«ΤΑ ΑΓΡΙΟΧΟΡΤΑ»: ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΚΡΑΞΙΜΟ!!!

Πενήντα χρόνια σκηνοθεσίας έκλεισε φέτος ο Γάλλος σκηνοθέτης Αλαίν Ρενέ, ο δημιουργός του αξεπέραστου αντιπολεμικού ερωτικού ποιήματος «Χιροσίμα Αγάπη μου», πενήντα χρόνια μανιώδους σινεφιλικής πορείας συμπλήρωσα φέτος και εγώ. Και αυτό που μου συνέβη προχτές με την τελευταία ταινία του: «Τα Αγριόχορτα», πρώτη φορά το συνάντησα στις σκοτεινές αίθουσες της μεγάλης οθόνης.
Και δεν είναι μόνο η γνωστή απόκλιση μεταξύ της δικής σου εκτίμησης και των πολλών αστεριών που φορτώνουν τέτοιες ταινίες οι κριτικοί μας –ο Μικελίδης της Ελευθεροτυπίας της έχει 5 (*****)- ούτε κάποια αναμενόμενα, λόγω γήρατος του σκηνοθέτη, χάσματα και κενά. Αν και οι ευρισκόμενοι στην ίδια ηλικία, όταν γύρισαν τις αποχαιρετιστήριες ταινίες τους, Κουροσάβα και Χιούστον μας έδωσαν με τα «Όνειρα» και τους «Νεκρούς» δύο αριστουργήματα. Εδώ μιλάμε για μια ταινία στην οποία δεν στέκει τίποτα μα τίποτα και μόνο για ρηξικέλευθους θεατές προτείνεται που θέλουν «ιδίοις όμμασι» να διαπιστώσουν μέχρι που μπορεί να φτάσουν κάποια πράγματα και πόσα λάθη μαζί μπορούν να μαζευτούν σε μια ταινία! Γιατί μπορεί στο μέλλον η ταινία αυτή να καταγραφεί σαν το κορυφαίο καλτ «αριστούργημα» όλων των εποχών!!!
Στο στόρυ τα πράγματα περιγράφονται μια χαρά και ελκυστικά θα μπορούσα να έλεγα:
«Ένας παντρεμένος μεσήλικας άντρας, βρίσκει, στο γκαράζ που έχει παρκάρει το αυτοκίνητο του, το πορτοφόλι που κλάπηκε από την τσάντα μιας οδοντογιατρού, με το χόμπι της αεροπόρου, που της αρέσει να οδηγεί αεροπλάνα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θέλοντας να γνωρίσει το θύμα της κλοπής, ο ευρών προκαλεί μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων, που πίσω τους κρύβουν τους σπόρους ενός «τρελού έρωτα» που παρά τις προσπάθειες των δυο τους για επαφή, το μόνο που κατορθώνουν είναι να απομακρύνονται κάθε φορά και περισσότερο ο ένας από τον άλλο κλπ…κλπ»Στην οθόνη όμως γίνονται άλλα αντ’ άλλων! Κατ’ αρχήν υπάρχει ένα εξωφρενικό καστ: Ο πρωταγωνιστής (Αντρέ Ντισολιέ) που στην ταινία εμφανίζεται ως 50άρης είναι ένας 75+ αξιοσέβαστος κύριος και από ό,τι διάβασα στην εφημερίδα, μόνιμος πρωταγωνιστής του Ρενέ εδώ και πολλά χρόνια. Ίσως για τον 87χρονο σκηνοθέτη ο 75αρης να θεωρείται «πιτσιρικάς»! Η σύζυγος του πάλι (μια ελκυστική 35άρα άντε το πολύ 40άρα) εμφανίζεται ως πεθερά και ότι είναι παντρεμένοι 30 ολόκληρα χρόνια.
Το μεγάλο όμως πατατράκ γίνεται όταν από την αρχή της ταινίας εισάγεται ένα στοιχείο σασπένς: ο πρωταγωνιστής μονολογεί ότι του έχει απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα και δεν έχει το δικαίωμα να ψηφίσει. Κάτι που στο θεατή δημιουργεί την υποψία κάποιου εγκληματία και όλο περιμένει κάτι προς αυτή την κατεύθυνση και ενώ το πράγμα επανέρχεται διαρκώς και υποδαυλίζεται και με άλλους υπαινιγμούς, από κάποιο σημείο και μετά εγκαταλείπεται οριστικά και ...ξεχνιέται! Ούτε και κάποια στροφή στο γκροτέσκο και στη φάρσα, που γίνεται αργότερα, μπορεί να σε πείσει. Και η φράση στο τέλος που λέει το κοριτσάκι στη μάνα του: «Μαμά αν γίνω γάτα θα μπορώ να τρώω γατοκροκέτες;» είναι σαν να μας λέει: «Καλά τόσο μαλάκες είσαστε που ήρθατε να δείτε αυτήν την ταινία;»!!!
Και με όλο το δίκιο του το κοριτσάκι να μας το λέει γιατί ο φίλος μας ο Λ. δεν πατάει ποτέ τέτοιες πεπονόφλουδες. Παλιός σινεφίλ και αυτός και απαυδησμένος από τους κριτικούς, εμπιστεύεται πλέον μόνο το αλάθητο κριτήριο του κοινού. Έτσι κάθε φορά που θέλει να πάει σε ένα έργο φροντίζει να βρίσκεται έξω από το σινεμά την ώρα που βγαίνουν οι θεατές της προηγούμενης προβολής. Κοιτάζει λοιπόν –το σωστότερο διαβάζει- τα πρόσωπα των εξερχομένων και όταν διακρίνει κατήφεια δεν μπαίνει. Αυτή την κατήφεια που είδαμε και εμείς προχτές έξω από το «Έλλη» στα πρόσωπα των εξερχομένων και νομίσαμε ότι δεν αφορά την ταινία, γιατί την εκλάβαμε ως τη γνωστή μελαγχολία των εορτών!

