ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ: Ποιος είσαι εσύ που κατακρίνεις κάποιον άλλον;

 

«Σύ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ κυρίῳ στήκει ἤ πίπτει» (Ρωμ. 14.4).

Στίς παλαιότερες ἐποχές, ὅταν κάποιος πολίτης ἐπιχειροῦσε νά σφε­τερισθεῖ ἕνα βασιλικό προ­νόμιο, θεωρεῖτο ὅτι ἐποφθαλμιοῦ­σε τόν βασιλικό θρόνο καί κατα­δικαζόταν ὡς ἔνοχος ἐγκλήματος καθοσιώσεως. Ἐνῶ ὅμως αὐτό θεωρεῖται φυσικό γιά τούς ἐγκό­σμιους βασιλεῖς, δέν ὑπολογίζουμε τή σημασία πού ἔχει, ὅταν πρόκειται γιά τόν ἐπου­ράνιο βασιλέα καί Θεό μας. Εὔκολα μάλιστα σπεύδουμε νά οἰκειοποιηθοῦμε ὅσα ἀνήκουν στήν ἀποκλειστική ἁρμοδιότητά του καί ἕνα ἀπό αὐτά εἶναι νά κρίνει τούς ἀνθρώπους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΛΟΥΚΑ

 

«Δοκιμάζοντες τί ἐστι εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ» (Ἐφεσ. 5.10).

Πρός τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου ἀπευθύ­νε­ται σήμερα ἀπόστολος Παῦλος καί δι᾽ αὐτῶν πρός τούς χριστιανούς ὅλων τῶν ἐποχῶν καί πρός ἐμᾶς σήμερα, καί μᾶς συμβουλεύει πῶς πρέπει νά ζοῦμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀνάμεσα, λο­ι­πόν, στίς ἄλλες συμ­βου­λές πού δίδει ὁ πρωτο­κο­ρυφαῖος ἀπό­στολος εἶ­ναι καί αὐτή πού προ­α­νέφερα. Συστή­νει στούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου νά ἐξετάζουν κάθε φο­ρά τί εἶναι αὐτό πού εἶναι εὐ­άρεστο στόν Θεό, τί εἶ­ναι αὐτό πού τόν εὐχα­ριστεῖ καί τόν χαρο­ποιεῖ.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος βεβαίως, ἀδελφοί μου, γνωρίζει ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά βρίσκεται πάντοτε κοντά τους γιά νά τούς λέει τί θά πρέ­πει νά κάνουν καί τί νά ἀποφεύγουν· καί γνω­ρί­­ζει ἀκόμη ὅτι εἶναι ἀνάγκη νά ἀποκτήσουν οἱ ἴδιοι τό κριτήριο ἐ­κεῖνο πού θά τούς βοη­θᾶ στήν ὀρθή ἐπιλογή. Καί τό κριτή­ριο αὐτό δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό «τί ἐστιν εὐ­ά­ρεστον τῷ Κυρίῳ».

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 

 

«Ἵνα … ἰσχυράν πα­ρά­κλησιν ἔχωμεν οἱ κατα­φυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος» (Ἑβρ. 6.18).

Στίς ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ πρός τούς Ἰσραη­λιτικό λαό ἀναφέρθηκε στό σημερινό ἀποστο­λι­κό ἀνάγνωσμα ἀπό τήν Ἑβραίους ἐπιστολή ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιά νά πείσει τούς συμπα­τρι­­ῶτες του ὅτι μπο­ροῦν νά ἐμπιστεύονται στόν Θεό, διότι πραγμα­τοποιεῖ τίς ὑποσχέσεις του καί ἀποτελεῖ τή σταθερή καί ἀκαταίσχυ­ντη ἐλπίδα ὅσων προσ­φεύγουν σ᾽ αὐτόν καί τοῦ ἀνα­θέτουν τή ζωή καί τό μέλλον τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ (Αποστολικό Ανάγνωσμα)

 

«Νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἤ ὅτε ἐπι­στεύ­σαμεν» (Ρωμ. 13.11).

