Μέτωπο ή Κόμμα;

Tου Βασίλη Λιόση

Η καπιταλιστική κρίση μπορεί να φέρει κινηματικές εξάρσεις, επαναστατικά ξεσπάσματα ή αναδίπλωση και μιζέρια.

Ταυτόχρονα και σε συνάρτηση με τα προηγούμενα προκαλεί πλήθος συζητήσεων για το επαναστατικό κόμμα και την ανάγκη συγκρότησης κοινωνικοπολιτικών μετώπων.

Μαρξισμός – Αναρχισμός, συζήτηση στην Αθήνα

Μαρξισμός & Αναρχισμός (συζήτηση) 

Ομιλητές:

Κώστας Χαριτάκης- Εφημερίδα Δράση

Θοδωρής Βελισσάρης- Πλατύπους 

Σπύρος Κουρούκλης- Στάσει Εκπίπτοντες

Γιάννης Ευσταθίου- Νέο Αριστερό Ρεύμα

Κοινωνικός Χώρος Nosotros

Θεμιστοκλέους 66 Εξάρχεια

Παρασκευή 6 Ιουνίου 7:00μμ

ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Φαίνεται πως υπάρχουν ακόμη μόνο δύο ριζοσπαστικές ιδεολογίες: ο αναρχισμός και ο μαρξισμός. Αναδύθηκαν από την ίδια χοάνη – τη βιομηχανική επανάσταση, τις ανεπιτυχείς επαναστάσεις το 1848 και το 1871, έναν αδύναμο φιλελευθερισμό, την συγκεντροποίηση της κρατικής εξουσίας, την άνοδο του εργατικού κινήματος και την υπόσχεση του σοσιαλισμού.

marxists.org ελληνικό τμήμα

Φίλες και φίλοι της Μαρξιστικής Σκέψης,

Σας ενημερώνουμε ότι η ομάδα του περιοδικού μας ανέλαβε πρόσφατα το Ελληνικό Τμήμα του ΜΙΑ, του Marxists Internet Archive (http://www.marxists.org/).

To Marxists Internet Archive είναι η βασική ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του μαρξισμού στο Διαδίκτυο. Εκεί υπάρχουν συγκεντρωμένα τα έργα των κλασικών του μαρξισμού, αλλά και πολλών άλλων επιφανών μαρξιστών, σε 62 γλώσσες (περιλαμβάνει πάνω από 720 συγγραφείς).

Ολετήρας “κάλπικης” αυταπάτης

Ο ορυμαγδός πολιτικών μηνυμάτων, και η σαπίλα της “δημοκρατίας της κάλπης” μετατρέπουν την κάθε ημέρα, την κάθε πολιτική στιγμή, σε μια αδυσώπητη μάχη με τα αυτονόητα, για κάθε αριστερό άνθρωπο και για κάθε κομμουνιστή. Ας δούμε κάποια σημεία που πρέπει να θεωρούνται εκ των ων ουκ άνευ : 

Η αριστερή κυβέρνηση, η εργατική κυβέρνηση, και η κοινοβουλευτική νεκροφιλία

Το τεχνητό πολιτικά δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, γεννά και την επίσης απάντηση-φενάκη περί της δυνατότητας μιας αριστερής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει, την συντριβή της ζωής του κόσμου της εργασίας. Η αριστερή κυβέρνηση- για το καλό του λαού και του τόπου- δεν είναι παρά μια επιδίωξη ταξικού βολέματος μιας αριστερής “σέχτας” μικροαστών και μεσοαστών, που ούτε καν μπορούν να διανοηθούν, μια κοινωνία χωρίς αφεντικά, κράτος και αστικό κοινοβούλιο. Δεν είναι παρά θλιβερά γεννήματα μιας αστικής δημοκρατίας, που “κατασκευάζει” νέο πολιτικό προσωπικό, ώστε να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη διαιώνισή της.

