Η Καταδίωξη (1966): Μια πολύ καλή ταινία που θάφτηκε, αλλά με μεγάλο παρασκήνιο!!!

Τhe Chase (H Καταδίωξη) (1966)

Σκηνοθεσία:  Arthur Penn

Παραγωγή: Sam Spiegel

Σεναριο: Lillian Hellman 

Ηθοποιοι: Marlon Brando                Jane Fonda                Robert Redfornt               E.G. Marshall                Angie Dikinson               Robert Duval                Jocelyn Brando κ.ά.

Μουσική: John Barry

Το στόρυ συνοπτικά: Στο Τέξας ο Μπάμπερ Ριβς ένας κρατούμενος των φυλακών δραπετεύει και ως λαθρεπιβάτης των τρένων οδεύει προς την πόλη του. Εκεί που με το που μαθαίνεται η δραπέτευση ανασττατώνονται όλοι γιατί η γυναίκα του δραπέτη έχει γίνει ερωμένη του Ρότζερς του συμμαθητή του που είναι γιος του πετρελαιά της περιοχής. Ο τελευταίος έντρομος πιέζει το σερίφη να καθαρίσει μόνο που αυτός στο τέλος και με μεγάλο κόστος υπερασπίζεται το νεαρό δραπάτη από το λιντσάρισμα. 

Είναι μια ταινία που χρόνια τώρα απορούσα γιατί δεν πολυπαίζεται σήμερα. Εγώ τη θυμάμαι σαν μια πολλή καλή ταινία με γρήγορα ρυθμό και σασπένς. Και ψάχνοντας τώρα στοιχεία για να σας την παρουσιάσω -μόνο σε αγγλόφωνα blogs βρήκα-  έπεσα έκπληκτος πάνω σε ένα φοβερό παρασκήνιο για το πώς φτιάχτηκε αυτή η ταινία, πως θάφτηκε από την αμερικάνικη κριτική, πήγε άπατη από εισιτήρια εκεί ενώ είχε μεγάλη επιτυχία εδώ στην Ευρώπη.

Όλα ξεκίνησαν από τον παραγωγό της τον Sam Spiegel, έναν μεγαλοκαρχαρία του Χόλυγουντ με πολλές αντιπάθειες και προκλητικές επεμβάσεις στα σενάρια και τα casting. Το συγκεκριμένο σενάριο που το είχε πρωτογράψει πριν 7 χρόνια η θεατρική συγγραφέας Lillian Helman.  Βασιζόταν στο ομώνυμο θεατρικό έργο (1952) και μετέπειτα μυθιστόρημα (1956) του Horton Foote. Ξεσαλωμένος ο Σπίγκελ από τη μεγάλη επιτυχία που είχε κάνει λίγα χρόνια πριν με το «Ο Λώρενς της Αραβίας» του είχε αλλάξει τα φώτα. Μόνο που η μεγάλη του παρέμβαση:  να είναι ο δραπέτης και η γυναίκα του Αφροαμερικανοί για να μεγαλώνει ο τρόμος των κατοίκων της πόλης δεν έγινε δεκτή από κανέναν σκηνοθέτη. Ούτε από τους: David Lean, Ελία Καζάν, Γουίλιαμ Γουάιλερ, Fred Zinnemann, και   Joseph L. Mankiewicz που στράφηκε στην αρχή ούτε από τον ανερχόμενο νεαρό Άρθουρ Πεν που προσέλαβε στο τέλος. Γιατί

όλοι τους ήξεραν το έργο, ήταν προοδευτικοί άνθρωποι και δεν ήθελαν να ενισχύσουν τη ρατσιστική βία της εποχής. Μόνο που χωρίς να τον ρωτήσει του επέβαλε έναν δικό του  κάμεραμαν και όταν αυτός αρρώστησε του επέβαλε και τον δεύτερο που δεν είχε όμως πείρα από νυχτερινά πλάνα και είχε πολλά τέτοια η ταινία. Ο μεγάλος χαμός έγινε με τους ηθοποιούς: Ο Μάρλον Μπράντο στην αρχή προοριζόταν για γιος του πετραιλαιά Ρότζερς αλλά μετά από 7 χρόνια ήταν πλέον μεγάλος και τον έβαλαν για σερίφη. Μόνο που τότε ο Μάρλον ήταν στις πολύ κακές  του γιατί είχε αρρωστήσει σε μια αποστολή της UNICEF στην Ινδία. Λέει ο έρημος ο Πεν ότι του έβγαλε την πίστη στα γυρίσματα. Του έλεγε να προσπαθήσει να ξεφύγει λιγάκι από το μπραντικό στυλάκι του μουρμουρίσματος καθώς ο σερίφης πρέπει να μιλάει πιο δυνατά. Μουλάρι ο άλλος! Στις κακές της ήτανε και η Τζαίην Φόντα γιατί δε είχε ξεπεράσει ακόμη τη στενοχώρια της που δεν της εμπιστεύτηκε ο Ντέϊβιντ Λιν τη Λάρα του «Δόκτωρ Ζιβάγκο». Και πήγε μόνο και μόνο επειδή της το ζήτησε ο Μπράντο καθώς ο πατέρας της ήταν στενός φίλος και συμμαθητής της μάνας του στη σχολή θεάτρου που έβγαλαν. Μόνο που γρήγορα άλλαξε γιατί γνωρίστηκε στα γυρίσματα και ταιριάξανε με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Για τον οποίο ο Πεν λέει τα καλύτερα λόγια καθώς δεν

