3ο Συνέδριο ΝΑΡ - Διάλογος: να αποφύγουμε το μονόπλευρο προσανατολισμό στο θέμα του ευρώ και την εμπάθεια απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ

Το τρίτο συνέδριο του ΝΑΡ έχει στην ημερήσια διάταξη κρίσιμα ζητήματα προγράμματος, στρατηγικής και φυσιογνωμίας. Η αντιμετώπισή τους είναι εντελώς αναγκαία, αλλά δεν μπορεί να γίνει με αφηρημένο, θεωρητικό τρόπο, αποσπασμένο από την εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Η ισχυρή πιθανότητα απότομων εξελίξεων απαιτεί να επιταχύνουμε μια από καιρό αναγκαία αλλαγή νοοτροπίας, βάζοντας τη στρατηγική στο GPS και την πολιτική στο τιμόνι.

Τρεισήμισι χρόνια μετά την είσοδο στη Μνημονιακή κόλαση, βρισκόμαστε σε μια καμπή της ταξικής πάλης, με κεντρικό χαρακτηριστικό την «αδυναμία του ισχυρού, αδυναμία του αδύναμου». Παρά τις κατά καιρούς εξάρσεις του, το λαϊκό κίνημα εξακολουθεί να βρίσκεται

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς...ή αλλιώς "Το ξεβράκωμα του Μπάμπη"

Η Βενεζουέλα μπορεί να μη γνώρισε το σοσιαλισμό επί ημερών Chavez, Καραμανλής και Chavez να είναι σίγουρα ενδεχόμενα ασυμβίβαστα μεταξύ τους (όπως λέμε και στις πιθανότητες), το να βγαίνουν όμως τα παπαγαλάκια των αστών (Πρετεντέρης και Παπαδημητρίου) και να τον ταυτίζουν με δικτάτορα, ε, πάει πολύ... Αφήστε που, ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνεις "ρόμπα" στο πανελλήνιο:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και ο συνήθης ύποπτος Πέτρος Παπακωνσταντίνου

"Κριτική" στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ ασκεί ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου μέσα από το νέο του άρθρο που παραθέτουμε παρακάτω, την οποία και σχολιάζουμε σε αυτή την ανάρτηση. Ο σχολιασμός μας χωρίζεται σε δύο άξονες:

i) ΚΚΕ: Δείχνει να ενοχλείται (ο Π.Π.) και μάλιστα ιδιαίτερα από το χαρακτηρισμό του ΣΥΡΙΖΑ ως "σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία", λες και είναι κάτι διαφορετικό. Ενοχλείται επίσης που η σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται πιο συντηρητική από την αντίστοιχη της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ε, περαστικά!

Επιπλέον, σημειώνει την απουσία μεταβατικού προγράμματος, αναφέρεται στην Λαϊκή Συμμαχία παρουσιάζοντάς την (σωστά) ως άθροισμα μετώπων γύρω από το κόμμα (ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ κτλ) και μόνο, αποφεύγοντας όμως να μπει στην ουσία της πολιτικής πρότασης του ΚΚΕ (λαϊκή εξουσία), ενώ του αποδίδει επαναστατική πλειοδοσία.

Η πραγματικότητα όμως (και αυτό το γνωρίζουν οι σύντροφοι του ΝΑΡ) είναι ότι το ΚΚΕ είναι ένα συνεπές ρεφορμιστικό κόμμα (ιστορικά αποδεδειγμένο) και η λαϊκή εξουσία που προτείνει δεν είναι τίποτα άλλο παρά η νεκρανάσταση των καθεστώτων του αν-ύπαρκτου σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.

Σε κάθε περίπτωση, κριτική στο ΚΚΕ πρέπει να γίνεται (η δημοσιοποίηση των θέσεων ενόψει του 19ου Συνεδρίου του είναι μια καλή αφορμή) με όρους εργατικής πολιτικής αντί πολιτικού κουτσομπολιού και με την αποφυγή παραθύρων για παρερμηνείες (;) (π.χ. για τους αγανακτισμένους), κάτι που επιφυλασσόμαστε να πράξουμε μελλοντικά μέσα από το ιστολόγιο.