Μέ μία διαπίστωση ἀρ­­χίζει τό σημερινό ἀ­πο­στολικό ἀνάγνω­σμα. Καί ἡ διαπίστωση αὐτή ἀφορᾶ σέ ὅ,τι πιό σπου­δαῖο καί σημαντι­κό ὑπάρχει στή ζωή μας. Ἀφορᾶ στή σω­τη­ρία μας. Τί εἶναι ὅμως ἡ σω­τη­ρία μας καί γιατί εἶναι τώρα πιό κοντά μας ἀπό ὅ,τι πιστεύαμε;

Σωτηρία εἶναι, ἀδελ­φοί μου, ἡ ἀπαλλαγή μας ἀπό τίς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πα­ρακοῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ ἀπο­δέσμευσή μας ἀπό ὅ,τι βαρύνει τήν ψυχή μας καί δέν τήν ἀφήνει νά ἐπιστρέψει καί νά ἑνω­θεῖ μέ τόν Θεό. Εἶ­ναι ἡ δυ­­νατότητα νά ἀνοί­ξου­­με καί πάλι τήν κε­κλεισμένη πύλη τοῦ πα­­­ραδείσου καί νά σπεύ­σουμε πρός τόν δη­μιουργό καί Πατέρα μας Θεό.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ´ ΛΟΥΚΑ (Αποστολικό Ανάγνωσμα)

 

«Νεκρώσατε οὖν τά μέ­λη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς» (Κολ. 3.5).

Μέ ἀφετηρία τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ ὅτι ὁ ἴδιος εἶ­ναι ἡ ζωή τῶν ἀν­θρώ­­πων, ἐξηγεῖ ὁ ἀπό­στολος Παῦλος στούς χρι­στιανούς τῆς Ἐκ­κλη­­­σίας τῶν Κολοσσῶν καί δι᾽ αὐτῶν στούς χρι­στια­νούς ὅλων τῶν ἐ­πο­χῶν, πῶς μποροῦν νά γίνουν μέτοχοι τῆς ζω­­ῆς τοῦ Χριστοῦ.

«Νεκρώσατε τά μέλη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς». Αὐτός εἶναι ὁ τρόπος πού μᾶς ὑποδει­κνύει ὁ ἀπόστολος. «Νε­κρῶστε», λέ­ει, «τά μέ­λη σας τά ἐπίγεια». Αὐτή εἶναι ἡ προ­ϋπόθεση γιά νά μᾶς δώ­σει ὁ Χριστός τή ζωή του. Μπορεῖ νά φαί­νε­ται πα­ράδοξη, ἀλλά αὐ­τή εἶναι ἡ ἀλήθεια πού κη­ρύσσει ὁ Χριστός καί ὁ ἀπόστολός του.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

«Ἑνί ἑκάστῳ ἡμῶν ἐ­δό­θη ἡ χάρις κατά τό μέ­τρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. 4.7).

Στόν καθένα ἀπό ἐμᾶς, γράφει πρός τούς χρι­στιανούς τῆς Ἐφέ­σου ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος, δό­θη­κε ἡ χάρη κατά τό μέ­­τρο τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ τοποθέτηση τοῦ Ἀποστόλου ἐντυπωσιά­ζει· γιατί αὐτός πού ἀρ­νεῖται νά ἀποδεχθεῖ τίς διαφορές μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ὑπο­στη­ρί­ζο­ντας ὅτι ὅλοι εἶ­ναι τό ἴδιο ἐνώ­πιον τοῦ Θεοῦ, ὡς τέ­κνα Θεοῦ, δέν ἀρ­νεῖται νά παρα­δε­χθεῖ καί τή μεταξύ τους δια­φορε­τι­κότητα πού ἐ­ξαρ­τᾶται καί βασί­ζεται στήν πα­ρου­σία τῆς θεί­ας Χάρι­τος.

