Η Καταδίωξη (1966): Μια πολύ καλή ταινία που θάφτηκε, αλλά με μεγάλο παρασκήνιο!!!

Τhe Chase (H Καταδίωξη) (1966)

Σκηνοθεσία:  Arthur Penn

Παραγωγή: Sam Spiegel

Σεναριο: Lillian Hellman 

Ηθοποιοι: Marlon Brando                Jane Fonda                Robert Redfornt               E.G. Marshall                Angie Dikinson               Robert Duval                Jocelyn Brando κ.ά.

Μουσική: John Barry

Το στόρυ συνοπτικά: Στο Τέξας ο Μπάμπερ Ριβς ένας κρατούμενος των φυλακών δραπετεύει και ως λαθρεπιβάτης των τρένων οδεύει προς την πόλη του. Εκεί που με το που μαθαίνεται η δραπέτευση ανασττατώνονται όλοι γιατί η γυναίκα του δραπέτη έχει γίνει ερωμένη του Ρότζερς του συμμαθητή του που είναι γιος του πετρελαιά της περιοχής. Ο τελευταίος έντρομος πιέζει το σερίφη να καθαρίσει μόνο που αυτός στο τέλος και με μεγάλο κόστος υπερασπίζεται το νεαρό δραπάτη από το λιντσάρισμα. 

Είναι μια ταινία που χρόνια τώρα απορούσα γιατί δεν πολυπαίζεται σήμερα. Εγώ τη θυμάμαι σαν μια πολλή καλή ταινία με γρήγορα ρυθμό και σασπένς. Και ψάχνοντας τώρα στοιχεία για να σας την παρουσιάσω -μόνο σε αγγλόφωνα blogs βρήκα-  έπεσα έκπληκτος πάνω σε ένα φοβερό παρασκήνιο για το πώς φτιάχτηκε αυτή η ταινία, πως θάφτηκε από την αμερικάνικη κριτική, πήγε άπατη από εισιτήρια εκεί ενώ είχε μεγάλη επιτυχία εδώ στην Ευρώπη.

Όλα ξεκίνησαν από τον παραγωγό της τον Sam Spiegel, έναν μεγαλοκαρχαρία του Χόλυγουντ με πολλές αντιπάθειες και προκλητικές επεμβάσεις στα σενάρια και τα casting. Το συγκεκριμένο σενάριο που το είχε πρωτογράψει πριν 7 χρόνια η θεατρική συγγραφέας Lillian Helman.  Βασιζόταν στο ομώνυμο θεατρικό έργο (1952) και μετέπειτα μυθιστόρημα (1956) του Horton Foote. Ξεσαλωμένος ο Σπίγκελ από τη μεγάλη επιτυχία που είχε κάνει λίγα χρόνια πριν με το «Ο Λώρενς της Αραβίας» του είχε αλλάξει τα φώτα. Μόνο που η μεγάλη του παρέμβαση:  να είναι ο δραπέτης και η γυναίκα του Αφροαμερικανοί για να μεγαλώνει ο τρόμος των κατοίκων της πόλης δεν έγινε δεκτή από κανέναν σκηνοθέτη. Ούτε από τους: David Lean, Ελία Καζάν, Γουίλιαμ Γουάιλερ, Fred Zinnemann, και   Joseph L. Mankiewicz που στράφηκε στην αρχή ούτε από τον ανερχόμενο νεαρό Άρθουρ Πεν που προσέλαβε στο τέλος. Γιατί

όλοι τους ήξεραν το έργο, ήταν προοδευτικοί άνθρωποι και δεν ήθελαν να ενισχύσουν τη ρατσιστική βία της εποχής. Μόνο που χωρίς να τον ρωτήσει του επέβαλε έναν δικό του  κάμεραμαν και όταν αυτός αρρώστησε του επέβαλε και τον δεύτερο που δεν είχε όμως πείρα από νυχτερινά πλάνα και είχε πολλά τέτοια η ταινία. Ο μεγάλος χαμός έγινε με τους ηθοποιούς: Ο Μάρλον Μπράντο στην αρχή προοριζόταν για γιος του πετραιλαιά Ρότζερς αλλά μετά από 7 χρόνια ήταν πλέον μεγάλος και τον έβαλαν για σερίφη. Μόνο που τότε ο Μάρλον ήταν στις πολύ κακές  του γιατί είχε αρρωστήσει σε μια αποστολή της UNICEF στην Ινδία. Λέει ο έρημος ο Πεν ότι του έβγαλε την πίστη στα γυρίσματα. Του έλεγε να προσπαθήσει να ξεφύγει λιγάκι από το μπραντικό στυλάκι του μουρμουρίσματος καθώς ο σερίφης πρέπει να μιλάει πιο δυνατά. Μουλάρι ο άλλος! Στις κακές της ήτανε και η Τζαίην Φόντα γιατί δε είχε ξεπεράσει ακόμη τη στενοχώρια της που δεν της εμπιστεύτηκε ο Ντέϊβιντ Λιν τη Λάρα του «Δόκτωρ Ζιβάγκο». Και πήγε μόνο και μόνο επειδή της το ζήτησε ο Μπράντο καθώς ο πατέρας της ήταν στενός φίλος και συμμαθητής της μάνας του στη σχολή θεάτρου που έβγαλαν. Μόνο που γρήγορα άλλαξε γιατί γνωρίστηκε στα γυρίσματα και ταιριάξανε με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Για τον οποίο ο Πεν λέει τα καλύτερα λόγια καθώς δεν

τον είχε ακούσει καθόλου, ήταν η δεύτερη ταινία του, αλλά έδειξε τον μεγαλύτερο επαγγελματισμό. Πήγαινε λέει νύχτα στο χώρο που θα γίνονταν τα γυρίσματα της καταδίωξης και έτρεχε με τις ώρες για να είναι πιο φυσικός. Το έργο έχει και την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο –είχε παίξει μέχρι τότε μόνο στην τηλεόραση- του Ρόμπερτ Ντυβάλ. Και για πρώτη     φορά μαθαίνω ότι έπαιζε και η αδελφή του Μάρλον Μπράντο η Jocely

Διάβασα επίσης ότι θα πρέπει να την ξαναδεί με νέο μάτι η αμερικάνικη κριτική γιατί κακώς την είχανε τότε θάψει.

