργων στον ιδιωτικό τομέα (μέχρι τώρα ένα εκατομμύριο). Όλα τα μέτρα ξεπερνούν σε όγκο και σημασία ό,τι έγινε τις τελευταίες δεκαετίες, από τότε που ξεκίνησε επί Ανδρέα Παπανδρέου η λιτότητα στα μέσα της δεκαετίας του 80. Τα κεκτημένα αυτής της επανάστασης του κεφαλαίου στην Ελλάδα θα καταστρέψουν για δεκαετίες ολόκληρες γενιές εργαζομένων.    

Δεν υπάρχει κανένα όριο σε αυτήν την επίθεση, δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης. Δεν αρκεί η αστική δημοκρατία; Θα εκλεγεί μια κυβέρνηση με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» και μετά θα καλέσει το ΔΝΤ. Δεν αρκεί το σύνταγμα; Θα το καταργήσουμε στην πράξη με τις τροπολογίες και τις υπουργικές αποφάσεις. Δεν αρκεί η βουλή; Θα την μετατρέψουμε σε παρωδία ρητορικών τοποθετήσεων χωρίς ούτε τις τυπικές αρμοδιότητες για την κύρωση των αποφάσεων (εξάλλου θα υπάρχει πάντα η αριστερά που θα τη νομιμοποιεί).  Δεν αρκούν τα μέτρα που νομοθετούνται για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων; Θα τα επιβάλλουμε και θα τα εφαρμόσουμε με κάθε τρόπο από τα κάτω (εκατοντάδες εργοδοτικά-επιχειρησιακά σωματεία περιμένουν ήδη έγκριση στο πρωτοδικείο).

Γιατί το μνημόνιο και τα μέτρα δεν αφορούν βασικά το δημόσιο χρέος (το οποίο συνειδητά διογκώνουν) όπως διαδίδουν οι μηχανισμοί προπαγάνδας της κυβέρνησης και πιστεύει η αριστερά, αλλά τη χρεοκοπία συνολικά του μοντέλου ανάπτυξης πάνω στο οποίο συγκροτήθηκε ο ελληνικός καπιταλισμός, ιδιαίτερα από την ένταξή του στην ΕΕ και μετά.

Το σχέδιο λοιπόν της «λατινοαμερικανοποιήσης» της Ελλάδας (και γενικότερα του Ευρωπαϊκού Νότου) δεν είναι θέμα πολιτικής διαχείρισης, ούτε ανικανότητας ή υποτέλειας της μίας ή της άλλης κυβέρνησης. Είναι στρατηγική επιλογή, πραγματικός μονόδρομος για την ΕΕ και την ελληνική αστική τάξη. Εν μέσω κρίσης, εντός της ΕΕ και του υπάρχοντος κοινωνικό-οικονομικού συστήματος δεν θα υπάρξει άλλος δρόμος από τη βουτιά στην εκμετάλλευση των εργαζομένων, για να επιτευχθεί η μεγαλύτερη δυνατή «ανταγωνιστικότητα», για να μειωθεί το κόστος εργασίας.

Ενώ όμως η αστική τάξη στην Ελλάδα πραγματοποιεί τη δική της επανάσταση,  το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς, συνεχίζει στα ίδια που πρέσβευε και πριν την κρίση. Είτε αναζητά μάταια μια άλλη Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμα και σήμερα στην εποχή των μηχανισμών στήριξης και των συμφώνων σταθερότητας, είτε σηκώνει ξανά τις σημαίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», είτε πλειοδοτεί στις ουτοπικές αντικαπιταλιστικές διακηρύξεις εντός του συστήματος και στην πράξη κυνηγάει τις μίζες για να πραγματοποιήσει λογιστικούς ελέγχους ή στηρίζει τους «κόκκινους» διαχειριστές του Καλλικράτη στο δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών.

Αυτές τις επιλογές τις ζήσαμε το Δεκέμβρη του 2008, όταν η αριστερά είτε κατήγγειλε, είτε εγκατέλειψε και υπονόμευσε τα κέντρα αγώνα. Τις ζήσαμε στον αγώνα των μεταναστών όταν με εισαγγελική απόφαση καταργήθηκε το άσυλο επειδή μετανάστες εργάτες έκαναν απεργία πείνας και η αριστερά έκανε «κοινή δράση» στις συνεννοήσεις με την κυβέρνηση ή κρατούσε αποστάσεις. Τις ζήσαμε στη δορυφοριοποιήση γύρω από την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, που έχουν ξεπουλήσει κάθε εργατικό αγώνα. Τις ζήσαμε με το χρέος που κατέληξε με το αίτημα για τη συγκρότηση επιτροπής λογιστικού έλεγχου να είναι θέμα «κάθαρσης» και όχι εκμετάλλευσης των εργατών. Και το αποτέλεσμα είναι,  μπροστά στην λαίλαπα των αντεργατικών μέτρων, να μεγαλώνουν οι προβληματισμοί και τα αδιέξοδα πολλών αγωνιστών που συγκινούνται όλο και λιγότερο από τις «νίκες» των εκλογικών ποσοστών, όταν το εργατικό κίνημα πηγαίνει από ήττα σε ήττα παρά το ελπιδοφόρο ρεύμα της κοινωνικής αμφισβήτησης.

