«Και
δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική του εικόνα». Τον άνθρωπο, θα
ισχυρισθεί η γυναίκα, κατά τί αφορά εμένα; Ο άνδρας έγινε. Γιατί δεν λέει:
την άνθρωπο, συνεχίζει. Και με την προσθήκη του άρθρου δηλώνει το αρσενικό
γένος. Αλλά για να μη χρησιμοποιήσει κανείς αμαθής την προσωνυμία του ανθρώπου
αναφορικά μόνο με τον άνδρα, προσθέτει: «Αρσενικό και θηλυκό τους δημιούργησε».
Κι η γυναίκα είναι δημιουργημένη κατ’ εικόνα Θεού, όπως κι ο άνδρας. Με τον
ίδιο τρόπο τιμώνται εξίσου οι φύσεις (τόσο ο άνδρας όσο κι η γυναίκα), είναι
ίσες οι αρετές, ίσα τα έπαθλα, η αυτή καταδίκη. Ας μη λέει η γυναίκα· είμαι
αδύνατη. Η αδυναμία βρίσκεται στο σώμα, η δύναμη είναι στη ψυχή. Επειδή,
λοιπόν, τιμάται με τον ίδιο τρόπο η κατά Θεόν εικόνα, ας τιμάται κι η αρετή με
τον ίδιο τρόπο.
Ας
είναι κοινή και για τους δύο η παρουσίαση των αγαθών έργων. Δεν υπάρχει καμιά
δικαιολογία για εκείνον που θέλει να προφασίζεται σωματική αδυναμία. Κι αυτό
δεν είναι σχήμα λόγου. Γιατί ναι μεν είναι τρυφερό το σώμα της γυναίκας, για να
προκαλεί τη συμπάθεια, αλλά είναι ισχυρό στην υπομονή, επίμονο στις αγρυπνίες.