Εγώ πάντως θυμάμαι την «Καταδίωξη» ως μια συναρπαστική ταινία  και ότι στην Ελλάδα παιζόταν για πολύ καιρό.

 

H Οικονομική Κρίση μέσα από τον Κινηματογράφο!!!

Οι οικονομικές κρίσεις που είναι σύμφυτες με την ύπαρξη του καπιταλισμού και δεν αποτελούν φαινόμενο των τελευταίων ετών, είναι φυσικό να απασχόλησαν και τον κινηματογράφο μιας και είναι η τέχνη του περισσότερο από όλες τις άλλες έσκυβε πάντοτε πάνω από τα προβλήματα των ανθρώπων. Εγώ από αυτή τη θεματολογία θυμάμαι δύο ταινίες που με έχουν εντυπωσιάσει πολύ και θέλω να σας τις παρουσιάσω με τη σημερινή μου ανάρτηση:

1. Tα σταφύλια της οργής - The Grapes of Wrath (1940)
Σκηνοθεσία: John Ford
Σεναριο: Darryl Zanuck & Nunnaly Johnson από το ομώνυμο μυθιστόρημα του John Steinbeck
Φωτογραφία: Gregg Toland
Μουσική: Alfred Newman
Ηθοποιοί: Henry Fonda, Jane Darwell, John Carradine, Charly Grapewin, Dorris Bowdon, Russel Simpson κ.α.

Σας παραθέτω την κριτική του Γιάννη Ζουμπουλάκη (του καλύτερου κατά τη γνώμη μου κριτικού κινηματογράφου που έχουμε στη χώρα μας) την οποία δημοσίευσε ΤΟ ΒΗΜΑ στις 24.06.2007. Εγώ μόνο θα προσθέσω ότι η ταινία αυτή αποτελεί το πρώτο "επικό road movie" στην ιστορία του κινηματογράφου και ότι όσοι φίλοι και συνάδελφοι δεν έχουν διαβάσει το αριστουργηματικό αυτό βιβλίο του Στάϊνμπεκ καλό θα ήτανε να του ρίξουνε μια ματιά.


«Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή. Εχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους...
Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.
Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.
Θα βρίσκομαι εκεί...»Ο Χένρι Φόντα, ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον Τομ Τζόουντ στον κινηματογράφο και είπε τις παραπάνω μνημειώδεις κουβέντες, είχε επίσης την τύχη να βρεθεί εκεί· στην κινηματογραφική εκδοχή των «Σταφυλιών της οργής» που γυρίστηκε την πιο... ακατάλληλη εποχή, όταν η Αμερική είχε αρχίσει να αναρρώνει από το σοκ του οικονομικού κραχ (μάλιστα εξαιτίας του ότι οι τράπεζες θεωρούσαν το μυθιστόρημα του Τζων Στάινμπεκ επικίνδυνα ανατρεπτικό, η 20th Century Fox γύρισε την ταινία με τον παραπλανητικό τίτλο «Λεωφόρος 66»).


Σε ό,τι αφορά τον Φόντα, ο 34χρονος ηθοποιός ήθελε τόσο πολύ τον ρόλο του Τομ που ο παραγωγός Ντάριλ Ζάνουκ γνωρίζοντας την επιθυμία του τον παγίδευσε σε ένα συμβόλαιο μακράς διαρκείας, αφήνοντας να διαρρεύσει ότι για τον ίδιο ρόλο ενδιαφέρονταν ο Τάιρον Πάουερ και ο Ντον Αμίτσι· κάτι που δεν ήταν αλήθεια. Οντως, με το κουρασμένο αλλά αποφασιστικό βλέμμα του, τη γλυκύτητα της χροιάς στη φωνή του και την ήρεμη δύναμη που από τη φύση του εξέπεμπε, ο Φόντα όχι απλώς ταιριάζει γάντι στον ρόλο αλλά αγγίζει την τελειότητα. Φανταστείτε ότι όταν την επόμενη χρονιά ο Φόντα έχασε το Οσκαρ Α´ ανδρικού ρόλου από τον Τζέιμς Στιούαρτ που το κέρδισε για τα «Κοινωνικά σκάνδαλα» («The Philadelphia story»), ο τελευταίος δήλωσε ότι το βραβείο δικαιούνταν ο Φόντα, τον οποίο μάλιστα ο ίδιος είχε ψηφίσει!
Οπως το κινηματογραφικό «Οσα παίρνει ο άνεμος», έτσι και τα «Σταφύλια της οργής» ήταν κυρίως «παιδί» παραγωγού. Ο Ντάριλ Ζάνουκ είχε πάρει πολύ προσωπικά την κινηματογραφική εκδοχή των «Σταφυλιών». Αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος αντί 100.000 δολαρίων - ποσό αστρονομικό για τα στάνταρντ της εποχής - και συμφώνησε να μπει όρος στο συμβόλαιο σύμφωνα με τον οποίο η ταινία «θα διατηρήσει κατά δύναμιν την κύρια δράση και την κοινωνική πρόθεση της εν λόγω λογοτεχνικής ιδιοκτησίας».
Με την έγκριση του Στάινμπεκ ο Ζάνουκ έκανε μόνο μία παρέμβαση, τον εκπληκτικό μονόλογο της Τζέιν Νταρνέλ, η οποία στον ρόλο της μητέρας του Τομ κρατά στο στόμα της το υπέροχο μα και τόσο αισιόδοξο φινάλε της ταινίας: «We are the people» (εμείς είμαστε ο λαός).
Ασφαλώς ο δημιουργικός εγκέφαλος της ταινίας ήταν ένας, ο σκηνοθέτης Τζων Φορντ. Με τη συνδρομή του οπερατέρ Γκρεγκ Τόλαντ, ο Φορντ μετέτρεψε σε αξέχαστες εικόνες τις σελίδες του Τζων Στάινμπεκ. Η σκηνοθετική ευφυΐα του ήταν η τολμηρή και άκρως αντιεμπορική ατμόσφαιρα της ταινίας μέσα από κάδρα της αμερικανικής φύσης στην απόλυτη μαυρίλα της: έρημες πεδιάδες, συννεφιασμένος ουρανός, λασπωμένοι δρόμοι. Με άλλα λόγια η προσέγγισή του είχε το προνόμιο της εντιμότητας, από την οποία έλειπε εντελώς ο οποιοσδήποτε εξωραϊσμός. Γι' αυτό και τα «Σταφύλια της οργής» ακόμη και σήμερα φιγουράρουν μέσα σε πολλές λίστες Top 10 των καλύτερων ταινιών στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ 24.06.2007

2. Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν. They Shoot Horses, Don`t They? (1969)

Σκηνοθεσία: Sydney Pollack
Σενάριο: James Poe από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Horace McCoy.
Ηθοποιοί: Jane Fonda, Michael Sarrazin, Susannah York, Gig Young, Red Buttons.

