Τέταρτη πολιτική δύναμη οι Αγανακτισμένοι της Ισπανίας

Ήταν το απόγευμα της 15ης Μαΐου 2011, όταν χιλιάδες Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες πενήντα πόλεων της χώρας παραμένοντας εκεί για μήνες. Τρία χρόνια αργότερα, το "Podemos" (Μπορούμε), ένα κόμμα που αποτελεί τη συνέχεια του κινήματος, αναδείχθηκε η τέταρτη πολιτική δύναμη στις ευρωεκλογές.

Είμαι Αυτόνομος(;) Μια σύντομη ανατομία της σύγχρονης δημοκρατικής αυταπάτης

Αναδημοσίευση από τον Παραναγνώστη

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα πυροδότησε πολλές συζητήσεις. Η πιό εντυπωσιακή ήταν η συζήτηση που ξεκίνησε σε ζητήματα δημοκρατίας. Η δημοκρατικότητα ξεχείλιζε από τα στόματα και τα λόγια, κάθε εφημερίδας, κάθε καναλιού κάθε ανθρώπου. Ο πυρήνας κάθε δημοκρατικής σκέψης είναι η έννοια της ατομικής ελευθερίας, της ατομικής επιλογής και της ατομικής πολιτικής αυτονομίας. Πυρήνας κάθε δημοκρατικής διαδικασίας είναι οι ατομικές ελευθερίες και αυτονομίες και ο σεβασμός σε αυτές. Το άθροισμα αυτών των “αμοιβαίων σεβασμών” βιώνεται ως δημοκρατική ελευθερία συνολικά(σε κοινωνικό επίπεδο). Μπορούμε όμως να είμαστε πραγματικά αυτόνομοι ή ελεύθεροι; Είναι τελικά εκεί το ζητούμενο;

                       

Μέσα σε όλες τις συζητήσεις που έχει εκκινήσει η αντίφαση της κρίσης έχει αναδειχτεί τον τελευταίο καιρό, κυρίως από την διάρκεια του κινήματος των πλατειών και μετά, το υποκείμενο του αυτόνομου [1]. Ενάντια σε καθοδήγηση από κόμματα, ενάντια σε γραμμές και κατευθύνσεις, ο κόσμος προσπαθεί να ζήσει ελεύθερα(;). Κυρίως από την περίοδο των αγανακτισμένων και μετά αυτό έγινε πολύ έντονο ακόμα και στις καθημερινές συζητήσεις. Ακόμα πιο έντονο έγινε με τις συζητήσεις για τον Παύλο Φύσσα…..

Πάμε για μούντζες στην πλατεία; Θα είναι κι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκεί;

Παραθέτουμε το σχετικό κάλεσμα που είδαμε στο facebook:

"Φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες, ως εδω!

Στις 31 Μαρτίου το ραντεβού είναι και πάλι στο Σύνταγμα.

Tο απόγευμα Κυριακής 10 Μαρτίου, το παρεάκι που είχε την ιδέα να καλέσει τα ραντεβού στο Σύνταγμα, έγινε μια πολύ μεγάλη παρέα χιλιάδων ανθρώπων που δεν αντέχουν πια την ασφυξία της φτώχειας και της ανεργίας. Βρεθήκαμε πολλοί για να φωνάξουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς. Γιατί ή θα σηκωθούμε όλοι μαζί ή θα πέσει ο καθένας μόνος του. Η Πορτογαλία δείχνει το δρόμο!
Περιμένουμε να βγάλουν πάλι πανό που να μας κοροϊδεύει για να βγούμε στους δρόμους;"


Οι Αγανακτισμένοι επιστρέφουν λοιπόν και απευθύνουν κάλεσμα μέσω facebook,  όπως και την πρώτη φορά (Μάιος 2011). Τι τα θες τα πολιτικά κόμματα, τις εσωκομματικές διαδικασίες, την οργανωμένη πάλη; Αυτά είναι για γραφικούς, είναι ξεπερασμένα από την ίδια την εποχή. Τώρα πια, βρισκόμαστε στην εποχή του διαδικτύου, την εποχή του facebook και των λοιπών social media. Ωραία μέχρι εδώ.

