Προτείνω λοιπόν να χαρακτηρίσουμε με
τον όρο «κομμουνισμό» [...] την υπόθεση ύπαρξης ενός τόπου τής σκέψης
όπου η ίδια η τυπική προϋπόθεση της φιλοσοφίας βρίσκει έρεισμα στην
πραγματική προϋπόθεση τής ύπαρξης μιας δημοκρατικής πολιτικής η οποία θα
αποκλίνει πλήρως από το υπαρκτό δημοκρατικό Κράτος. [...] Ο
«κομμουνισμός» αποτελεί εκείνη την υποκειμενική κατάσταση όπου, κατά
κάποιο τρόπο, θα είναι αδύνατη η διάκριση μεταξύ τής απελευθερωτικής
προοπτικής τής συλλογικής δράσης και των πρωτοκόλλων σκέψης που
απαιτούνται από την φιλοσοφία.
Θα αναγνωρίσετε φυσικά εδώ μια κάποια πλατωνική επιθυμία, η οποία όμως στο πλατωνικό κείμενο αφορούσε μόνο την αριστοκρατία των φυλάκων, ενώ εδώ διευρύνεται, ώστε να περιλάβει, στο σύνολό της, την λαϊκή συλλογικότητα. [...]
Όπως
γνωρίζετε, η θεμελιώδης πλατωνική διαίσθηση όσον αφορά το σημείο αυτό
δεν προχωράει πέρα από την πρόταση να ανατεθεί η διαχείριση των κρατικών
υποθέσεων σε μια αριστοκρατική κάστα φιλοσόφων που θα ζουν ενάρετο και
εγκρατή βίο, έναν βίο κομουνιστικής ισότητας, ο οποίος θα μπορούσε να
χαρακτηρισθεί (χρησιμοποιώντας μια μεταφορά δανεισμένη από τον Αϊνστάιν)
και ως «περιορισμένος κομμουνισμός». Το ζήτημα για μας είναι να περάσουμε από τη φιλοσοφία σ’ έναν γενικευμένο κομμουνισμό.
Alain Badiou, "Η αινιγματική σχέση φιλοσοφίας και πολιτικής"
Η έξοδος είναι υπόθεση όλων μας. Η
προσταγή «Βγείτε όλοι έξω!» αποτελεί τη θεμελιώδη μεταπολιτική φόρμουλα.
Τι θα συμβεί, λοιπόν, «αν μια μειοψηφική αριστοκρατία κατάφερνε μόνη
της να ανέβει στην κορφή και να απολαύσει εκεί την Ιδέα τού Αληθινού»;
Ο Πλάτωνας είναι κατηγορηματικός: αυτή η αριστοκρατική μειοψηφία οφείλει να κατέβει ξανά στο σπήλαιο.
Δεν προσδιορίζει τι είδους παιδεία θα πρέπει να έχουν λάβει, ώστε να
προτιμήσουν την κάθοδο. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οφείλουν να
επωμισθούν την καθολική τους ευθύνη, χωρίς να σκοτίζονται για τη «νίκη» ή την «ανταμοιβή» μιας «ιδιαίτερης ομάδας ανθρώπων».
Πρέπει, εξάλλου, να αλλάξουμε την ίδια την έννοια τής «νίκης»: η νίκη
συνιστά αναπόφευκτα καθολική νίκη, δεν θα μπορούσε να χρεωθεί σε μια
«φωτισμένη πρωτοπορία». Η παιδεία των μελών τής τελευταίας θα πρέπει
πάντως να στηρίζεται στα εξής τρία σημεία: α) πρέπει πρώτα να εγκαταλείψουν το «σπήλαιο»· β) στη συνέχεια, να κατέβουν ξανά και να μοιραστούν τα πάντα· και, γ) οφείλουν να εξασφαλίσουν περισσότερες εξόδους.
Αναφορικά με το τελευταίο σημείο, χρειάζεται να πασχίσουν για την
υλοποίηση τού πρώτου τύπου ρήξεων, αλλά επίσης και ρήξεων τού δεύτερου
τύπου, γιατί το μοιραίο λάθος για τους επαναστάτες θα ήταν να μετατραπούν σε μια νέα αριστοκρατία τής αριστεράς.