τον είχε ακούσει καθόλου, ήταν η δεύτερη ταινία του, αλλά έδειξε τον μεγαλύτερο επαγγελματισμό. Πήγαινε λέει νύχτα στο χώρο που θα γίνονταν τα γυρίσματα της καταδίωξης και έτρεχε με τις ώρες για να είναι πιο φυσικός. Το έργο έχει και την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο –είχε παίξει μέχρι τότε μόνο στην τηλεόραση- του Ρόμπερτ Ντυβάλ. Και για πρώτη     φορά μαθαίνω ότι έπαιζε και η αδελφή του Μάρλον Μπράντο η Jocely

Διάβασα επίσης ότι θα πρέπει να την ξαναδεί με νέο μάτι η αμερικάνικη κριτική γιατί κακώς την είχανε τότε θάψει.

Εγώ πάντως θυμάμαι την «Καταδίωξη» ως μια συναρπαστική ταινία  και ότι στην Ελλάδα παιζόταν για πολύ καιρό.

 

Andrei Konchalovsky: Aποσύρει την ταινία του από τα "Oscar" με επιστολή-καταπέλτη!!!

Ο παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτης Αντρέϊ Κοντζαλόφσκι που ζει έξω από τη Ρωσία, αρνήθηκε να είναι η ταινία του «Λευκές νύχτες, ταχυδρόμος Alexei Tryapitsin» υποψήφια για το βραβείο " Oscar " καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (Παρακάτω δημοσιεύουμε την επιστολή του προς τη ρωσική επιτροπή "Oscar").
Το νέο έργο του Andrei Konchalovsky συνεχίζει τη σειρά των ρωσικών χωριών που ο σκηνοθέτης ξεκίνησε με την ταινία του «Η ιστορία της Άσια». Σε απομακρυσμένα χωριά χωρίς δρόμους, οι άνθρωποι ζουν σαν έξω από τον κόσμο. Σε αυτά τα μέρη που είναι σχεδόν αφημένα στην τύχη τους ο μόνος εκπρόσωπος του κράτους είναι ο ταχυδρόμος. Είναι ο κύριος σύνδεσμος μεταξύ του μικρού πληθυσμού των χωριών και του ξεχασμένου πολιτισμού. Ένας τέτοιος ταχυδρόμος, λοιπόν, είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας.
Η επιστολή:
«Mόλις πληροφορήθηκα ότι η ταινία μου «Λευκές νύχτες, ταχυδρόμος Alexei Tryapitsin» μπορεί να προταθεί από την Επιτροπή σας για το Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Σας ενημερώνω ότι δεν επιθυμώ αυτή την υποψηφιότητα και οι λόγοι γι’ αυτό είναι προσωπικοί και κοινωνικοί. Τα τελευταία χρόνια έχω επικρίνει έντονα το «χολυγουντισμό». Την επιρροή του στη ρωσική αγορά και την ολέθρια συμβολή του αμερικάνικου mainstream στη διαμόρφωση κινηματογραφικού γούστου για το κοινό μας. Οπότε, η διεκδίκηση βραβείου Oscar εκ μέρους μου, φαίνεται αδιανόητη. Γιατί τα βραβεία αυτά είναι σήμερα εξαιρετικά υπερτιμημένα από ένα ορισμένο μέρος των κινηματογραφιστών. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση μιας παγκόσμιας αναγνώρισης αδιαμφισβήτητων κινηματογραφικών αρετών, το οποίο φυσικά και δεν ισχύει. Ενώ αυτή η διατύπωση «καλύτερη ταινία σε μια ξένη γλώσσα» θα μπορούσε να προκαλέσει το γέλιο στους κινηματογραφιστές του κόσμου. Γιατί βασικά είναι ο διαχωρισμός όλης της παγκόσμιας κινηματογραφίας από τον αγγλόφωνο κόσμο (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία). Και η οποία νομίζω ότι είναι μια ξεπερασμένη ιδέα της δυτικής πολιτιστικής κυριαρχίας πάνω στο σύγχρονο κόσμο της κινηματογραφικής ανάπτυξης και του παγκόσμιου πολιτισμού. Εδώ και πολύ καιρό δεν καθορίζεται δίκαια και αναλογικά όλη αυτή η "επιτυχία" της Αμερικής και του ψευδοαμερικάνικου κινηματογράφου. Φανταστείτε στο μέλλον τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κινηματογραφικής πρεμιέρας όπου θα σας δοθεί μια ξεχωριστή κατηγορία βραβείου για «ταινία στα αγγλικά». Οπότε σύμφωνα με τα παραπάνω, σας ζητώ να αποσύρετε τις "Λευκές Νύχτες" από τη λίστα των υποψηφίων για Oscar ταινιών.