Ο λόγος που οι Αγανακτισμένοι ξανα-πάνε πλατεία, όπως φαίνεται και από το κάλεσμα, είναι η ντροπή που θα προκληθεί από την..κοροϊδία των Πορτογάλων. Πρώτα η Ισπανία, τώρα η Πορτογαλία. Τι σου είναι αυτή η Ιβηρική χερσόνησος!

Τα βαθύτερα αίτια, βρίσκονται στην "ασφυξία που προκαλούν η φτώχεια και η ανεργία", κατάσταση η οποία προκαλεί αγανάκτηση, αν μη τι άλλο. Έτσι, αφού δοκιμάστηκαν ανεπιτυχώς οι "ξεπερασμένες" μορφές πολιτικής αντίδρασης (οργάνωση στους χώρους δουλειάς, απεργίες), ξανα-δοκιμάζουμε την μάζωξη στην πλατεία. Εκεί, όπου τους καλούμε όλους, γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής ΟΛΟΙ στο ίδιο χώμα πατάμε, τον ίδιο αέρα αναπνέουμε. Έχουμε ΟΛΟΙ την ίδια Πατρίδα! Άλλωστε, για όποιον δεν το πρόσεξε, αναφέρεται και στο κάλεσμα: "Βρεθήκαμε πολλοί για να φωνάξουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς."

"Αριστεροί πατριώτες", νεοναζί, κρυπτο-φασίστες, σαν μια γροθιά θα μουτζώσουμε το αστικό κοινοβούλιο, θα κουβαλήσουμε τα κατσαρολικά μας, θα βροντοφωνάξουμε "κρεμάλα στους 300 προδότες" και αν υπάρξει ικανοποιητική ανταπόκριση, θα κάνουμε και μια μεγάλη συνέλευση για να προτάξουμε την αμεση δημοκρατία. Εκεί μάλιστα, πιθανόν να αποφασιστεί να απαιτήσουμε νέο σύνταγμα...

Τα πορτοκάλια της οργής

Από το προσωπικό blog της Μαριάννας Τζιαντζή

Μερικές φορές μια φωτογραφία δεν ισοδυναμεί απλώς με χίλιες λέξεις, αλλά σαρώνει τις ψεύτικες τις λέξεις τις μεγάλες, τα χιλιάδες ψέματα και τις κατασκευασμένες αλήθειες. Αναφέρομαι στα δεκάδες υψωμένα χέρια που τεντώνονται με αγωνία για να πιάσουν μια πλαστική σακούλα με πατάτες έξω από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης στην πασίγνωστη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στον Γκάρντιαν κι έκανε το γύρο του κόσμου. Χέρια χωρίς πρόσωπο. Πορτοκάλια, πατάτες, καρότα, κρεμμύδια. Χέρια, φρούτα και λαχανικά.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Πραγματική Δημοκρατία

Η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Η δημοκρατία «μας» και τα κροκοδείλια δάκρυα

 

Σε μια άνευ προηγουμένου διαδικασία κατεπείγοντος, περνάνε σήμερα από τη Βουλή οι 7 (επτά!) Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου τις οποίες εξέδωσε η κυβέρνηση από το Νοέμβρη και μετά. Με αυτές ρυθμίζονται στα γρήγορα οι "εκκρεμότητες": απολύονται με συνοπτικές διαδικασίες που βαφτίστηκαν "διαθεσιμότητα" χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, τοποθετούνται επίτροποι στα Υπουργεία και τους Δήμους, θεσμοθετούνται οι αυτόματες απολύσεις και οι αυτόματες αυξήσεις φόρων για κάθε μήνα που δεν "πιάνουμε τους στόχους του προϋπολογισμού", καταργείται το άρθρο 16 του Συντάγματος με τη νομιμοποίηση των ιδιωτικών κολλεγίων, ξεπουλιέται σε κομμάτια ο ΟΣΕ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και μερικά ακόμη φιλέτα, γίνονται χαριστικές ρυθμίσεις για κολλητούς (βλέπε: καναλάρχες και λοιπούς συγγενείς) –λεπτομέρειες δηλαδή!