 

3 Ιανουαρίου  2010

 

(σημείωση: δημοσιεύεται ως προφύλαξη από τυχόν προβολή της στα θερινά)

"Ζ" : 40 χρόνια μετά... ολοζώντανη!!!

"Ζ" : Γαλλοαλγερινή παραγωγή(1968)
Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς
Σενάριο: Χορχέ Σεμπρούν από το βιβλίο του Β. Βασιλικού
Ηθοποιοί: Υβ Μοντάν (Λαμπράκης), Ζαν Λουί Τριντινιάν (Ανακριτής Σαρτζετάκης), Ειρήνη Παππά (σύζυγος Λαμπράκη) Ζακ Περέν (δημοσιογράφος Βούλτεψης), Φρανσουά Περιέ (Εισαγγελέας), Ρενάτο Σαλβατόρι (τρικυκλάς Γκοτζαμάνης), Μαρσέλ Μποζουφί (εκτελεστής Εμμανουηλίδης) και πολλοί άλλοι.
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

 

Σε ένα από τα πολλά αφιερώματα, που γίνονται φέτος, για τη συμπλήρωση  50 χρόνων από τη δολοφονία του ειρηνιστή βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22 Μαίου 1963 στη Θεσσαλονίκη, ξαναείδα τη σχετική με αυτό το βάρβαρο γεγονός, εκπληκτική ταινία του Κώστα Γαβρά. Η πρώτη φορά ήταν πριν σχεδόν 40 χρόνια στην αρχή της μεταπολίτευσης. Τότε, όπως ήτανε φυσικό, υπό την πίεση των έντονων πολιτικών γεγονότων, πολιτική ήταν και η ματιά μας προς την ταινία ακόμη και των πιο σινεφίλ από εμάς. Και τώρα με την ευχέρεια της κινηματογραφικής ματιάς, ιδού η έκπληξη:

 

 

Μου φάνηκε η ταινία πιο φρέσκια από τότε γιατί πέρα από την τεχνική της τελειότητα και την ντοκυμαντερίστικη ταχύτητα της, διαθέτει το μεγάλο ζητούμενο της τέχνης: τη διαχρονικότητα! Και κατάλαβα γιατί ο ...δύστροπος εγγλέζικος οδηγός ταινιών HALLIWELL'S της έχει απονείμει την ανώτατη και πολύ σπάνια γι' αυτόν διάκριση του "Four-Star Film".

 

 

Η ταινία γυρίστηκε με πάρα πολλές οικονομικές δυσκολίες και χάρις στη χρηματοδότηση της από τον ηθοποιό Ζακ Περέν και τη δωρεάν παροχή των τεχνικών μέσων από το υπουργείο πολιτισμού της Αλγερίας όπου έγιναν και τα γυρίσματα.

 

 

Δεν υπάρχει σαφής αναφορά στην Ελλάδα αλλά με τη μουσική, τα ονόματα και τις διαφημίσεις στους τοίχους των καφενείων προσδιορίζεται επακριβώς η χώρα μας και η Θεσσαλονίκη. Και τούτο, πιστεύω, πρέπει να το έκανε ο Γαβράς για να δώσει και ένα στοιχείο οικουμενικότητας και ότι παντού τα ίδια συμβαίνουν.