Καμιά αριστερή κυβέρνηση

Λένιν: H προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι

Γράφτηκε: τον Οχτώβρη του 1918 από τον Λένιν ενάντια στις ρεφορμιστικές συκοφαντίες του Καρλ Κάουτσκι κατά των Μπολσεβίκων

Πηγή: Εκδόσεις «Προμηθέας» 1966 – «Νέοι Στόχοι» 1973
Επιμέλεια - Σύνταξη: ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΘΩΜΑΔΑΚΗΣ
HTML Markup: Θ. Θωμαδάκης - Ι. Κουκλάκης για τα Μαρξιστικά Βιβλία στο INTERNET, 10 Γενάρη 2010

---

Μετάφραση: Λ. Μιχαήλ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η μπροσούρα του Κάουτσκι «Η Δικτατορία του Προλεταριάτου», που εκδόθηκε τελευταία στη Βιέννη (Wien, 1918, lgnaz Brand, 64 σελίδες), δίνει το πιο χτυπητό παράδειγμα της ολοκληρωτικής κ’ επαίσχυντης χρεοκοπίας της Δεύτερης Διεθνούς –χρεοκοπίας που από πολύν καιρό μιλούν γι’ αυτήν όλοι οι τίμιοι σοσιαλιστές όλων των χωρών. Το ζήτημα της προλεταριακής επανάστασης μπαίνει σήμερα πρακτικά στην ημερήσια διάταξη σε μια ολόκληρη σειρά κρατών. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να αναλύσουμε τα σοφίσματα του αποστάτη και την ολοκληρωτική απάρνηση του μαρξισμού από τον Κάουτσκι.

Πρέπει πρώτα - πρώτα να υπογραμμίσουμε ότι αυτός που γράφει τις γραμμές αυτές, από τις αρχές του πολέμου αναγκάστηκε πάρα πολλές φορές να επιστήσει την προσοχή πάνω στη ρήξη του Κάουτσκι με το μαρξισμό. Αφιέρωσα σ’ αυτό το θέμα στα 1914-1918 μια σειρά από άρθρα στο «Σοσιαλδημοκράτη» και στον «Κομμουνιστή», που έβγαινε τότε στο εξωτερικό. Τα άρθρα αυτά συγκεντρώθηκαν στον τόμο των Γ. Ζινόβιεφ και Ν. Λένιν «Ενάντια στο Ρεύμα», Πετρούπολη, 1918 (550 σελίδες), που εκδόθηκε από το Σοβιέτ της Πετρούπολης. Μίλησα ακόμα για τον «καουτσκισμό» σε μια μπροσούρα που γράφτηκε στη Γενεύη στα 1915 και μεταφράστηκε τον ίδιο χρόνο γαλλικά και γερμανικά.

«Ο Κάουτσκι, η υπέρτατη αυθεντία της Δεύτερης Διεθνούς, δείχνει με τον πιο τυπικό και τον πιο έντονο τρόπο πως ο μαρξισμός, που αναγνωρίζεται από μερικούς στα λόγια, μετατρέπεται στην πραγματικότητα σε “στρουβισμό”ή σε “μπρεντανισμό”δηλαδή στη φιλελεύθερη εκείνη αστική διδασκαλία που δέχεται την “ταξική”πάλη του προλεταριάτου, φτάνει, να μην τραβάει ως την επανάσταση και που αντιπροσωπεύεται κυρίως από το Ρώσο συγγραφέα Στρούβε και το Γερμανό οικονομολόγο Μπρεντάνο. Ένα άλλο τέτοιο παράδειγμα βρίσκουμε στον Πλεχάνοφ.

Χάρη σε μια ολόκληρη σειρά από φανερά σοφίσματα, ξεριζώνουν από το μαρξισμό τη ζωντανή επαναστατική του ψυχή, δέχονται το παν στο μαρξισμό έξω απ’ τις μέθοδες της επαναστατικής πάλης, την προπαγάνδα, την προετοιμασία αυτής της πάλης και τη διαπαιδαγώγηση των μαζών προς αυτή την κατεύθυνση.

Περιφρονώντας κάθε αρχή ο Κάουτσκι “συμφιλιώνει”τη θεμελιακή σκέψη του σοσιαλσοβινισμού, δηλαδή την αποδοχή της εθνικής άμυνας στον τωρινό πόλεμο, με μια διπλωματική και απατηλή παραχώρηση στους αριστερούς, όπως είναι η αποχή από την ψήφιση των πολεμικών πιστώσεων ή μια προφορική δήλωση αντιπολίτευσης κτλ. Ο Κάουτσκι που έγραψε στα 1908 ένα ολόκληρο βιβλίο για το πλησίασμα της εποχής των επαναστάσεων και για τους ακατάλυτους δεσμούς ανάμεσα στον πόλεμο και την επανάσταση, ο Κάουτσκι που υπόγραψε το 1912 το «Μανιφέστο της Βασιλείας» για την επαναστατική χρησιμοποίηση του επερχόμενου πολέμου, αναλαβαίνει σήμερα την υποχρέωση να δικαιολογήσει και να εξωραΐσει το σοσιαλσοβινισμό. Σαν τον Πλεχάνοφ κι αυτός, σμίγει με την αστική τάξη για να γελοιοποιήσει κάθε ιδέα επανάστασης, κάθε δράση που αποβλέπει στην άμεση επαναστατική πάλη.