Κι αυτά είναι μερικά μόνο από τα "έκτακτα" μέτρα που η κυβέρνηση ρύθμισε τους τελευταίους μήνες με κατεπείγουσες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, χωρίς να χρειαστεί να καταπιαστεί με "περιττές λεπτομέρειες", όπως η εισαγωγή τέτοιων ζητημάτων στη Βουλή! Δεν θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, μια κυβέρνηση η οποία λίγους μόλις μήνες μετά το σχηματισμό της, στηρίζει την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία σε διαγραμμένους βουλευτές ή υποψήφιους υπόδικους, και κυβερνά μόνο με τη δύναμη του φόβου και της καταστολής, τη στήριξη των καναλαρχών και την ατζέντα της Χρυσής Αυγής.

Ας πάψει λοιπόν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ. Κεδίκογλου να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τη δημοκρατία "μας" που απειλείται. Γιατί ακόμη και αυτήν την δημοκρατία "τους", όπως την έχουν ορίσει στους δικούς τους νόμους και κανονισμούς, κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους, είναι η ίδια η κυβέρνησή τους που την ποδοπατά όταν δεν είναι σίγουρη για τα κουκιά.

Όχι, κύριε Κεδίκογλου και οι συν αυτώ, δεν αγωνιζόμαστε για την (δ)ένδεια δημοκρατία σας ούτε θα κλάψουμε μαζί σας. Αγωνιζόμαστε για την πραγματική δημοκρατία και τα δημοκρατικά δικαιώματα όλων μας, αυτά που κατακτήθηκαν με αίμα ενάντια στους δικούς σας πολιτικούς προγόνους. Αυτά ακριβώς που στοιχειώνουν τους εφιάλτες σας, αυτά που προσπαθείτε να εξαφανίσετε με προβοκάτσιες, σφαίρες, εμπρηστικές ενέργειες και υποκριτικές οιμωγές.  Αυτά που κινδυνεύουν από τη δική σας "σιδηρά δημοκρατία", την κοινοβουλευτική χούντα που έχετε εγκαθιδρύσει. Αυτά που αναπνέουν στους κοινωνικούς αγώνες, στις λαϊκές συνελεύσεις, στις πλατείες, στην αμεσοδημοκρατία των εργαζομένων, στη δύναμη των από κάτω.

Να ντραπώ; Γιατί;

Διαβάζουμε κείμενα στο διαδίκτυο, ή άλλα που διακινούνται μέσω e-mail, τα οποία αποκαλούν τον ελληνικό λαό μαλάκα, που μας λένε ότι πρέπει να ντρεπόμαστε γιατί λέει ψηφίστηκαν φασιστικά και εθνικιστικά κόμματα και μπήκαν στη Βουλή με πρώτη και καλύτερη τη Χρυσή Αυγή.

Και αναρωτιέται κανείς ποιος είναι τελικά πιο μαλάκας και ποιος θα έπρεπε να ντρέπεται πιο πολύ!

Εικόνα από Θεσσαλονίκη και Σύνταγμα

Δείτε όσα συμβαίνουν στη Θεσσαλονίκη και στο Σύνταγμα εδώ

Οι «ταραχές» στη Βρετανία και οι «αγανακτισμένοι» 

 

του Γιάννη Μηλιού

Η εξέγερση των «αποκλεισμένων» και κοινωνικώς «μη εντάξιμων» στη Βρετανία έχει μια προφανή πολιτική διαφορά από τις μαζικές συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» στην Ελλάδα και την Ευρώπη: Προσανατολίζεται μονοσήμαντα στη βία, σε αντίθεση με τον διακηρυγμένα ειρηνικό τρόπο διαμαρτυρίας των «αγανακτισμένων». Θεωρώ πως η διαφορά είναι πολιτική, διότι συμφωνώ με όσους από την αρχή υποστήριξαν, όπως ο συγγραφέας Dan Hind, ότι η εξέγερση στη Βρετανία (όπως άλλωστε και οι αντίστοιχου χαρακτήρα εξεγέρσεις στη Γαλλία το 2005 και στην Ελλάδα το Δεκέμβρη του 2008) έχει πολιτικό χαρακτήρα: «Κάθε διατάραξη της πολιτικο-κοινωνικής τάξης είναι αναγκαστικά πολιτική»(http://english.aljazeera.net/indepth/opinion/2011/08/201189165143946889.html) .