 

 

Το έργο απόσπασε το Όσκαρ της καλύτερης ξένης ταινίας του 1968 και θα μπορούσε να πει κάποιος καχύποπτος ότι αυτό δεν λέει και τίποτα γιατί μπορεί να πρυτάνευσαν τα πολιτικά κριτήρια.

 

 

Όταν βλέπεις όμως με τι μαεστρία ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δώσει στο ανακριτικό μέρος, που συνήθως είναι αργό και κουραστικό, μια φρενιτώδη ταχύτητα που συναρπάζει, μένεις απλά έκπληκτος.

 

Καθώς και οι σκηνές του πλήθους που είναι δοσμένες με άκρως ντικυμαντερίστικο τρόπο που προσθέτει πολύ σε αυτόν τον χαρακτήρα της ταινίας.

 

Όσο για το παίξιμο των ηθοποιών, με τόσο μελετημένο κάστ που έχει γίνει, και την τόση εμπειρία τους νομίζω πως ο Γαβράς κατόρθωσε να εισπράξει το μάξιμουμ.

 

Lacombe Lucien (1974), μια ταινία που είχε διχάσει τον κόσμο του σινεμά!!!

 

Στην Ελλάδα είχε παιχτεί με τον τίτλο: "Επώνυμο: Λακόμπ, Όνομα: Λυσιέν".
Σκηνοθεσία: Louis Malle
Σενάριο: Louis Malle, Patrick Modiano
Φωτογραφία: Tonino Delli Colli
Ηθοποιοί: Pierre Blaise, Aurore Clement, Holger Lowenadler, Therese Gieshe.

Υπόθεση του έργου: Κάπου στη Νότια Γαλλία κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ένας 16χρονος έφηβος, ο Λυσιέν, ορμητικός και ασυγκράτητος για δράση, πάει πρώτα να ενταχθεί στην Αντίσταση αλλά εκεί δεν τον δέχονται καθώς κρίνουν ότι είναι ανώριμος και διακατέχεται από μια σύγχυση για τα πράγματα που συμβαίνουνε γύρω του. Τότε αυτός στρέφεται στη Γκεστάπο και γίνεται συνεργάτης της. Ταυτόχρονα όμως είναι ερωτευμένος με μια Εβραιοπούλα που την υπεραγαπάει και κατορθώνει να τη σώσει μέσα από τα νύχια των ναζί. Μετά ο Λυσιέν συλλαμβάνεται από την Αντίσταση περνάει από στρατοδικείο και εκτελείται ως προδότης. Όταν βγήκε η ταινία στους κινηματογράφους δημιουργήθηκε πανευρωπαϊκός σάλος λόγω του ότι και ο ήρωας ήτανε συμπαθής και ο σκηνοθέτης αναδείκνυε πιο πολύ το αυθόρμητο του χαρακτήρα του παρά τα "πρέπει" της χρονικής συγκυρίας. Πολλοί μίλησαν για "ύμνο του δωσιλογισμού" και για "μελό λαϊκής κατανάλωσης". Εμένα πάντως η ταινία μου είχε αρέσει πάρα πολύ και την πρώτη φορά που την είδα στον κινηματογράφο και κάποια χρόνια αργότερα που την ξαναείδα στην κρατική τηλεόραση. Σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

Το Παρίσι σε 10 ταινίες

Μετά τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο , σειρά έχει το Παρίσι στο μικρό μας αφιέρωμα ''Οι πόλεις σε ταινίες''.
Το Παρίσι αποδεικνύεται η πιο δύσκολη ανάρτηση μέχρι στιγμής. Τρομερά κινηματογραφική πόλη, άπειρες οι ταινίες που έχουν γυριστεί στους δρόμους και τις περίφημες συνοικίες της, δύσκολο, πολύ δύσκολο να διαλέξει κανείς μόνο 10 ταινίες! Προφανώς ο κατάλογος μου - ο οποίος βασίζεται σε καθαρά προσωπικά κριτήρια- είναι ελλιπής, περιμένω όμως από εσάς να συμπληρώσετε.
On y va!

Θα ξεκινήσω με δύο πάρα πολύ αγαπημένες μου ταινίες όπου πρωταγωνιστούν παιδιά!