Η εργατική τάξη δε μπορεί να φτάσει στον αντικειμενικό της σκοπό που είναι η παγκόσμια επανάσταση, αν δεν κηρύξει έναν αμείλιχτο πόλεμο σ’ αυτούς τους χωρίς χαρακτήρα αποστάτες, στους υποταχτικούς αυτούς υπηρέτες του οπορτουνισμού, που, εξευτελίζουνε σ’ ανήκουστο βαθμό τη μαρξική θεωρία. Ο καουτσκισμός δεν είναι παιδί της τύχης είναι το κοινωνικό προϊόν των αντιφάσεων της Δεύτερης Διεθνούς που συνδυάζει την τυπική πίστη στο μαρξισμό με μια πραγματική υποταγή στον οπορτουνισμό», (Γ. Ζινόβιεφ και Ν. Λένιν: «Ο Σοσιαλισμός και ο Πόλεμος», Γενεύη 1915, σελίδες 13-14).

Ρόζα Λούξεμπουργκ, τι σου ’χω φυλαγμένα...

Άι, Ρόζα Λούξεμπουργκ, τι σου ’χω φυλαγμένα,

πάνω στο κάρρο σ’ είδα στα εννιακόσια εφτά.

Εγώ τότε κοιμόμουνα στο φως τού εικοσιένα

κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά

Καμιά φορά θα έπρεπε, ίσως, να γίνεται πιο ξεκάθαρο, πως οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση σήμερα πραγματοποιείται σε μια εποχή που αλλάζει τον χαρακτήρα της κοινωνίας ραγδαία και οριστικά. Αν μετά τη δεκαετία του ’90 οι γκουρού της οικονομίας κήρυξαν το τέλος της ιστορίας, ήρθε σήμερα η εποχή που καλούνται να απαντήσουν σε μία κρίση που επανορίζει όλες τις κοινωνικές σχέσεις ως ιστορικές παγιώσεις.

Δεν έχει περάσει πολύ παραπάνω από ένα έτος, όταν τα κράτη προειδοποιήθηκαν πως το τεράστιο εξωτερικό χρέος τους είναι συγκρίσιμο με τις παραμονές του Β’ Παγκόσμιου. Έχουμε, λοιπόν, όλοι επιδοθεί σε ένα αιματηρό αγώνα, όμως τι ακριβώς είναι αυτό που προσπαθούμε να διασωθεί;

3ο Συνέδριο ΝΑΡ - Διάλογος: Nα αναγνωρίσουμε καταρχήν τη στασιμότητα στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης στο βαθμό που θα θέλαμε

«Να καλωσορίσουμε στην Έρημο του Πραγματικού[1]»

Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσουμε αυτή τη συζήτηση, αναγνωρίζοντας ότι τα χαρακτηριστικά της τελευταίας πενταετίας συνιστούν μια εντελώς καινούρια κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο· κατάσταση που χαρακτηρίζεται από τη βίαιη έκρηξη των αντιφάσεων του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και την δομική συστημική κρίση που παράγει. Ειδικά, όμως, στην Ελλάδα, που νοηματοδοτεί συνολικά, την πειραματική διαδικασία επαναθεμελίωσης των στρατηγικών και τακτικών επιλογών του κεφαλαίου, στην απόπειρά του να επαναπροσεγγίσει την κερδοφορία του, ξεπερνώντας την εγγενή κρίση που ανά ιστορικά διαστήματα και με ποικίλους τρόπους εμφανίζει, οι αντιφάσεις παίρνουν εκτεταμένη διάσταση. Λειτουργούν ταυτόχρονα, ως παράδειγμα εφαρμογής ενός νέου συνολικού προτύπου που σαρώνει στο πέρασμά του κοινωνικές κατακτήσεις, αναδιαμορφώνει την κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης και επιχειρεί να εμπεδώνεται συστηματικά –μέσω και της καταστολής- η υποταγή στις υπό διαμόρφωση νέες καπιταλιστικές ανάγκες.