Andrew Konchalovski 24 Σεπτεμβρίου 2014.

martha marcy may marlene!!!

Σκηνοθεσία: Sean Durkin 

Σενάριο: Sean Durkin 

Παίζουν: Elizabeth Olsen, John Hawkes, Sarah Paulson

Πρόκειται για την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Σον Ντέρκιν και παρακαλώ συγκρατήστε αυτό το όνομα γιατί αυτό το παιδί θα γράψει ιστορία στο χώρο της 7ης τέχνης. Δεν θα σας κουράσω με πολλά λόγια γι'αυτή καθ'εαυτή την ταινία γιατί έχω κάποια πράγματα να πω με αφορμή το θέμα της, αλλά ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα ευχάριστα από τον πρωτότυπο τρόπο κινηματογραφικής αφήγησης του σκηνοθέτη. Ξεκινάει με τη δραπέτευση της πρωταγωνίστριας από ένα είδος κοινόβιου εσωτερικών αναζητήσεων και όλη η μετέπειτα στάση της με τις ψυχικές και εφιαλτικές της αναστατώσεις δίνουν στο θεατή να καταλάβει ότι κάτι φοβερό της έχει συμβεί εκεί μέσα αλλά το νήμα ξετυλίγεται σιγά-σιγά και κλιμακωτά  με την κορύφωση στο τέλος.

Αυτή η ιστορία με τα κοινόβια των εσωτερικών αναζητήσεων νόμιζα ότι είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Για την Ευρώπη και για την Ελλάδα ήτανε κάτι σαν μόδα που πέρασε και έφυγε εδώ και 2-3 δεκαετίες. Αλλά στην Αμερική της αντιφατικότητας και των tea parties, φαίνεται ότι ακμάζουν ακόμη. Πάντα υπάρχει ένας γκουρού που είναι και ο εμπνευστής του όλου εγχειρήματος και απόλυτος κάτοχος της "γνώσης"! Η οποία γνώση εδράζεται σε αυτό το νεφελώδες τουρλουμπούκι των ανατολικών φιλοσοφιών που θέλει τους ανθρώπους όργανα  και υποχείρια των δασκάλων, οι οποίοι είναι κάτι τύποι αμακαδόροι και πανέξυπνοι και μπορούν να εντάξουν στο ιδεολογικό τους οικοδόδημα τα πιο απίθανα πράγματα ακόμη και το σοδομισμό από τους ίδιους των μαθητών τους. Μην πάμε μακριά: στην "Μπακαβάτ Γκιτά" αυτό το σαν την Οδύσσεια πανάρχαιο ινδουϊστικό έπος ο πρωταγωνιστής Αρζούνα που διδάσκει τη Νιρβάνα στους μαθητές του, όταν σφίγγουν τα πράγματα και ο ντόπιος Μαχαραγιάς δέχεται επίθεση, το γυρίζει το βιολί και τους λέει ξέρετε κάτι τώρα θα πολεμήσουμε γιατί ξέχασα να σας πω ότι εκτός από τη Νιρβάνα των μη έργων που σας έλεγα, υπάρχει και η Νιρβάνα των έργων όπως ο πόλεμος. Το θέμα δυστυχώς είναι ότι πάντα  κάποιοι κωλοπετσωμένοι τύποι θα βρίσκουν συναισθηματικά μπερδεμένα παιδιά και θα τα κάνουν υποχείρια των πιο απίθανων ορέξεων και σχεδίων τους. Πριν 30 χρόνια είχε εγκατασταθεί στην ορεινή Κορινθία ο Όλε ένας τύπος από τη Δανία και είχε φτιάξει ένα τέτοιο κοινόβιο, για να πω την αλήθεια δεν ακούστηκε τίποτα παράνομο από τη μεριά του, αλλά ο Γιαννάκης ένας μαθητής του που γνώρισα μου είχε αφηγηθεί ότι με ένα φίλο του έφυγαν από το κοινόβιο και πήγανε στην Ινδία να βρούνε εκεί τον μεγάλο Γκουρού. Τον εντόπισαν σε ένα βουνό, έναν τύπο με γένεια και χαϊμαλιά, και μετά από κάποιες μέρες τους ζήτησε να κάτσουν να τους ....πηδήξει γιατί έτσι θα τους μεταδώσει τη γνώση καλύτερα! Έτσι  ακριβώς όπως ζητάει στην ταινία που μιλάμε ο αρχηγός, να σοδομίζει τα νεοεισερχόμενα κορίτσια. Ο Γιαννάκης με το φίλο του βέβαια άρχισαν να κουτρουβαλούν στην πλαγιά του βουνού και όπου φύγει-φύγει  αλλά πολλά παιδιά δεν έχουντη δύναμη να προχωρήσουν σε αυτό το βήμα ελευθερίας και παραμένουν υποχείρια.