1. ''Le ballon rouge'' (Το κόκκινο μπαλόνι'') . Μια πανέμορφη μικρού (;) μήκους ταινία που εξιστορεί την φιλία ενός αγοριού με...ένα κόκκινο μπαλόνι! Συγκινητική!

2. ''Zazie dans le metro'' (''Η Ζαζί στο μετρό'') Όσο κι αν φαίνεται περίεργο η χαριτωμένη αυτή ταινία έχει την υπογραφή του σπουδαίου Λουί Μαλ! Η ζωηρή αλλά γλυκύτατη Ζαζί , αναστατώνει τους πάντες όταν αποφασίζει να το σκάσει από το σπίτι του θείου της και να εξερευνήσει την πόλη μόνη της!

3. Μια ταινία που σημάδεψε κατά κάποιον τρόπο την εφηβεία μου είναι το περίφημο ''A bout de souffle'' (Με κομμένη την ανάσα) του πατέρα (;) του κινήματος της Nouvelle Vague , Jean Luc Godard.
Η ταινία διαθέτει μια από τις πιο όμορφες σκηνές, με την εξαιρετικά εύθραυστη Jean Seberg , να γυρνά στους δρόμους του Παρισιού πουλώντας την International Herald Tribune.

4. Και μια κι  είμαστε στη Nouvelle Vague , πώς να μην τιμήσουμε έναν από  τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες τον Francois Truffaut , με την σχεδόν αυτοβιογραφική ταινία του ''Les quatre cents coups'' (Τα 400 χτυπήματα)

5. Μια από τις αγαπημένες μου κομεντί που είναι γυρισμένες στο Παρίσι και συγκεκριμένα στην συνοικία Marais, δεν είναι άλλη από τη Les aventures de Rabbi Jacob με τον εξωφρενικά αστείο και μοναδικό Louis de Funes!

6. Δεν μπορώ να φανταστώ πιο γαλλική, πιο παριζιάνικη ταινία από το Un coeur en hiver (Μια καρδιά το χειμώνα) . Βασανισμένοι έρωτες a la francaise (σε θέλω, με θέλεις, γιατί σε θέλω; γιατί με θέλεις;  δε σε θέλω πια...) κι οι πρωταγωνιστές μπαινοβγαίνουν στα bistrot της πόλης!

7. Δύο γοητευτικοί πρωταγωνιστές , ένα συναρπαστικό Παρίσι κι ένα πανέξυπνο σενάριο! Τι άλλο θέλει κανείς!
Charade με μια κλασική σκηνή σε υπαίθριο κουκλοθέατρο (τα περίφημα guignolet) κάπου στο Παρίσι!

8. Και τώρα, ρομαντικοί όλου του κόσμου ενωθείτε!! Όσοι πάθατε παράκρουση με το Before sunrise (το οποίο γυρίστηκε στη Βιέννη), είμαι σίγουρη ότι ενθουσιαστήκατε με την κατά κάποιον τρόπο συνέχεια της ταινίας το Before Sunset , το οποίο φυσικά είναι γυρισμένο στο Παρίσι!

Θα κλείσω το μικρό αυτό αφιέρωμα με δύο ταινίες που έχουν κοινό παρονομαστή τον πρωταγωνιστή της μιας που ήταν σκηνοθέτης της άλλης : Από τη μια ένα Παρίσι -κυρίως τα προάστια του- που κοχλάζει, που ξεχειλίζει απόγνωση και μίσος (η ταινία εδώ που τα λέμε υπήρξε προφητική ). Κι από την άλλη ένα Παρίσι γοητευτικό, γλυκό και παραμυθένιο. Διαλέγετε και παίρνετε

9. La haine (Το Μίσος)

10. Και φυσικά η γνωστή και μη εξαιρετέα Amelie!

Les Diaboliques (1955)

<< Ne soyez pas

DIABOLIQUES!

Ne detruisez pas l'interet que pourraient

prendre vos amis a ce film.

Ne leur racontez pas ce que vous avez vu!

Merci pour eux.>>

<< Μην είστε

ΔΙΑΒΟΛΙΚΟΙ!

Μην καταστρέψετε τη διάθεση που θα είχαν

οι φίλοι σας να δουν την ταινία.

Μην τους διηγηθείτε αυτό που μόλις είδατε!

Σας ευχαριστώ εκ μέρους τους>>

Ο σκηνοθέτης Henri-Georges Clouzot είχε τους λόγους του όταν εν έτει 1955 ζητούσε από τους θεατές που μόλις είχαν δει την ταινία του ''Les diaboliques'' (ε.τ. ''Οι Διαβολογυναίκες'') να μην αποκαλύπτουν το τέλος της ταινίας σε όσους δεν την είχαν ακόμη δει!

