Pasqualino Settebellezze (ε.τ. "Ο Πασκουαλίνο κι οι εφτά καλλονές")

Η Ιταλίδα σκηνοθέτιδα  Lina Wertmüller ευτύχησε να συνεργαστεί με τον σπουδαίο συμπατριώτη της ηθοποιό Giancarlo Giannini σε μια σειρά θρυλικών ταινιών, κυρίως πολιτικές και κοινωνικές σάτιρες με πολλά υπονοούμενα και καρφώματα προς άπαντες, αριστερούς, δεξιούς, φασίστες και κομφορμίστες. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: "Ιστορία έρωτα κι αναρχίας", "Μίμης ο Σιδεράς", "Η κυρία κι ο ναύτης". Υπάρχει κι η ταινία "Πασκουαλίνο Σετεμπελέτσε" , η οποία μπορεί να έχει όλα τα στοιχεία της πολιτικής σάτιρας που έχουν οι προηγούμενες αλλά εδώ η ταινία παίρνει έναν τέτοιο δραματικό τόνο που σε ακολουθεί σα στοιχειό για πολύ καιρό.

Το στόρυ έχει ως εξής: Ο στρατιώτης Πασκουαλίνο περιφέρεται σε ένα γερμανικό δάσος προσπαθώντας να ξεφύγει από τους πρώην σύμμαχους και  νυν εχθρούς Γερμανούς. Με φλασμπακ μαθαίνουμε ποιος είναι. Ένας κοκορόμυαλος Ναπολιτάνος που τον ταΐζουν η μάνα του κι οι εφτά αδερφές του, ενώ περιφέρεται στην πόλη παριστάνοντας τον γόη και το σκληρό αντράκι. Κάνει το λάθος να σκοτώσει τον φίλο της μεγάλης του αδερφής για λόγους τιμής. Για να γλιτώσει την καταδίκη παριστάνει τον παράφρονα και κλείνεται σε φρενοκομείο. Δεν αντέχει και του προτείνουν να στρατευθεί -έχει ξεσπάει πια ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος- για να γλιτώσει κι έτσι ο Πασκουαλίνο μας ο φανφαρόνος φεύγει για το μέτωπο. Φευ, εκεί που περιφέρεται στο δάσος -με έναν συμπατριώτη Ιταλό με τον οποίο βρέθηκε τυχαία- τον πιάνουν αιχμάλωτο και τον στέλνουν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Κι εκεί αρχίζει η χειρότερη φάση της ζωής του. Γιατί όταν φεύγει από το φρενοκομείο είναι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει χειρότερο μέρος στη γη. Κι όμως, Πασκουαλίνο υπάρχει. Κι είσαι εκεί σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κι είσαι λυσσασμένος να επιβιώσεις. Πάσι θυσία στην κυριολεξία.

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα που μυρίζει θάνατο, διαστροφή, φρίκη, ο Πασκουαλίνο καλείται, μέσω των πράξεων των πράξεων του, να απαντήσει στο αμείλικτο ερώτημα: "Θα κάναμε τα πάντα για να επιβιώσουμε;". Για τον ήρωα μας, τον τόσο επιπόλαιο κι ελαφρόμυαλο κάποτε, ο σκοπός είναι ένας: Να γυρίσει ζωντανός στη Νάπολη. Και θα κάνει τα γλυκά μάτια στη σαδίστρια διοικητή του στρατοπέδου, θα προσπαθήσει να της κάνει έρωτα, θα σκοτώσει τον συμπατριώτη του κατόπιν δικής της εντολής. Και θα γυρίσει στη Νάπολη, μισός άνθρωπος πια, διαλυμένος, και το μόνο που θέλει είναι να παντρευτεί και να κάνει πολλά παιδιά. Γιατί έζησε. Γιατί πρέπει να ζήσει.

Αναπάντεχα σκληρή η ταινία, ιδιαίτερα οι σκηνές στο στρατόπεδο, με εκείνες στις οποίες ο Πασκουαλίνο προσπαθεί να κάνει έρωτα στην διοικήτρια να είναι επικά γελοίες. Κι ενώ η ταινία έχει ξεκινήσει ανάλαφρα, παρακολουθώντας την επιπόλαιη ζωή του ήρωα της, αυτού του αστείου ανθρωπάκου που το έπαιζε και καμπόσος. Και τελειώνει με εκείνο το βλέμμα του Πασκουαλίνο προς το φακό- μα γι' αυτό είναι μέγας  ηθοποιός ο Τζιανίνι- ένα βλέμμα νεκρό. Και μόνο για αυτήν την στιγμή αξίζει κανείς να δει την ταινία.

Ο Αλ Πατσίνο ...επιστρέφει στην 7η Τέχνη!!!