Δεν μπορεί να υπάρξει οποιασδήποτε μορφής υπέρβαση της κρίσης προς όφελος της εργατικής τάξης ούτε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε από μια αριστερή κυβέρνηση εντός του καπιταλισμού, ούτε από μια λαϊκή οικονομία - εξουσία - αυτοδύναμη εθνική οικονομική ανάπτυξη στο έδαφός του. Η υπέρβαση της κρίσης προς όφελος της εργατικής τάξης προϋποθέτει την ανατροπή του καπιταλισμού. Σε αυτήν την κατεύθυνση αναγκαία είναι  η ανάπτυξη επαναστατικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα και στο κίνημα της νεολαίας, η συγκρότηση κοινωνικό-πολιτικού μετώπου, η συσπείρωση των πρωτοπόρων αγωνιστών του κινήματος σε επαναστατική κομμουνιστική οργάνωση. Αυτή η ανατροπή δεν μπορεί να είναι απλή επίκληση αλλά απαιτεί συγκεκριμένη τακτική που θα οδηγεί σε αυτήν την κατεύθυνση. Αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την  άμεση έξοδο από την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ως συμβολή στο σπάσιμο των «αδύνατων κρίκων» του διεθνούς πλέγματος του κεφαλαίου και στον αγώνα των εργατικών τάξεων σε όλη την Ευρώπη.

Η έξοδος από την ΕΕ είναι προϋπόθεση σήμερα για να υπάρξει οποιοδήποτε πολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης με προοπτική. Ο στόχος αυτός δεν μπορεί ούτε πρόκειται να στηριχτεί από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ που από καιρό έχουν διαλέξει στρατόπεδο. Είναι περισσότερο από ποτέ σήμερα αναγκαία η συγκρότηση του εργατικού κινήματος σε ανεξάρτητο – από την αστική πολιτική– κέντρο αγώνα που θα συμβάλει στην πολιτική πάλη της εργατική τάξης. Με διαδικασίες βάσης των σωματείων, επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς, κινήματα ανυπακοής που μπορούν να ενοποιηθούν σε πανελλαδικό και διακλαδικό επίπεδο και να διεκδικήσουν τη μετατροπή τους σε  «κοινοβούλιο» των αγωνιζομένων εργατών. Ένα τέτοιο «κοινοβούλιο» θα διεκδικήσει και θα παλέψει τους πολιτικούς στόχους του κινήματος: την έξοδο από την ΕΕ, την πάλη για την ανατροπή κάθε αντεργατικής κυβέρνησης και πολιτικής και την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας.

Στην  βάση όλων των παραπάνω κατευθύνσεων και στην ανάγκη αυτές να συγκροτηθούν και με αυτοτελή τρόπο η σύσκεψη κατέληξε στη συγκρότηση της πολιτικής συλλογικότητας Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς και στις εξής αποφάσεις: τη δημιουργία οργανώσεων βάσης καταρχήν σε τοπικό επίπεδο και στην εκλογή συντονιστικής επιτροπής. Τη διεξαγωγή ιδρυτικής πανελλαδικής συνδιάσκεψης το επόμενο φθινόπωρο με εισήγηση σχέδιο διακήρυξης που θα  δημοσιοποιηθεί μέχρι τέλος Μαΐου  και τη διοργάνωση ανοιχτών συσκέψεων στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Το κάλεσμα σε όλους τους συναγωνιστές που θέλουν έμπρακτα να συμβάλλουν στην πάλη για την επαναστατική αριστερά της εποχής μας να συμμετέχουν ισότιμα, να στηρίξουν και να ενταχθούν σε αυτήν την προσπάθεια. Την συνδιοργάνωση, μαζί με άλλες δυνάμεις, πολιτικού - πολιτιστικού διημέρου σε Αθήνα - Πάτρα - Θεσσαλονίκη, στα τέλη Μαΐου, σαν ένα πρώτο βήμα για το διάλογο για τις πολιτικές πρωτοβουλίες και τη μετωπική συγκρότηση της επαναστατικής αριστεράς. Τη δημιουργία ιστοσελίδας και τη στήριξη της ηλεκτρονικής Μαρξιστικής επιθεώρησης PRAXIS, που θα κυκλοφορήσει και σε έντυπη μορφή μέχρι τέλος του χρόνου.

Αθήνα  18-04-2011

Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς – K.E.A.

http://epanastatikiaristera.blogspot.com/ 

http://wwwpraxisred.blogspot.com/