Δια Χριστόν σαλοί, οι διδάσκαλοι της ακενόδοξης αρετής.

Με τον τρόπο της ζωής τους, οι δια Χριστόν σαλοί εκπληρώνουν και ένα ανεπανάληπτο ποιμαντικό έργο, όχι μόνο βοηθώντας άμεσα με διάφορους τρόπους τους συνανθρώπους τους στο δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού, αλλά και έμμεσα, με το ήθος τους, με την παράξενη, για τους κατ’ όνομα χριστιανούς, συμπεριφορά τους. Οι άγιοι σαλοί διδάσκουν τρόπους αποφυγής της κενοδοξίας, διδάσκουν με το παράδειγμα της ασυνήθιστης διακριτικότητάς τους την ελευθερία που μπορεί να προσφέρει ο Χριστός, διδάσκουν την απλότητα, την ταπείνωση, την ανεξικακία, την συγχωρετικότητα.

Η παράλογη συμπεριφορά τους είναι δικαιολογημένη διότι με αυτήν οι δια Χριστόν σαλοί καταφέρνουν να αποκρύψουν ή να καλύψουν τις αρετές τους και να διατηρήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο την ακεραιότητα και την καθαρότητα της πνευματικής τους ζωής[1].

Η πατερική πνευματική εμπειρία εξήγησε από πολύ νωρίς το οξύ πρόβλημα της αρετής ως πνευματικής κατακτήσεως και τους κινδύνους που απειλούν τον πνευματικό αγωνιστή, ο οποίος στοχεύει σε μια τέτοια πνευματική κατάσταση.

ΟΙ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΙ του αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου

Για να διαβάσετε το τεύχος των "ΑΝΑΛΕΚΤΩΝ" πατήστε ΕΔΩ 

 

Η αλήθεια είναι πως κατά καιρούς έχουμε δημοσιεύσει πολλά άρθρα που αναφέρονται στο ίδιο θέμα. Είτε αυτά ήταν αυτοτελείς μελέτες είτε είχαν συναξαριακό χαρακτήρα, προσέγγιζαν το ιδιότυπο αυτό αγιολογικό φαινόμενο από πολλές και εξίσου ενδιαφέρουσες πλευρές. Θεωρήσαμε όμως σκόπιμο, να μην τα συμπεριλάβουμε στην παρουσίαση αυτή. Ο λόγος ήταν πως θέλαμε, η μελέτη του π. Παύλου να διατηρήσει τη δική της φυσιογνωμία και να διευκολυνθεί ο αναγνώστης να διαπιστώσει τον πνευματικό πλούτο που έχει να τού προσφέρει η γνωριμία με τις ξεχωριστές αυτές προσωπικότητες στη ζωή της Εκκλησίας.

Δια Χριστόν Σαλοί: Οι ασυμβίβαστοι Άγιοι.

Στην αντίληψη των κοσμικών ανθρώπων είναι αδιανόητο και άξιο περιφρόνησης να απαρνηθεί κανείς το συμφέρον του και την κοινωνική του επιφάνεια για την ελπίδα των αιωνίων αγαθών[1]. Εάν η ίδια η κατά Χριστόν ζωή και περισσότερο η αποταγή των μοναχών για τους κοσμικούς αποτελεί αφροσύνη, πόσο μάλλον η σαλότητα είναι γι’ αυτούς αφροσύνη, η οποία αποτελεί μια ακόμα πιο ακραία μορφή άσκησης από αυτή των μοναχών. Όσο η άσκηση προχωρεί σε ανώτερα στάδια και ο αγώνας του μοναχού γίνεται τραχύτερος, τόσο ενισχύεται η εντύπωση και εδραιώνεται η βεβαιότητα για την τρέλα τους.