Το Κίνημα του Συντάγματος σε Θανάσιμη Αγωνία

Πηγή : ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ PRAXIS

Ένα θλιβερό στοιχείο της σημερινής ανθρώπινης φύσης όπως αυτή διαμορφώνεται (ή καλύτερα παραμορφώνεται…) από τις τρέχουσες καταπιεστικές κοινωνικές συνθήκες είναι η άρνησή της να αναγνωρίσει και να αντιμετωπίσει δύσκολες και αρνητικές πραγματικότητες. Προτιμά να τις εξιδανικεύει, να τις ωραιοποιεί, να καταφεύγει στην καθησυχαστική δύναμη των αυταπατών. Προτιμά δηλαδή την απατηλή δύναμη των ψευδαισθήσεων από την πολύ πιο δύσκολη και υπεύθυνη στάση να αντιμετωπίσει κατάματα, ειλικρινά και άμεσα τις ευθύνες που απορρέουν από τις αντικειμενικές δυσκολίες και περιορισμούς.

Αυτό δυστυχώς έχει συμβεί στο Σύνταγμα από την 30 Ιούλη και μετά την ωμή καταστολή που δέχτηκε το κίνημα εκεί.

Η συνέλευση που έγινε εκείνη την μέρα ήταν κατά την δική μου γνώμη η χειρότερη συνέλευση όλων όσων έχουν γίνει εκεί τις τελευταίες 70 μέρες.

Το σώμα της συνέλευσης στο σύνολο του προτίμησε την αυταρέσκεια και την αποφυγή της πραγματικότητας βαυκαλιζόμενο για “νίκη” και αυτοϊκανοποιούμενο μόνο από το γεγονός ότι μπορούσε να συγκροτηθεί σε συνθήκες καταστολής και στραγγαλισμού της ελεύθερης έκφρασης. Και ποια είναι αυτή η πραγματικότητα που το σώμα της συνέλευσης αρνήθηκε να αναγνωρίσει, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσει;

Ανακοίνωση της Λαϊκής Συνέλευσης Συντάγματος για 29 Ιουλίου

 

Επιτέλους, επιτέλους,επιτέλους!!!
Η Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να δουλεύει ούτε το καλοκαίρι.
Αφού έλυσε το πρόβλημα του χρόνου απονομής δικαίου στις διαδικασίες της.
Αφού σταμάτησε να αποφασίζει για μεγαλύτερους μισθούς για τον εαυτό της.
Αφού αποκάλυψε και συνέτριψε την διαφθορά στους κόλπους της με το παραδικαστικό.
Αφού κινήθηκε με αποφασιστικότητα για την υπόθεση Βατοπεδίου.
Αφού διαλεύκανε τα σκάνδαλα με τους χρηματισμούς (χορηγίες) των κομμάτων και των κομματικών στελεχών από τη Siεmens
Αφού επέβαλε το νόμο και την τάξη στην οικονομική ελίτ στην Ελλάδα.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΚΙΝΗΜΑ» ΤΩΝ ΠΛΑΤΕΙΩΝ

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org 

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ • 10 ΙΟΥΛΗ 2011

---

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΩΔΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΚΙΝΗΜΑ» ΤΩΝ ΠΛΑΤΕΙΩΝ