Επιχειρώντας όμως να μην επεκταθούμε σε μια ανακύκλωση της συζήτησης για τη φύση και τα χαρακτηριστικά της δομικής κρίσης του σύγχρονου καπιταλισμού, νομίζουμε πως η

Το ασίγαστο πάθος της αναζήτησης

Με αφορμή το θάνατο του φιλόσοφου Κοστάντσο Πρέβε*

του Κώστα Χαριτάκη

Ήταν δεκαετία του 1990, η δεκαετία της “έκλειψης του κομμουνισμού”, όταν ο Κοστάντσο Πρέβε αποφάσισε να αναμετρηθεί με τη “μελαγχολία της κατάρρευσης” ανοίγοντας τους ασκούς της αναζήτησης με μια ριζική φιλοσοφική και πολιτική επανεκτίμηση του μαρξισμού και του κομμουνιστικού κινήματος. Άκρως τολμηρό εγχείρημα, αν αναλογιστεί κανείς ότι κυρίαρχες στάσεις της εποχής ήταν η συμφιλίωση με τον επελαύνοντα καπιταλισμό και η υποταγή στο “τέλος της ιστορίας”, αλλά και τα απονενοημένα διαβήματα άμυνας με ακόμη πιο δογματικό κλείσιμο στις “γραφές” και πεισματώδη επιστροφή στις “παραδόσεις”.

Αν και μαρξιστής φιλόσοφος, δεν υπέκυψε στην ευκολία τού να φορτώσει τα δεινά του ιστορικού κομμουνισμού στην “κακή εφαρμογή του μαρξισμού από τους επιγόνους”, αλλά προσπάθησε να

3ο Συνέδριο ΝΑΡ - Διάλογος: Για την επαναστατική σχέση κινήματος/μετώπου/κομμάτων

Του Δημήτρη Αργυρού

Την επανάσταση δεν την κάνει ένα κίνημα, ένα μέτωπο, πολύ λιγότερο δεν την κάνει ένα κόμμα ή μια επαναστατική οργάνωση, όσο αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι η  ύπαρξη ενός επαναστατικού κόμματος/ οργάνωσης, μετώπου και κινήματος στην αυτονομία τους και στην διαλεκτική και για αυτό το λόγο αντιφατική ενότητα τους. Η επανάσταση πραγματοποιείται όταν οι αντικειμενικές και οι επαναστατικές  συνθήκες πρόσκαιρα  συναντηθούν και μιλήσουν με την γλώσσα του μέλλοντος, με την γλώσσα των νέων αντιφατικών και αντιθετικών δυνατοτήτων που σήμερα είναι τεράστιες. Δηλαδή όταν συναντιούνται με τον άλλο κόσμο που κτίζεται μέσα στο παλαιό.   

Όχι μόνο όταν το πράγμα δεν πάει άλλο, όχι μόνο όταν οι «από πάνω» δεν έχουν να προτείνουν κάτι θετικό, μα και οι «από κάτω» και οι πολιτικές δυνάμεις έχουν να προτείνουν κάτι άλλο, έχουν ένα συγκεκριμένο συνολικό οραματικό σχέδιο.

Μικροαστοί: Τα παράσιτα της “καπιταλιστικής ευημερίας”, σε “διαθεσιμότητα”

Η περίοδος της “καπιταλιστικής ευημερίας” που διέγραψε στην Ελλάδα τον κύκλο της από τα μέσα της δεκαετίας του 90 μέχρι και το 2008, δημιούργησε μια κάστα παρασίτων που έθρεψε και τράφηκε από το καπιταλιστικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα, καθώς το ίδιο είχε ανάγκη, μέτριων παρατρεχάμενων σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής.

Οι συνδαιτυμόνες της σαπίλας της καπιταλιστικής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, είχαν βρει την θέση τους, στην δημοσιογραφία, στην τέχνη, στα πανεπιστήμια, στον κρατικό μηχανισμό, αποτελώντας την κρίσιμη μάζα που χρειάζονταν η αστική εξουσία για διατηρήσει και επεκτείνει την ηγεμονία της. Οι δημοσιογράφοι λειτούργησαν ως γραφείο τύπου του μονόδρομου του "ελληνικού καπιταλιστικού θαύματος". Οι επιστήμονες μετατράπηκαν σε managers και πνίγηκαν μέσα στον πακτωλό των ευρωπαϊκών κονδυλίων, παράγοντας τεχνογνωσία προς όφελος του “επιχειρείν”. Οι διάφοροι ειδήμονες στελέχωσαν τα πόστα του δημοσίου τομέα, συμβάλλοντας στην απρόσκοπτη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού προς όφελος των εργοδοτών-ευεργετών τους.