     Διάβασα με μεγάλη χαρά πως στο φετεινό φεστιβάλ της Βενετίας παίχτηκαν δυο ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος μου ηθοποιός. Πρέκειται για μια ταινία του Μπάρι Λέβινσον με τίτλο "Τhe Humbling" που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ -"Η Ταπείνωση" στα ελληνικά, και μία του Ντέϊβιβντ Γκόρντον Γκριν  το "Manglehorn" στην οποία υποδύεται έναν μοναχικό μισάνθρωπο κλειδαρά που αρνείται να ξεχάσει τον νεανικό του έρωτα, την Κλάρα, γράφοντας της καθημερινά γράμματα, τα οποία, χωρίς εξαίρεση, επιστρέφουν στον παραλήπτη.
     Και λέω "με μεγάλη χαρά" γιατί ως παλαιός και μεγάλος φαν του συγκεκριμένου καλλιτέχνη,  τα τελευταία 20 χρόνια βίωσα από αυτόν μια μεγάλη απογοήτευση μιας και μετά το "Άρωμα Γυναίκας" (1992) και "Υπόθεση Καρλίτο" (1993), δεν γύρισε ο άνθρωπος κανονική ταινία.. Ένας ορυμαγδός αιματοβαμμένης αμερικανιάς και ρόλοι μπατσογούρουνων και ... ξέβαθων τύπων ήρθαν να αμαυρώσουν τη φιλμογραφία αυτού του τεράστιου ταλέντου.
     Γι' αυτό και δεν κρατιέμαι και ούτε περιμένω να διαβάσω κριτικές ή να δω πρώτα τις ταινίες για να βγάλω συμπεράσματα. Αφού όπως καταλαβαίνετε και εσείς: έχουμε να κάνουμε, αφ' ενός, με κανονικές ταινίες κινηματογράφου και, και αφ' ετρέρου, αυτή  η υποκριτική του δεινότητα  μας προσφέρει μεγάλη εγγύηση.
     Σε δηλώσεις του, μάλιστα, φαίνεται να κάνει και ένα είδος αυτοκριτικής: "...Κι αν προσθέσεις στην ψυχική και σωματική κόπωση και τη διαχείριση της φήμης ή την έλλειψη της, μπορείς κάπως να αντιληφθείς γιατί πολλοί από τους ηθοποιούς βιώνουν το δικό τους δράμα, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, τους ΔΑΙΜΟΝΕΣ τους....".
     Δεν πειράζει φίλε Αλ, δεν χάνεται το ταλέντο με τα χρόνια. Και στα 74 σου καλός θα είσαι! Άλλωστε και εμείς οι παλαιότεροι φαν σου, στην ίδια βιολογική φθορά υπακούουμε!

Και πάλι για τον Φίλιπ Σέϊμουρ Χόφμαν!!!

Επειδή η απουσία του θα γίνεται και πιο αισθητή όσο θα περνάει ο καιρός, μιας και κατ'εμέ, πρόκειται για την μεγαλύτερη ίσως πρόωρη απώλεια στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, βἀζω αυτό το τρέϊλερ από την ταινία Charlie Wilson's War (2007) όπου υποδύεται τον Έλληνα πρακτορα της CIA Γκας Αβράκωτος. Και είναι νομίζω για εμάς που ξέρουμε ακριβώς αυτόν τον τύπο του Ελληναρά στα τέλη του '70 αρχές '80, με τη μουστάκα την κοιλάρα και τα χοντρά δακτυλίδια, ο ρόλος  που δείχνει ανάγλυφα το τεράστιο υποκριτικό μεγαλείο αυτού του σεμνού υπηρέτη της 7ης Τέχνης.

Μια μεγάλη απώλεια για τον παγκόσμιο κινηματογράφο!!!

 

 Εδώ στο ρόλο του Έλληνα πράκτορα της CIA: Γκας Αβράκωτου

 

Ο Φίλιπ Σέϊμουρ Χόφμαν(Philip Seymour Hoffman) δεν είναι πια μαζί μας. Ένα σπάνιο, μοναδικό για μένα, ταλέντο της υποκριτικής τέχνης εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο "οικεία βουλήσει". Από υπερβολική δόση ναρκωτικών σε ηλικία 46 ετών όπως λέει το λακωνικό ανακοινωθέν. Ευτυχώς που πρόλαβε να μας δώσει μοναδικούς ρόλους που θα μείνουν στην ιστορία της 7ης Τέχνης. Και με βαριά καρδιά θα μπορούσε να έπικαλεστεί κανείς σαν παρηγοριά τη σαρκαστική ρήση του Χρόνη Μίσσιου: "Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς"! Κάτι που σημαίνει ότι τελεσίδικα και βιολογικά δεν θα μακροημερεύσει και δεν θα αυτοεξευτελιστεί όπως έχει συμβεί στο παρελθόν με πολλούς συναδέλφους του. Τελευταία παραδείγματα οι φραγκοφονιάδες Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Αλ Πατσίνο.