---

Με τους λαούς σε όλο τον κόσμο να διαπιστώνουν καθημερινά την απάτη της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», η ιστορική τάση  της αυτονομίας που εκδηλώνεται με αμεσοδημοκρατικές μορφές οργάνωσης σε κάθε επανάσταση και εξέγερση, από τη Γαλλική επανάσταση και την κομούνα του Παρισιού, στη σύγχρονη εποχή, μέχρι τα σοβιέτ και τις συνελεύσεις του Ισπανικού Εμφυλίου και την εξέγερση της Αργεντινής, η ίδια τάση  βρίσκεται σήμερα πάλι στο προσκήνιο, όχι μόνο σε χώρες με απολυταρχικά καθεστώτα όπως στον Αραβικό κόσμο όπου τώρα η υπερεθνική ελίτ θέλει να μαντρώσει τους λαούς σε κάποιο είδος αντιπροσωπευτικής ψευτο-δημοκρατίας, αλλά και στην ίδια την Δύση, όπου ξέρουμε καλά πώς λειτουργεί αυτή η «δημοκρατία» από την Ισπανία μέχρι την Ελλάδα.

Τάκης Φωτόπουλος-Τα μαθήματα από τη βαρύτατη λαϊκή ήττα

Πηγή: ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ PRAXIS

Καμία άλλωστε χούντα δεν έπεσε στην Ιστορία με χορούς και τραγούδια στη πλατεία ή με ειρηνικές περικυκλώσεις των κέντρων εξουσίας

Το άνετο πέρασμα των πιο καταστροφικών μέτρων στην Ιστορία αυτού του τόπου, τα οποία οδηγούν και στο μαζικό ξεπούλημα του ίδιου του κοινωνικού μας πλούτου, σημαίνει ότι τα λαϊκά στρώματα υπέστησαν την πιο βαριά ήττα τους στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, στα χέρια της κοινοβουλευτικής «Χούντας του Γιωργάκη». Μια ήττα, που δεν συγκρίνεται καν με την ήττα που σήμανε η επικράτηση μιας άλλης Χούντας το 1967. Και δεν συγκρίνεται γιατί, αν δεν ανατραπεί, θα σηματοδοτήσει την επ’ αόριστο καταδίκη των λαϊκών στρωμάτων σε οικονομική καταστροφή, όπου τη μόνη επιλογή που βασικά θα έχουν θα είναι: είτε να δουλεύουν με μισθούς και συνθήκες (σημερινής) Βουλγαρίας--αν όχι Κίνας--σε όσες δουλειές θα «προσφέρουν» οι Βόρειο-ευρωπαίοι «εταίροι» μας, είτε να μεταναστεύουν.

Προβληματίζει η άρνηση σύνδεσης των Λαϊκών Συνελεύσεων με το εργατικό κίνημα

ΨΗΦΙΣΜΑ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ 1-7-2011

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΡΑΣΕΙΣ

 

9.Να συνεχιστεί να υπάρχει η ομάδα μεσοπρόθεσμου ως ομάδα δράσης ανατροπής του μεσοπρόθεσμου για ακτιβισμούς και δράσεις ενάντια στο μεσοπρόθεσμο. Κάθε μέρα 19:00 στα σκαλάκι της Όθωνος

ΥΠΕΡ

13.Να τραγουδήσουμε το “Πότε θα κάνει ξαστεριά” την Κυριακή.

ΚΑΤΑ

14. Οργάνωση σωματείων βάσεις και καταλήψεις σε χώρους δουλειάς για να μη χαθούν  θέσεις δουλειάς και να μην χάσουν οι εργαζόμενοι δεδουλευμένα.

ΚΑΤΑ

15.Ανοιχτό κάλεσμα στους κλάδους που πλήττονται από την εφαρμογή του μνημονίου για ενημέρωση και συνεργασία μαζί μας.

ΚΑΤΑ

16.Στόχος η εξάπλωση του κινήματός στη βάση αιρετών και ανακλητών αντιπροσώπων.

Πάει για διαβούλευση

LIVE Σύνταγμα

LIVE STREAMING: Γενική Απεργία ενάντια στο... by News247

Λαϊκή Συνέλευση Πλ. Συντάγματος

Watch live streaming video from stopcarteltvgr at livestream.com

Κ. Μαραγκός: Πού ήταν χθες οι “αγανακτισμένοι”;

Πηγή: Κόκκινη Ορχήστρα

Σε δελτίου τύπου (16.15) της real democracy κατά τη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης στο Σύνταγμα διαβάζουμε, ξανά για την “μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης“. Προφανώς αυτοί που περίμεναν το 1.000.000 ειρηνικούς “αγανακτισμένους” να περικυκλώνουν “ειρηνικά” το κοινοβούλιο, αντί να εξηγήσουν που πήγαν οι “αγανακτισμένοι” τους την πιο κρίσιμη μέρα, προτιμούν να συνεχίσουν τα παραμυθάκια τους, παρά να απαντήσουν στο συγκεκριμένο ερώτημα.