Και χωρίς να με παρεξηγήσετε, δεν μου αρέσει να κάνω το δάσκαλο, αλλά λόγω ηλικίας και μόνο και επειδή με διαβάζουν νέα παιδιά θα ήθελα να σας μεταφέρω την προσωπική μου γνώμη: ό,τι το πιο προοδευτικό υπάρχει για τον άνθρωπο πήγασε από αυτόν εδώ τον τόπο με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία που έβαλε στο κέντρο του σύμπαντος τον άνθρωπο και την αξία της σκέψης του και όχι τις θεωρίες της υποταγής και των προβάτων! Δεν θα αναφέρω πολλά παρά μόνο ότι πριν 2,5 χιλιάδες χρόνια ο Αισχύλος έγραψε την τραγωδία "Πέρσες" το μεγαλύτερο αντιπολεμικό σάλπισμα στην ιστορία της τέχνης, όπου εκφράζει τη συμπάθεια του για τον πόνο των περσίδων μητέρων που τα παιδιά τους ήρθαν να μας κατακτήσουν και αφήσανε τα κουφάρια τους στη μάχη της Σαλαμίνας! Κάτι που ως θέμα είναι αδιανόητο ακόμη και σήμερα!

Bonnie and Clyde (1967)

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άρθουρ Πεν
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Μπάρνετ Γκάφυ (Βραβείο Όσκαρ)
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Γουώρεν Μπήτυ
ΜΟΥΣΙΚΗ: Τσαρλς Στρόουζ και το περιβόητο: "Foggy Mountain Breakdown" των
Flatt and Scruggs
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γουώρεν Μπήτυ, Φαίη Νταναγουαίη, Μάϊκλ Πόλλαρντ, Τζην Χάκμαν, Έστελ Πάρσονς (Όσκαρ β’ γυναικ. Ρόλου)
Ταινία που είχε σημειώσει τότε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και βασιζόταν στην πραγματική ιστορία των Bonnie Parker and Clyde Barrow. Ενός ερωτευμένου ζευγαριού που στην αρχή της δεκαετίας του ’30 είχαν συστήσει μια συμμορία στην περιοχή των κεντροδυτικών πολιτειών της Αμερικής και λήστευαν Τράπεζες.

Κάτι που τους είχε ηρωοποιήσει στα μάτια του κόσμου γιατί η Αμερική εκείνα τα χρόνια βρισκόταν μέσα στη δίνη της μεγάλης οικονομικής κρίσης και η λέξη «τράπεζα» δεν ήταν και ό,τι το πιο …αγαπησιάρικο! Φαινόμενο δηλαδή που, τηρουμένων των αναλογιών, συμβαίνει και στα καθ’ ημάς σήμερα με τον Παλαιοκώστα και την παρέα του.