Εδώ η ιστορία έχει να κάνει και αυτή με την κρίση του '30 και με μιά απάνθρωπη επινόηση κάποιων κομπιναδόρων που για να τα οικονομήσουν μέσα στα δύσκολα εκείνα χρόνια διοργάνωναν σε γήπεδα και άλλους μαζικούς χώρους τους περιβόητους "χορευτικούς μαραθώνιους" και αποτελούσαν έναν τρόπο για να διαγωνιστούν οι απελπισμένοι εκείνοι άνθρωποι με σκοπό τα πενιχρά χρηματικά έπαθλα. Το θέαμα κρατούσε ολόκληρες μέρες, καθώς οι διαγωνιζόμενοι πίεζαν τους εαυτούς τους πέρα από τα όρια της εξάντλησης, ενώ από τις κερκίδες το αδηφάγο πλήθος παρακολουθούσε και ποντάριζε, με σκοπό το κέρδος, στο δικό του ο καθένας ζευγάρι.

Κάτι που αν το δούμε λίγο μεταφορικά ισχύει στα καθ' ημάς και σήμερα με τα reality show της τηλεόρασης όπου σε μια εποχή που χάθηκαν οι διαφημίσεις και οι καταξιωμένοι τραγουδιστές δυσκολεύονται για το μεροκάματο και αναγκάζονται να χώνουν τους νέους τους δίσκους στις κυριακάτικες εφημερίδες, βλέπουμε να συνωθούνται στη μικρή οθόνη κορίτσια και αγόρια που θέλουν να γίνουν τα next top models και οι ...next Ρουβάδες!

The Seven Year Itch

Αυτές τις μέρες -συγκεκριμένα στις 5/8- συμπληρώθηκαν 48 χρόνια από τότε που η υπέροχη Marilyn Monroe εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο- για πολλούς κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Είναι πολλοί που υποστηρίζουν ότι η Marilyn δεν υπήρξε σπουδαία ηθοποιός. Πραγματικά , δεν ήταν και καμιά Katharine Hepburn αλλά προσωπικά πιστεύω ότι υπήρξε εξαιρετική ως κομεντιέν. Φτάνει να θυμηθούμε την κορυφαία μάλλον στιγμή της , την ερμηνεία της στην ταινία ''Some like it hot''!
Αποφάσισα όμως , λόγω των ζεστών ημερών , να παρουσιάσω μια άλλη περίφημη ταινία της , επίσης του Billy Wilder όπως και το ''Some like it hot'' , που δεν είναι άλλη από την ταινία του 1955 ''The Seven Year Itch'' (ελ.τιτ. ''Επτά χρόνια φαγούρα'')!

Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη λοιπόν , ένα πολύ , μα παρα πολύ ζεστό καλοκαίρι. Ο Richard Sherman (τον υποδύεται απολαυστικά ο Tom Ewell) στέλνει σύζυγο και παιδί upstate για να ξεκαλοκαιριάσουν, ενώ εκείνος μένει πίσω μιας κι έχει πολλή δουλειά στον εκδοτικό οίκο στον οποίο εργάζεται. Ο οίκος αυτός έχει σκοπό να εκδώσει ένα βιβλίο με τον τίτλο ''Επτά χρόνια φαγούρα'' , όπου υποστηρίζεται η άποψη ότι οι περισσότεροι άντρες , στα επτά χρόνια γάμου υποκύπτουν στον πειρασμό να απατήσουν τις συζύγους τους. Όντας ο ίδιος επτά χρόνια παντρεμένος , πολύ ευτυχής και πολύ ερωτευμένος με τη σύζυγο του , ο Richard αμφιβάλλει και γελά με τα όσα επιμένει ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού . Μέχρι που....στον επάνω όροφο της πολυκατοικίας που μένει εμφανίζεται ένα εντυπωσιακό και σέξι girl (παραδόξως δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομα της). Μετά από ένα ατύχημα - το κορίτσι κατα λάθος ρίχνει μια γλάστρα στο μπαλκόνι του Richard- οι δύο γείτονες γνωρίζονται κι ο πειρασμός πια είναι στην πόρτα του......   κι η ''φαγούρα'' αρχίζει! Η φαντασία του Richard στην κυριολεξία παίρνει φωτιά, αρχίζει να ''βλέπει'' με άλλο μάτι την ερωτική του ζωή! Στην πραγματικότητα όμως υποφέρει κι η σκέψη και μόνο ότι θα απατήσει τη γυναίκα του τον αναγκάζει στο τέλος να φύγει άρον άρον από την πόλη!

Ο Billy Wilder ως συνήθως κατάφερε , πάντα πολύ διακριτικά , να καυτηριάσει τον συντηρητισμό των Αμερικανών , όπως πολύ καλά γνώριζε να το κάνει, μέσω της κωμικής οδού. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο το οποίο θεωρείτο αρκετά τολμηρό για να διασκευαστεί σε ταινία σύμφωνα με την τότε επιτροπή λογοκρισίας. Όμως ο σκηνοθέτης επέμενε και με τη βοήθεια του συγγραφέα του θεατρικού έργου τον George Axelrod, έγραψαν ένα σενάριο που άντεξε τελικά της επιτροπής λογοκρισίας. Στο θεατρικό έργο οι δύο πρωταγωνιστές έρχονται πολύ πιο κοντά απ'ότι στην ταινία! Στην ταινία , ο πρωταγωνιστής απλά μένει με όσα φαντασιώνεται!
Και φυσικά, όλοι ξέρουμε ότι η ταινία περιέχει μια από τις πλέον διάσημες σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου. Εκείνη όπου το φουστάνι του κοριτσιού σηκώνεται από τη ριπή του αέρα που έρχεται από το υπόγειο μετρό! Classic!

Δείτε εδώ το trailer της ταινίας

His Girl Friday.