Μεταξύ τῶν λεγομέ­νων τοῦ ἀποστόλου δέν ὑπάρχει φυσικά καμία ἀντίφαση. Γιατί πράγ­μα­­­­τι ὁ Θεός δημιουρ­γών­­τας τόν ἄνθρωπο «κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁ­μοίωσίν του» δέν τόν ἔπλασε ὅμοιο μέ τούς συνανθρώπους του. Ἔ­πλα­σε ὅλους τούς ἀν­θρώπους μέ τίς ἴδιες δυ­­­νατότητες καί προοπτικές, ὥστε νά ἔχουν ὅλοι τίς ἴδιες εὐ­καιρίες νά φθάσουν στόν κοινό τους στόχο, πού εἶναι ὁ Θεός. Καί αὐτές οἱ κοινές δυνα­τότητες καί προοπτικές πηγάζουν ἀπό τό «κατ᾽ εἰκόνα», ἀπό τήν κοινή καταγωγή τῶν ἀνθρώ­πων ἀπό τόν Θεό.

ΚΥΡΙΑΚΗ I´ ΛΟΥΚΑ (Αποστολικό Ανάγνωσμα)

 

«Οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κο­σμο­κράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (Ἐφεσ. 6.12).

Γιά ἕναν πόλεμο κάνει λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφοντας πρός τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου. Γιά ἕναν πόλεμο πού δέν εἶναι ἐναντίον ἀνθρώπων ἤ ὑλικῶν πραγμάτων, ἀλλά εἶναι ἐναντίον αὐτῶν πού κυριαρχοῦν καί ἐξου­σιάζουν τά πάντα στήν ἐποχή μας, εἶναι «πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκρά­το­ρας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τού­του».

Ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου στή γῆ εἶναι ἕνας πόλεμος, μία πάλη, μία ἀντι­παράθεση τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν ἄνθρωπο. Τέτοιους πολέμους παρακολουθοῦμε καθημερινά ἀπό τά μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως, ἄλ­λοτε μακριά μας καί ἄλλοτε πιό κοντά μας. Πολλοί πιστεύουμε πώς εἶναι οἱ μόνοι πόλεμοι πού ὑπάρχουν στόν κόσμο μας καί οἱ περισσότεροι ἀδια­φοροῦμε γιατί νομίζουμε ὅτι δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν.

Ὅμως αὐτό δέν ἰσχύει. Γιατί ἐκτός ἀπό αὐτούς τούς πολέμους πού βλέ­πουμε καί ἀκοῦμε νά συμβαί­νουν γύρω μας, ὑπάρχει καί ἕνας πόλεμος τόν ὁποῖο οὔτε βλέπουμε οὔτε ἀκοῦμε, γιατί σοβεῖ μέσα μας, μέσα στήν ψυχή μας, καί μᾶς ἐν­διαφέρει ὅλους ἀνεξαιρέτως. Αὐτός εἶναι ὁ πνευματικός πόλε­μος, τόν ὁποῖο μᾶς περιγράφει σή­με­ρα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστο­λος Παῦλος καί μᾶς συμβουλεύει συγχρόνως πῶς νά τόν ἀντιμετωπίσουμε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ´ ΛΟΥΚΑ (Αποστολικό Ανάγνωσμα)

 

«Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου, ἡ γάρ δύ­να­μίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τε­λει­οῦ­ται» (2 Κορ. 12.9).

Ἡ σημασία τῆς χάριτος καί ὁ ρό­λος της στή ζωή τοῦ πιστοῦ εἶ­ναι ἀπό τά πλέον προσφιλῆ θέ­ματα τοῦ πρωτο­κο­ρυ­φαίου ἀποστόλου Παύλου στά ὁποῖα ἐπανέρχεται ἐπα­νει­λημ­μένα.

Τί εἶναι ὅμως ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ;

ΑΡΧΗ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

 

«Παρακαλῶ οὖν πρῶ­τον πάντων ποιεῖσθαι δεήσεις, προσευχάς, ἐν­τεύ­ξεις, εὐχαριστίας ὑπέρ πάντων ἀνθρώ­πων» (1 Τιμ. 2.1).

Ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου, ἀρ­­χή τοῦ νέου ἐκ­κλη­σια­στικοῦ ἔτους, καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀ­πευ­θύνει μία παρά­κλη­ση πρός ὅλους μας μέσα ἀπό τήν ἐπιστολή του πρός τόν μαθητή του, ἐπίσκοπο Ἐφέσου Τιμό­θεο.

Δέν ζητᾶ ὁ ἀπό­στο­λος κάτι ἀπό ἐμᾶς, δέν θέ­λει κάτι γιά τόν ἑαυ­τό του. Μᾶς ζητᾶ νά προσευχόμεθα καί νά πα­ρα­καλοῦμε καί νά δεό­μεθα στόν Θεό γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους.

ΚΥΡΙΑΚΗ META THN EΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

«Ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοί τά ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστά­ζειν καί μή ἑαυτοῖς ἀρέσκειν» (Ρωμ. 15.1).

Μία ἀπό τίς σπάνιες περιπτώσεις στίς ὁποῖες ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στούς δυ­να­­τούς, εἶναι καί αὐτή πού ἀκούσαμε στό ση­με­ρινό ἀποστολικό ἀνά­γνωσμα. Δυνατοί γιά τόν ἀπόστολο δέν εἶναι αὐτοί πού ἔχουν χρή­ματα, κοσμική ἐξου­σία, δό­ξα, σωματική δύναμη, ἀλλά αὐτοί πού ἔχουν μία δύναμη ἐσωτερική, πού ἔχουν τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία τούς ἐνισχύει, ὥστε νά μποροῦν νά δια­κηρύσσουν, ὅπως ὁ ἴδιος, «ὅταν ἀσθενῶ τότε ἰσχυρός εἰμί».

Ἔτσι, ὅταν σήμερα ἀνα­φέρεται ὁ ἀπόστο­λος στούς δυνατούς πού ἔ­χουν χρέος νά βα­στάζουν τά ἀσθε­νήματα τῶν ἀδυνάτων καί χρη­σι­μο­ποιεῖ γι’ αὐτούς τό πρῶτο ἑνικό πρόσωπο, συμπεριλαμβάνοντας καί τόν ἑαυτό του, δέν μιλᾶ μέ ὑπε­ρο­ψία, δέν μιλᾶ ἀπό θέσεως ἰσχύ­ος. Αὐτά τά αἰσθή­ματα δέν ἔχουν ἄλ­λω­στε κα­μία θέση στήν ψυχή τοῦ τα­πεινοῦ ἀποστόλου πού γνωρίζει πόσο ἀσθε­νής εἶναι ἡ ἀνθρώ­πι­νη φύ­ση, πόσο «ὀ­στράκινο» εἶναι τό ἀν­θρώπινο σῶμα καί πόσο ἀδύ­να­μος καί ἀνίκανος εἶναι ὁ ἄνθρωπος χωρίς τή δύναμη καί τήν ἐνί­σχυση τοῦ Θεοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

«Ἔχοντες χαρίσμα­τα κατά τήν χάριν τήν δο­θεῖσαν ἡμῖν διάφορα …» (Ρωμ. 12.6).

Μέ αὐτά τά λόγια προ­σ­παθεῖ νά διδάξει ὁ πρω­­­τοκορυφαῖος ἀπό­στο­λος Παῦλος τούς χρι­στιανούς τῆς Ρώμης δύο μεγάλες ἀλήθειες. Ἡ μία εἶναι ὅτι κάθε ἄν­θρωπος ἔχει διαφο­ρε­τικές ἱκανότητες καί διαφορετικά χαρίσματα ἀπό τόν συνάνθρωπό του, κανένας δέν εἶναι ὅμως χωρίς χαρίσματα καί χωρίς ἱκανότητες. Ἡ δεύτερη ἀλήθεια εἶ­ναι ὅτι τό ὅ,τι ἔχουμε δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δικῆς μας προσπα­θεί­ας ἤ τοῦ δικοῦ μας μόχθου, ἀλλά εἶναι χά­ρι­σμα τοῦ Θεοῦ, εἶναι δωρεά τοῦ Θεοῦ πού δέν μᾶς δόθηκε τυχαῖα, ἀλλά μᾶς δόθηκε ἀφε­νός ἀνάλογα μέ τίς δυ­νά­μεις πού ἔχουμε γιά νά τήν καλλιεργήσουμε καί ἀφετέρου προκειμέ­νου μέσω αὐ­τῆς τῆς δω­­ρεᾶς νά ἐπιτύχουμε τόν στόχο καί τόν σκο­πό τῆς ζωῆς μας, νά φθάσουμε δηλαδή στόν Θεό.

ΚΥΡΙΑΚΗ E´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Οι δύο προϋποθέσεις για την σωτηρία μας.

 

«Ἐάν ὁμολογήσῃς ἐν τῷ στόματί σου Κύριον Ἰησοῦν καί πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ Θεός αὐτόν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, σωθήσῃ» (Ρωμ. 10.9).

Δύο προϋποθέσεις γιά τή σωτηρία μας διατύπωσε ὁ οὐρανοβάμων ἀπόστολος Παῦλος γράφοντας πρός τούς χριστιανούς τῆς Ρώμης. Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ σκοπός καί τό τέλος τῆς ἐνανθρω­πήσεως τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τοῦ κηρύγματος τοῦ ἀποστόλου Παύ­λου, καί σωτηρία σημαίνει τήν ἀποκατάσταση τῆς σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό καί τήν κληρονομία τῆς αἰωνίου ζωῆς πλησίον του. Αὐτό σημαίνει σωτηρία. Γι᾽ αὐτήν ἀγωνίζεται ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος καί καλεῖ τούς ἀνθρώπους νά ἀκολουθήσουν τό παράδειγμά του προκειμένου νά τήν κερδίσουν.

Ποιές εἶναι ὅμως οἱ προϋποθέσεις γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ στόχου αὐτοῦ κατά τόν ἀπόστολο;

Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως στόν Χριστό. Χωρίς τόν Χριστό ἡ σωτηρία εἶναι κενό γράμ­μα, διότι ὁ Χριστός εἶναι ὁ σωτήρας καί λυτρωτής τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἡ σωτηρία ὅμως δέν εἶναι ἕνα μαζικό γεγονός ἀλλά εἶναι προσω­πική ὑπόθεση τοῦ καθενός μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Εορτή Αγίας Κυριακής)

 

«Πάντες γάρ υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς πί­στεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰη­σοῦ» (Γαλ. 3.28).

Πολλές φορές ὁ ἀπόστολος Παῦ­λ­ος ἀναφέρεται στίς ἐπιστολές του στή σχέση τῆς ἰσότητος πού διέ­πει καί ὀφείλει νά διέπει τίς σχέ­σεις τῶν ἀνθρώπων. Σήμερα ὅμως τόν ἀκοῦμε νά ἐξηγεῖ τόν λόγο στόν ὁποῖο ὀφείλει τήν ὕπαρ­ξή της αὐτή ἡ ἰσότητα. Καί αὐτός δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν κοι­νή κατα­γωγή καί τό κοινό μέλ­λον τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Θεός  ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσή του. Καί θά ἀρκοῦσε ἡ δημιουργία ἀπό τόν ἴδιο Θεό γιά νά διασφαλίσει τήν ἰσότητα μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Θά ἀρ­κοῦ­σε αὐτή ἡ ἀφετηρία γιά νά αἰσθά­νεται ὁ ἄνθρωπος ἰδιαίτερη τήν εὔνοια τοῦ Θεοῦ.

Ὅμως ὁ Θεός δέν περιορίσθηκε σ᾽ αὐτή τήν τιμή καί σ᾽ αὐτή τή δω­ρεά πρός τούς ἀνθρώπους πού ἔπλα­σε. Μᾶς χάρισε μία ἀκόμη με­γα­λύτερη τιμή, μία ἀκόμη ἀσυγ­κρί­τως μεγαλύτερη δωρεά, παρα­βλέ­ποντας καί συγχωρώντας τήν παρακοή μας στό θέλημά του. Καί ἡ μεγάλη αὐτή δωρεά καί χά­ρη εἶναι ὅτι μᾶς ἔδωσε τή δυ­νατό­τητα νά γίνουμε διά τῆς πί­στεως στόν Ἰησοῦ Χριστό, διά τῆς πίστε­ως στόν Υἱό του καί ἐμεῖς υἱοί του καί ἀγα­­πημένα παιδιά του. Νά γίνουμε κα­τά συνέ­πεια καί ἀδέλ­φια μεταξύ μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ (Αποστολικό ανάγνωσμα)

 

 

«Οὔτε ἐάν μή φάγωμεν ὑστερού­μεθα, οὔτε ἐάν φάγωμεν περισ­σεύ­ομεν» (1 Κορ. 8.8).

Σέ ἕνα θέμα πού ἀπασχολοῦσε τούς χριστιανούς τῶν πρώτων αἰώνων ἀναφέρεται στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ ἀπό­στο­λος Παῦλος. Καί τό θέμα εἶναι τά εἰδωλόθυτα, τά κρέατα δηλαδή ἀπό τίς θυσίες τῶν ζώων πού προ­σέφεραν οἱ ἄνθρωποι στά εἴδωλα καί τά ὁποῖα στή συνέχεια συνή­θιζαν νά τρώγουν. Ἡ συνήθεια αὐτή, τήν ὁποία διατηροῦσαν προφα­νῶς κάποιοι ἐξ εἰδωλολα­τρῶν προερχόμενοι χριστιανοί, δί­χαζε τούς χριστιανούς τῆς Κορίν­θου καί εἶχε δημιουργήσει μεταξύ τους πρόβλημα.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅμως τοποθετεῖ τό ζήτημα στή σωστή του βάση, λέγοντας ὅτι γιά τούς χριστιανούς ἕνας εἶναι ὁ Θεός καί τά εἴδωλα δέν εἶναι θεοί, ἑπομένως καί οἱ θυσίες πού προσ­φέ­ρονται στά εἴδωλα δέν προσφέ­ρονται σέ θεούς, γιατί αὐτοί πού ἐκπροσωποῦν δέν ὑπάρχουν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

 «Πάντα μοι ἔξεστιν ἀλλ᾽ οὐ πάντα συμφέ­ρει· πάντα μοι ἔξεστιν ἀλλ᾽ οὐκ ἐγώ ἐξουσια­σθή­σομαι ὑπό τι­νος» (1 Κορ. 6.12).

Ἀπόλυτος καί κατη­γο­ρη­μα­τικός ὁ ἀπόστολος Παῦ­­λος δίνει μία ἀπάν­τη­ση στόν ἄσωτο υἱό τῆς σημε­ρινῆς εὐαγγε­λι­κῆς παραβο­λῆς, πού ἔχοντας τήν αἴ­σθηση ὅτι ἡ παρου­σία τοῦ πα­τέρα τόν ἐμπόδιζε νά κά­­νει ὅ,τι ἤθελε, φεύγει ἀπό τό σπίτι γιά νά ζή­σει τή ζωή πού ὀνει­ρευό­ταν χω­ρίς περιορι­σμούς.

Δίνει μία ἀπάντηση καί σέ ὅλους ἐμᾶς, τούς ἀνθρώ­πους τοῦ 21ου αἰ­ώνα, πού μερικές φο­ρές δοκιμάζουμε τόν πει­­ρασμό νά δραπετεύ­σου­με ἀπό τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί τούς κα­νό­νες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Δίνει ὅμως ταυτό­χρο­να καί μία ἠχηρή ἀπάν­τη­ση σέ ὅσους κατη­γο­ροῦν τήν Ἐκ­κλη­σία, ὅτι δῆθεν περιο­ρίζει τήν ἐλευ­θερία τῶν ἀν­θρώ­πων, θέ­το­ντας ὅρια καί περιορι­σμούς.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ο άνθρωπος ως ναός του ζώντος Θεού.

 

«Ὑμεῖς ἐστέ ναός Θεοῦ ζῶντος, καθώς εἶπεν ὁ Θεός ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω» (2 Κορ. 6.16).

Μία διαβεβαίωση μᾶς ἔδωσε μέ τό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ ἱδρυτής τῆς τοπικῆς μας Ἐκ­κλη­σίας, πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος. Μία διαβεβαίωση, ἡ ὁποία δέν χωρᾶ καμία ἀμφισβήτηση, ὄχι μόνο γιατί εἶναι «πιστός ὁ λόγος» ἐκείνου ὁ ὁποῖος μᾶς διαβεβαιώ­νει, ἀλλά καί γιατί ἡ διαβεβαίωσή του ἔχει καί τή σφραγίδα τοῦ λό­γου τοῦ Θεοῦ.

Τί μᾶς διαβεβαιώνει ὅμως ὁ μέγας ἀπόστολος;

Μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι εἴμαστε ναός τοῦ ζῶντος Θεοῦ. «Ὑμεῖς ἐστέ ναός Θεοῦ ζῶντος», λέγει. Ναός εἶναι ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ καί ἐμεῖς δέν εἴμαστε οἶκος ἑνός ὁποιου­δή­ποτε Θεοῦ, δέν εἴμαστε οἶκος κά­ποιου ψεύτικου θεοῦ, σάν αὐτούς πού πίστευαν οἱ εἰδωλολάτρες συμπολίτες τῶν χριστιανῶν τῆς Κορίνθου, πρός τούς ὁποίους ἀπευ­θύνεται ὁ ἀπόστολος, ἀλλά ναός τοῦ ζῶντος Θεοῦ.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

 

«Ἑνί ἑκάστῳ ἡμῶν ἐ­δό­θη ἡ χάρις κατά τό μέ­τρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. 4.7).

Στόν καθένα ἀπό ἐμᾶς, γράφει πρός τούς χρι­στιανούς τῆς Ἐφέ­σου ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος, δό­θη­κε ἡ χάρη κατά τό μέ­­τρο τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ τοποθέτηση τοῦ ἀποστόλου ἐντυπωσιά­ζει, γιατί αὐτός πού ἀρ­νεῖται νά ἀποδεχθεῖ τίς διαφορές μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ὑπο­στη­ρί­ζο­ντας ὅτι ὅλοι εἶ­ναι τό ἴδιο ἐνώ­πιον τοῦ Θεοῦ, ὡς τέ­κνα Θεοῦ, δέν ἀρ­νεῖται νά παρα­δε­χθεῖ καί τή μεταξύ τους δια­φορε­τι­κότητα πού ἐ­ξαρ­τᾶται καί βασί­ζεται στήν πα­ρου­σία τῆς θεί­ας Χάρι­τος.

Μεταξύ τῶν λεγομέ­νων τοῦ ἀποστόλου δέν ὑπάρχει φυσικά καμία ἀντίφαση. Γιατί πράγ­μα­­­­τι ὁ Θεός, δημιουρ­γώ­ν­­τας τόν ἄνθρωπο «κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁ­μοίωσίν του», δέν τόν ἔπλασε ὅμοιο μέ τούς συνανθρώπους του. Ἔ­πλα­σε ὅλους τούς ἀν­θρώπους μέ τίς ἴδιες δυ­­­νατότητες καί τίς ἴδι­ες προοπτικές, ὥστε νά ἔχουν ὅλοι τίς ἴδιες εὐ­καιρίες νά φθάσουν στόν κοινό τους στόχο, πού εἶναι ὁ Θεός. Καί αὐτές οἱ κοινές δυνα­τότητες καί προοπτικές πηγάζουν ἀπό τό «κατ᾽ εἰκόνα», ἀπό τήν κοινή καταγωγή τῶν ἀνθρώ­πων ἀπό τόν Θεό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Z´ ΛΟΥΚΑ (Αποστολικό ανάγνωσμα)

«Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2.19-20).

Μία ἀπό τίς πιό συγκλονιστικές ἐκφράσεις ἀγάπης πρός τόν Χριστό ἀκούσαμε νά διατυπώνει στό σημερινό ἀποστολι­κό ἀνάγνωσμα ὁ πρωτοκορυ­φαῖ­ος ἀπόστολος Παῦλος.

Δέν ἔχει σημασία, ἐάν ἀρχικά ἦταν διώκτης τῶν χριστιανῶν, για­τί τότε ἀγνοοῦσε ποιός εἶναι ὁ Χριστός. Ἡ μεταστροφή του ὅμως μετά τό ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ ἔκα­νε τόν ἀπόστολο Παῦλο ὄχι ἁπλῶς ἔνθερμο κήρυκα τοῦ εὐαγ­γελίου ἀλλά καί ἀπόλυτα ἀφο­σιωμένο στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτή τήν ἀγάπη ἐκφράζει ἐπανει­λημ­μένα στίς ἐπιστολές του, περιγράφοντάς μας συγχρόνως καί τό πραγματικό περιεχόμενο τῆς ἀγά­πης. Καί αὐτό εἶναι ἡ ταύτιση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό. Αὐτός δηλαδή πού ἀγαπᾶ τόν Χριστό, ἐπιθυμεῖ σφοδρά νά ὁμοιάσει στόν Χριστό, νά γίνει ὅπως Ἐκεῖνος, νά ζεῖ μαζί του καί νά τόν αἰσθάνεται δίπλα του σέ κάθε στιγμή τῆς ζωῆς του.

Κάτι ἀνάλογο, ἄλλωστε, δέν εἶναι καί ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν ἄλλο ἄνθρωπο; Δέν θέλουμε νά ὁμοι­άζουμε αὐτούς πού ἀγαποῦμε; Δέν θέλουμε νά κάνουμε ὅ,τι κά­νουν καί νά εἴμεθα ὅπου εἶναι; Καί ἐάν αὐτό θέλουμε γιά τούς ἀνθρώ­πους, πολύ περισσότερο εἶναι φυ­σικό νά τό ἐπιθυμοῦμε καί νά τό ἐπιδιώκουμε γιά τόν Χριστό.

Πῶς ὅμως μποροῦμε νά δείξουμε τήν ἀγάπη μας πρός τόν Χριστό; Μᾶς τό ἐξηγεῖ, ὅπως εἴπαμε, στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγοντας: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐ­κέ­τι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός».

Τί ἔκανε ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος πρῶ­τος ἀπό ὅλους μᾶς ἀγάπησε τόσο πολύ, ὥστε ταπεινώθηκε καί ἔγινε ἄνθρωπος γιά χάρη μας;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ´ ΛΟΥΚΑ (Αποστολικό Ανάγνωσμα)

«Γνωρίζω ὑμῖν, ἀδελφοί, ὅτι τό εὐαγγέλιον τό εὐαγγελισθέν ὑπ᾽ ἐμοῦ οὐκ ἔστιν κατ᾽ ἄνθρωπον» (Γαλ. 1.11)

Μία σαφῆ καί ξεκάθαρη δήλωση ἀκούσαμε νά κάνει σήμερα ὁ πρω­τοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος πρός τούς χριστιανούς τῆς Γαλα­τίας. Μία δήλωση ἡ ὁποία ἀποτελεῖ συγχρόνως καί ἀπάντηση πρός ἐκείνους πού τόν ἀμφισβητοῦν, ἐπειδή δέν ἀνῆκε ἀπό τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΛΟΥΚΑ

 

«Ἵνα φροντίζωσιν καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ» (Τίτ. 3.8).

Κυριακή τῶν ἁγίων καί θεοφό­ρων πατέρων τῆς ἑβδόμης ἐν Νι­καίᾳ Οἰκου­με­νικῆς Συνόδου καί ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ ἐκείνους τούς πιστούς καί γενναίους ἱεράρχες καί πατέρες οἱ ὁποῖοι ὑπερασπίσθηκαν τήν ὀρθή πί­στη. Ἐκείνους πού ὑπερασπί­σθη­καν τίς ἱερές εἰκόνες ἀπό τή μανία τῶν δυσ­σεβῶν εἰκονομάχων, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦ­ντο πεισματικά τή λα­­τρευ­τική προ­σκύνηση τῶν σε­πτῶν καί ἁγί­ων εἰκόνων καί ἐπέ­βαλαν μέ αὐ­τοκρατορικά διατάγ­μα­τα τήν ἀπο­μάκρυνσή τους ἀπό τούς ναούς καί τά δημόσια κτίρια, διώκοντας, φυ­λακίζοντας καί ἐξο­ρί­ζοντας ὅσους πίστευαν ὅτι ἡ ἀπό­δοση τι­μῆς πρός τίς ἱερές εἰκό­νες «ἐπί τό πρωτότυπον διαβαί­νει», δέν εἶναι δηλαδή προσκύ­νη­ση καί λατρεία τῆς ὕλης, ἀλλά ἀνα­­φέρεται στό «πρωτότυπο», ἀνα­φέρεται στά ἱε­ρά πρόσωπα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Πα­ναγίας καί τῶν ἁγίων, τά ὁποῖα ἀπεικονίζουν.