Pasqualino Settebellezze (ε.τ. "Ο Πασκουαλίνο κι οι εφτά καλλονές")

Η Ιταλίδα σκηνοθέτιδα  Lina Wertmüller ευτύχησε να συνεργαστεί με τον σπουδαίο συμπατριώτη της ηθοποιό Giancarlo Giannini σε μια σειρά θρυλικών ταινιών, κυρίως πολιτικές και κοινωνικές σάτιρες με πολλά υπονοούμενα και καρφώματα προς άπαντες, αριστερούς, δεξιούς, φασίστες και κομφορμίστες. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: "Ιστορία έρωτα κι αναρχίας", "Μίμης ο Σιδεράς", "Η κυρία κι ο ναύτης". Υπάρχει κι η ταινία "Πασκουαλίνο Σετεμπελέτσε" , η οποία μπορεί να έχει όλα τα στοιχεία της πολιτικής σάτιρας που έχουν οι προηγούμενες αλλά εδώ η ταινία παίρνει έναν τέτοιο δραματικό τόνο που σε ακολουθεί σα στοιχειό για πολύ καιρό.

Το στόρυ έχει ως εξής: Ο στρατιώτης Πασκουαλίνο περιφέρεται σε ένα γερμανικό δάσος προσπαθώντας να ξεφύγει από τους πρώην σύμμαχους και  νυν εχθρούς Γερμανούς. Με φλασμπακ μαθαίνουμε ποιος είναι. Ένας κοκορόμυαλος Ναπολιτάνος που τον ταΐζουν η μάνα του κι οι εφτά αδερφές του, ενώ περιφέρεται στην πόλη παριστάνοντας τον γόη και το σκληρό αντράκι. Κάνει το λάθος να σκοτώσει τον φίλο της μεγάλης του αδερφής για λόγους τιμής. Για να γλιτώσει την καταδίκη παριστάνει τον παράφρονα και κλείνεται σε φρενοκομείο. Δεν αντέχει και του προτείνουν να στρατευθεί -έχει ξεσπάει πια ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος- για να γλιτώσει κι έτσι ο Πασκουαλίνο μας ο φανφαρόνος φεύγει για το μέτωπο. Φευ, εκεί που περιφέρεται στο δάσος -με έναν συμπατριώτη Ιταλό με τον οποίο βρέθηκε τυχαία- τον πιάνουν αιχμάλωτο και τον στέλνουν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Κι εκεί αρχίζει η χειρότερη φάση της ζωής του. Γιατί όταν φεύγει από το φρενοκομείο είναι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει χειρότερο μέρος στη γη. Κι όμως, Πασκουαλίνο υπάρχει. Κι είσαι εκεί σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κι είσαι λυσσασμένος να επιβιώσεις. Πάσι θυσία στην κυριολεξία.

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα που μυρίζει θάνατο, διαστροφή, φρίκη, ο Πασκουαλίνο καλείται, μέσω των πράξεων των πράξεων του, να απαντήσει στο αμείλικτο ερώτημα: "Θα κάναμε τα πάντα για να επιβιώσουμε;". Για τον ήρωα μας, τον τόσο επιπόλαιο κι ελαφρόμυαλο κάποτε, ο σκοπός είναι ένας: Να γυρίσει ζωντανός στη Νάπολη. Και θα κάνει τα γλυκά μάτια στη σαδίστρια διοικητή του στρατοπέδου, θα προσπαθήσει να της κάνει έρωτα, θα σκοτώσει τον συμπατριώτη του κατόπιν δικής της εντολής. Και θα γυρίσει στη Νάπολη, μισός άνθρωπος πια, διαλυμένος, και το μόνο που θέλει είναι να παντρευτεί και να κάνει πολλά παιδιά. Γιατί έζησε. Γιατί πρέπει να ζήσει.

Αναπάντεχα σκληρή η ταινία, ιδιαίτερα οι σκηνές στο στρατόπεδο, με εκείνες στις οποίες ο Πασκουαλίνο προσπαθεί να κάνει έρωτα στην διοικήτρια να είναι επικά γελοίες. Κι ενώ η ταινία έχει ξεκινήσει ανάλαφρα, παρακολουθώντας την επιπόλαιη ζωή του ήρωα της, αυτού του αστείου ανθρωπάκου που το έπαιζε και καμπόσος. Και τελειώνει με εκείνο το βλέμμα του Πασκουαλίνο προς το φακό- μα γι' αυτό είναι μέγας  ηθοποιός ο Τζιανίνι- ένα βλέμμα νεκρό. Και μόνο για αυτήν την στιγμή αξίζει κανείς να δει την ταινία.

Για προσέξτε αυτή την ταινία!!!

Ο ΦΟΒΟΣ (1966)
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Κώστας Μανουσάκης που δυστυχώς γύρισε αυτήν και άλλες 2 μόνο ταινίες, "Έρωτες στους Αμμόλοφους" (1958) και "Προδοσία" (1964) και από πολύ ενωρίς (μόλις 31 ετών) εγκατέλειψε τη σκηνοθεσία.
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Νίκος Γαρδέλης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Ηθοποιοί: Ανέστης Βλάχος, Έλλη Φωτίου, Μαίρη Χρονοπούλου, Έλενα Ναθαναήλ, Σπύρος Φωκάς, Αλέξης Δαμιανός, Θόδωρος Κατσαδράμης.


Επειδή η ταινία αυτή έχει πολλά θετικά στοιχεία που λείπουν από τον ελληνικό κινηματογράφο και με "πιάνει" σε πολλές αδυναμίες μου, όπως:

1) Είναι μία γρήγορη σε ρυθμό ταινία.
2) Έχει αρχή μέση και τέλος.
3) Τη θεωρώ ένα από τα καλύτερα θρίλερ της εγχώριας παραγωγής μας.
4) Έχει πολύ καλή φωτογράφηση από το Νίκο Γαρδέλη


5) Εκπληκτική μουσική επένδυση από τον Γιάννη Μαρκόπουλο και
6) Παίζει πρωταγωνιστής ο Ανέστης Βλάχος, η μεγαλύτερη κατ' εμέ κινηματογραφόφατσα του ελληνικού σινεμά για τον οποίο σκοπεύω να κάνω και ειδική ανάρτηση από αυτόν εδώ το χώρο, καθώς επίσης και και το ό,τι σημαντικότατο ρόλο κρατάει στο έργο ο πολύ καλός σκηνοθέτης μας Αλέξης Δαμιανός που υπήρξε και ένας ικανότατος ηθοποιός

καταλαβαίνετε λοιπόν, ότι λόγω υποκειμενικότητας, δεν είμαι και ο πλέον αρμόδιος να σας μιλήσει για την ταινία. Γι' αυτό και θα αφήσω να σας μιλήσει γι' αυτήν ένας καλός κριτικός του κινηματογράφου που διακρίνεται για την ήρεμη προσέγγιση των θεμάτων του.

Μιλάω ασφαλώς για τον κ. Γιάννη Μπακογιαννόπουλο και σας παραθέτω αυτούσια την κριτική του από το site του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου:

"Ο «Φόβος» είναι μια ταινία όπου ένα ουσιαστικό αδρό περιεχόμενο βρήκε την άξια φιλμική έκφρασή του, είναι ένα φιλμ εθνικό γιατί αντικρίζει κατάματα τις αρρώστιες στη ρίζα της φυλής μας, γιατί κοιτάζει από μέσα το πρόβλημα κι όχι από την εξωτερική του επιφάνεια.

Ο Κώστας Μανουσάκης πραγματοποίησε ένα τεράστιο άλμα προς το παρελθόν, προς εκείνη που έπρεπε να είναι η αφετηρία του εθνικού μας κινηματογράφου, όπως στάθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος της πεζογραφίας μας: Την ρεαλιστική ηθογραφία, της αρχής του αιώνα μας που εμπλουτίστηκε βαθμιαία με ψυχογραφικά και κοινωνικά στοιχεία. Το θέμα της ταινίας γεννιέται γερά από τη γη, τις παραδοσιακές δυνάμεις, την ιστορική στιγμή, και διαμορφώνει τους ήρωες και την εξέλιξή τους.

Ο εκφυλισμένος πατριάρχης που διαλύει τον συνεκτικό κρίκο του γένους, πουλώντας τη γη, για τους εφήμερους έρωτές του. Η κουρασμένη και εξευτελισμένη γυναίκα που ξεσπά μόνο μία στιγμή, σχεδόν μουγκά, για να πέσει πάλι στην αμίλητη παθητικότητά της. Η θρησκόληπτη κωφάλαλη κι οι ακόμα πιο αφελείς και θρησκόληπτοι συγχωριανοί. Ο ήρωας τέλος, τραγικός φορέας της ασφυκτικής σεξουαλικής καταπίεσης χωρίς δυνατότητα εξόδου. Όλα τα πρόσωπα στηρίζονται σταθερά στο υπόβαθρό τους, γίνονται μορφές κάπως μνημειακές, χωρίς να χάσουν το ρεαλισμό τους. Οι εικόνες διαθέτουν ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα: Δεν παραφράζουν ποτέ τον μύθο, αλλά γεννούν τις σχέσεις, δημιουργούν τις συγκρούσεις, σημαίνουν το δράμα, εκφράζουν όχι μόνο με το περιεχόμενό τους, αλλά με αυτά τα ίδια τα εικαστικά τους στοιχεία, με το καδράρισμα, με το φως και τη σκιά, με την πλαστική και δραματική αίσθηση του χώρου. Μια ταινία στέρεη και μπροστά από την εποχή της που δεν την εκτίμησε όσο θα της άξιζε."

.

ΥΓ: Μόνο να με συμπαθάτε που δεν είμαι σε θέση να σας δώσω τεχνικές πληροφορίες για το που και το πως θα την δείτε. Πιστεύω πάντως ότι πρέπει να κυκλοφορεί σε DVD γιατί πρόπερσι την είχε παίξει η κρατική τηλεόραση.

Μια ξεχασμένη και άκρως επίκαιρη εργάρα!!!

Πρόκειται για την αριστουργηματική ταινία του Larry Peerce: " The Incident (1967)" που στην Ελλάδα παίχτηκε με τον τίτλο: "Νέα Υόρκη ώρα: 3.οο΄"Την είχα δει τότε ως φοιτητής -και δεν έτυχε να την ξαναδώ ποτέ πια- και με είχε συγκλονίσει με το ρυθμό της, την ένταση και την τόσο πετυχημένη κοινωνική της αλληγορία. Μια αλληγορία που για εμάς τους Έλληνες με τη χούντα είχε να κάνει με το "κοίτα τη δουλίτσα σου" που έλεγαν οι πολλοί, μια αλληγορία που είναι και πάλι επίκαιρη σήμερα με την επέλαση του ΔΝΤ και του Μνημονίου, σήμερα που γίνεται και πάλι επιτακτική η ανάγκη για από κοινού δράση και αλληλεγγύη.

Συγκεκριμένα:

Σε έναν μεταμεσονύκτιο συρμό του μετρό της Νέας Υόρκης μπουκάρουν δυο άκρως επικίνδυνοι και εγκληματικοί τύποι (τους υποδύονται ο Tony Musante και ο Martin Sheen κάνοντας και οι δυο τους το ντεπούτο μιας μεγάλης κινηματογραφικής καριέρας). Έξαλλοι μεθυσμένοι και βδελυροί κάνουνε χαβαλέ και κατατρομοκρατούν τους αργοπορημένους επιβάτες για το οποίους ο σκηνοθέτης έχει φροντίσει να μας δείξει από πριν κάποια στοιχεία της κοινωνικής τους θέσης και του χαρακτήρα τους: ποιοι είναι πως σκέφτονται, κάποιοι μάλιστα παριστάνουν και τους παλικαράδες.

Τους χλευάζουν λοιπόν οι τύποι έναν-έναν, τους φτύνουν, ερωτοτροπούν χυδαία με τις γυναίκες τους και αυτοί δεν αντιδρούν γιατί ο καθένας θέλει να σώσει τον εαυτούλη του, ενώ ο συχετισμός των δυνάμεων είναι τέτοιος που αν πέσουν όλοι μαζί πάνω τους θα τους συντρίψουν! Γίνονται πολλά και φοβερά με ένα απίθανο και απρόσμενο τέλος. Σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

Είχα την τύχη μάλιστα να βρω και στο YouTube και ένα απόσπασμα που σας το παραθέτω για να πάρετε μια κάποια γεύση:

Σκηνοθεσία:

Larry Peerce:

Σενάριο:
Nicholas E. Baehr

Ηθοποιοί:
Beau Bridges Ruby Dee Robert Fields Jack Gilford Mike Kellin Ed McMahon Gary Merrill Donna Mills Tony Musante Martin Sheen

H ΔΙΚΗ (ΤHE TRIAL) 1962 !!!

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Όρσον Γουέλς

ΣΕΝΑΡΙΟ: Όρσον Γουέλς πάνω στο γνωστό βιβλίο του Φραντς Κάφκα

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: 'Αντονι Πέρκινς, Ζαν Μορό, Όρσον Γουέλς, Ακίμ Ταμίροφ, Ρόμι Σνάιντερ, Έλσα Μαρτινέλλι, Κατίνα Παξινού.

Το μεγαλύτερο, για μένα, στοίχημα του Όρσον Γουέλς με την 7η Τέχνη ήτανε αυτή η ταινία και νομίζω ότι το κέρδισε. Κάτι που πίστευε και ο ίδιος: πολλά χρόνια αργότερα σε συνέντευξη του στο BBC είχε δηλώσει ότι θεωρεί τη Δίκη ως την καλύτερη του ταινία.

Άσχετα από τη μεγάλη οικονομική της αποτυχία. Μια αποτυχία που οφειλόταν αποκλειστικά στο αλλόκοτο και δύσκολο θέμα της.

Βασισμένη στο βιβλίο του Κάφκα που σηματοδότησε μεν μια μεγάλη καμπή της παγκόσμιας λογοτεχνίας αλλά όχι προσβάσιμο στούς πολλούς αναγνώστες, απαιτούσε και ειδικό κοινό. Ο πολύς κόσμος ξέροντας τον σκηνοθέτη από τις προηγούμενες επιτυχίες του: "Ο Πολίτης Καίην" "Ο Άγνωστος" "Η Κυρία απ' τη Σαγκάη" " Ο κύριος Αρκάντιν" και " Ο Άρχοντας του Τρόμου" περίμενε κάτι ανάλογο και ξαφνικά βρέθηκε απέναντι σε έναν ακατανόητο εκ πρώτης όψεως κόσμο, αυτό δηλαδή που απαρτίζει το καφκικό σύμπαν. Οι εξοικειωμένοι με τη λογοτεχνία του Κάφκα πρέπει να γοητεύτηκαν. Εγώ την είδα την ταινία στα τέλη του '60 τρεις φόρες -άλλες τόσες φορές είχα διαβάσει το βιβλίο- και ενθουσιάστηκα! Γιατί είδα μεταφερμένο στην οθόνη αυτό το καφκικό εφιαλτικό περιβάλλον που είχα φανταστεί, με αριστουργηματικό τρόπο. Ο Άντονυ Πέρκινς δε, γεννημένος, πιστεύω, για τέτοιους ρόλους ήτανε ένα τέλειος ένα μοναδικός Τζότζεφ Κ.

Μοναδικές και οι ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών. Είναι μια ταινία που τη συστήνω ανεπιφύλακτα...αλλά μόνο στους θαυμαστές της λογοτεχνίας του Κάφκα.