Ένα άλλο στοιχείο επίσης που προσέδιδε αίγλη στην πρωτοφανή αυτή παρέα – πρώτα στρατολογήθηκε ο μικρός υπάλληλος ενός βενζινάδικου που τον υποδύεται εκπληκτικά ο Μάϊκλ Πόλλαρντ και μετά ο μεγάλος αδερφός του Κλάϊντ με τη γυναίκα του (Χάκμαν, Πάρσονς)- ήταν και το ότι δρούσαν τελείως αυτόνομα χωρίς διασυνδέσεις με το κατεστημένο της ιταλικής μαφίας που πάντα τα πήγαινε καλά με τις δυνάμεις της εξουσίας και της καταστολής.

Ήταν αρκετά ριψοκίνδυνοι και χαβαλετζήδες, ιδίως η Μπόννυ, και έκαναν μεγάλες καζούρες στις τοπικές αστυνομίες και το FBI που τους καταδίωκαν με μανία.


Γι’ αυτό και το πρωτοφανές μένος των τελευταίων σε εκείνη τη φονική ενέδρα που τους έστησαν στις 23 Μαΐου του 1934 με τα μυδραλιοβόλα. Η εικόνα του άγρια γαζωμένου αυτοκινήτου είναι χαρακτηριστική! Το νεκρό σώμα της Μπόννυ μέσα στο αυτοκίνητο, λένε οι περιγραφές, το χόρευαν στον αέρα με τις σφαίρες πάρα πολλά λεπτά μετά το θάνατο της.

Ένα γεγονός που θέλω να τονίσω και που δεν γράφεται στις βικιπαίδειες είναι το ό,τι παραγωγός στην ταινία αυτή που γυρίστηκε το 1967 είναι ο ίδιος ο Γουώρεν Μπήτυ –ένας αντικομφορμιστής και πολιτικοποιημένος άνθρωπος του κινηματογράφου- δείχνει την απροθυμία του χολυγουντιανού κατεστημένου να χρηματοδοτήσει μια τέτοια παραγωγή. Μεσουρανούσε ακόμη ο πανίσχυρος αρχηγός του FBI, Edgar Hoover που εθεωρείτο τότε πιο ισχυρός και από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Και αν έδωσαν δύο δευτερεύοντα βραβεία Όσκαρ στην ταινία -που για μένα είναι αριστουργηματική και θα έπρεπε να πάρει και αυτό της καλύτερης ταινίας, καλό είναι και το In The Heat of The Night που εκείνη τη χρονιά τα σάρωσε όλα και θα αναφερθούμε κάποτε και σ’ αυτό, αλλά όχι καλύτερο από το Μπόννυ και Κλάϊντ- το έκαναν λόγω της πρωτοφανούς εμπορικής επιτυχίας που σημείωσε η άλλη σε όλο τον κόσμο!
Κάπου στη Βικιπαίδεια διάβασα ότι η πρώτη επιλογή του Γουώρεν Μπήτυ για τους ρόλους ήταν: η αδελφή του Σίρλεϋ Μακ Λέϊν και ο Μπομπ Ντύλαν που έμοιζε πολύ στον πραγματικό Κλάϊντ. Για κάποιους λόγους, όμως, αυτός αρνήθηκε και τότε πήρε το ρόλο ο ίδιος ο παραγωγός, οπότε αυτόματα κόπηκε και η αγαπημένη μου Σίρλεϋ.
Ένα άλλο που επίσης διάβασα και δεν το ήξερα ήταν ότι από εκείνη τη συμμορία είχε επιζήσει η Μπλάνς Μπάρροου, που στην ταινία την υποδύεται η Έστελ Πάρσονς, πήρε μάλιστα και το Όσκαρ, και πέθανε υπέργηρη (101 ετών) το 1996. Και όταν τη ρώτησαν τότε, λέει, για το πώς της φάνηκε η ταινία, έδωσε την απίθανη απάντηση: «Αυτή η ταινία με δείχνει σαν τον κώλο ενός αλόγου που χλιμιντρίζει!» (That movie made me look like a screaming horse's ass.")
Τέλος θέλω να αναφέρω ότι εδώ στην Ελλάδα η ταινία συνέπεσε με την αρχή της δικτατορίας και είχε γίνει ο χαμός! Ουρές στα ταμεία των κινηματογράφων και οι αίθουσες φίσκα με όρθιους! Την έβλεπε ο κόσμος δύο και τρεις φορές για να την χορτάσει, καθώς σε τέτοιες περιπτώσεις βγαίνουν οι ευνόητες συνειρμικές συγκρίσεις και απωθημένα με αστυνομίες και τέτοια!
Άσε και εκείνη την καταπληκτική μουσική με πάντζο που είχε!