Γιατί ο Φίλπ Σέϊμουρ Χόφμαν και φλέβα χρυσού ήταν για τον κινηματογράφο,  όπως  είχα γράψει εδώ σε ειδικό αφιέρωμα http://therearwindowproject.blogspot.gr/2011/04/blog-post.html και σεβάστηκε την αξία του κάνοντας μόνο σοβαρές επιλογές. Θα τον θυμόματσε πάντα και ολοζώντανο κάτι που μόνο η τέχνη του Σινεμά έχει. 

Δυο ηθοποιοί φαινόμενα!!!

Κατ' αρχήν όταν μιλάμε για ηθοποιία νομίζω πως όλοι πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Αμερικάνικη Σχολή έχει ένα προβάδισμα σε αυτό τον τομέα.Οι Αμερικάνοι ηθοποιοί διακρίνονται για τον έντονο επαγγελματισμό τους. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, για να αναφέρω ένα παράδειγμα, όταν χρειάστηκε να υποδυθεί τον πυγμάχο Τζέηκ Λαμότα στο "Οργισμένο Είδωλο", πήρε 30 κιλά βάρος για να είναι στο ρόλο του πιο πειστικός.
Όλη όμως αυτή η ιστορία της αμερικάνικης ηθοποιίας δεν είναι τυχαία, απλά είναι συνέχεια αυτού του οικοδομήματος που λεγόταν Actor's Studio και το οποίο δημιούργησε στις αρχές της δεκαετίας του '50 ο συμπατριώτης μας Ελίας Καζάν. Μια σχολή που έφερε τα πάνω κάτω στην υποκριτική τέχνη. Αρκεί να θυμηθούμε το τελείως επαναστατικό παίξιμο για εκείνη την εποχή των πρώτων μαθητών της: Μάρλον Μπράντο, Τζαίημς Ντην, Νάταλι Γουντ, Μοντγκόμερυ Κλιφτ, Λη Ρέμινγκ, Ροντ Σταϊγκερ, Γουώρεν Μπήτυ, Ρίτσαντ Γουίντμαρκ, Κάρλ Μάντεν και πολλών άλλων.
Και πάνω στα αχνάρια αυτών πάτησαν μετά όλοι οι νεώτεροι και σ'αυτούς οι ακόμα νεώτεροι κ.ο.κ. Πόσες φορές δεν έχει πει ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο ότι όταν παίζει έχει πάντα μπροστά του τον Μάρλον Μπράντο, όπως και ο Αλ Πατσίνο το ίδιο για τον Μοντγκόμερυ Κλιφτ.
Τα τελευταία χρόνια όμως έχουν εμφανιστεί δυο ηθοποιοί με ένα κοινό σημείο- και από τις φωτογραφίες θα έχετε καταλάβει ότι μιλάω για τον Φίλιπ Σέϊμουρ Χόφμαν και τη Νικόλ Κίντμαν- που κατά τη γνώμη μου τους κάνει να αποτελούν μια τελείως ξεχωριστή περίπτωση για την υποκριτική τέχνη: το παίξιμο τους είναι τόσο εντυπωσιακά διαφορετικό από ρόλο σε ρόλο και οι μεταμορφώσεις τους τόσο δραματικές που ώρες-ώρες νομίζεις ότι πρόκειται για άλλους ανθρώπους.
Και τι θέλω να πω; Όλοι οι ηθοποιοί ακόμη και οι πιο μεγάλοι όσο τέλεια και αν υποδυθούν ένα ρόλο, αφήνουν πάντα να βγαίνει μια αύρα του εαυτού τους και των στοιχείων που τον απαρτίζουν. Εγώ, εδώ και πολλά χρόνια, είμαι φαν του Αλ Πατσίνο και τον θεωρώ ως τον υπ' αριθμόν 1 ηθοποιό. Πλην όμως, σε όλους τους ρόλους του όσο διαφορετικοί και αν είναι αυτοί, νιώθω την ίδια ξεχωριστή χροιά ομιλίας και αυτό το ιδιαίτερο βλέμμα του που με τον τρόπο τους αφήνουν έντονο το ....άρωμα Πατσίνο!
Με τους προαναφερθέντες όμως, μου φαίνεται ότι τα στοιχεία αυτά της προσωπικότητας τους υποστέλλονται τόσο πολύ όταν υποδύονται ένα ρόλο που σε κάνουνε να ξεχνάς οποιαδήποτε συσχέτιση με το συγκεκριμένο πρόσωπο. Για θυμηθείτε π.χ. το Χόφμαν στο "Capote" και στο "Charlie Wilson's War", τι τεράστια διαφορά μεταξύ του εύθραυστου και ευάλωτου γκέϊ συγγραφέα από τη μια και του ελληναρά παγαπόντη Γκαστ Αβράκωτου από την άλλη. Για θυμηθείτε τη Νικόλ Κίντμαν στο "Eyes Wide Shut" να υποδύεται την εκρηκτικά ερωτική Alice Harford και μετά στο "The Hours" να ζωντανεύει με έναν εκπληκτικό τρόπο την ονειροπόλα και "φευγάτη" Βιρτζίναι Γούλφ. Έτσι για να αναφέρω κάποια ενδεικτικά παραδείγματα  μιας και κατά τη γνώμη μου: όλοι οι ρόλοι που έχουν υποδυθεί διακρίνονται από τα στοιχεία που περιέγραψα.

Eyes Wide Shut

Charlie Wilson's War

Capote

Dogville

Doubt

The Others

Before the Devil Knows You're Dead

The Hours

                                    

And the winner is.... (Updated)

Όποτε κάνω προβλέψεις για τα Όσκαρ πέφτω οικτρά έξω. Τα τελευταία χρόνια δε , δεν έχω πετύχει ούτε μία!
Φέτος λέω να παίξω το παιχνίδι της πρόβλεψης γιατί έχω την εντύπωση ότι είναι τα πιο προβλέψιμα Όσκαρ που έχουν προκύψει!!
Πριν προχωρήσω στις συνταρακτικές και μοναδικές προβλέψεις μου , θέλω να κάνω μια παρατήρηση. Φέτος δεν υπάρχει το αριστούργημα , δεν υπάρχει εκείνη η ταινία για την οποία να μιλά όλος ο σινεφίλ κόσμος. Αντίθετα οι περισσότερες είναι από μέτριες έως πολύ καλές. Ούτε μία δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις αριστουργηματική.
Έτσι λοιπόν προβλέπω ότι:
Το Όσκαρ καλύτερης ταινίας θα πάει στο Social Network

To Όσκαρ σκηνοθεσίας στον David Fincher
Το Όσκαρ 1ου αντρικού ρόλου στον (τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια ..αλλά και πάλι ποτέ δεν ξέρεις!!) Colin Firth.
Το Όσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου στην ( τι κάνει νιάου κλπ κλπ...) Nathalie Portman
Το Όσκαρ 2ου αντρικού ρόλου στον Geoffrey Rush.

Τον λατρεύω τούτον τον Αυστραλό. Και μόνο με το ανασήκωμα  του φρυδιού, λέει πολλά περισσότερα απ΄'ότι όλο το σενάριο μαζί! Θυμηθείτε τη σκηνή στο πάρκο!

Προσέξτε εδώ αγαπητοί/αγαπητές που θα ψηφίσετε :Μηδέ και τυχόν δεν το πάρει ο αγαπημένος μου Αυστραλός, θα διαμαρτυρηθώ εντόνως και θα στείλω επιστολές διαμαρτυρίας παντού!
Το Όσκαρ 2ου γυναικείου ρόλου. Χμμμμμμμ, δεν ξέρω , λέω να το δώσουμε στην Helena! Σας παρακαλώ όμως μην το δώσετε στην Amy. Θα νομίζει ότι έγινε κι ηθοποιός!!! (ok το παραδέχομαι ήμουν σκέτο δηλητήριο στην προηγούμενη πρόταση...!!)
Α , κι εννοείται ότι το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας θα πάει στο Dogtooth!




Έμαθα ότι τα Όσκαρ δεν θα τα παρουσιάσει ο Ricky Gervais. ''Τα είδαν όλα'' οι Αμερικανοί με τα καυστικά του σχόλια στις Χρυσές Σφαίρες και μάλλον δεν θα αντέξουν δεύτερο γύρο!
Πώς σας φαίνεται ο Ricky; Θυμάμαι τον είχα πρωτοδεί στο αγγλικό ''The office'' . Βλέποντας τα δύο πρώτα επεισόδια , έπιασα τον εαυτό μου να μην έχει γελάσει ούτε μία φορά , να έχει εκνευριστεί αλλά συγχρόνως να έχει αρχίσει να εθίζεται , να θέλει κι άλλο ''office''. Μέχρι που φτάνοντας στο τέλος του πρώτου κύκλου δήλωνα πια ενθερμότατη οπαδός των ''περιπετειών'' των βαριεστημένων υπαλλήλων εκείνης της, έτοιμης να κλείσει, επιχείρησης στο Slough! Παραμένει από τις αγαπημένες μου σειρές ever!


UPDATE (28/2. Μόλις ολοκληρώθηκε η τελετή απονομής των Όσκαρ)
Όπως είχα πει στην αρχή της ανάρτησης , συνήθως πέφτω οικτρά έξω στις προβλέψεις μου για τα Όσκαρ. Φέτος όπως διαπιστώνετε , είμαι ικανή να πέσω έξω ακόμα και στα πιο προβλέψιμα Όσκαρ!!!!
Έτσι, αν του χρόνου θέλετε να μάθετε πού δεν θα πάνε τα Όσκαρ ...περάστε από εδώ να διαβάσετε τι θα έχω προβλέψει!!!!!!!!!!!!!!

Helena my dear ,................oh dear!!!

Η Helena Bonham Carter είναι μια ηθοποιός την οποία συμπαθώ ιδιαίτερα. Χωρίς να είναι το μεγαλύτερο γυναικείο ταλέντο που έβγαλε ποτέ η αγγλική κινηματογραφική σκηνή , έχει τον τρόπο της να ξεχωρίζει.
Όλα ξεκίνησαν κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80 όταν πρωταγωνίστησε στην περίφημη ταινία του James Ivory A room with a view , διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του E.M.Forster.

 Η ταινία θεωρείται από τις καλύτερες στο είδος της κι ήταν εκείνη που απογείωσε την καριέρα της Helena αλλά συγχρόνως την ''τύλιξε'' σε κρινολίνα και δαντέλες! Για αρκετά χρόνια οι περισσότερες ταινίες στις οποίες εμφανιζόταν ήταν εποχής κι αναπόφευκτα συνδέσαμε το πρόσωπο της με ρομαντικές ηρωίδες ή σε κάποιες περιπτώσεις με ηρωίδες που ασφυκτιούσαν σ 'ένα συντηρητικό περιβάλλον γεμάτο συμβάσεις και πρέπει κι επαναστατούσαν. Μια τέτοια επανάσταση έκανε κι η Helena σε σχέση με την καριέρα της. Άφησε πίσω κρινολίνα και δαντέλες και μπήκε στο .....Fight Club.

 Ταινία με την οποία στην κυριολεξία στραπατσάρισε την μέχρι τότε εικόνα της , αλλά όπως φαίνεται το είχε κι η ίδια ανάγκη να υποστεί αυτό το ''στραπατσάρισμα''. Η καριέρα της πήρε νέα πνοή και κάπου εκεί -με το Planet of the apes αν δεν κάνω λάθος- συναντά και τον νυν σύντροφο της σκηνοθέτη Tim Burton με τον οποίο κάνει 2 παιδιά κι αρκετές ταινίες!

Προσωπικά η αγαπημένη μου ταινία της Helena είναι μία που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή. Ονομάζεται Conversations with other women , είναι ουσιαστικά ένα one woman and one man show , αυτή κι ο συμπρωταγωνιστής της Aaron Eckhart εμφανίζονται καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας κι ελάχιστα άλλα πρόσωπα.

 Το περίεργο με την ταινία αυτή είναι ότι είναι κομμένη στα δύο - στη μισή οθόνη εμφανίζεται η ηρωίδα της Helena , στην υπόλοιπη μισή ο ήρωας του Aaron. Οι δύο εικόνες γίνονται μία μόνον στην τελευταία σκηνή της ταινίας. Είναι μια σύγχρονη, ελαφρώς ρομαντική ταινία σχέσεων , ξέρετε από αυτές που αρέσουν τόσο πολύ σε μας τις γυναίκες. Κι η Helena είναι υπέροχη στην ταινία. Όπως υπέροχη είναι πάντα.


Κι ένας λόγος παραπάνω που την γουστάρουμε είναι ότι κάνει ότι της γουστάρει! Εκεί που στις Χρυσές Σφαίρες προ ημερών , οι περισσότερες ηθοποιοί πάσχιζαν να μας πείσουν πόσο σικ και πόσο a la mode ήταν , η Helena εμφανίστηκε έτσι

και δεν είχε κανένα πρόβλημα γι'αυτό. Ούτε κι εμείς Helena dear!!

My name is ...Michael Caine

Πριν δύο εβδομάδες περίπου είδαμε 4 ταινίες στη σειρά, στις οποίες πρωταγωνιστούσε ο Michael Caine . Όλα ξεκίνησαν όταν φίλος μάς προέτρεψε να δούμε την ταινία Harry Brown. Αφού θαυμάσαμε τον σπουδαίο αυτόν ηθοποιό στη συγκεκριμένη ταινία , θελήσαμε να θυμηθούμε και κάποιες άλλες σημαντικές στιγμές της καριέρας του.  Επιπλέον , την Κυριακή που μας πέρασε το ''Κ'' της Καθημερινής είχε αφιέρωμα στον ηθοποιό όπου αναφερόταν κυρίως στην προσωπική του ζωή.

 Έτσι, κάτι το άρθρο αυτό, κάτι κι οι 4 ταινίες στη σειρά που είχα δει προ ημερών , αποφάσισα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στη φιλμογραφία αυτού του σπουδαίου και τόσο ταλαντούχου ηθοποιού! Προσοχή! Θα αναφερθώ κυρίως σε ταινίες που αγαπώ ιδιαίτερα! Κι εννοείται ότι ανάμεσα τους είναι κι εκείνες οι 4 που ανέφερα στην αρχή! Πάμε!

Η ταινία που μάλλον απογείωσε την καριέρα του Micael Caine και τον έκανε ευρέως γνωστό είναι το The Ipcress file.  Η ταινία αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως....αιρετική όσον αφορά τις ταινίες κατασκοπείας! Βγάζει τη γλώσσα στον πολύ James Bond που δέσποζε εκείνη την εποχή και μας συστήνει έναν αλλιώτικο κι αλλόκοτο για τα δεδομένα κατάσκοπο, τον Harry Palmer. Διοπτροφόρος , ετοιμόλογος , ελαφρώς αγενής προς τους ανωτέρους του, έχει χιούμορ και το καλύτερο...ξέρει να μαγειρεύει κι είναι εξόχως γκουρμέ ! Το μόνο κοινό του σημείο με τον Bond είναι ότι γοητεύει εξ'ίσου επιτυχημένα το γυναικείο πληθυσμό! Τον Harry Palmer τον ξανασυναντήσαμε και σ'άλλες ταινίες όπως Funeral in Berlin και Million Dollar Brain.

Εκείνη την εποχή που γύρισε το Ipcress File έπαιξε και στην ταινία Alfie , όπου στον ομώνυμο ρόλο υποδύεται έναν επιπόλαιο νεαρό που γυρνά από σχέση σε σχέση χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες των πράξεων του. Η ταινία υπέστη ριμέικ στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Jude Law. Mε τον Jude ο Michael συναντήθηκε στην ταινία Sleuth που γυρίστηκε το 2007. Όμως, το ομώνυμο θεατρικό έργο του Harold Pinter είχε μεταφερθεί στην μεγάλη  οθόνη 35 χρόνια νωρίτερα και μαντέψτε ποιος έπαιζε τότε το ρόλο του Jude : ο Michael!

Ας αφήσουμε το μπερδεμένο γαϊτανάκι της προηγούμενης παραγράφου κι ας προχωρήσουμε σε δύο αγαπημένες μου κομεντί στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Caine κι όπου αποδεικνύει ότι του ταιριάζει γάντι η κωμωδία! Το 1988 πρωταγωνίστησε με τον Steve Martin σε μια πανέξυπνη κομεντί όπου υποδύονται δύο απατεώνες που εκμεταλλεύονται πάμπλουτες κι αφελείς Αμερικάνες κάπου στην Κυανή Ακτή.  Οι Dirty rotten scoundrels (''Απατεώνες και τζεντλεμαν '' ελληνιστί) δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας κι ο Μichael κερδίζει τις εντυπώσεις με στυλ! Δύο χρόνια μετά πρωταγωνιστεί με τον εξαιρετικό sir Ben Kingsley , σε μια κομεντί που φέρνει τα πάνω κάτω στο θρύλο του Sherlock Holmes.  Έτσι στην ταινία ''Without a clue'' (ελληνικός - εύγλωττος- τίτλος ''Επιτέλους λίγη σοβαρότητα κε.Χόλμς'') ο πραγματικός ειδήμων του εγκλήματος είναι ο Δόκτωρ Γουότσον ενώ ο ''Σέρλοκ'' δεν είναι παρά ένας μέθυσος ηθοποιός που υποδύεται τον ιδιοφυή ντετέκτιβ. Ο Caine είναι απίστευτα   απολαυστικός στο ρόλο του , τη μια μπεκροπίνει στα καταγώγια του Λονδίνου , την άλλη στιγμή όμως είναι έτοιμος να σώσει την πόλη και τον φίλο του από τον διαβολικό Μοριάρτι. Εξαιρετικός!

Υπάρχουν δύο ταινίες στις οποίες θεωρώ ότι ο Caine έχει δώσει το όπτιμουμ της υποκριτικής του δεινότητας. Η πρώτη είναι η ταινία του Woody Allen ''Hannah and her sisters'' . Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πώς ένας cockney σαν τον Michael κατάφερε να αποδώσει πειστικότατα έναν χαρακτήρα τόσο τυπικά νεοϋορκέζικο , νευρωτικό και ''γουντιαλλενικό'' όσο ο σύζυγος της Χάννα που την απατά με την αδερφή της. Καθόλου τυχαίο ότι το Όσκαρ 2ου αντρικού ρόλου εκείνης της χρονιάς ήταν δικό του. Από την άλλη αδίκως δεν κέρδισε το Όσκαρ το 2003 για την ερμηνεία του στην ταινία ''The quiet American'' . Στο ρόλο του κυνικού Βρετανού ανταποκριτή στη Σαϊγκόν τέλη δεκαετίας του 50, βλέπει τον κόσμο του να αλλάζει όταν στη ζωή του μπαίνει ο εκ πρώτης όψεως αφελής ''ήσυχος Αμερικανός''.

Βέβαια,  μερικά χρόνια νωρίτερα ο Caine είχε κερδίσει ένα δεύτερο Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία του -περιέργως αδιάφορου- Λάσε Χάλστρομ ''The cider house rules''.
Αλλά σκέφτομαι , τι σημασία έχουν τα βραβεία Όσκαρ. Ο Michael Caine είναι ένας πραγματικά σπουδαίος ηθοποιός , ένας ηθοποιός που όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και καλύτερος. Είναι εκείνος που κάποτε εκπαίδευσε την Ρίτα , αλλά είναι κι ο πιστός Alfred του Batman. Είναι εκείνος που θα οργανώσει μια εντυπωσιακή ληστεία στο Τορίνο  και μια και βρισκόμαστε στην Ιταλία τυγχάνει να είναι κι ένας συγγραφέας φθηνών μυθιστορημάτων που μπλέκεται σε μια σουρρεάλ κατάσταση κάπου στο νότο της χώρας. Είναι ο Carter που εκδικείται για τον θάνατο του αδερφού του , είναι εκείνος που μαζί με τον Sean Connery ήθελε να γίνει βασιλιάς . Τον είδαμε σε σπουδαίες ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας (''Τα παιδιά των ανθρώπων '' , ''Prestige'') και συνεχίζουμε να τον βλέπουμε σε σπουδαίες ταινίες κι αυτήν τη νέα δεκαετία (''Inception'').
Είναι εκπληκτικός , είναι μοναδικός , είναι ο Michael Caine!

Cheers mate!

Υ.Γ. : Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την κα. Μυστακίδου , για την αναφορά της στο ''Rear Window'' στη στήλη της στη χθεσινή Ελευθεροτυπία.

La Belle Juliette

Στην αφίσα του φετινού φεστιβάλ των Καννών φιγουράρει η υπέροχη Γαλίδα ηθοποιός Juliette Binoche.
Πάμε να θυμηθούμε μαζί μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της καριέρας της.

Την είχα πρωτοδεί στην ταινία του 1988 ''Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι'' του Philip kaufman , όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Daniel Day Lewis. Ήταν μάλλον η πρώτη της συμμετοχή σε διεθνή παραγωγή. Πριν , είχε παίξει σε αρκετές ταινίες στη χώρα της με πιο γνωστή  , το Mauvais sang

Λίγο αργότερα, το 1991 είχε παίξει σε μια ταινία που είχε ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς εδώ στην Ελλάδα . Κι εμένα μ'είχε ενθουσιάσει τότε αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι απλά είχα παρασυρθεί από εκείνο το ρεύμα...ενθουσιασμού. ''Οι εραστές της γέφυρας'' λοιπόν , σε σκηνοθεσία του τότε συντρόφου της Leos Carax.

Αμέσως μετά, πρωταγωνίστησε σε -άλλη μία!- κινηματογραφική διασκευή του πασίγνωστου βιβλίου της Emily Bronte ''Ανεμοδαρμένα ύψη'' με πρωταγωνιστή τον Ρέιφ Φάινς. Δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση η ταινία .

 Η επόμενη ταινία όμως , στην οποία πρωταγωνίστησε έκανε και με το παραπάνω αίσθηση! Στο ''Damage'' του Louis Malle υποδύεται μια μυστηριώδη γυναίκα που ξελογιάζει τον μέλλοντα πεθερό της - ο οποίος τυγχάνει και πολιτικός- με τραγικές συνέπειες.

Η Binoche γνώρισε τη μεγάλη επιτυχία κι αναγνώριση με την επόμενη ταινία της , ταινία που φαντάζομαι δεν υπάρχει σινεφίλ που δεν την έχει δει! Την έχει υπογράψει ο σπουδαίος , εκλιπών πια , Πολωνός σκηνοθέτης Κριστόφ Κισλόφσκι κι είναι η πρώτη της περίφημης ''τριλογίας των χρωμάτων'' του σκηνοθέτη. 1993 λοιπόν και ''Trois couleurs: bleu'' . Όλοι θα συμφωνείτε - ή τουλάχιστον οι περισσότεροι - ότι ο ρόλος της σε αυτήν ταινία παραμένει ο κορυφαίος της καριέρας της!

Μέχρι να τελειώσει η δεκαετία του 90 ακολουθούν δύο μεγάλες στιγμές στην καριέρα της. Το 1996 παίζει στον περίφημο ''Άγγλο ασθενή'' του μακαρίτη Άντονι Μινγκέλα με μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών - Ρέιφ Φάινς , Κριστίν Σκοτ Τόμας , Κόλιν Φερθ. Είναι η ταινία με την οποία αποκτά το πρώτο της βραβείο Όσκαρ.

Μετά έχουμε το Chocolat ! Ταινία που ξετρέλανε πολλούς ...λάτρεις της σοκολάτας! Αν κι η ταινία δεν απογειώνεται ποτέ - μάλλον εξαιτίας της επίπεδης σκηνοθεσίας του Λάσε Χάλστρομ - η ίδια η Binoche είναι υπέροχη και χάρη στην δική της παρουσία - κι εν μέρει του Jonny Depp- η ταινία κερδίζει το στοίχημα με τον θεατή.

Η δεκαετία του 2000 είναι μάλλον μια ήρεμη δεκαετία για την Binoche , η οποία αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο στην οικογένειά της.

Το 2002 στο ''Jet lag'' απέδειξε ότι είναι κι εξαιρετική κομεντιέν!

 Το 2005 έπαιξε στην συγκλονιστική ταινία του Μίκαελ Χάνεκε ''Κρυμμένος'' πλάι στον Ντανιέλ Οτέιγ.

Έπαιξε επίσης στην σπονδυλωτή ταινία ''Paris , je t'aime'' , ίσως στην πιο συγκινητική από τις ιστορίες της ταινίας που διαδραματίζονται στην αγαπημένη της πόλη -βέρα Παριζιάνα κι η ίδια!

Η τελευταία ταινία στην οποία την είδα ήταν το ''Breaking and entering'' , μια ενδιαφέρουσα ταινία του Άντονι Μινγκέλα -  είναι η τελευταία του σκηνοθέτη- όπου υποδύεται μια Σερβο-βόσνια μετανάστρια στο Λονδίνο που μπλέκει ερωτικά  μ'έναν Άγγλο αρχιτέκτονα.

 Η Juliette Binoche στα 46 της χρόνια πια μοιάζει πιο ώριμη από ποτέ. Οι συμμετοχές της σε ταινίες αυξάνονται , έχει κάνει αισθητή την παρουσία της και στην παριζιάνικη θεατρική σκηνή , δεν ξεχνά ποτέ τη μεγάλη της αγάπη τη ζωγραφική , μεγαλώνει δυο παιδιά , και φυσικά παραμένει ακόμη το ίδιο υπέροχη και λαμπερή!

A la votre , cherie Juliette!

Ένα μικρό αφιέρωμα στην Edith Head.

Στην ταινία ''A single man'' οι ηθοποιοί είναι υπέροχα και κομψά ντυμένοι. Βέβαια αυτό δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι ο ''ερασιτέχνης'' σκηνοθέτης Tom Ford είναι στυλίστας ο ίδιος. Το ακραίο στυλιζάρισμα της ταινίας  εξυπηρετεί κάποιους εκφραστικούς σκοπούς που δεν είναι επί του παρόντος. Επί του παρόντος  όμως, είναι το κομψό ντύσιμο στο σινεμά. Κι εκείνη που αναντίρρητα συνέδεσε το όνομά της με το κομψό ντύσιμο επί της μεγάλης οθόνης δεν ήταν άλλη από την Edith Head . Κομψότητα λοιπον, φινέτσα , καλαισθησία , θηλυκότητα και...8 βραβεία Oscar για μια μεγάλη σειρά εξαιρετικών κινηματογραφικών ενδυματολογικών προτάσεων.
Την θυμήθηκα βλέποντας προχθές την ταινία Double Indemnity ( το περίφημο φιλμ νουάρ) και την υπέροχη Barbara Stanwyck να σαγηνεύει και ν'αποπλανά ντυμένη στην τρίχα.

Η Edith Head ήταν η υπεύθυνη ενδυμασίας σε πολλές ταινίες και συνεργάστηκε με πολλούς διάσημους σκηνοθέτες ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγεται  κι ο μέτρ του τρόμου ο Alfred Hitchcock. Έντυσε αρκετές φορές τις πρωταγωνίστριες των ταινιών του , όπως:

Την Grace Kelly στην ταινία ''Rear window''

....όπως και στην ταινία του μετρ ''To catch a thief''

...Την Tippi Hendren στην ταινία ''Tα πουλιά''

...Την Ingrid Bergman στην ταινία ''Notorious''

...Την Kim Novak στο ''Vertigo''

Η Edith Head συνεργάστηκε και σε άλλες ταινίες με τον Alfred Hitchcock αλλά αυτές που παρουσίασα είναι οι πιο εντυπωσιακές κι εκείνες που συζητήθηκαν περισσότερο.

Προσωπικά μού άρεσε πολύ η δουλειά της στις ταινίες..

...A roman holiday

και στο ''Barefoot in the park''

Και για τους άντρες αναγνώστες που πιθανόν να βαρέθηκαν με αυτό το μικρό ''ντεφιλέ'' , να σας πω ότι η Head είχε ντύσει τους Paul Newman & Robert Redford στην ταινία ''The sting''!

Έτσι την επόμενη φορά που θα πάτε σινεμά και σαγηνευτείτε από την εκθαμβωτική παρουσία της πρωταγωνίστριας ή του πρωταγωνιστή , σκεφτείτε ποιος την/τον έντυσε , ποιος την/τον χτένισε ή ποιος  επιμελήθηκε το μακιγιάζ της /του. Κι εκείνοι , όσο νάναι έβαλαν το χεράκι τους! 

(Μεταγραφή)