Ρωτάμε λοιπόν ξανά: Που ήταν το 1.000.000 αγανακτισμένοι που θα βούλιαζαν το σύνταγμα και θα έδιωχναν την κυβέρνηση με το ελικόπτερο. Η απάντηση είναι απλή: Δούλευαν. Γιατί οι “αγανακτισμένοι” δεν απεργούν. Ξέρουν μόνο να γλύφουν και να γκρινιάζουν και όχι να δίνουν πραγματικές μάχες. Ξέρουν μόνο να κατεβαίνουν στο δρόμο, όταν τους καλεί η τηλεόραση. Όταν η “κινητοποίηση είναι main stream. Όταν είναι λαοσύναξη, όταν είναι “για να σωθεί η πατρίδα”. Όταν σε αυτήν την κινητοποίηση δεν υπάρχουν κόκκινες σημαίες, αριστεροί, “κόμματα” και συνδικάτα. Η χθεσινή διαδήλωση ήταν μια περίτρανη απόδειξη όχι μόνο για τη σύνθεση των αγανακτισμένων αλλά και για την πολιτική τους στάση. Γι’ αυτό φρόντισαν να εξαφανιστούν. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί οι αγανακτισμένοι δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση όχι μόνο με την αριστερά, αλλά και με το ταξικό κίνημα. Γιατί χθες δεν ήταν εκεί οι επαγγελματίες “συνδικαλιστές”, αλλά εργαζόμενοι που απεργούσαν αλλά και κόσμος που ταξικά αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως τμήμα της ευρύτερης εργατικής τάξης. Αυτή τη συνείδηση δεν την έχουν οι αγανακτισμένοι. Και ούτε πρόκειται να την αποχτήσουν. Γιατί έχουν μια άλλη συνείδηση, του “πατριώτη” και ο πατριώτης χθες είχε στηθεί στην τηλεόραση περιμένοντας τους δύο αρχηγούς του να τα βρουν ή καλύτερα να παραιτηθούν και να διορίσουν τον σερ Μαρκεζίνη πρωθυπουργό και τον Παπαδήμο υπουργό για να σωθεί η “Ελλάς”.

Ποιοι ήταν χθες στο Σύνταγμα;

Λαϊκή Συνέλευση της Πλ. Συντάγματος (LIVE)

Κόκκινος Τύπος: Λαϊκή Συνέλευση της Πλ. Συντάγματος (LIVE): "Live Videos by Ustream"

Στάυρος Σταυρίδης -Μαθαίνοντας από τις πλατείες

Πηγή: ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ PRAXIS

Είναι εύκολο ίσως να αναγνωρίσουμε στην κοινωνία που ζούμε ένα οικονομικό σύστημα σε επιθετικό παροξυσμό. Οι κυρίαρχοι μοιάζει να θεωρούν ότι εκπλήρωσαν και εκπληρώνουν επιτέλους την απόλυτη καπιταλιστική ουτοπία: το χρήμα να γεννά χρήμα χωρίς την ενίοτε απείθαρχη μεσολάβηση των πραγματικών ανθρώπων και την ενίοτε απρόβλεπτη μεσολάβηση των διαδικασιών παραγωγής. Η αλαζονεία και η δύναμη των τραπεζιτών και των χρηματιστών είναι σημάδι των καιρών.