Τέλος, κατηγορεί το ΚΚΕ για την εχθρική στάση που κράτησε απέναντι στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, "ξεχνάει" όμως την εξίσου εχθρική στάση και την πολιτική εκμετάλλευση του Δεκέμβρη για χάρη του σχηματισμού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προς τέρψιν της ηγεσίας του ΝΑΡ.

ii) ΣΥΡΙΖΑ: Σε σχέση με την αξιωματική "αριστερή" αντιπολίτευση τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα και σε συνδυασμό με προηγούμενη αρθρογραφία της "περίφημης πένας" του ΝΑΡ (δείτε ενδεικτικά εδώ), άκρως απογοητευτικά.

Το μείζον πρόβλημα του Π.Π δεν είναι ούτε τα διαπιστευτήρια του Τσίπρα για καπιταλιστική ανάπτυξη στην ομιλία του στο Ελληνοαμερικάνικο επιμελητήριο, ούτε η περιοδεία του στην Λ. Αμερική, ούτε οι αλλεπάλληλες δηλώσεις/υποσχέσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. Σταθάκης) για υγιή επιχειρηματικότητα και ανταγωνισμό της ελληνικής οικονομίας. Αντιθέτως, το πρόβλημά του, μέσα από μία άκρως αντιδιαλεκτική προσέγγιση (λες και η μορφή καθορίζει το περιεχόμενο και όχι το αντίστροφο), είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, ούτε θέλει να γίνει, κόμμα (!).

Το βασικό άγχος του Π.Π. σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι  το "Αριστερό Ρεύμα" του ΣΥΝ, το οποίο μάλιστα φαίνεται να αντιμετωπίζει ως προνομιακό σύμμαχο για το σχηματισμό του νέου αντικαπιταλιστικού (;) κόμματος.

Και τι θα γίνει "σύντροφε" Πέτρο με την Ε.Ε, παρέα με τα ευρωλιγούρια του ΣΥΝ; Με την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος; Ψιλά γράμματα, αρκεί να είμαστε ουρά της σοσιαλδημοκρατίας του ΣΥΡΙΖΑ μπας και φάμε κι εμείς τίποτα από την κοινοβουλευτική πίτα....

Τέλος, φαίνεται ότι βρίσκει το μεταβατικό πρόγραμμα που λείπει από το ΚΚΕ, στην  "αριστερή κυβέρνηση" (που στη συνέχεια έγινε "κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας") του ΣΥΡΙΖΑ:

"Η συνοχή αυτού του ιδιότυπου «μετώπου χωρίς κόμμα» αναπόφευκτα θα δοκιμαστεί κάποια στιγμή είτε με το σχηματισμό μιας «αριστερής κυβέρνησης» που θα προδώσει τις λαϊκές ελπίδες, αν συνεχίσει το δρόμο των κοινοβουλευτικών αυταπατών και του δογματικού ευρωπαϊσμού, είτε και πριν από τις εκλογές, αν τερματιστεί η ασταθής δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ ή αν η ανέτοιμη ηγεσία του παραλύσει μπροστά στα πελώρια πολιτικά διλήμματα μιας γενικευμένης κοινωνικής σύγκρουσης."   

Εκτός του ότι εναποθέτει τις λαϊκές ελπίδες (και τις δικές του προφανώς) στην μεγάλη δημοκρατική παράταξη, κρατάει τις επιφυλάξεις του για το αν η κυβέρνησή της (με οποιοδήποτε χαρακτηρισμό κι αν της προσδώσουν) προδώσει τις ελπίδες....στο δρόμο για μια νέα ενσωμάτωση.

Δεν είναι καιρός για επαναστάσεις "αντικαπιταλιστή σύντροφε". Ας είναι υπερ-ώριμες οι αντικειμενικές συνθήκες. Πρέπει να προετοιμάσουμε τις υποκειμενικές....

-------------------------------

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση της Αριστεράς και το "ενιαίο μέτωπο": Ένα κακόγουστο Κοινωνικό Ανέκδοτο Διαρκείας

 

 

Να ξεκινήσουμε Κοινωνικό Ανένδοτο διαρκείας! 

 

 

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η κρίση που απειλούσε να διαρρήξει την ευρωζώνη μοιάζει να εκτονώθηκε. Η κυβέρνηση Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων πέρασε, έστω και δύσκολα, τα μέτρα και πάει να σταθεροποιηθεί. Οι “επικίνδυνες” κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πάλι σήκωσαν κεφάλι και πάλι ηττήθηκαν. Η βαθειά Ελλάδα υψώνει λευκή σημαία, παραδομένη στη μάχη της επιβίωσης μπροστά στον πιο βαρύ χειμώνα από την κατοχή και τον εμφύλιο. Έτσι σκέφτοναι οι πιο ανόητοι εκπρόσωποι των κυρίαρχων τάξεων, που πιστεύουν μόνο ό,τι θέλουν να πιστέψουν και οι πιο ασταθείς εκπρόσωποι των κυριαρχούμενων, που ταλαντεύονται διαρκώς ανάμεσα στην ανυπομονησία και την απελπισία. 

Πλανώνται πλάνην μεγάλην! Η κρίση της ευρωζώνης όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε, αλλά είναι καθαρά θέμα χρόνου πότε θα εκδηλωθεί με πιο βίαιο τρόπο. Ήδη, από την περασμένη εβδομάδα το σύνολο της ευρωζώνης βυθίστηκε στη δεύτερη ύφεση, ποιοτικά χειρότερη από εκείνη του 2008. Πρώτον, γιατί τότε ήταν κυρίως “εισαγόμενη” από τη Γουόλ Στριτ, ενώ τώρα είναι ενδογενής. Δεύτερον, γιατί μέχρι χθες εστιαζόταν στην περιφέρεια- Μεσογειακές χώρες, Ιρλανδία, Πορτογαλία- ενώ τώρα αγγίζει το σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, η οποία περιγράφεται από το Βερολίνο ως ο Μεγάλος Ασθενής της ευρωζώνης. Και τρίτον, γιατί αυτή τη φορά δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ατμομηχανή, ικανή να ξεκολήσει την παγκόσμια οικονομία από το βάλτο. Η Ιαπωνία πάει ακόμη χειρότερα από την Ευρώπη, η Αμερική βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα σε μια αναιμική ανάπτυξη και σε μια δεύτερη ύφεση- ιδίως αν ο Ομπάμα υποχωρήσει άτακτα στην πίεση που δέχεται ενόψει των σκληρών δημοσιονομικών αποφάσεων που καλείται να λάβει- ενώ η Κίνα και οι λοιπές υπερτιμημένες “αναδυόμενες οικονομίες” των BRICs χωλαίνουν.

Nουθεσίες στον ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με την πολυπόθητη κυβέρνηση της Αριστεράς

 

 

Αριστερή κυβέρνηση ή αριστερή παρένθεση

 

 

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

http://aristeriantepithesi.blogspot.gr


Το Μνημόνιο 3 θα φέρει την κατάρρευση της τρίτης μνημονιακής κυβέρνησης.

Η Αριστερά ενώπιον ιστορικών προκλήσεων. 

  Οι καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου δεκαημέρου με επίκεντρο το ολέθριο, για την κοινωνική πλειονότητα και εθνική κυριαρχία, Μνημόνιο 3 έθεσαν το πολιτικό σκηνικό σε τροχιά επιταχυνόμενης αποσταθεροποίησης για τρίτη συνεχή φορά, μετά την κατάρρευση των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου. 