Ο ταξικός πόλεμος και η κρίση του υπαρκτού συνδικαλισμού

Έχει αρκετές φορές, και με διάφορους τρόπους, επισημανθεί ότι αυτό που διαδραματίζεται τα τελευταία 4 χρόνια στην ελληνική κοινωνία δεν είναι τίποτα λιγότερο από έναν πόλεμο. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον ότι εκείνοι που περισσότερο επίμονα τονίζουν πως όντως πρόκειται για κάποιου είδους πόλεμο είναι οι ίδιοι οι αστοί πολιτικοί: κάπως έτσι δεν δικαιολογούνται, στα δελτία των οχτώ, από το 2009 και μετά, οι έκτακτες νομοθεσίες;

Κάτω, όμως, από τις δραματικές εκκλήσεις για συστράτευση, που κατακλύζουν το δημόσιο λόγο, αλλά και κάτω από τις οιμωγές περί των αδιεξόδων της μνημονιακής πολιτικής, που βρίσκει κανείς εν αφθονία στις αριστερές εφημερίδες και ιστοσελίδες, υπάρχει κάτι που μονίμως απωθείται, που μονάχα εμμέσως ή από σπόντα εκδηλώνει την πραγματικότητά του: ο ξεκάθαρα, αμείλικτα, ταξικός χαρακτήρας αυτού του πολέμου. Ξένοι δανειστές και Έλληνες πολίτες, δυνάστες τοκογλύφοι και ανυπότακτος λαός, ανεύθυνοι επιχειρηματίες και ξεζουμισμένοι βιοπαλαιστές, όλες αυτές οι κοινότυπες, σχεδόν γελοιογραφικές αναπαραστάσεις εμφανίζονται καταιγιστικά, και σε χίλιες δυο παραλλαγές, πάνω στην επιφάνεια της αδιάκοπα ανοιχτής οθόνης, συσκοτίζοντας το γεγονός ότι είναι η εγχώρια

Η αέναη επικαιρότητα του εξεγερσιακού Οκτώβρη του 1917

Οκτώβρης 1917: Επανάσταση ή πραξικόπημα;

Οι προλεταριακές επαναστάσεις –θα πει ο Μαρξ στη 18η Μπρυµαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη– κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τους τον εαυτό, διακόπτουν κάθε τόσο την ίδια τους την πορεία, ξαναγυρίζουν σ’ εκείνο που φαίνεται ότι έχει πραγµατοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, περιγελάνε µε ωµή ακρίβεια τις µισοτελειωµένες δουλειές, τις αδυναµίες και τις ελεεινότητες των πρώτων τους προσπαθειών, φαίνονται να ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους µόνο και µόνο για να του δώσουν την ευκαιρία να αντλήσει καινούργιες δυνάµεις από τη γη και να ορθωθεί πάλι πιο γιγάντιος µπροστά τους, οπισθοχωρούν συνεχώς µπροστά στην ακαθόριστη απεραντοσύνη των σκοπών τους, ώσπου να δηµιουργηθεί η κατάσταση η οποία κάνει αδύνατο κάθε ξαναγύρισµα και όπου οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδηµα.

Η αυθεντικότερη –κατά τη γνώµη µας– εκδοχή της πρωτόγνωρης εκείνης ιστορικής περιπέτειας που περιγράφει ο Μαρξ µε τα παραπάνω λόγια είναι η Ρωσική Επανάσταση που ξεσπά τον Οκτώβρη του 1917: το πλέον τολµηρό και γοητευτικό εγχείρηµα του ανθρώπου να αναµετρηθεί µε την ταξική και αλλοτριωτική οργάνωση της ζωής του, παρεµβαίνοντας στο κρίσιµο και ριψοκίνδυνο πεδίο της ιστορικής απελευθερωτικής πράξης. Αυτοί που τώρα επεµβαίνουν δραστικά και ιερόσυλα στο πεδίο της ιστορίας, διεκδικώντας τη ριζική ανατροπή του ορίζοντά της, ήταν ως εκείνη τη «στιγµή» οι «ανυποψίαστοι» και «ανήµποροι» αχθοφόροι της, όπως άλλωστε συνήθως συµβαίνει, τόσο στο συλλογικό όσο και στο ατοµικό-προσωπικό επίπεδο.

Οι κολασµένοι της ρωσικής κοινωνίας, µιας κοινωνίας που αποτελεί την πιο εκρηκτική

“Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι , αντάμα”

Η ελληνική αστική δημοκρατία, και ο "ναός" της δημοκρατίας τους, δεν αποτελούν παρά μια βρωμερή μάζωξη ακροδεξιών και τυχάρπαστων αριστερών, “μαστόρων” στην κυβίστηση και στο τσαλαβούτημα, στα δυσώδη απόνερα της αστική δημοκρατίας. Μιας αστικής δημοκρατίας που στις μέρες μας είναι αστική καπιταλιστική χούντα, που αξιοποιεί το κοινοβούλιο για να περιβάλλει με το γράμμα του αστικού νόμου τα φασιστικά νομοθετικά της διατάγματα.

Ο κοινοβουλευτικός εσμός των συριζαίων που σκιαμαχεί με τον ακροδεξιό συρφετό του Σαμαρά δεν αποτελούν παρά γρανάζια ενός συστήματος που συνεχίζει να λειτουργεί απρόσκοπτα, ενώ οι εργαζόμενοι και η νεολαία βιώνουν την απόλυτη εξαθλίωση. Όταν η ιστορία κάνει πλάκα, παράγει τερατούργηματα “διπόλων” σαν αυτό που βιώνουμε όπου ο ακροδεξιός και ο γιαλαντζί αριστερός σκυλεύουν το σώμα της εργατικής τάξης, σε μια προσπάθεια είτε να διατηρηθούν είτε να αναρριχηθούν στην διαχείριση της αστικής εξουσίας.

Οκτωβριανή Επανάσταση: η «νικηφόρα» επανάσταση που συνεχίζει να αλλάζει τον κόσμο, αν και η ίδια στο τέλος «έχασε»

Αρχές Νοέμβρη, και σε φιλικά μπλοκ και εφημερίδες της Αριστεράς διαβάζω αφιερώματα για την μεγάλη, για την πολύ μεγάλη, Οκτωβριανή Επανάσταση.  Για την επανάσταση που άνοιξε τον 20^ου αιώνα,  απαντώντας με σωστό τρόπο στα ζητήματα της ιμπεριαλιστικής- καπιταλιστικής επιβολής και επέκτασης και έκλεισε, με τον τρόπο που έκλεισε, διότι δεν κατάφερε να απαντήσει στα ερωτήματα που έβαζε το νέο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί σε υπερασπιστή της προηγούμενης φάσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μια απέλπιδα απόπειρα η σοβιετική άρχουσα τάξη να κρατήσει τα ηνία της εξουσίας και τα προνομία της και ταυτόχρονα να ενταχθεί στο παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, μετατρεπόμενη σε κλασική αστική τάξη.  Μόνο που η ίδια δεν ήταν μια κλασική αστική τάξη, ούτε σε αυτό  το νέο στάδιο θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια κλασικού τύπου αστική τάξη. Έτσι η Ρώσικη κοινωνία έζησε μια καταστροφική δεκαετία 1990-2000, μέχρι ο κρατικός καπιταλιστικός μηχανισμός και η μυστικές υπηρεσίες ακολουθήσουν το παράδειγμα της Κινέζικης κομματοκρατίας και ελέγξουν το παιχνίδι της μετάβασης στο παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

Η Πολιτική του Ενιαίου Μετώπου και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το συμπλήρωμα της ανάρτησης Ένας Ρούσης δεν φέρνει τη συμπόρευση...Αυτό το ΣΧΕΔΙΟ Β ποιος θα το πάρει;;

Του Παραναγνώστη

Δεν πάει πολύς καιρός όταν σε τούτο εδώ το ιστολόγιο διατυπωνόταν ένα μάλλον ρητορικό ερώτημα για το κατά πού πράγματι τραβάει η μετωπική πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Έχουμε λοιπόν ρητορική του «από τα κάτω» και πρακτική του «από τα πάνω»;

Το καλοκαιράκι πέρασε, το φθινόπωρο άρχισε απεργιακά, η επίθεση της άρχουσας τάξης συνεχίζεται αμείωτα και ο χειμώνας προβλέπεται δριμύς. Η κινητικότητα στις συνεννοήσεις ομάδων και κινήσεων δεν σταμάτησαν σε επίπεδο κορυφής. Από τα κάτω όμως τίποτα. Ή λιγότερο κι από τίποτα: σιγή ασυρμάτου.

Κι αυτό όμως το από τα πάνω εγχείρημα φαίνεται να αποτυγχάνει, τουλάχιστον κατά τον βασικό του αποδέκτη, το Σχέδιο Β. Η όλη διαδικασία έγινε σχεδόν εν κρυπτώ και οι κριτικές σε αυτό το γεγονός δεν είναι καθόλου άδικες. Είναι πάντως καθόλα εξηγήσιμες, αν στο εναρκτήριο μας ερώτημα απαντήσουμε ναι, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρησιμοποιεί τη ρητορική του «από τα κάτω» για να ακολουθήσει πρακτικά την πολιτική του «από τα πάνω». 

Είμαι Αυτόνομος(;) Μια σύντομη ανατομία της σύγχρονης δημοκρατικής αυταπάτης

Αναδημοσίευση από τον Παραναγνώστη

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα πυροδότησε πολλές συζητήσεις. Η πιό εντυπωσιακή ήταν η συζήτηση που ξεκίνησε σε ζητήματα δημοκρατίας. Η δημοκρατικότητα ξεχείλιζε από τα στόματα και τα λόγια, κάθε εφημερίδας, κάθε καναλιού κάθε ανθρώπου. Ο πυρήνας κάθε δημοκρατικής σκέψης είναι η έννοια της ατομικής ελευθερίας, της ατομικής επιλογής και της ατομικής πολιτικής αυτονομίας. Πυρήνας κάθε δημοκρατικής διαδικασίας είναι οι ατομικές ελευθερίες και αυτονομίες και ο σεβασμός σε αυτές. Το άθροισμα αυτών των “αμοιβαίων σεβασμών” βιώνεται ως δημοκρατική ελευθερία συνολικά(σε κοινωνικό επίπεδο). Μπορούμε όμως να είμαστε πραγματικά αυτόνομοι ή ελεύθεροι; Είναι τελικά εκεί το ζητούμενο;

                       

Μέσα σε όλες τις συζητήσεις που έχει εκκινήσει η αντίφαση της κρίσης έχει αναδειχτεί τον τελευταίο καιρό, κυρίως από την διάρκεια του κινήματος των πλατειών και μετά, το υποκείμενο του αυτόνομου [1]. Ενάντια σε καθοδήγηση από κόμματα, ενάντια σε γραμμές και κατευθύνσεις, ο κόσμος προσπαθεί να ζήσει ελεύθερα(;). Κυρίως από την περίοδο των αγανακτισμένων και μετά αυτό έγινε πολύ έντονο ακόμα και στις καθημερινές συζητήσεις. Ακόμα πιο έντονο έγινε με τις συζητήσεις για τον Παύλο Φύσσα…..

τα αρσενικά που χτυπάνε και ο απελευθερωμένος άνθρωπος

Του Δημήτρη Αργυρού

Ναι είμαστε και πολύ αρσενικά, χαστουκίζουμε γυναίκες που κρατιούνται σε αστυνομικά τμήματα και ΑμεΑ στο δρόμο, όπως ο «φίλος» μου ο Καμπέρης την αφεντιά μου και την Άλεξ, λίγα χρονάκια πριν.  Είμαστε πολύ μάτσο άνδρες στήνουμε δολοφονικές ενέδρες, 30 εναντίον ενός.  Και φυσικά αποφεύγουμε σαν ο διάολος το λιβάνι, την ανοικτή σύγκρουση, την σύγκρουση ίσιος προς ίσιο.  Είπαμε είμαστε άνδρες με βαριά εργαλεία στα αχαμνά, γαμούμε και δέρνουμε και σε όποιον αρέσει, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε, και μόκο γιατί  μπορεί να είναι η σειρά σου.  

Δεν ξέρω αν το αριστοκρατικό μοντέλο του ήρωα- πολεμιστή της κλασικής αρχαιότητας  είχε τέτοιες μη-ανδρικές συμπεριφορές, σίγουρα διαβάζοντας για τους ιππότες τροβαδούρους του μεσαίωνα, άλλη εικόνα μου έδιναν. Σίγουρα πιο εξευγενισμένη, μες στην συνολικότερη βαρβαρότητα του μεσαίωνα ή και πάλι δεν ήταν τόσο χάλια τα πράγματα.  Μπορεί όμως η ελληνική αρχαιότητα, η κλασική αρχαιότητα  να τα είχε. Άνδρες και οι αρχαίοι Έλληνες, ιδιαίτερα οι σπαρτιάτες.  Αυτοί δεν έστηναν ενέδρες στους είλωτες για να τους κρατήσουν υποταγμένους;; Ναι πολύ αριστοκράτες δεν λέω, ολιγάρχες της κακιάς, της πολύ κακιάς ώρας, παρά αριστοκράτες.

Ενιαίο Μέτωπο vs Λαϊκό Μέτωπο

Αναδημοσίευση από τον Εργάτη

“Συμπόρευση”, Αλιέντε και κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Η απόφαση για συμμετοχή της κ.ο. Ανασύνταξη στη “συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών…” καθώς και η ιδεολογική – ιστορική επιχειρηματολογία για τη στήριξη της, όπως αυτή εκφράστηκε με αρθρογραφία του γραμματέα της ΠΕ, αποτελεί μια ρεφορμιστική πολιτική επιλογή που βρίσκεται σε αντίθεση με τις αποφάσεις της τελευταίας τακτικής συνδιάσκεψης της οργάνωσης και σηματοδοτεί την προσχώρηση σε ιδεολογικές αντιλήψεις αντίθετες με τις θεμελιακές – ιδρυτικές – προγραμματικές θέσεις της κ.ο. Ανασύνταξη. 

Το μεταβατικό πρόγραμμα το οποίο επεξεργάστηκε η κ.ο. Ανασύνταξη στην 3η της συνδιάσκεψη ως βάση για τη δημιουργία ενιαίου πολιτικού μετώπου, στη διάρκεια των τελευταίων τριών χρόνων υιοθετήθηκε διακηρυκτικά από διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς. Στις περισσότερες ωστόσο περιπτώσεις το πρόγραμμα αυτό ακρωτηριαζόταν μέσα από διάφορες διασταλτικές διατυπώσεις, ερμηνείες και χρήσεις. Η κ.ο Ανασύνταξη θεωρούσε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ “ταλαντευόμενη δύναμη του μεταβατικού προγράμματος” ακριβώς επειδή δυνάμεις στο εσωτερικό της συνέδεαν το πρόγραμμα με ρεφορμιστικές κατευθύνσεις (πχ Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου), ακρωτηρίαζαν βασικά σημεία του όπως η έξοδος από ευρώ/ΕΕ/ΝΑΤΟ με διατυπώσεις που είχαν “αντι-ευρώ” αλλά όχι και “αντί-ΕΕ” χαρακτήρα ή ταύτιζαν το μεταβατικό πρόγραμμα με διαχειριστικές κατευθύνσεις τύπου Αργεντινής. Τέτοιες ταλαντεύσεις στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκφράζονταν ειδικά από την ΑΡΑΣ καθώς και την ΑΡΑΝ. 

Η κ.ο. Ανασύνταξη επέμεινε πεισματικά στην ακριβή και ολοκληρωμένη διατύπωση του προγράμματος, ως αναγκαία εγγύηση για τον εργατικό χαρακτήρα του προγράμματος. Τα προγράμματα δεν είναι συμβολαιογραφικές πράξεις, είναι επιστημονική αποτύπωση ταξικών συμφερόντων.

Φ. Ένγκελς: Για την εξουσία

Πλήθος Σοσιαλιστών έχει εσχάτως εξαπολύσει μια συστηματική εκστρατεία ενάντια σε αυτό που αποκαλούν αρχή της εξουσίας. Επαρκεί να τους πούμε ότι κάθε πράξη είναι εξουσιαστική για αυτό καταδικαστέα. Αλλά επειδή αυτή η διαδικασία της κριτικής της εξουσίας έχει καταχραστεί τόσο, ώστε είναι πλέον απαραίτητο να δούμε το θέμα πιο συγκεκριμένα.

Η εξουσία με την έννοια που χρησιμοποιείται η λέξη εδώ σημαίνει η επιβολή της θέλησης ενός πάνω στην δική μας επιπρόσθετα η εξουσία προϋποθέτει την υποταγή. Τώρα, μιας και αυτές οι δύο λέξεις ακούγονται κάπως άσχημες, και η σχέση που αντιπροσωπεύουν είναι δυσμενής για το υποταγμένο μέρος, το ερώτημα είναι να εξακριβώσουμε αν υπάρχει τρόπος να απαλλαχτούμε από αυτήν, με δοσμένες τις συνθήκες της υπάρχουσας κοινωνίας, αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο η εξουσία δεν θα έχει κανένα σκοπό και κατά συνέπεια θα εξαφανιστεί.