Η ταινία μετά από 55 χρόνια φιγουράρει στις λίστες των καλύτερων θρίλλερ όλων των εποχών κι όχι άδικα. Από τη μια η πεσιμιστική , σκοτεινή και ψυχρή σκηνοθεσία του Κλουζώ. Από την άλλη  το σενάριό της , που βασίζεται σε νουβέλα των Boileau & Narcejac , είναι τόσο αριστοτεχνικά δομημένο και με αναπάντεχη ανατροπή που θα το ζήλευε κι ο ίδιος ο μετρ του τρόμου , ο μέγας Χίτσκοκ!  Ή μάλλον το είχε ''ζηλέψει'' ο μετρ και μάλιστα είχε ζητήσει τα δικαιώματα αλλά τον πρόλαβε στο νήμα ο Κλουζώ! Για την ιστορία ο Χίτσκοκ κατάφερε και πήρε τα δικαιώματα άλλης νουβέλας των δύο συγγραφέων κι έτσι προέκυψε το...''Vertigo''!

Αρκετά όμως με τις ''περιπέτειες'' του σεναρίου της ταινίας. Πάμε να δούμε τι διαβολικά συμβαίνουν στην ίδια την ταινία!

Στην αρχή όχι πολλά. Απλά δύο γυναίκες , η σύζυγος Christina (Vera Clouzot ) κι η ερωμένη Nicole ( Simone Signoret ), αποφασίζουν να δολοφονήσουν τον άντρα που έχει κάνει δύσκολη τη ζωή τους , είτε εκμεταλλεύοντας τες οικονομικά , είτε χτυπώντας τες ή ξεφτιλίζοντας τες δημοσίως. O Michel (Paul Meurisse ) ένα αντιπαθητικό , δεσποτικό αρσενικό συμπεριφέρεται με τέτοιο απαράδεκτο τρόπο που η δολοφονία του μοιάζει απόλυτα αιτιολογημένη. Το σχολείο του οποίου είναι ιδιοκτήτης και διευθυντής έχει ολιγοήμερες διακοπές. Αυτές εκμεταλλεύονται οι δύο γυναίκες για να εφαρμόσουν το σχέδιό τους. Τον παρασύρουν στην ιδιωτική κατοικία της Νικόλ όπου πραγματοποιείται η δολοφονία , ποτίζοντάς τον με υπνωτικό και πνίγοντας τον στην μπανιέρα. Επιστρέφουν στο σχολείο με το πτώμα κι εκμεταλλευόμενες την αργία...το ρίχνουν  στην πισίνα.

Όμως μερικές μέρες μετά όταν η πισίνα αδειάζει για να καθαριστεί...δεν υπάρχει πια πτώμα! Συγχρόνως, ένας μαθητής επιμένει ότι έχει δει τον διευθυντή, ενώ καθαριστήριο στέλνει πίσω, καθαρό και σιδερωμένο, το κουστούμι που φορούσε τη βραδιά που δολοφονήθηκε! Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν στην αναμνηστική σχολική φωτογραφία, στο φόντο αχνοφαίνεται το πρόσωπο του ..εκλιπόντος!  

Η θρησκόληπτη κι υστερική Christina αρχίζει να καταρρέει κι η εύθραυστη υγεία της κλονίζεται. Η Nicole προσπαθεί να βρει κάποια άκρη  παραμένοντας τέρας ψυχραιμίας και καπνίζοντας αρειμανίως.

Τι συμβαίνει στο τέλος; Εννοείται ότι δεν πρόκειται να σας αποκαλύψω τίποτα. Στα τελευταία 10 λεπτά της ταινίας ο Κλουζώ μας οδηγεί  με μοναδική μαεστρία  στην τελική (;) σατανική λύση του μυστηρίου! Στους σκοτεινούς διαδρόμους  του σχολείου εκτυλίσσονται σκηνές που σου σηκώνουν την τρίχα. Μέσα από παιχνίδια με σκιές κι ήχους μας αποκαλύπτει αργά και βασανιστικά -ιδιαίτερα για την Christina- την αλήθεια. Ή... μήπως δεν είναι έτσι; Ακόμα και στο τέλος δεν είναι κανείς απόλυτα σίγουρος για το ποιος έστησε παγίδα σε ποιον! Ποιος τελικά έμεινε ζωντανός , ποιος πέθανε!

 Τέλος λίγα λόγια για τον τίτλο της ταινίας ''Les diaboliques'' . Το επίθετο δεν αποσαφηνίζει το...φύλο του διαβολικού όντος! Τυγχάνει να γράφεται το ίδιο και για το αρσενικό και για το θηλυκό γένος. Έχετέ το υπ'όψη!

Υ.Γ.: Η ταινία είχε την ατυχία να υποστεί ένα... ριμέικ

Play Τime (1967)

Η ταινία ''Play Time'' , η πιο τολμηρή ίσως ταινία του Jacques Tati , υπήρξε για τον δημιουργό της οικονομικός κόλαφος. Όχι μόνο επειδή τα τεράστια σκηνικά της ταινίας - ο Τατί ''έστησε'' ολόκληρη πόλη την επονομαζόμενη και ''Tativille''- τον έφεραν στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης αλλά το χειρότερο , το κοινό της επιφύλαξε ψυχρή υποδοχή.

 Ευτυχώς με τα χρόνια , η προφητική-με τον τρόπο της- αυτή  ταινία επανεκτιμήθηκε , όπως και το ιδιότυπο χιούμορ της. Δεν είναι ''εύκολη'' ταινία και το παράξενο είναι ότι χρειάζεται κανείς να τη δει περισσότερες από μία φορές για να μπορέσει να εκτιμήσει όλα τα στοιχεία , πρόσωπα , καταστάσεις , εικόνες , που περνούν από την ταινία. Κάθε λεπτομέρεια στο σκηνικό, στο στήσιμο των ηθοποιών έχει λόγο ύπαρξης, στο σουρρεαλιστικό κόσμο του Tati ουσιαστικά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Σε κάθε σκηνή  συμβαίνουν πολλά πράγματα συγχρόνως και πρέπει το μάτι να ''τρέχει'' σε όλο το πλάνο. Ορισμένες λήψεις,από την άλλη, είναι φιξαρισμένες -δεν κινείται η κάμερα- έτσι ώστε να επιτρέπουν στον θεατή να διαλέξει τι θα δει. Αυτή η ''οπτική ελευθερία''  ενισχύεται από το γεγονός ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει πλοκή! Τι συμβαίνει στην ταινία; Όχι πολλά . Βλέπουμε τον κο. Υλώ και μια ομάδα Αμερικανίδων τουριστριών να περιφέρονται στο αεροδρόμιο ,και μετά σ'ένα μοντέρνο κτίριο , σε μια έκθεση μοντέρνων επίπλων , σε μια μοντέρνα πολυκατοικία , σ'ένα night club. Όλα αυτά συμβαίνουν σ'ένα φουτουριστικό Παρίσι φτιαγμένο από γυαλί και μπετόν που μιλά σχεδόν αποκλειστικά ...αγγλικά! Τις ελάχιστες φορές που φαίνεται το ''παλιό'' Παρίσι -2-3 χαρακτηριστικά μνημεία του- είναι από αντανακλάσεις πάνω σε γυάλινες πόρτες που ανοίγουν ή κλείνουν , μακρυνές , φευγαλέες εικόνες. Και λίγο πριν τελειώσει η ταινία έχουμε μια σύναξη από κλασικές φωνακλάδικες παριζιάνικες φιγούρες που επιμένουν...γαλλικά!

Χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας είναι:
 Η ''περιήγηση'' του κου. Υλώ σ'ένα λαβυρινθώδες συγκρότημα γραφείων.

Η επίσκεψή του σε μια μοντέρνα πολυκατοικία. Σε κάποια στιγμή , η σκηνή μοιάζει σαν να έχει κανείς μπροστά του τέσσερις ανοιχτές τηλεοράσεις.

Η σκηνή στο night club που κρατά αρκετή ώρα κι είναι εντελώς ντελιριακή - θυμίζει το ''Party'' του Blake Edwards!
Η τελική σκηνή της ταινίας όπου η κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους θυμίζει τα αλογάκια του λούνα παρκ.

Ο Jacques Tati θέλησε να σαρκάσει την ''μοντερνοποίηση'' της εποχής του. Το πώς περιγράφει τον μοντέρνο κόσμο στην ταινία, δεν απέχει πια στις μέρες μας από την πραγματικότητα. Εκεί νομίζω που έπεσε έξω είναι στην ''αμερικανοποίηση'' των συμπατριωτών του. Έχω την εντύπωση ότι οι Γάλλοι αντιστάθηκαν περισσότερο απ'όσο πίστευε ο ίδιος!