  Το χειρότερο, για την υφιστάμενη πολιτική τάξη, είναι ότι αυτή τη φορά δε διαγράφεται στον ορίζοντα ομαλή εναλλακτική λύση- πλην βεβαίως του απεχθούς σεναρίου κάποιου είδους αυταρχικής εκτροπής. Ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία είναι η τελευταία ζώνη άμυνας ενός συστήματος που εξαντλεί τις εφεδρείες του. Με το ΠΑΣΟΚ κλινικά νεκρό, το μόνο ανοιχτό ερώτημα είναι αν το ιστορικό κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου διατηρεί κάποια αξία χρήσης ως δωρητής οργάνων προς άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Το ενδεχόμενο να βρεθεί η Ελλάδα σε αχαρτογράφητα νερά, με μια κυβέρνηση της Αριστεράς στο πηδάλιο, τίθεται στην ημερήσια διάταξη.

Συμβουλές προς τον ΣΥΡΙΖΑ...σε ρόλο 13ης συνιστώσας

  

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Πηγή: ThePressProject, ISKRA 

“Άλλη μια τέτοια νίκη και χαθήκαμε”, είπε ο Πύρρος μετά τη δύσκολη επικράτηση του αποδεκατισμένου στρατού του επί των Ρωμαίων, το 281 π.Χ. Παρόμοια συναισθήματα συνόδευαν, το βράδυ της περασμένης Κυριακής, τον βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης των αστικών επιτελείων για τη σημαντική επιτυχία τους να αποτρέψουν τον σχηματισμό της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στον Δυτικό κόσμο μετά την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου υπό τον Λεόν Μπλουμ, στη Γαλλία του 1936.

Η Νέα Δημοκρατία και το υπόλειμμα του ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν ότι οι ψηφοφόροι τους ψήφισαν με κλειστή τη μύτη, υπό το κράτος του τρόμου που είχαν διαχύσει στην κοινωνία οι ωμές, άνευ προηγουμένου παρεμβάσεις των ξένων δυνάμεων και τα συγκροτήματα της κατ΄ ευφημισμόν “ενημέρωσης”. Ο Τσίπρας δεν είχε να αντιμετωπίσει σ΄ αυτή τη μάχη τον Σαμαρά και το Βενιζέλο, αλλά τη Μέρκελ, τον Ολάντ και τον Ομπάμα, που έκαναν μέχρι την τελευταία στιγμή προεκλογική εκστρατεία από τα δελτία των οκτώ. Παρόλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε μέσα σε ένα μήνα από το 4.5% στο 27%, ενώ στο σύνολό της η Αριστερά (συμπεριλαμβάνοντας το ΚΚΕ και τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις) ψηφίστηκε από το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος, πολύ περισσότερο από το ιστορικό 24% της ΕΔΑ, το 1958.

Συμπαράταξη σε ενιαίο μέτωπο με ελάχιστο προαπαιτούμενο την έξοδο από το ευρώ

Το ευρώ ως γραμμή Μαζινό της ολιγαρχίας

«Η έξοδος από την ευρωζώνη (μαζί με τη στάση πληρωμών, την εθνικοποίηση των τραπεζών και την αναδιανομή του πλούτου) αποτελεί κόκκινη γραμμή για μια μαχόμενη αριστερή απάντηση στην κρίση όχι γιατί μας παρασύρουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τα αστικά συγκροτήματα, αλλά γιατί μας επιβάλλεται από την ίδια την πραγματικότητα»

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

 

Oι κυρίαρχες δυνάμεις του δικομματισμού και οι τροϊκανοί επικυρίαρχοι σύρθηκαν σε εκλογές με το φόβο του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι. Αντιλαμβάνονται ότι η προσωρινή άπνοια του λαϊκού κινήματος είναι μόνο η σιωπή πριν από την επόμενη θύελλα. Τα λαϊκά στρώματα υπολογίζουν, όχι αβάσιμα, ότι σ’ αυτές τις εκλογές η ψήφος μπορεί να γίνει φονική σαν σφαίρα, κάτι που συμβαίνει μια φορά στα πενήντα χρόνια σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού.