Blue Jasmine: Χαρακτήρες για σεμινάριο!!!

 Εκείνο που με εντυπωσίασε πολύ στη νέα ταινία του Γούντυ Άλλεν είναι η εκπληκτική του ευχέρεια στο να μας δώσει τόσο αδρά και γλαφυρά τους ανθρώπινους χαρακτήρες της ιστορίας του. Κάτι που είναι το μεγάλο ζητούμενο στην 7η Τέχνη και φυσικά καθόλου εύκολο για πάρα πολλούς συναδέλφους του. Και δεν μιλάω βέβαια για την τόσο επιβλητική και καθηλωτική στο ρόλο της Κέϊτ Μπλάνσετ, αυτή την μεγάλης αξίας ηθοποιό, που έχοντας υποδυθεί στο θέατρο την Μπλανς Ντυμπουά την ηρωίδα του "Λεωφορείον ο Πόθος",  ένας ρόλος που κάπως μοιάζει με την Τζασμίν,
 

 

-όχι τόσο πολύ όσο τονίζουν κάποιοι δημοσιογράφοι και κριτικοί- και έρχεται με το παίξιμο της να αφήσει έναν μοναδικό ανθρώπινο χαρακτήρα για την ιστορία του κινηματογράφου. Ούτε βέβαια για τον τόσο έμπειρο Άλεκ Μπόλντουιν και σε ένα ρόλο ... "βούτυρο στο ψωμί του" όπως λένε και οι Σωτηρακόπουλοι του ποδοσφαίρου. Εκείνο για το οποίο μιλάω είναι η τόσο τέλεια απόδοση των ανθρώπινων χαρακτήρων από τους υπόλοιπους ηθοποιούς των μικρών ρόλων. Κάτι που οφείλεται στην σκηνοθετική μαεστρία του Γούνρυ Άλλεν και που εμένα με εντυπωσίασε πάρα πολύ. Όσοι την είδαν και όσοι θα τη δουν πιστεύω ότι θα συμμεριστούν απόλυτα την άποψη μου.

Εγώ πάντως τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! 

Λινκολν ή ο καλύτερος Σπίλμπεργκ!!!

 

Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ

Σενάριο: Τόνι Κούσνερ από το βιβλίο του Ντόρις Κέρνς Γκούντγουιν: " Team of Rivals: The Political Genius of Abraham Lincoln"

Ηθοποιοί: Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Σάλι Φιλντ, Ντέιβιντ Στράδερν, Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, Τζέιμς Σπέινερ, Χαλ Χολμπρουκ, Τόμι Λι Τζόουνς.

Μουσική: Ο μόνιμος συνεργάτης του Σπίλμπεργκ, Τζον Ουίλλιαμς.

Η ταινία διαπραγματεύεται τους τέσσερις τελευταίους μήνες, που ήταν και οι δραματικότεροι, από τη ζωή του 16ου προέδρου των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν ενός ιδιοφυούς και διορατικού ανθρώπου που μέσα στον απόηχο από τα όπλα του αιματοβαμμένου εμφυλίου πολέμου Βορείων και Νοτίων, προσπαθούσε να περάσει με ψήφους της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, την 13η Αναθεώρηση του Συντάγματος της χώρας αυτής στην οποία περιλαμβανόταν και η κατάργηση της δουλείας. Τέσσερις μήνες που συμπύκνωσαν την ιστορία αιώνων.

Εγώ πιστεύω ότι από τη στιγμή που ο Σπίλμπεργκ καταπιάστηκε με την ταινία, διαισθάνθηκε αμέσως το βαρύ του χρέος απέναντι στην ιστορία και ένιωσε ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος ότι ήρθε η στιγμή να μας παραδώσει την αντιπροσωπευτική του ταινία. Γι' αυτό και έκανε κατά μέρος όλες τις πιασάρικες τεχνικές του που μέχρι τώρα μας συνήθιζε. Χρησιμοποίησε την απλή κινηματογραφική γλώσσα και ζωντάνεψε στη σκηνή ένα πρόσωπο θρύλο, αποφεύγοντας τα λάθη των συναδέλφων του που είχαν προηγηθεί με τις αγιοσύνες και τις βερμπαλιστικές ακρότητες και ρητορείες. Και σε αυτό, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να βοηθήθηκε πολύ από δύο παράγοντες: από το βιβλίο πάνω στο οποίο στηρίχτηκε το σενάριο -στο οποίο πρέπει να δίδονται πολλά στοιχεία και πληροφορίες για τον χαρακτήρα του Λίνκολν- και την εκπληκτική προσωποποίηση του στο πανί  από αυτό το φαινόμενο της υποκριτικής που ακούει στο όνομα Ντάνιελ Ντέι Λούις.

Όσο για τον Σπίλμπεργκ μου έκανε μεγάλη εντύπωση η θέληση του να αποφύγει τους γνωστούς εντυπωσιασμούς -ακόμη και τα πολύνεκρα πεδία των μαχών τα αντιμετώπισε σιωπηλά- για να δώσει την προτεραιότητα στο λόγο, ένα λόγο περί ελευθερίας και ισότητας που τόσο πολύ τον χρειαζόμαστε σήμερα όπου γης και που ο Λίνκολν τον ξεκίνησε από το αξίωμα του Ευκλείδη. Μου έκαναν επίσης εντύπωση τα κινηματογραφικά του κάδρα σε σκούρο που έδιναν την εντύπωση τοιχογραφίας -ιδιαίτερα αυτά με τον απλό κόσμο στους εξώστες του κοινοβουλίου και την κάμερα από κάτω- τόσο πολύ που ώρες ώρες είχα την αίσθηση μιας στασιμότητας στην εικόνα.

Τέλος, μαζί με την υπενθύμιση ότι αυτή την ταινία δεν πρέπει να τη χάσετε με τίποτα και μάλιστα σε αίθουσα κινηματογράφου μιας και η σκηνογραφία της αδικείται από την μικρή οθόνη και το pc, θέλω να υπογραμμίσω την εκπληκτική παρουσία του Τόμι Λι Τζόουνς και της αγαπημένης μου Σαλι Φιλντ που μετά από τόσα χρόνια ήρθε να μας θυμίσει τα οσκαρικά γι'  αυτήν "Νόρμα Ρέι" και  "Μια Θέση στην Καρδιά".

Looper: πως η χολυγουντιανή βαρβαρότητα κατακρεουργεί μια ωραία ταινία!!!

 

Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Ράιαν Τζόνσον με τους: Μπρους Γουίλις, Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, Έμιλι Μπλαντ, Πολ Ντάνο

Άντε να δούμε πότε το Χόλυγουντ θα μπουχτίσει από τη βία και θα αποφασίσει να ασχοληθεί σοβαρά με αυτή την έρημη την 7η Τέχνη που τόσο την έχει ταλαιπωρήσει. Ακόμη και ο Μπρους Γουίλις ένας πολύ καλός ηθοποιός, πατενταρισμένος ως ο γνήσιος εκπρόσωπος αυτής της σχολής δείχνει πλέον σημάδια κοπώσεως. Ενώ στις σκηνές ...ηρεμίας δείχνει το μεγάλο του ταλέντο και κάποια θέληση να παίξει ο άνθρωπος κινηματογράφο. Γιατί η συγκεκριμένη ταινία ενδείκνυται για κάτι τέτοιο μιας και το στόρυ της θα γοητεύει πάντα μικρούς και μεγάλους αφού το ταξίδι προς τα πίσω στο χρόνο και η προσπάθεια των ηρώων να τροποποιήσουν τα δεδομένα προς αποφυγή δυσάρεστων εξελίξεων που εκείνοι γνωρίζουν, όλους μας συναρπάζει! Γι' αυτό και το θέμα της έχει αποτελέσει τη βάση πάμπολλων σεναρίων κατά το παρελθόν σε ανάλογες ταινίες. Η συγκεκριμένη, μάλιστα, στο θέμα αυτό υπερέχει αφού διαθέτει πολλές πρωτοτυπίες. Διαθέτει μάλιστα και έναν  σκηνοθέτη που ξέρει καλά τη δουλειά του, μόνο που ο άνθρωπος αναγκάστηκε να ακολουθήσει την πεπατημένη -κατόπιν υποδείξεων βέβαια- και να ντύσει ένα τόσο όμορφο παραμύθι με την αχαλίνωτη βία, τα ανοιγμένα μυαλά και τα χυμένα άντερα!!! Πολύ καλός ηθοποιός ο Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ.

 

 

Σημείωση: το εισιτήριο πλέον στα Village Cinemas είναι στα 7 ευρώ και από αυτήν εδώ τη θέση νιώθουμε ένα είδος δικαίωσης για την περυσινή επιμονή μας στο θέμα.

martha marcy may marlene!!!

Σκηνοθεσία: Sean Durkin 

Σενάριο: Sean Durkin 

Παίζουν: Elizabeth Olsen, John Hawkes, Sarah Paulson

Πρόκειται για την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Σον Ντέρκιν και παρακαλώ συγκρατήστε αυτό το όνομα γιατί αυτό το παιδί θα γράψει ιστορία στο χώρο της 7ης τέχνης. Δεν θα σας κουράσω με πολλά λόγια γι'αυτή καθ'εαυτή την ταινία γιατί έχω κάποια πράγματα να πω με αφορμή το θέμα της, αλλά ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα ευχάριστα από τον πρωτότυπο τρόπο κινηματογραφικής αφήγησης του σκηνοθέτη. Ξεκινάει με τη δραπέτευση της πρωταγωνίστριας από ένα είδος κοινόβιου εσωτερικών αναζητήσεων και όλη η μετέπειτα στάση της με τις ψυχικές και εφιαλτικές της αναστατώσεις δίνουν στο θεατή να καταλάβει ότι κάτι φοβερό της έχει συμβεί εκεί μέσα αλλά το νήμα ξετυλίγεται σιγά-σιγά και κλιμακωτά  με την κορύφωση στο τέλος.

Αυτή η ιστορία με τα κοινόβια των εσωτερικών αναζητήσεων νόμιζα ότι είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Για την Ευρώπη και για την Ελλάδα ήτανε κάτι σαν μόδα που πέρασε και έφυγε εδώ και 2-3 δεκαετίες. Αλλά στην Αμερική της αντιφατικότητας και των tea parties, φαίνεται ότι ακμάζουν ακόμη. Πάντα υπάρχει ένας γκουρού που είναι και ο εμπνευστής του όλου εγχειρήματος και απόλυτος κάτοχος της "γνώσης"! Η οποία γνώση εδράζεται σε αυτό το νεφελώδες τουρλουμπούκι των ανατολικών φιλοσοφιών που θέλει τους ανθρώπους όργανα  και υποχείρια των δασκάλων, οι οποίοι είναι κάτι τύποι αμακαδόροι και πανέξυπνοι και μπορούν να εντάξουν στο ιδεολογικό τους οικοδόδημα τα πιο απίθανα πράγματα ακόμη και το σοδομισμό από τους ίδιους των μαθητών τους. Μην πάμε μακριά: στην "Μπακαβάτ Γκιτά" αυτό το σαν την Οδύσσεια πανάρχαιο ινδουϊστικό έπος ο πρωταγωνιστής Αρζούνα που διδάσκει τη Νιρβάνα στους μαθητές του, όταν σφίγγουν τα πράγματα και ο ντόπιος Μαχαραγιάς δέχεται επίθεση, το γυρίζει το βιολί και τους λέει ξέρετε κάτι τώρα θα πολεμήσουμε γιατί ξέχασα να σας πω ότι εκτός από τη Νιρβάνα των μη έργων που σας έλεγα, υπάρχει και η Νιρβάνα των έργων όπως ο πόλεμος. Το θέμα δυστυχώς είναι ότι πάντα  κάποιοι κωλοπετσωμένοι τύποι θα βρίσκουν συναισθηματικά μπερδεμένα παιδιά και θα τα κάνουν υποχείρια των πιο απίθανων ορέξεων και σχεδίων τους. Πριν 30 χρόνια είχε εγκατασταθεί στην ορεινή Κορινθία ο Όλε ένας τύπος από τη Δανία και είχε φτιάξει ένα τέτοιο κοινόβιο, για να πω την αλήθεια δεν ακούστηκε τίποτα παράνομο από τη μεριά του, αλλά ο Γιαννάκης ένας μαθητής του που γνώρισα μου είχε αφηγηθεί ότι με ένα φίλο του έφυγαν από το κοινόβιο και πήγανε στην Ινδία να βρούνε εκεί τον μεγάλο Γκουρού. Τον εντόπισαν σε ένα βουνό, έναν τύπο με γένεια και χαϊμαλιά, και μετά από κάποιες μέρες τους ζήτησε να κάτσουν να τους ....πηδήξει γιατί έτσι θα τους μεταδώσει τη γνώση καλύτερα! Έτσι  ακριβώς όπως ζητάει στην ταινία που μιλάμε ο αρχηγός, να σοδομίζει τα νεοεισερχόμενα κορίτσια. Ο Γιαννάκης με το φίλο του βέβαια άρχισαν να κουτρουβαλούν στην πλαγιά του βουνού και όπου φύγει-φύγει  αλλά πολλά παιδιά δεν έχουντη δύναμη να προχωρήσουν σε αυτό το βήμα ελευθερίας και παραμένουν υποχείρια.

