Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα:...απλά αριστούργημα!!!

Αυτό τον καιρό με τους σεισμούς το τσουνάμι και το κυριώτερο: τη φρίκη του πυρηνικού ολέθρου της Φουκουσίμα, όλη η ανθρωπότητα κοιτάζει με δέος προς την Ιαπωνία οπότε ευνόητο είναι για εμάς εδώ τους ...ψωνισμένους της 7ης τέχνης να τρέχει το μυαλό μας διαρκώς σε ταινίες από αυτή τη Χώρα. Τη Χώρα των μεγάλων και ακατανόητων αντιφάσεων για εμάς τους δυτικούς που από τη μια μεριά βλέπουμε ένα λαό υποταγμένο και υπάκουο, και από την άλλη έναν κινηματογράφο υψηλής τελειότητας. Εγώ λοιπόν αυτές τις μέρες σκέφτομαι μια ταινία του 1983 τη Μπαλάντα του Ναραγιάμα:

 Σκηνοθεσία: Shohei Imamura
 Σενάριο: Shohei Imamura βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του               Shichiro Fukazawa
Φωτογραφία: Masao Tochizawa
 Μουσική:  Shinihiro Ikebe
 Ηθοποιοί: Ken Ogata, Sumiko Sakamoto, Tonrei Hidari, Shoichi Ozawa
Story: Σε ένα ορεινό χωριό της Ιαπωνίας υπάρχει ένα παμπάλαιο έθιμο με βάση το οποίο όποιος ηλικιωμένος άνθρωπος έκλεινε το 70ο έτος έπρεπε να μεταφερθεί από τον πρωτότοκο γιο του σε ένα φαράγγι κοντά στην κορυφή του βουνού και να αφεθεί να πεθάνει εκεί για να λιγοστέψουν τα στόματα που έπρεπε να τραφούν. Η Ορίν όμως που κοντεύει να πατήσει την ηλικία αυτή κρατιέται πολύ καλά στην υγεία της και έχει μεγάλη έγνοια για τον πρωτότοκο γιο της που είναι χήρος με τρία παιδιά τα οποία και τα φροντίζει. Κάποια στιγμή μάλιστα ο γιος της παντρεύεται μια χήρα από ένα διπλανό χωριό και τότε η Ορίν για να δείξει ότι δεν θα τρώει πολύ και ότι δεν θα επιβαρύνει την οικογένεια σπάζει τα δόντια της σε μια πέτρα. Όμως οι συχωριανοί επιμένουν ότι πρέπει να εφαρμοστεί το έθιμο και ξεκινάει η διαδικασία.
Παραθέτω και λίγα λόγια από την κριτική που είχε γράψει για την ταινία ο Βασίλης Ραφαηλίδης:
"...Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα είναι το πιο τυπικό γιαπωνέζικο φιλμ που έτυχε να δούμε, διότι σ' αυτό ισορροπούν μ' έναν εντελώς εκπληκτικό τρόπο, παραδοσιακός σιντοϊσμός, με τα άπειρα πνεύματα και την προγονολατρεία του, ο βουδισμός με την καρτερικότητα και τη εσωστρέφεια του και ο κομφουκιανισμός με τις τρομερές και απαράβατες κοινωνικές του προσταγές.  Ο κομφουκιανικός νόμος που είναι σκληρός όπως όλοι οι κανόνες του κομφουκιανισμού, εφαρμόζεται ευκολότερα με μια ικανή δόση βουδισμού. Δεν Μπορείς να κάτσεις στο όρος Ναραγιάμα να σε φαν τα όρνια αν δεν ενδοστραφείς τόσο όσο χρειάζεται για να χαθείς στη νιρβάνα. Και δεν μπορείς να υποστείς όλο αυτό το κοινωνικό πλάνο αν δεν πιστεύεις πως θα γίνεις πνεύμα και σαν πρόγονος πλέον θα συνεχίσεις να υπηρετείς την οικογένεια ως καλός και συνεπής σιντοϊστής. Χρειάζεται λοιπόν τρεις θρησκείες για να πεθάνεις ως Ιάπων. Εμείς εδώ πως να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια με μια μόνο θρησκεία."

 

H Φοβερή Προφητεία του Kurosawa!!!

Στην προτελευταία του ταινία, μια ταινία σπονδυλωτή που γύρισε το 1990 με τον τίτλο "Όνειρα" (Kurosawa's Dreams) ο μεγάλος Ιάπωνας σκηνοθέτης  Akira  Kurosawa(1910-1998), στην ενότητα: "Το Βουνό Φούτζι στα Κόκκινα" (Μount Fuji in Red) περιγράφει....αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται σήμερα στην Ιαπωνία με τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Φουκουσίμα. Περιγράφει, δηλαδή, μια έκρηξη 6 πυρηνικών αντιδραστήρων  που γίνεται στο βουνό Φίτζι καθώς και τον εφιάλτη με τις σκηνές κόλασης που ακολουθούν.

Παραθέτω το βίντεο χωρίς άλλα λόγια:
 

EΝΑΣ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΣ ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ!!!

Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για μια άλλη πλευρά της σκηνοθετικής δεινότητας αυτού του ιαπωνικού ...θηρίου που ακούει στο όνομα: ΑΚΙΡΑ ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ!

Πρόκειται για μια ταινία που γύρισε το 1963 -ξεχασμένη σήμερα- που έτυχε να την δω ως φοιτητής στα τέλη της δεκαετίς του '60. Είναι μια ταινία που δεν παίζεται ποτέ στα αφιερώματα που γίνονται στον μεγάλο αυτόν δημιουργό, είτε από κινηματογράφους είτε από τηλεόραση. Πλην όμως μια ματιά που έριξα στο διαδίκτυο είδα ότι κυκλοφορεί σε dvd με ελληνικούς υπότιτλους.

Εκείνη η άλλη πλευρά που λέω του Κουροσάβα έχει να κάνει με το ότι η ταινία αυτή είναι μια εντελώς χιτσκοκική ταινία, ένα θρίλερ αχτύπητο γυρισμένο και αυτό με την ίδια συνταγή του μεγάλου μαίτρ της αγωνίας: απλή υπόθεση, λιτότητα σκηνών και χώρων και με την αδρεναλίνη του θεατή να χτυπάει...ταβάνι! Νομίζω ότι αξίζει να βρείτε και να δείτε αυτή την ταινία, ιδίως όσοι είστε φαν του μεγάλου αυτού δημιουργού της 7ης τέχνης!

Εγώ πιστεύω ότι ο Κουροσάβα τη γύρισε έτσι σαν χαιρετισμό προς τον Χίτσκοκ και σαν ένα κλείσιμο ματιού προς τον θεατή, ένα νεύμα που λέει: τα μπορώ και αυτά!

Ο τίτλος της στα ελληνικά είναι: Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΟΚΙΟΟ τίτλος στα αγγλικά είναι: ΗIGH AND LOW

Και στα ιαπωνικά: TENGOKU TO JIGOKU

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ:

ΤΟΣΙΡΟ ΜΙΦΟΥΝΕ, ΤΑΤΣΟΥΙΑ ΝΑΚΑΝΤΑΙ

Το σενάριο βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα του Ed McBain και έχει συνοπτικά ως εξής:

Ένας βιομήχανος βρίσκεται στα πρόθυρα να κλείσει μια εμπορική συμφωνία που θα του επιτρέψει να πάρει τον πλήρη έλεγχο της επιχείρησης του, όταν πληροφορείται ότι έχει απαχθεί το παιδί του. Όμως οι απαγωγείς έχουν απαγάγει κατά λάθος το παιδί του σοφέρ του, θέτοντας στον Γκόντο ένα τεράστιο ηθικό δίλημμα αν θα πρέπει να πληρώσει τα λύτρα. Στο μεταξύ ο επιθεωρητής Τοκούρα οργανώνει ένα τεράστιο ένα ανθρωποκυνηγητό στους κακόφημους δρόμους του Τόκιο για να βρει τα ίχνη και να συλλάβει τον απαγωγέα....η συνέχεια επί της οθόνης!