Αυτές τις μέρες παίζεται στους κινηματογράφους η ταινία του Billy Wilder ''Front Page'' (ε.τ. ''Η πρώτη σελίδα''). Η ταινία είναι μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του ομώνυμου θεατρικού έργου των Hecht και McArthur , το οποίο θεατρικό έργο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη πρώτη φορά το 1931 , αλλά ευτύχησε σε μια πραγματικά απολαυστική διασκευή , στην ταινία του 1940 με τον χαριτωμένο τίτλο ''His Girl Friday''.

 Η ταινία αυτή του Howard Hawks , κατά την ταπεινή γνώμη της γράφουσας , είναι η επιτομή , των screwball - plus- witty ταινιών που άνθησαν στον αμερικάνικο κινηματογράφο εκείνη την περίοδο.
Ο Cary Grant υποδύεται τον Walter Burns, αρχισυντάκτη μιας εφημερίδας , ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να σαμποτάρει τον επερχόμενο γάμο της πρώην συζύγου του , της Hildy -την υποδύεται η Rosalind Russell-  με έναν άχαρο ασφαλιστή.

 Όταν η Hildy - η ίδια πρώην δημοσιογράφος στην εφημερίδα- τον επισκέπτεται για ένα τελευταίο αντίο , ο Walter την πείθει να αναλάβει το ρεπορτάζ της επικείμενης εκτέλεσης ενός καταδικασμένου σε θάνατο δολοφόνου. Εκείνη κάνει το λάθος και μπάινει στον πειρασμό του ''τελευταίου μεγάλου ρεπορτάζ''. Φεύγει για το γραφείο τύπου των φυλακών όπου θα γίνει η εκτέλεση ...κι εκεί γίνεται το έλα να δεις , όπως αρμόζει σε μια screwball ταινία!

Πανέξυπνοι διάλογοι , πνευματώδεις ατάκες που πέφτουν σαν το χαλάζι (παραφράζοντας εκείνη την αλήστου μνήμης ελληνική ταινία!) , χωρίς να περνούν απαρατήρητα κάποια κακώς κείμενα , όπως πχ ο τρόπος λειτουργίας του τύπου ή της δικαιοσύνης και των τοπικών παραγόντων. Εντύπωση κάνει η χειραφετημένη Hildy! Εν έτει 1940 , έχουμε να κάνουμε με μια έξυπνη γυναίκα καριέρας -σπουδαία δημοσιογράφο αν και έχει αποφασίσει να εγκαταλείψει το επάγγελμα- σπάνια τύχαινε ο γυναικείος ρόλος να προσφέρει κάτι πέρα από το ..μοιραίο ή το χαριτωμένο- μετά βέβαια ήρθε η Κatharine Hepburn κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.
Οι ερμηνείες , ιδιαίτερα των δύο πρωταγωνιστών,  είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικές , είναι τόσο απολαυστικές που μένουν στο τέλος αξέχαστες! Πάρτε μια γεύση!

Υ.Γ.: Είναι απορίας άξιο , γιατί οι Αμερικανοί - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - δεν βγάζουν πια τόσο καλές κωμωδίες...

Roman's baby

Τα προβλήματα του σπουδαίου σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι δεν λένε να λάβουν τέλος. Εγκλωβισμένος ακόμη στην Ελβετία - ευτυχώς εκτός φυλακής πια- περιμένει -στωικά φαντάζομαι , τόσα έχει τραβήξει στη ζωή του- αν θα εκδοθεί ή όχι στις Η.Π.Α.
Πιστεύω ότι όλοι οι σινεφίλ έχουμε τουλάχιστον μία αγαπημένη ταινία του Πολάνσκι. Για να είμαι ειλικρινής  προσωπικά δεν μπορώ να διαλέξω μόνο μία. Αλλά αν με στριμώχνατε κι απαιτούσατε να απαντήσω με μία μόνο ταινία , ε , μάλλον τότε θα διάλεγα την περίφημη ταινία του ''Το μωρό της Ρόζμαρι'' !
 Είναι, πιστεύω, καθολικά αποδεκτό το γεγονός  ότι  ''Το μωρό της Ρόζμαρι'' παραμένει ακόμα και στις μέρες μας μια σπουδαία ταινία τρόμου. Υπάρχουν δύο στοιχεία που κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση σ'αυτήν την ταινία. 1) Δεν δείχνει τρομακτικά πράγματα , οι σκηνές που σε κάνουν να πηδάς από φόβο στον καναπέ είναι ελάχιστες , δεν δείχνει αλλά νιώθεις , συνέχεια νιώθεις έναν απόκοσμο τρόμο. 2) Η αμφισημία της. Τελικά τι συμβαίνει; Όντως η Ρόζμαρι έζησε όσα πιστεύει ότι έζησε ή απλά η εγκυμοσύνη ξεσκέπασε μια υποβόσκουσα ψυχική διαταραχή;

Όλοι κι όλα δεν είναι (ή μήπως απλά είναι) ό,τι δείχνουν. Το κτίριο είναι εντυπωσιακό αλλά έχει κακή φήμη* , ο σύζυγος , η γκροτέσκα γειτόνισσα , ο γιατρός , η κρυμμένη ντουλάπα...
Η Mia Farrow πιθανόν να έκανε την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της ως φρεσκοπαντρεμένη , χαρωπή Ρόζμαρι που αργά αλλά σταθερά μεταμορφώνεται σε μια στοιχειωμένη , ολότελα μπερδεμένη σκιά του εαυτού της.
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη μουσική επένδυση της ταινίας από τον Πολωνό μουσικό Κρίστοφ Κομέντα , με τον οποίο συνεργάστηκε αρκετές φορές ο Ρομάν.

Αλλά...

Αλλά το θέμα μας σήμερα είναι ο Ρομάν. Έκανε ό,τι έκανε πριν από τόσα χρόνια -κατακριτέο ναι- αλλά αυτόν δεν επηρεάζει την καλλιτεχνική του αξία . Για μένα θα είναι πάντα από τους πιο ιδιοφυείς σκηνοθέτες. Υπάρχουν πολλοί που κρίνουν έναν καλλιτέχνη από την προσωπική του ζωή. Κι υπάρχει το ερώτημα πώς ξεχωρίζεις τον άνθρωπο από τον καλλιτέχνη. Κάποτε ρώτησα μια φίλη γιατί δεν της αρέσει ο Woody Allen και μού απάντησε ότι τον απεχθανόταν γι'αυτό που είχε κάνει στην Mia (την ξέρετε φαντάζομαι την ιστορία). Τη ρώτησα πάλι τι γνώμη είχε για τις ταινίες του Woody και μού επανέλαβε την πρώτη της απάντηση. Πράγμα που σήμαινε ότι γι'αυτήν ο Woody δεν είχε καμία αξία ως καλλιτέχνης από τη στιγμή που τα έφτιαξε με την 17χρονη θετή του κόρη -ναι ξέρω , δεν ακούγεται και τόσο καλό. Το θέμα είναι ότι οι καλλιτέχνες έχουν μια προσωπική -πολύ προσωπική- ζωή που τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε και ίσως δεν χρειάζεται να γνωρίσουμε. Θέλω να πω ότι δε χρειάζεται κάθε φορά να τρέχω στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του κάθε καλλιτέχνη να δω αν έχει κάνει κάτι ''κακό'' για να αποφασίσω αν θα μού αρέσει ή όχι. Αν η δουλειά του , το έργο του μού αρέσει τελείωσε η υπόθεση. Το αν ο Ρομάν έκανε έρωτα πριν από 30 τόσα χρόνια με μια 13χρονη - υπόθεση πολύ σκοτεινή - δεν μειώνει την αξία του ως τον σκηνοθέτη που μας έδωσε την ''Chinatown'' , την ''Αποστροφή'' , τη ''Νύχτα των Βρυκολάκων'' , τον ''Ένοικο'' , το ''Cul de sac'' κλπ. Έτσι δεν είναι; 

* Στην είσοδο του κτιρίου Dakota όπου γυρίστηκε ''Το μωρό της Ρόζμαρι'' δολοφονήθηκε χρόνια αργότερα ο John Lennon!

(Μεταγραφή)

As cool as Bullitt is.

Υπήρξε μια εποχή , εκεί γύρω στα μέσα και προς τα τέλη της δεκαετίας του 60 που γυρίστηκαν ορισμένες πολύ στυλάτες ταινίες. Ωραίοι, cool τύποι , όμορφα ντυμένοι μπαινόβγαιναν στα καρέ των ταινιών ενώ λίγα στοιχεία προμήνυαν όλα όσα θα έφερναν τα πάνω κάτω την επόμενη δεκαετία στον κινηματογράφο. Ο αδιάφθορος μπάτσος υπήρξε -κι είναι ακόμη- συνήθης πρωταγωνιστής σε πολλές ταινίες , αλλά εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 60 , μάς προέκυψε ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση αδιάφθορου μπάτσου κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Bullitt . Κι ειλικρινά ποιος θα μπορούσε εκτός του Steve McQueen να ενσαρκώσει τον πλέον cool μπάτσο του Σαν Φρανσίσκο;
Ο Frank Bullitt λοιπόν , ζητείται από φιλόδοξο πολιτικά εισαγγελέα , να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού , πολύ σημαντικό μάρτυρα άρτι αφιχθέντα από το Σικάγο και στόχο της Οργάνωσης (προφανώς της Μαφίας). Τα πράγματα πάνε κατά διαόλου , ο εισαγγελέας ζητά την κεφαλή του Bullitt , ως υπαίτιο του φιάσκου, αλλά εκείνος ως άτεγκτος , αδιάφθορος , υπερ-cool (δεν ιδρώνει το αυτί του από τα γαβγίσματα του εισαγγελέα) οσμίζεται ότι κάτι δεν πάει καλά , τους ''γράφει '' όλους...και γίνεται το έλα να δεις! Ανάμεσα στα ωραία που συμβαίνουν είναι κι η περίφημη σκηνή του κυνηγητού στους λοφώδεις δρόμους του Σαν Φρανσίσκο , σκηνή για την οποία ουσιαστικά έγινε διάσημη η ταινία κι η οποία κυριολεκτικά σου κόβει την ανάσα. Ο Steve McQueen είναι στο στοιχείο του όταν οδηγεί -υπερβολικά γρήγορα είναι η αλήθεια - την πανέμορφη Mustang του προσπαθώντας να πιάσει τους πληρωμένους δολο-φόνους. Ναι , η Mustang είναι κούκλα , όπως όλα είναι τόσο όμορφα , η πόλη , ο πρωταγωνιστής , ο βοηθός του και βέβαια η φιλενάδα, η εύθραυστη κι ευαίσθητη Cathy που την υποδύεται η Jacqueline Bisset . Κάνει εντύπωση αυτό το στυλιζαρισμένο σκηνικό. Ο Bullitt παρότι αγουροξυπνημένος , εμφανίζεται πάντοτε άψογα ντυμένος -θυμάστε τη δεκαετία του 60 που τα παντελόνια των αντρών ήταν κοντά , λίγο πάνω από τον αστράγαλο κι οι γραβάτες λεπτές; Και μετά τη δεκαετία του 70 μάς προέκυψαν οι καμπάνες ...κι ο Σέρπικο. Ο Σέρπικο δεν κάνει τον κόπο να ξυριστεί , το ντύσιμό του θυμίζει κάποιον που κοιμήθηκε με τα ρούχα του , ενώ είναι το ακριβώς αντίθετο του cool. Είδατε διαφορές από τη μια δεκαετία στην άλλη; Θα μού πείτε , μα εκεί Crispy, εντοπίζεις διαφορές; Μα why not , αγαπητοί μου, why not; O Bullitt πρώτα θα φορέσει το σακάκι του , θα πάρει στο χέρι την καμπαρντίνα και μετά θα ορμήσει έξω στον κακό κόσμο όχι τόσο για να πει όσο για να κάνει , να δράσει. Δεν είναι πολυλογάς - με τέτοια μάτια τι να πει , τα λέει όλα με το βλέμμα του!- αλλά ό, τι λέει τσακίζει κόκκαλα:

Προς τον εισαγγελέα (με τον οποίο δεν τα πάει καλά ):

Look, Chalmers, let's understand each other... I don't like you.

ή

Walter Chalmers: Frank, we must all compromise

Bullitt: Bullshit

Και με την Cathy:

Cathy: What will happen to us, in time?

Bullitt: Time starts now.

Ωραίες εκείνες οι εποχές , ωραία πρόσωπα , σούπερ ταινίες. Δεν βρίθουν ουμανιστικού στοχασμού και φιλοσοφικού βάθους , μα ειλικρινά είναι κάποια βράδια που ο Bullitt είναι η καλύτερη παρέα.

Πριν κλείσουμε να σας πω ότι η ταινία είχε πάρει βραβείο Όσκαρ για το μοντάζ , όχι τυχαία , έχει γίνει εξαιρετική δουλειά , κοφτό το μοντάζ , όπως και το βλέμμα του Steve. Και μια και τον ανέφερα να σας πω ότι η γράφουσα έχει τρομερή , μα τρομερή , αδυναμία στον εν λόγω ηθοποιό.

Ελπίζω να κατανοείτε γιατί!

Εδώ η πλέον περίφημη σκηνή της ταινίας.

Η ανάρτηση αυτή είναι μεταγραφή από έτερο crispy blog. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα θα υπάρξουν κι άλλες τέτοιες μεταγραφές.
(Μεταγραφή)

The Haunting (1963)

Ο σκηνοθέτης Robert Wise είναι κυρίως γνωστός για δύο περίφημα μιούζικαλ που γύρισε την δεκαετία του 60: Το ''West Side Story'' (1961) (εξ ημισείας με τον Jerome Robbins) και το ''The sound of music'' (1965). Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στα δύο μιούζικαλ ο Wise σκηνοθέτησε μια ταινία που σίγουρα έκανε πολλούς εκείνη την εποχή να χάσουν τον ύπνο τους!
Η ταινία αυτή δεν είναι άλλη από το :

''The Haunting''

Η ταινία ''The Haunting'' θεωρείται από πολλούς μία από τις κορυφαίες ταινίες τρόμου όλων των εποχών κι όχι τυχαία. Και παρότι έχουν περάσει σχεδόν 50 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε έχει ακόμα τη δύναμη να τρομάζει και να αποτελεί το πρότυπo των ''haunted house horror films''

Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας αυτής , που γυρίστηκε το 1963 , είναι ''Το στοιχειωμένο σπίτι'' . Κι ακριβώς περί αυτού πρόκειται : Ένα στοιχειωμένο σπίτι που θέλει να το μελετήσει ένας ερευνητής υπερφυσικών φαινομένων , ο Δόκτωρ Μαρκγουέι. Μαζί του στον οίκο του Hill House -όπως ονομάζεται το σπίτι- βρίσκονται ο Λουκ , ένας επιπόλαιος νεαρός , αμφισβητίας των υπερφυσικών φαινομένων και κληρονόμος του σπιτιού , η Θήο μια εντυπωσιακή κι αισθησιακή γυναίκα που κατέχει το χάρισμα της ενόρασης και τέλος Έλενορ μια εύθραυστη ύπαρξη κι από τους τέσσερις η πλέον ευάλωτη στο υπερφυσικό στοιχείο. Ήδη από την πρώτη νύχτα οι επισκέπτες θα διαπιστώσουν ότι το σπίτι είναι όντως... στοιχειωμένο. Ψίθυροι , κραυγές , χτυπήματα , άρπες που παίζουν μόνες τους , πόρτες που κλείνουν μόνες τους ....Όπως λέει κι η Έλενορ ''Το σπίτι είναι ζωντανό''.  Το σπίτι , το αλλόκοτο Hill House θα κάνει αισθητή την παρουσία του τρομάζοντας τους πάντες ακόμα και τους πιο σκεπτικούς και στο τέλος ...θα βγει κερδισμένο!

Λίγο πολύ αυτή είναι η ιστορία του ''Στοιχειωμένου σπιτιού'' και φαντάζομαι θα αναρωτιέστε ποιο , τι  και πώς είναι το φάντασμα (ή το πνεύμα) που κάνει όλη αυτήν την ...φασαρία! Μα εδώ έγκειται η ανατριχιαστική μαγεία τούτης της ταινίας. Το κακό , την απειλή δεν τη βλέπουμε ποτέ!  Βλέπουμε κι αισθανόμαστε τα αποτελέσματα της στα τρομαγμένα πρόσωπα της Έλενορ και της Θήο , στα γουρλωμένα μάτια του Λουκ , στους τοίχους που μοιάζουν να ψιθυρίζουν , στα αγάλματα που μοιάζουν να παρακολουθούν! Είναι εκεί , το ακούμε , το αισθανόμαστε , μας τρομάζει αλλά δεν το βλέπουμε. Για να εντείνει την αίσθηση του τρομακτικού και να δώσει έτσι κυρίαρχο ρόλο στο ίδιο το σπίτι, ο Wise έστησε την κάμερα με τέτοιο τρόπο , που οι γωνίες λήψης παραμόρφωναν τον χώρο τονίζοντας έτσι το απόκοσμο κι υπερφυσικό στοιχείο του αφιλόξενου Hill House. Υπέροχα -και τόσο έξυπνα!-ανατριχιαστικό!

 Κι όπως λέει και το trailer της ταινίας:

'' Μπορεί να μην πιστεύεις στα φαντάσματα
αλλά δεν μπορείς να αρνηθείς τον...τρόμο! ''

Bonnie and Clyde (1967)

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άρθουρ Πεν
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Μπάρνετ Γκάφυ (Βραβείο Όσκαρ)
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Γουώρεν Μπήτυ
ΜΟΥΣΙΚΗ: Τσαρλς Στρόουζ και το περιβόητο: "Foggy Mountain Breakdown" των
Flatt and Scruggs
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γουώρεν Μπήτυ, Φαίη Νταναγουαίη, Μάϊκλ Πόλλαρντ, Τζην Χάκμαν, Έστελ Πάρσονς (Όσκαρ β’ γυναικ. Ρόλου)
Ταινία που είχε σημειώσει τότε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και βασιζόταν στην πραγματική ιστορία των Bonnie Parker and Clyde Barrow. Ενός ερωτευμένου ζευγαριού που στην αρχή της δεκαετίας του ’30 είχαν συστήσει μια συμμορία στην περιοχή των κεντροδυτικών πολιτειών της Αμερικής και λήστευαν Τράπεζες.

Κάτι που τους είχε ηρωοποιήσει στα μάτια του κόσμου γιατί η Αμερική εκείνα τα χρόνια βρισκόταν μέσα στη δίνη της μεγάλης οικονομικής κρίσης και η λέξη «τράπεζα» δεν ήταν και ό,τι το πιο …αγαπησιάρικο! Φαινόμενο δηλαδή που, τηρουμένων των αναλογιών, συμβαίνει και στα καθ’ ημάς σήμερα με τον Παλαιοκώστα και την παρέα του.

Ένα άλλο στοιχείο επίσης που προσέδιδε αίγλη στην πρωτοφανή αυτή παρέα – πρώτα στρατολογήθηκε ο μικρός υπάλληλος ενός βενζινάδικου που τον υποδύεται εκπληκτικά ο Μάϊκλ Πόλλαρντ και μετά ο μεγάλος αδερφός του Κλάϊντ με τη γυναίκα του (Χάκμαν, Πάρσονς)- ήταν και το ότι δρούσαν τελείως αυτόνομα χωρίς διασυνδέσεις με το κατεστημένο της ιταλικής μαφίας που πάντα τα πήγαινε καλά με τις δυνάμεις της εξουσίας και της καταστολής.

Ήταν αρκετά ριψοκίνδυνοι και χαβαλετζήδες, ιδίως η Μπόννυ, και έκαναν μεγάλες καζούρες στις τοπικές αστυνομίες και το FBI που τους καταδίωκαν με μανία.


Γι’ αυτό και το πρωτοφανές μένος των τελευταίων σε εκείνη τη φονική ενέδρα που τους έστησαν στις 23 Μαΐου του 1934 με τα μυδραλιοβόλα. Η εικόνα του άγρια γαζωμένου αυτοκινήτου είναι χαρακτηριστική! Το νεκρό σώμα της Μπόννυ μέσα στο αυτοκίνητο, λένε οι περιγραφές, το χόρευαν στον αέρα με τις σφαίρες πάρα πολλά λεπτά μετά το θάνατο της.

Ένα γεγονός που θέλω να τονίσω και που δεν γράφεται στις βικιπαίδειες είναι το ό,τι παραγωγός στην ταινία αυτή που γυρίστηκε το 1967 είναι ο ίδιος ο Γουώρεν Μπήτυ –ένας αντικομφορμιστής και πολιτικοποιημένος άνθρωπος του κινηματογράφου- δείχνει την απροθυμία του χολυγουντιανού κατεστημένου να χρηματοδοτήσει μια τέτοια παραγωγή. Μεσουρανούσε ακόμη ο πανίσχυρος αρχηγός του FBI, Edgar Hoover που εθεωρείτο τότε πιο ισχυρός και από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Και αν έδωσαν δύο δευτερεύοντα βραβεία Όσκαρ στην ταινία -που για μένα είναι αριστουργηματική και θα έπρεπε να πάρει και αυτό της καλύτερης ταινίας, καλό είναι και το In The Heat of The Night που εκείνη τη χρονιά τα σάρωσε όλα και θα αναφερθούμε κάποτε και σ’ αυτό, αλλά όχι καλύτερο από το Μπόννυ και Κλάϊντ- το έκαναν λόγω της πρωτοφανούς εμπορικής επιτυχίας που σημείωσε η άλλη σε όλο τον κόσμο!
Κάπου στη Βικιπαίδεια διάβασα ότι η πρώτη επιλογή του Γουώρεν Μπήτυ για τους ρόλους ήταν: η αδελφή του Σίρλεϋ Μακ Λέϊν και ο Μπομπ Ντύλαν που έμοιζε πολύ στον πραγματικό Κλάϊντ. Για κάποιους λόγους, όμως, αυτός αρνήθηκε και τότε πήρε το ρόλο ο ίδιος ο παραγωγός, οπότε αυτόματα κόπηκε και η αγαπημένη μου Σίρλεϋ.
Ένα άλλο που επίσης διάβασα και δεν το ήξερα ήταν ότι από εκείνη τη συμμορία είχε επιζήσει η Μπλάνς Μπάρροου, που στην ταινία την υποδύεται η Έστελ Πάρσονς, πήρε μάλιστα και το Όσκαρ, και πέθανε υπέργηρη (101 ετών) το 1996. Και όταν τη ρώτησαν τότε, λέει, για το πώς της φάνηκε η ταινία, έδωσε την απίθανη απάντηση: «Αυτή η ταινία με δείχνει σαν τον κώλο ενός αλόγου που χλιμιντρίζει!» (That movie made me look like a screaming horse's ass.")
Τέλος θέλω να αναφέρω ότι εδώ στην Ελλάδα η ταινία συνέπεσε με την αρχή της δικτατορίας και είχε γίνει ο χαμός! Ουρές στα ταμεία των κινηματογράφων και οι αίθουσες φίσκα με όρθιους! Την έβλεπε ο κόσμος δύο και τρεις φορές για να την χορτάσει, καθώς σε τέτοιες περιπτώσεις βγαίνουν οι ευνόητες συνειρμικές συγκρίσεις και απωθημένα με αστυνομίες και τέτοια!
Άσε και εκείνη την καταπληκτική μουσική με πάντζο που είχε!

Ocean's Eleven (the real thing)

''The rat pack''  είχε αποκαλέσει κάποτε η Lauren Bacall την παλιοπαρέα του συζύγου της Humphrey Bogart. Τα υπόλοιπα μέλη του rat pack ήταν οi Frank Sinatra , Dean Martin , Peter Lawford , Joey Bishop & Sammy Davis jr. O Humphrey Bogart ήταν το πρώτο μέλος της παρέας που εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο , συγκεκριμένα το 1957. Τρία χρόνια μετά οι υπόλοιποι της παρέας πρωταγωνίστησαν στην περίφημη ταινία:

''Ocean's eleven (1960)''
Στην ταινία 11 φίλοι , που πολέμησαν μαζί στον πόλεμο , θα προσπαθήσουν να κάνουν το colpo grosso , ληστεύοντας με την αλλαγή του χρόνου, ούτε λίγο ούτε πολύ, 5 καζίνο του Λας Βέγκας ταυτόχρονα! Το πώς  δεν έχει πια κι ιδιαίτερη σημασία , άλλωστε με τα σημερινά δεδομένα σε τεχνολογικές γνώσεις και τόσες ταινίες που έχουν γίνει έκτοτε με ...πιο προηγμένο εξοπλισμό , μάλλον ο τρόπος που διάλεξαν οι φίλοι του Ocean (Frank Sinatra) μοιάζει ...αφελής!
Αυτό που αρέσει όμως στην ταινία είναι η παρεϊστικη ατμόσφαιρα - οι ηθοποιοί μοιάζουν να διασκεδάζουν αφάνταστα και σε κάποιες σκηνές έχει κανείς την εντύπωση ότι το έχουν ρίξει στην πλάκα!-, η κομψότητα εκείνης της εποχής , το υπέρλαμπρο Las Vegas , η αφθονία μιας κοινωνίας που έμοιαζε να τα έχει όλα. Ο Dean Martin κι ο Sammy Davis Jr. πιάνουν το τραγούδι 2-3 φορές, με τις υπέροχες  φωνές τους γεμίζουν με όμορφες μελωδίες την ταινία κι όλα μοιάζουν να πηγαίνουν περίφημα. Ακόμα κι η ληστεία επιτυγχάνεται κι έτσι μεσάνυχτα Πρωτοχρονιάς 5 καζίνο του Las Vegas βρίσκονται με μερικά εκατομμύρια δολλάρια λιγότερα στα ταμεία τους!

Αλοίμονο όμως , ο περίφημος ''ανθρώπινος παράγοντας'' καραδοκεί. Τα πράγματα στραβώνουν όταν πεθαίνει ξαφνικά ο ένας εκ των 11 , για να οδηγηθούμε σ'ένα απρόσμενο τέλος όπου ...όλα γίνονται καπνός!
Λατρεύω την τελευταία σκηνή της ταινίας όπου μεσημεράκι πια της πρώτης μέρας του χρόνου , οι 10 εναπομείναντες περπατούν απογοητευμένοι στο δρόμο , σκυφτοί , με τα χέρια στις τσέπες ενώ έχουν αρχίσει να πέφτουν από πάνω τους οι τίτλοι τέλους. Classic.

Trivia: Στην ταινία κάνει μια cameo εμφάνιση η Shirley MacLaine (δεν αναφέρεται το όνομά της στα credits ) στο ρόλο μιας μεθυσμένης. H MacLaine εθεωρείτο κατά κάποιον τρόπο το θηλυκό μέλος του rat pack.



Απολαύστε τον Sammy Davis Jr. να τραγουδά σε μια σκηνή της ταινίας.

Ο Χαρτοπαίκτης !!!

Μέρες που είναι, μέρες τζόγου δηλαδή για πολλούς, ιδίως από εμάς τους παλαιότερους, θέλω να σας μιλήσω για την ταινία: Ο Χαρτοπαίκτης (The Cincinnati Kid) (1965) σε σκηνοθεσία: Νόρμαν Τζούισον με πρωταγωνιστές: Στηβ Μακ Κουίν ΈντουαρντΡόμπινσον ,ΑνΜάργκρετ , Καρλ Μάλντεν , Τιούσντεϊ Γουέλντ.

Και όπως γράφει στο εξώφυλλο το dvd: «Ο Χαρτοπαίκτης» είναι για το πόκερ ό,τι το «The Hustler» για το μπιλιάρδο: μια εκπληκτική σπουδή χαρακτήρων σε δράση, με τη στόφα του επαγγελματία».Ο Στιβ Μακ Κουίν ενσαρκώνει τον Σινσινάτι Κιντ, έναν ασήμαντο χαρτοπαίκτη που είναι αποφασισμένος να δοκιμάσει την τύχη του στα... υψηλά κλιμάκια του πόκερ! Ο αριστοκρατικός και αμείλικτος Λάνσεϊ Χάουαρντ (Έντουαρντ Τζι Ρόμπινσον), με το παρατσούκλι «Ο Αρχηγός», δέχεται την πρόκληση του Κιντ. Και ο αγώνας αρχίζει... Ο Νόρμαν Τζούισον («Κάτω από τη Λάμψη του Φεγγαριού») ρίχνει μια διεισδυτική ματιά στα άδυτα της χαρτοπαιξίας, δημιουργώντας καθηλωτικό σασπένς με... κάθε ανακάτεμα της τράπουλας! Η Αν Μάργκρετ, ο Καρλ Μάλντεν, ο Ριπ Τορν και η Τζοάν Μπλοντέλ (που κέρδισε το Βραβείο καλύτερου β’ ρόλου του National Board of Review) αλλά και πολλοί άλλοι απαρτίζουν ένα «Full House» αξέχαστων χαρακτήρων.

Και εκείνο που θέλω εγώ να σας μεταφέρω είναι αυτό το κάτι τις που μας συνδέει μερικές φορές με κάποια ταινία και που έχει να κάνει με τις ιδιαίτερες συνθήκες κάτω από τις οποίες την πρωτοείδαμε. Τη συγκεκριμένη την είχα δει πριν σαράντα τόσα χρόνια στο καφενείο του με ισχυρή χαρτοπαικτική παράδοση χωριού μου. Μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα των τσιγάρων, μικροί και μεγάλοι παρακολουθούσαμε με αγωνία και ένταση το γύρισμα του κάθε φύλλου. Τις εναλλαγές "κέντας" "φουλ" "χρώματος" και συναισθημάτων. Τα πολλαπλά "χτυπήματα" με τις "ρελάνς". Και όλοι μα όλοι ήμασταν με το μέρος του θαρραλέου νεαρού Στηβ Μακ Κουίν που τόλμησε να τα βάλει με τον έμπειρο και πλούσιο Έντουαρντ Ρόμπινσον. Ενώ κρυφά από μέσα μας, μας έτρωγε όλους ο ίδιος φόβος, γιατί πολύ καλά γνωρίζαμε: ότι εδώ δεν είχαμε να κάνουμε με αστυνομικό ή καουμπόϊκο που κέρδιζε η παληκαριά. Αλλά με μια μακριά παρτίδα πόκερ που κέρδιζε η μεγάλη "κάβα" και η πείρα. Σκαμπανεβάσματα πολλά και μεταπτώσεις, ελπίδες και διαψεύσεις με αχ και βαχ στην αίθουσα! Και η επιμονή του φακού στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών στις μάρκες και στα φύλλα!

Μια άκρως συναρπαστική ταινία παρ' ότι χωρίς δράση! Μια ταινία που ζητά ως προαπαιτούμενο από το θεατή: αν όχι την ενασχόληση με τη χαρτοπαιξία, τουλάχιστον τη βασική γνώση του Πόκερ.