Και χωρίς να με παρεξηγήσετε, δεν μου αρέσει να κάνω το δάσκαλο, αλλά λόγω ηλικίας και μόνο και επειδή με διαβάζουν νέα παιδιά θα ήθελα να σας μεταφέρω την προσωπική μου γνώμη: ό,τι το πιο προοδευτικό υπάρχει για τον άνθρωπο πήγασε από αυτόν εδώ τον τόπο με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία που έβαλε στο κέντρο του σύμπαντος τον άνθρωπο και την αξία της σκέψης του και όχι τις θεωρίες της υποταγής και των προβάτων! Δεν θα αναφέρω πολλά παρά μόνο ότι πριν 2,5 χιλιάδες χρόνια ο Αισχύλος έγραψε την τραγωδία "Πέρσες" το μεγαλύτερο αντιπολεμικό σάλπισμα στην ιστορία της τέχνης, όπου εκφράζει τη συμπάθεια του για τον πόνο των περσίδων μητέρων που τα παιδιά τους ήρθαν να μας κατακτήσουν και αφήσανε τα κουφάρια τους στη μάχη της Σαλαμίνας! Κάτι που ως θέμα είναι αδιανόητο ακόμη και σήμερα!

Τελικά, είναι καλός ηθοποιός ο Λεονάρντο ντι Κάπριο!!!

Ενώ στην αρχή με τον "Τιτανικό (1997)", έδειχνε ότι πρόκειται για μια συνήθη χολυγουντιανή εκδοχή ενός γλυκανάλατου ζεν πρεμιέ για τα μικρα κορίτσια, από τις "Συρμμορίες της Νέας Υόρκης (2002)" και μετά, άρχισε να αποκτά στο παίξιμο του μια στιβαρότητα  και να ωριμάζει στους ρόλους του με αποτέλεσμα να φτάσει να υποδυθεί τον επί 50 χρόνια πανίσχυρο αρχηγό του FBI  Έντγκαρ Χούβερ στην νέα ταινία του Κλιντ Ήστγουντ " J. Edgar" που οσονούπω βγαίνει στους κινηματογράφους.
Και είναι το τρέϊλερ αυτής της ταινίας που με επηρέασε και με έκανε να γράψω αυτήν την ανάρτηση. Και δεν νομίζω ότι προτρέχω γιατί έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην σκηνοθετική μαεστρία του Ήστγουντ και είμαι σίγουρος ότι ο πρωταγωνιστής του θα πάει για Όσκαρ.

Ξαναείδα το Mulholland Drive!!!

Είδα για τέταρτη φορά το Mulholand Drive και γοητεύτηκα ακόμη πιο πολύ από αυτή την παράξενη ταινία. Και δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ό,τι αφήνομαι και με συνεπαίρνει η ιδιαίτερη γοητεία που εκπέμπει αυτό το έργο της 7ης τέχνης χωρίς να προσπαθώ να γεφυρώσω και να εξηγήσω όλα τα κενά της ιστορίας του.
Η σκηνοθετική και τεχνική αρτιότητα της ταινίας μαζί με τις εκπληκτικές ερμηνείες της Naomi Watts και της Laura Harring όπως και η άκρως χιτσκοκική της εισαγωγή -ο μεγάλος μαιτρ της αγωνίας έλεγε ότι η βασική του αρχή είναι το ό,τι περπατάει κάποιος στο πεζοδρόμιο διαβάζοντας την εφημερίδα χωρίς να βλέπει την ανοιχτή σχάρα του υπονόμου που τη βλέπουν όμως οι θεατές, όπως βλέπουν και στην περίπτωση μας την κοπέλα που μπαίνει στο άγνωστο σπίτι χωρίς να το ξέρει αυτό η ιδιοκτήτρια που γυρνάει να πάρει κάτι ούτε και η ανιψιά της που καταφθάνει μετά- αιχμαλωτίζουν από την αρχή τον θεατή και τον καθηλώνουν μέχρι το τέλος χωρίς να διαθέτει το έργο τη δομή του κλασικού θρίλερ με τη λογική επαγωγή και εξέλιξη.
Πιστεύω δε ότι αυτός ο περίεργος τύπος με το πλούσιο μαλλί που ακούει στο όνομα David Lynch, με την ταινία του αυτή ίσως να άφησε για την 7η Τέχνη μια μοναδική παρακαταθήκη που μπορεί να μείνει  δυσερμήνευτη και αξεπέραστη μέσα στο χρόνο! Όπως άφησε στη ζωγραφική ο Ντα Βίντσι το αινιγματικό χαμόγελο της Τζιοκόντα, στη μουσική ο Ραχμάνινοφ τα κομμάτια για πιάνο, στη
λογοτεχνία ο Τζόις  τον Οδυσσέα και στο θέατρο ο Μπέκετ το Περιμένοντας τον Γκοντό.

10.10.2016 Πρόσθετη Σημείωση: Παρακολουθώντας αυτό τον καιρό στην ΕΡΤ ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ για την ιστορία του κινηματογράφου-τώρα βρίσκεται στη δεκαετία του '70- έπεσα πάνω σε μια πληροφορία που νομίζω πως αφορά την ταινία. Ίσως και ως φόρος τιμής στον μεγάλο Ρομάν Πολάνσκι και την επίσης αινιγματική και μυστηριώδη "Τσάϊνα Τάουν" του. Καθώς σκηνοθέτες σαν τον Ντέιβιντ Λιντς τίποτα δεν βάζουν τυχαία. Στην ταινία, λοιπόν, του Πολάνσκι ο μεγαλοκαρχαρίας που πλουτίζει κλέβοντας το νερό από τα γύρω από το Λος Άντζελες χωριά και με μυστικό δίκτυο το πουλάει στις πισίνες του Χόλυγουντ και που με εκπληκτικό τρόπο υποδύεται ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Τζον Χιούστον, ονομάζεται Mulholand. Και πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Και σε ένα λεξικό είδα ότι εκτός από το οδός, Drive σημαίνει και μονοπάτι που έχει μια έννοια του κρυφού και του μυστικού. Και γι' αυτό ίσως ο μαλλιάς ο Λιντς επέμενε να παραμένει ο τίτλος στο εξωτερικό αμετάφραστος.

Τα παιδιά (δεν) είναι (και τόσο) εντάξει!

Αντί προλόγου: Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι κριτική της ταινίας και περιέχει αρκετά spoilers.

Βρε , βρε τι καλά που περνάμε!!

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο το ΙΝΤΕΑΛ έπαιζε στην πρώτη παράσταση , την ταινία ''The kids are all right'' . Δεν είχα δει την ταινία στην πρώτη προβολή της οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα να τη δω ένα ήσυχο κυριακάτικο απόγευμα.
[ Μικρή παρένθεση: Μου αρέσει πολύ η ιδέα, τα σινεμά του κέντρου να ξεκινούν από νωρίς παραστάσεις. Όχι απαραίτητα με ταινίες πρώτης προβολής. Αλλά με ταινίες που παίχτηκαν στην αρχή της σεζόν κι έχουν πάψει πια να παίζονται στις αίθουσες  ή ακόμα καλύτερα παλιότερες ταινίες! Να περνάς πχ από το ΕΛΛΗ και να βλέπεις ότι στη 1 το μεσημέρι παίζει την ταινία.......''An affair to remember'' (μιας κι είναι του Άη Βαλέντη σήμερα!!!) να μπαίνεις , να βλέπεις μια ρομαντική ταινία και μετά από δύο ώρες να ξαναβγαίνεις στο ξέφρενο ρυθμό και την ένταση της πόλης! Ξέρω ότι κάτι τέτοιο είναι ασύμφορο οικονομικά για τους ιδιοκτήτες των αιθουσών αλλά ίσως τα Σαββατοκύριακα να μπορούσαν να το κάνουν. ]
Πίσω στο θέμα μας τώρα. Δεν είχα σκοπό να κάνω κάποια ανάρτηση αλλά μου συνέβη δεύτερη φορά φέτος το εξής: Να μου αρέσει πάρα πολύ το πρώτο μέρος μιας ταινίας και το δεύτερο μέρος να με απογοητεύει ή και να με εξοργίζει! Την πρώτη φορά συνέβη με το ιταλικό ''Io sono l'amore''. Τη δεύτερη συνέβη με την ταινία που ανέφερα στην αρχή της ανάρτησης. Και δεν θα έκανα όλη αυτή τη φασαρία, αλλά δεν μπορώ να χωνέψω το γεγονός ότι η ταινία είναι υποψήφια για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου!
Στο πρώτο μέρος βλέπουμε τις Νικ και Τζουλς να ζουν μια πολύ αρμονική ζωή με τα δύο παιδιά τους τα οποία απέκτησαν από τράπεζα σπέρματος. Όλα μοιάζουν ιδανικά , κι εκ πρώτης όψεως τα παιδιά δεν έχουν κανένα πρόβλημα που μεγαλώνουν με δύο μητέρες. Ο μικρός όμως έχει φαγωθεί να μάθει ποιος είναι ο πατέρας του -παύλα- δωρητής σπέρματος και βάζει την μεγάλη του αδερφή να πάρει τηλέφωνο στην τράπεζα όπου και μαθαίνουν ότι ο πατέρας τους είναι ο Πωλ. Ο Πωλ είναι ένας κλασικός σαραντάρης εργένης , εναλλακτικός -αν ζούσε στην Ελλάδα θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ...!!!- με τα βιολογικά του , το trendy εστιατόριο του , τα βινύλια του και πάει λέγοντας. Τίποτα μεμπτό σε όλα αυτά. Μάλλον συμπαθής μας φαίνεται. Φαίνεται να τον συμπαθούν και τα 3/4 της οικογένειας. Η Νικ που είναι κι ο στυλοβάτης - οικονομικός και συναισθηματικός- της οικογένειας δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό των άλλων. Ο οποίος  ενθουσιασμός στην περίπτωση της Τζουλς ξεπερνά κάθε προηγούμενο! Πέφτει στο κρεβάτι με τον Πωλ με μια λύσσα ...κάπως δυσνόητη για να είμαι ειλικρινής. Ο Πωλ την ψιλοερωτεύεται, τα παιδιά είναι ...εντάξει αλλά είναι και στην κοσμάρα τους ...κι εδώ τελειώνει το πρώτο μέρος. Έχει κανείς την εντύπωση ότι μέχρι στιγμής βλέπει μια ωραιότατη κομεντί που θυμίζει τη συμπαθέστατη και τσαχπίνικη γαλλική ταινία ''Για όλα φταίει το γκαζόν'' και πιστεύει ότι όλα θα κυλήσουν καλώς και με ανοιχτόμυαλες , μοντέρνες διαθέσεις!
Αμ δε! Το δεύτερο μέρος είναι βουτηγμένο στην υστερία , το μελόδραμα και τον συντηρητισμό! Η Νικ μαθαίνει για τη σχέση των Τζουλς και Πωλ και το ρίχνει στο κλάμα. Στο υπόλοιπο μισό της ταινίας κλαίει. Η Τζουλς ζητά άφεση αμαρτιών από την οικογένεια , ενώ τον Πωλ τον στέλνουν στο πυρ το εξώτερον! Η μεγάλη η κόρη , ''αντιδρά'' σε όλα αυτά κι ''επαναστατεί'' φιλώντας ένα αγόρι σ'ένα πάρτι κι οδηγώντας μεθυσμένη σπίτι, το αγόρι ..παραμένει στην κοσμάρα του. Το τέλος της ταινίας θα μπορούσε να είναι και στιγμιότυπο από την ....ελληνική πραγματικότητα. Η οικογένεια , ενωμένη πια αφού πέταξε έξω κακήν κακώς τον ''εισβολέα-παύλα-κακό σπόρο-παύλα-δωρητή σπέρματος-παύλα-θέλω πολύ να γίνω μπαμπάς τώρα που το θυμήθηκα'' , πάει την κόρη στο πανεπιστήμιο κι όλοι κλαίνε μαύρο δάκρυ πόσο ήδη λείπουν ο ένας στον άλλον!!!!
Κι αυτή η ταινία διεκδικεί Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου!!!!!!
Ενστάσεις:
1. Οι σεναριογράφοι του την έχουν στημένη του Πωλ από την αρχή. Ο τρόπος που σκιαγραφείται ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του τον κάνουν να μοιάζει σαν μια γελοία παρείσακτη καρικατούρα, είναι φανερό ότι οι σεναριογράφοι δεν τον συμπαθούν!
2. Η Τζουλς ξαφνικά το ''γυρίζει'' και λυσσά για άντρα!! Αυτό το έκαναν οι σεναριογράφοι για να μας δείξουν πόσο ασταθής χαρακτήρας είναι ή ότι τα προβλήματα του ζευγαριού είναι τόσο βαθιά που η Τζουλς είναι διατεθειμένη να αλλάξει ...προσανατολισμό;;;!
3. Η υστερία της Νικ στο δεύτερο μέρος. Θα περιμέναμε περισσότερο χιούμορ και λιγότερο μελόδραμα.
4. Γιατί παίρνει μόνο η Τζουλς άφεση αμαρτιών κι όχι κι ο Πωλ;
5. Το τέλος είναι οικτρά συντηρητικό.

Melinda & Melinda.

Οι ταινίες του Woody Allen έχουν το εξής ενδιαφέρον στοιχείο: Όσο ήσσονος σημασίας κι αν είναι - ήσσονος βέβαια συνήθως για τους κριτικούς κι όχι για τους φανατικούς γουντιαλλενικούς - υπάρχει πάντα άφθονο υλικό για έναν υπαρξιακό προβληματισμό ενώ συγχρόνως η ανάγνωση της ταινίας αναγκάζει το θεατή, άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε με δραματικούς τόνους, να στοχάζεται πάνω στη ζωή ή / και τον θάνατο .

Η ταινία ''Melinda & Melinda ξεκινά ένα βροχερό βράδυ στη Νέα Υόρκη με δύο θεατρικούς συγγραφείς να κονταροχτυπιούνται για το αν η ζωή είναι...μια τραγωδία ή μια κωμωδία! Ο συνδαιτημόνας φίλος τους τους δίνει μια ιστορία κι εκείνοι την αποδίδουν , ξεχωριστά ο καθένας, με αυτό το κύριο στοιχείο με το οποίο πιστεύουν ότι είναι τελικά ποτισμένη η ζωή. Και στις δύο ιστορίες κοινός παράγοντας είναι η Melinda, μια ''ξέμπαρκη'' στη Νέα Υόρκη με υπαρξιακά κι ερωτικά προβλήματα. Τώρα:

Στη δραματική απόδοση η Μelinda υποφέρει βασανιστικά από αμαρτίες του παρελθόντος. Οι upperclass Νεοϋορκέζες φίλες της είναι εκεί να βοηθήσουν. Μια βοήθεια που προσφέρεται αμήχανα και ψυχρά. Στο τέλος όταν η ίδια η φίλη της την προδίδει καταρρέει κι επιχειρεί να αυτοκτονήσει.

Αντίθετα στην κωμική απόδοση οι άνθρωποι που περιτριγυρίζουν την Melinda είναι μποέμηδες , αστείοι , καθόλου τσιτωμένοι και πομπώδεις , έχουν χιούμορ κι απολαμβάνουν με ...ήρεμο (!) τρόπο τις νευρώσεις τους. Παρότι κι εδώ στην αρχή τα πράγματα είναι δύσκολα για την πρωταγωνίστρια -μπουκάρει στο σπίτι των γειτόνων της έχοντας κάνει απόπειρα αυτοκτονίας- η ιστορία της παίρνει την τροπή μιας ρομαντικής κομεντί.


Μία ηρωίδα , μία ιστορία, αλλά δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές ματιές σ'αυτήν. Η απόλυτα δραματική κι από την άλλη η κωμική με τις ελαφρά γλυκόπικρες στιγμές. Διαφορετικές μουσικές πλαισιώνουν τις δύο ιστορίες , διαφορετικοί ηθοποιοί , μόνο η πρωταγωνίστρια η Radha Mitchell υποδύεται την Μelinda και στις δύο ιστορίες.
Αφού τελειώσει πια η ταινία , μένει να αναρωτιέσαι. Τελικά μήπως δραματοποιούμε υπέρ του δέοντως κάποια γεγονότα στις ζωές μας; Μήπως τελικά δεν είναι πια όλα τόσο τραγικά; Ή μήπως είναι; Ή...; Ή τι συμβαίνει τελικά; Πόσο γλυκιά ή/και πόσο πικρή είναι η ζωή...;

Υ.Γ.: Ένας από τους ηθοποιούς που υποδύονται τους θεατρικούς συγγραφείς είναι ο Wallace Shawn παλιός γνώριμος του Woody και θεατρικός συγγραφέας ο ίδιος.

(Μεταγραφή)

Μια εκπληκτική "ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ" !!!

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:
Λι Ντάνιελς
ΣΕΝΑΡΙΟ:
Ραμόνα Λόφτον
Σαπφίρ
Νταμιέν Πολ
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:
Γκαμπόρεϊ Σιντίμπε
Μονίκ
Λένι Κράβιτζ
Πόλα Πάτον


Πολλές φορές στον κινηματογράφο έχει συμβεί να κερδίζει κάποια ταινία πολλούς πόντους από το παίξιμο κάποιου από τους πρωταγωνιστές της. Αυτό που συμβαίνει όμως στην ταινία " Μονάκριβη" είναι κάτι το πρωτοφανές: το παίξιμο και μόνο της πρωταγωνίστριας Γκαμπόρεϊ Σιντίμπε δίνει στην ταινία έντονο το στοιχείο του ντοκυμαντέρ και κάνει ένα φιλμ χωρίς καμιά σκηνοθετική πρωτοτυπία να φαντάζει σαν αριστούργημα!
Και δεν είναι νομίζω τόσο το σκληρό θέμα της με τις περιθωριακές οικογένειες του Χάρλεμ και τα μύρια τόσα προβλήματα που σε κάνουν να βγαίνεις από την αίθουσα με δεμένο κόμπο το στομάχι σου, όσο αυτός ο συγκλονιστικός τρόπος με τον οποίο υποδύεται το ρόλο της η άγνωστη μέχρι χθές Σιντίμπε!
Κάτι που, από ότι κατάλαβα, αντιλήφθηκε την ώρα των γυρισμάτων και ο σκηνοθέτης Λι Ντάνιελς και σκέφθηκε να απαθανατίσει όσο καλύτερα μπορούσε αυτό το εκφραστικότατο πρόσωπο που είχε μπροστά του, κάνοντας του διαρκώς πανοραμικά τράβελινγκ! Αυτό το πρόσωπο που έκανε το κατεστημένο του Χόλυγουντ να προτείνει για πρώτη φορά για το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου, ηθοποιό από ταινία ανεξάρτητης παραγωγής!
Και μόνο γι' αυτό αξίζει να δείτε αυτή την ταινία!

ΓΟΥΕΝΤΙ & ΛΟΥΣΙ: Ένα Οδοιπορικό Τρυφερής Ανθρωπιάς!!!

Σκηνοθεσία: Κέλι Ράϊτσαρντ

Σενάριο: Τζόναθαν Ρέϊμοντ

Ηθοποιοί: Μισέλ Γουίλιαμς, σκυλί Λούσι, Γουίλ Πάτον, Γουόλτερ Ντάλτον. ΗΠΑ: 2008 (Ανεξάρτητη Παραγωγή)

Στόρυ: Η Γουέντι, μια κοπέλα από την πολιτεία της Ιντιάνα, ξεκινάει ένα μοναχικό και μακρύ ταξίδι για την Αλάσκα. Με μοναδική παρέα τη σκυλίτσα της τη Λούσι, ένα γλυκύτατο τετράποδο με εκφραστικά μάτια. Πάει, λέει, για να βρει δουλειά και διανύει όλες τις μεσοδυτικές πολιτείες με ένα προβληματικό αυτοκίνητο μέσα στο οποίο κοιμάται ενώ πλένεται στις δημόσιες τουαλέτες. Συναντάει ανθρώπους περίεργους και πολλές δυσκολίες. Όταν φτάνει σε κάποια πόλη του Όρεγκον, χαλάει το αμάξι της, συλλαμβάνεται για κλοπή μιας κονσέρβας σκυλοτροφής, χάνει τη Λούσι και επιδίδεται σε μια εναγώνια αναζήτηση της.

Απλή ιστορία μέσα από την οποία περνάει η καθημερινότητα της ζωής με μικρά περιστατικά που αναδεικνύουν το μεγάλο. Με τους κακούς αλλά και τους καλούς ανθρώπους, όπως εκείνος ο γερο-σεκιουριτάς με τα δεμένα σε κότσο μαλλιά του -παραπομπή ίσως σε κάποιο αντισυμβατικό παρελθόν- που τη βοηθάει όσο του επιτρέπει και αυτουνού η δύσκολη οικονομική του κατάσταση. Ή εκείνη η συγκλονιστική σκηνή με τον τρελό τη νύχτα στο δάσος που κοιμάται η Γουέντι και που περνάει νομίζω στο πάνθεον του παγκόσμιου κινηματογράφου

Μια ταινία που αξίζει να την δει κανείς όχι μόνο γιατί είναι ένα γοητευτικό ρόουντ μούβι, αλλά γιατί είναι μία ανεξάρτητη παραγωγή με απλή φωτογραφία και φυσικούς ήχους,

μακριά από τις θορυβώδεις και καταιγιστικές υπερπαραγωγές του Χόλυγουντ. Ένας μινιμαλισμός στην υπόθεση και στα μέσα που πολλές στιγμές σε κάνει να σκέφτεσαι τον Περσικό κινηματογράφο. Ίσως να συμβαίνει δηλαδή εδώ αυτό το πρωτοφανές: η επιρροή του μητροπολιτικού κέντρου της 7ης Τέχνης από τη φτωχή περιφέρεια! Το μπαλόνι, το παπούτσι, το τετράδιο και τα άλλα απλά θέματα που διαχειρίζεται ο Κιαροστάμι και οι συμπατριώτες του, εδώ έχουν αντικατασταθεί από το σκυλάκι τη Λούσι.

Μια ταινία που αξίζει να τη δει κάθε άνθρωπος που αγαπάει το σινεμά στην απλή του μορφή, και θέλει να στηρίξει τις ανεξάρτητες παραγωγές που πάνε κόντρα στα μεγαθήρια του παγκόσμιου κινηματογραφικού κατεστημένου!