Όμως καθόλου τούτη η εποχή δεν εκτόπισε στα αζήτητα το πρόβλημα της διακυβέρνησης. Τη μηχανή αυτής της ουτοπίας που κόλλησε και κολλά στην λάσπη  των πρόσφατων οικονομικο-κοινωνικών κρίσεων, πρέπει να την τροφοδοτούν οι απο κάτω, όχι μόνο με την εργασία τους αλλά και με την εξάρτηση τους από τις τράπεζες για να εκπληρώσουν ως και τις πιο βασικές τους ανάγκες. Το πρόβλημα της διακυβέρνησης σ’ αυτές τις συνθήκες είναι πάνω απ’ όλα το πρόβλημα της μαζικής εξάρτησης των υπηκόων από τους θεσμούς που τους συγκροτούν ως οικονομικά υποκείμενα, με την καταστροφή ταυτόχρονα κάθε δυνατότητας να αρθρώνονται συλλογικές αναφορές με τη μορφή των κοινωνικών χώρων. Η εξατομίκευση δεν συνίσταται μόνο στην εξατομίκευση του μόνιμα ακόρεστου καταναλωτή αλλά και στην εμπεδωμένη καχυποψία απέναντι στις επιδιώξεις των διπλανών. Τούτη η καχυποψία στον καιρό της κρίσης καθίσταται λόγος επιθετικότητας ή απόσυρσης: «εγώ θα τα καταφέρω» και για να τα καταφέρω πρέπει εσείς να μην τα καταφέρετε.

Λαϊκή Συνέλευση της Πλ. Συντάγματος (LIVE)

Live Videos by Ustream

Για το κίνημα των αγανακτισμένων και τη στάση της αριστεράς

Πηγή: http://avantgarde2009.wordpress.com/

Το κίνημα των αγανακτισμένων συγκεντρώνει ένα κοινωνικά ετερόκλητο μωσαϊκό ανθρώπων. Σ’ αυτό θα βρεις το δημόσιο υπάλληλο που η εμπειρία της έως τώρα πάλης ενάντια στο μνημόνιο και για την υπεράσπιση των κεκτημένων του τον έχει πείσει ότι τα συνδικαλιστικά εργαλεία είναι ανεπαρκή. Δίπλα σ΄ αυτόν μπορεί να συναντήσεις έναν ιδιωτικό υπάλληλο που ενδεχομένως πιστεύει πως η βασική αιτία της ελληνικής χρεωκοπίας είναι οι αθρόοι διορισμοί τόσων «κηφήνων» στο δημόσιο από το «πελατειακό, κομματικό κράτος». Θα βρεις επίσης το μικροαστό που η επαγγελματική του επιβίωση είναι πλέον ένα χαμένο στοίχημα. Θα βρεις τον άνεργο, το φοιτητή, τη νοικοκυρά.

Το κίνημα είναι καρπός της απώλειας εμπιστοσύνης τεράστιων λαϊκών στρωμάτων στην κυβέρνηση του μνημονίου, η οποία είναι αδύνατον πλέον να πείσει ότι όσα γίνονται είναι αναγκαία για να αποφευχθεί η χρεωκοπία, ειδικά όταν παρά το νέο πακέτο του μεσοπρόθεσμου προγράμματος η χρεωκοπία φαίνεται όσο ποτέ αναπόφευκτη.

Σε ότι αφορά τα πολιτικά χαρακτηριστικά του κινήματος, κάτι παραπάνω από έκδηλη είναι η απόλυτη και αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του εθνικισμού. Στις γραμμές του εκφράζεται όλη η παλέτα των εθνικιστικών απόψεων: αφηγήσεις που εστιάζουν στην αναπόληση της πάλαι ποτέ εθνικής αίγλης και την αναζήτηση της χαμένης εθνικής ταυτότητας. Ρητορική εθνικής ανάτασης και αναγέννησης. Καθαρόαιμη συνωμοσιολογία και αντισημιτισμός ενδεδυμένα με αντιπαγκοσμιοποιητικό μανδύα. Αντιιμπεριαλιστικός εθνικισμός ενάντια στους «ξένους δυνάστες που θέλουν να χαλκεύσουν νέα δεσμά στην Ελλάδα με το ΔΝΤ», ενάντια στα σχέδια του διεθνούς (ίσως και σιωνιστικού) κεφαλαίου (για ορισμένους και της μασονίας) που «προωθούν τον αφελληνισμό της χώρας και την αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας μέσω των ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών».